HISTORIA OPARTA NA PRAWDZIWYCH WYDARZENIACH.
NIEKTÓRE ASPEKTY ZOSTAŁY SFABULARYZOWANE.
PAN SONG
INSPIROWANY PRAWDZIWYMI WYDARZENIAMI
Tak jest! Słuchaliście „I'll Be A Witness” pastora Timothy'ego Wrighta.
A za chwilę The Mighty Indiana Travelers z utworem „I'll Be Satisfied”.
Ja będę usatysfakcjonowana, gdy kobiety tego świata będą szanowane.
Mówi Królowa Martha Jean z radia WQHG.
Znowu rysujesz twarze? Przecież ci zabroniłam, zmaż to.
Co? Nie słyszę cię.
Wyłącz to radio!
Miałeś umyć okna.
Umyłem!
Nie wydaje mi się.
Dokładasz mi tylko pracy. Umyj je!
Okrągłe ruchy!
Bez smug!
Zobacz, niebieska…
czy zielona?
Niebieska.
Hmm. Dobrze.
Idź na dwór pograć.
- Co najmniej godzinę! - Okej.
Przepraszam, czy to „I'll Be a Witness”?
Tak, proszę pani.
Puściłam ją rano w mojej audycji.
Zaraz…
Królowa Martha Jean?
- Tak jest. - Jest pani sławna.
Słucham pani co rano, póki mama nie wyłączy mi radia.
Ludzie mnie tu znają. Jak ci na imię?
Luke Song, syn Jin-ho Song, właścicielki U pana Songa.
Sklepu z nakryciami głowy i akcesoriami.
Powinna pani wstąpić i obejrzeć nasze wspaniałe towary.
Jakże mogłabym odmówić chłopcu z takimi manierami?
Właśnie go skończyłam.
Idealnie pani pasuje.
Nie wykracza poza moje ramiona. To dobrze. Są pewne zasady, wie pani.
Dobrze.
A może ten?
Nie z pani twarzą. Jest bardzo okrągła.
Jak księżyc w pełni.
- Słucham? „Księżyc w pełni”? - Mama wciąż uczy się języka.
Nie, mówi dobrze.
Lubię bezpośrednie sprzedawczynie.
Mam twarz jak księżyc. I wielką głowę, która mieści mój wielki mózg.
A ten?
Ma lepszy fason.
Zobaczmy.
Czegoś brakuje.
- Ma pani rację. Hmm. - Oferuje pani przeróbki?
- Tak. - Och, to dobrze.
Nikt nie chce wpaść na taki sam kapelusz.
Chwileczkę, mam pomysł.
Byłeś kiedyś w czarnym kościele?
Tylko u metodystów.
Straszne nudy.
Ten też jest nudny?
Nie.
Wymyśliła pióra.
Skąd przyjechaliście do Detroit?
Seul, Korea Południowa.
Wspaniale. Miło słyszeć, że ktoś się wprowadza, a nie wyprowadza.
Interes nie kręci się zbyt dobrze.
Proszę dać mu czas. Znajdą panią.
Mierżą mnie opinie, że to miasto duchów. My też chcemy wydawać pieniądze.
Może coś takiego?
Jak jest „kapelusz” po koreańsku?
Moja.
Moja? Dobrze?
- Tak. - Tak. To słowo ma dwa znaczenia.
Oznacza „kapelusz”, a także „matkę i syna”.
W porządku.
Moja… i moja.
Rany, to jest dopiero coś, prawda?
Od czwartego rozdziału.
Czym są metody naukowe? Kiedy uczeni obserwują świat naturalny,
myślą w kategoriach pytań lub problemów.
Ale uczeni nie zgadują.
Używają metod naukowych złożonych z etapów.
Te podstawowe znajdziesz na obrazku.
Kujon.
Kujon pójdzie na medycynę i zapewni nam byt, zostając lekarzem.
Mamo, nikt tak nie robi. Podręczniki się czyta, a nie zapamiętuje.
Nie marudź. W Korei wracałbyś ze szkoły przygotowawczej po 22.00.
Skoro Korea jest lepsza, to czemu mieszkamy tu?
Bo tutaj są wspólnicy twojego ojca.
Ale on wciąż jest tam!
Seul, a potem Nowy Jork. Nie ma mnie tylko dwa tygodnie.
A mój recital na wiolonczeli?
O matko!
Za dużo pytań, za mało jedzenia. Dlatego jesteście tacy mali i chudzi!
Koniec śmiechów! Jedzcie.
Jesteście za chudzi.
Kujony.
Tato?
Tato!
Mogę pojechać z tobą do Nowego Jorku?
Jadę tam w interesach.
Tak jest!
Tutaj Królowa Martha Jean.
Żałujcie, że tego pięknego ranka występuję w radiu, a nie w telewizji,
bo wyglądam wyjątkowo wytwornie.
A dlaczego? Sprawiłam sobie nowy kapelusz U pana Songa.
Mamo!
Co się stało?
- Chodź posłuchać! - Wszystkie zakupowiczki
muszą tam zajrzeć. U pana Songa. Wspaniała obsługa i bajeczne kapelusze.
Zamierzam tam wstąpić w przyszły weekend.
Jesteśmy sławni!
OTWARTE ZAPRASZAMY
Nie chcę nic krzykliwego, bo jestem na to za stara.
Ale trzeba przykuć uwagę Boga, żeby wysłuchał twoich modlitw.
Ma sporo na głowie.
Chce, żeby Bóg zauważył jej kapelusz.
- Ten ładnie okala jej twarz. - Przepraszam.
Macie fascynatory?
Tak, mamy.
Musimy sprawdzić, co to są fascynatory.
Skasuj panią Ellis.
Firmy samochodowe wypłacają dziś premie.
- Pogłośnij, dziecko. - Tak jest, premie.
Lepiej idźcie do mężów i przejmijcie te czeki.
Ashely, słyszałaś? Martha Jean mówi, że dziś wypłacają premie.
Zawijaj tyłek do fabryki.
Już lecę.
Ile jestem winna?
Mamo, ile?
Sprawdź metkę.
Poproszę 25 dolarów.
- Eomma. - Dziękuję.
Halo?
Martha Jean!
Wpuść ją.
Cześć, zastałam mamę?
- Proszę za mną. - Dziękuję.
Zapraszam. Odsuń jej krzesło.
- Proszę usiąść. - Dziękuję.
Wszystko w porządku?
Dzwoniła pani do radia, więc pomyślałam, że zajrzę.
Tak, wszystko w porządku.
- Artysta z ciebie. Mogę zobaczyć? - Jasne, proszę.
Całkiem niezły. Jest do siebie bardzo podobna.
Ile jesteśmy pani winni?
Winni?
Wytłumacz jej. Za reklamę w radiu.
Mama chce zapłacić za reklamę.
Ja niczego nie reklamuję. Po prostu lubię swój kapelusz.
Chciałam, żeby inni też skorzystali.
Nie chce pieniędzy.
Dziękuję.
Pracuję w radiu od 30 lat, a tu wszystko kupuje się z polecenia.
Tak samo jest w Seulu. Ale tutaj nikogo nie znamy.
Teraz znacie mnie.
Chcę pani sprezentować kapelusz.
Upominek dla przyjaciółki.
Coś pasującego do księżyca w pełni.
Dziękuję, ale wolę sama go kupić.
Jak również rysunek, jeśli nie masz nic przeciwko.
Kupić? Naprawdę? Który?
- Ten. - Dobrze.
Ale musisz go podpisać.
Dobrze.
Pewnego dnia będzie wart fortunę.
Nie, to tylko hobby. Zostanę lekarzem.
Aby określić, czy cząsteczka jest polarna, czy nie,
warto przyjrzeć się wzorom Lewisa.
Związki niepolarne będą symetryczne.
Wszystkie strony wokół centralnego atomu są identyczne.
Jeśli spojrzymy na metan, zobaczymy centralny atom węgla
otoczony ze wszystkich stron przez atomy wodoru.
Związki polarne będą asymetryczne.
To wszystko na dziś.
Mam wasze egzaminy. Możecie je odebrać, wychodząc.
- Alan. - Dziękuję.
- Lee, stać cię na więcej. - Dziękuję.
- Arthur. - Dzięki.
Panie Song?
Przepraszam.
Jak zwykle. Świetny wynik.
Wiele pan osiągnie.
Oto i on!
Mój syn lekarz powrócił!
- Chudzina. Jesz coś? - Oczywiście.
Wracam do klientek. Mam tu wszystkie żony pastorów.
Martha Jean! Luke przyjechał!
Luke, cześć.
- Dzień dobry. - Wróciłeś na wakacje? Usiądź.
Ten kapelusz biorę do domu.
Mąż zagroził: „Ja albo kapelusze”.
Obie wiemy, co wybierzesz.
W soboty każdy chce być U pana Songa.
Ten jest piękny.
Zna pani te kobiety?
Większość. Ale one wszystkie znają mnie.
Niektórzy lubią się podlizywać, bo występuję w radiu.
Ale jak tylko się odwrócę, czar pryska.
Naprawdę?
Święci nie lubią wygadanych kobiet.
Zbyt dużo wiary w siebie, za mało w Jezusa.
Mnie przydałoby się trochę wiary w siebie.
No coś ty. Będziesz świetnym specjalistą.
A jeśli nie?
Nie zdziwiłabym się.
Naprawdę?
Odprowadź mnie do auta.
Nie widzę cię w roli lekarza.
Myślałam, że zostaniesz wielkim artystą. Zainwestowałam w to, pamiętasz?
Obawiam się, że ten dolar przepadł.
Nigdy nie wiesz, gdzie skończysz.
Ja uczyłam się na pielęgniarkę.
A teraz proszę.
Jesteś Królową Marthą Jean.
Tylko ty wiesz, czego chcesz, panie Song.
Constance ci mówiła, że dostała się na prawo do UC Davis?
Nie. Wspaniale.
Powiedziałam cioci, że mam syna lekarza i córkę prawniczkę.
Tak mi jej szkoda.
Jej syn, Byung-Ho, jest 28. na swoim roczniku.
Nigdy nie był najbystrzejszy.
Rezygnuję ze studiów.
Co?
Nie wracam na uczelnię.
Nie wygłupiaj się.
Podjąłem już decyzję.
Jesteś już na finiszu.
Został ci jeden semestr.
Przez wakacje popracuję nad portfolio
i będę aplikował do ASP.
Akademia sztuk pięknych! To wariactwo.
Zostanę artystą.
My…
poświęciliśmy dla ciebie wszystko.
Przyjechaliśmy tu, by dać ci szansę.
A ty masz to wszystko za nic.
Chcesz zniszczyć sobie życie?
Eomma.
To jest to, czego chcę.
I co z tego?
Twój ojciec chciał być śpiewakiem operowym!
Ale porzucił to głupie marzenie, gdy jego bracia zginęli na wojnie.
Wiem!
I jest nieszczęśliwy!
Kto jak kto, ale ty powinnaś to rozumieć!
Znał swoją powinność!
Troszczył się o rodzinę.
Ja też się troszczę!
- Ale nie powinienem cierpieć… - Cierpieć?
Nic nie wiesz o cierpieniu!
Martha Jean mówi, że mam talent.
Słucham?
Martha Jean mnie popiera!
A co ma do tego Martha Jean?
Jest twoją matką?
Co też ci strzeliło do głowy.
Nie kazałam mu rezygnować.
Napychasz mu głowę bzdurami.
Chciałam go tylko zachęcić.
Był nieszczęśliwy. Od dziecka lubił tworzyć.
Został mu jeden semestr!
Miał dobre, bezpieczne życie na wyciągnięcie ręki.
I wszystko to na nic.
Obiecałam sobie, że moje dzieci nie będę przechodziły przez to co ja.
Przeżyłam wojnę. Doświadczyłaś kiedyś wojny?
Przeżyłam zamieszki w Detroit w '67 jako czarna kobieta.
On jest moim synem!
Myślisz, że możesz nami rządzić, bo masz audycję w radiu?
Jesteś tylko klientką.
Masz rację.
Ty jesteś jego matką. Ja jestem tylko klientką.
Ale rób tak dalej, a go stracisz.
Tato…
Przyznano mi stypendium w Parsons School of Design.
Nie proszę cię o nic.
Wiesz, o czym jest ta opera?
O młodym człowieku, który w ciągu jednego dnia utorował sobie drogę
do własnej zguby.
Przykro mi, że nie mogłeś robić tego, co chciałeś.
Aplikowałem do ośmiu szkół i przyjęli mnie do każdej.
Jestem naprawdę dobry.
Rozmawiając o sztuce, mówimy o sposobach jej postrzegania.
Pamiętajcie, to zajęcia z krytyki,
więc chcę, żebyście myśleli w kategoriach dialogu z odbiorcą.
Czemu martwa natura?
Podoba mi się styl holenderskich mistrzów.
Uwielbiam tę technikę.
Czy owoce kaki są ci bliskie?
Nie. Po prostu lubię ich kształt i kolor.
Co według ciebie jest tu istotne?
Staram się dostrzec twoją deklarację.
Piękno.
To moja deklaracja.
Przejdźmy dalej.
Gavin, co jest tutaj przesłaniem?
Sytuacjonizm, oczywiście.
Zainspirowałem się Społeczeństwem spektaklu Guya Deborda.
Przede wszystkim to komentarz na temat kapitalizmu.
Dlaczego wybrałeś obrazy z lat 60.?
Od roku wałkujemy ten sam temat.
To musi coś dla ciebie znaczyć.
Spójrz na wybory, których dokonałeś.
Musisz umieć rozmawiać o swojej twórczości!
Nie chcę jej wyjaśniać!
Chcę, żeby ludzie wchodzący do mojej galerii
byli poruszeni kształtami i kolorami.
Nie chodzi tylko o wrażenia wizualne.
Trzeba zawiązać dialog między artystą…
Po co? To lenistwo!
Sztuka konceptualna to ściema. Wymówka dla braku techniki.
Luke, przez cały rok próbowałam skłonić cię do krytycznego myślenia.
To wszystko. Koniec końców to uczelnia.
Pani nie ma nawet sylabusa.
Nie ma nic za darmo.
Musisz zarobić na utrzymanie. Będziesz pomagał w sklepie.
Sześć dni w tygodniu.
Możesz zacząć triumfować.
Nie chcę triumfować.
Wciąż jestem zła.
NA ANTENIE
Jeśli chcesz coś osiągnąć,
musisz nauczyć się nosić świat niczym luźną szatę.
Słuchacie Królowej Marthy Jean w radiu WQHG.
Mam tyle czasu, ile trwa ta piosenka. Opowiadaj, jak tam Nowy Jork?
Nie najlepiej.
Weź krzesło.
Rzuciłem już dwa kierunki studiów.
To nie było dla mnie. Nie potrafiłem się tam odnaleźć.
Nowy Jork potrafi dać w kość. Ale Detroit też jest zagłębiem sztuki.
Wielu artystów stąd pochodzi.
Ja nie jestem artystą.
- Oczywiście, że jesteś. - Nie mów tak.
Już wcześniej to robiłaś i nie powinienem był cię słuchać.
- A co ja mam z tym wspólnego? - Nakłoniłaś mnie do tego.
Nie we wszystkim mam rację. Bądź jak moje dzieci i mnie ignoruj.
Nie.
To tak nie działa. To nie ja rządzę twoim życiem.
Może nie wszystko ci wyjdzie,
ale takie użalanie się nad sobą nie przyniesie ci nic dobrego.
Jesteś synem swojej matki.
Wciąż jest na mnie zła. Nawet nie wchodzę do jej sklepu.
Wy i te wasze dramaty.
Idź już.
Wciąż go masz?
Tak. Ale wkrótce trafi do kosza, bo właśnie okazał się bezwartościowy.
A to miała być moja emerytura.
Idź już.
Martha Jean.
Dobrze cię widzieć.
Szukasz kapelusza?
Musi się bardziej wyróżniać, błyszczeć.
Wysoki, naprawdę wysoki. Jak u Nefretete, prawdziwej królowej.
- 15 centymetrów? - Trzydzieści.
- To nie jest w modzie. - Jak go założę, zacznie być.
Za wysoki, to się nie uda. Rozpadnie się jak topniejący tort.
- Coś takiego? - Narysować wszystko można.
Luke rozumie. Podoba mi się!
Za wysoki, nie ma szans.
- Damy radę. - Czym to podeprzesz?
- Drutami. - Druty się wygną.
- Możemy przyszyć… - Bez sensu, to niemożliwe.
We dwoje coś zaradzicie.
Nie, spójrz.
- Nie ma mowy. - Spójrz na to.
Nie, sami sobie radźcie.
Dobrze wygląda.
Damy radę.
Weź dwie formy.
Na wysokość.
Musisz to usztywnić,
żeby nie klapnęło.
Dobrze.
W ten sposób, dookoła.
- Mówiłem pani. - Dobrze.
Oto i on.
Jak zdjęty z Nefretete.
Tym razem przeszliście samych siebie.
Dziękuję.
Mogę lusterko?
Tak. Pochowają mnie w tym kapeluszu.
Nie wspominaj o śmierci.
Przyjmij komplement.
Musicie obejrzeć swoje dzieła w kościele.
O nie. Jestem poganinem.
- Nie szkodzi. - Zabiorę go.
W końcu U pana Songa ma pana Songa.
Pokaż, jak zrobiłeś dół.
Rany…
Nie pomyślałabym, że coś takiego utrzyma się na głowie.
Lekcje anatomii na coś się przydały.
Nazwałem go „ptasie gniazdo”.
Wiesz, że zajmuję się tym dzięki tobie?
Obserwowałem cię jako dziecko.
Wpadasz na pomysł i go urzeczywistniasz.
Ja tylko szyję.
Jesteś artystką, mamo.
Nie.
Tak, jesteś artystką.
Cały ten czas zastanawiałem się, kim chcę zostać…
Eomma…
Może chciałem zostać tobą.
Rozglądam się i widzę, że niektórzy nie mieli ochoty tu przychodzić.
Niektórzy z was obudzili się w mrocznym nastroju.
Czując się bezsilni i zagubieni. A mimo to przyszli.
Jesteście w domu bożym. I żyjecie.
I oddychacie. I dobrze wyglądacie. Amen?
„Jeśli po drodze mogę komuś pomóc…
jeśli mogę kogoś pocieszyć słowem lub pieśnią,
jeśli mogę komuś pokazać, że zbłądził,
to moje życie nie poszło na marne”.
Amen.
Powiedziałem: moje życie nie poszło na marne. Amen?
Panie, dziękujemy. Jesteśmy w Twoim domu…
Jeśli będę pracowała
Bóg da mi koronę
Jeśli będę pracowała
Bóg da mi koronę
Jeśli będę pracowała
Bóg da mi koronę
Rzekł mi
Pracuj w winnicy Bóg da mi koronę
Czy Pan nie rzekł…
Czy Pan nie rzekł
Muszę pracować, tak, muszę
On da mi koronę
Ma jedną dla ciebie I dla ciebie również
Obdarzy cię nią Wierzę Mu, ponieważ rzekł
Bóg da mi koronę
Da mi moją koronę
U PANA SONGA STAŁ SIĘ NAJBARDZIEJ ZNANYM SKLEPEM MODYSTYCZNYM W DETROIT.
LUKE STWORZYŁ SŁYNNY KAPELUSZ ARETHY FRANKLIN,
KTÓRY ZAŁOŻYŁA NA ZAPRZYSIĘŻENIE OBAMY.
MARTHA JEAN I LUKE POZOSTALI PRZYJACIÓŁMI DO KOŃCA JEJ ŻYCIA.
MARTHĘ JEAN POCHOWANO W KAPELUSZU NEFRETETE.
Bóg da mi koronę
Ma jedną dla ciebie Musisz jedynie
Musisz tylko żyć właściwie Traktować rodzinę właściwie
Wystarczająco długo, by Go poznać
Nie mogę doczekać się nagrody
Ty swoją również otrzymasz
On cię nią obdarzy
Obdarzy nią też mnie
Pójdziemy do nieba Nie mogę się doczekać
NA PODSTAWIE SERII „LITTLE AMERICA” MAGAZYNU EPIC
Napisy: Daria Okoniewska