FABUŁA OPARTA NA PRAWDZIWYCH WYDARZENIACH.
NIEKTÓRE JEJ ASPEKTY SĄ FIKCYJNE.
TERAZ GRAMY „ZAKLINACZKA STANIKÓW”
INSPIROWANY PRAWDZIWYMI WYDARZENIAMI
DZIEŃ BIZNESU
ZAKLINACZKA STANIKÓW Z BROOKLYNU
INES BROWNE CHCE, BY KOBIETY TAŃCZYŁY
Cholera.
- Masz klientkę. - Dobry, Sying.
Idzie sezon ślubny. Nie mam, gdzie tego postawić.
- Potrzebuję miejsce z tyłu. - Przesunę pudła.
- Thea! - Cześć.
Przyniosłaś dziecko?
Nie, uciekam przed nim.
Chcę je poznać.
Moje cycki są zmasakrowane.
Zdejmij koszulkę. Zobaczmy, z czym mam pracować.
Dziecko mnie wyssało.
Miałam piersi jak bogini, a teraz są jak…
Jak się nazywa pies z obwisłymi uszami?
- Jamnik? - Mam jamnicze piersi.
Oy gevalt! Dobrze.
Nie możesz wkładać nowych cycków w ubrania starych cycków.
Wyrzuć to. Poważnie, wyrzuć tę głupotę.
- Okej. - Potrzebujesz push-upa. Rozmiar 34E.
E? Nie ma takiego rozmiaru. Wymyśliłaś go.
Zawsze nosiłam D, a teraz cycki mi sflaczały, to jak są większe?
To nie tak działa. Nie ucz mnie, jak mam wykonywać swoją pracę.
Zaklinaczka staników
w The New York Timesie!
- Przestań. Cicho. - „Ines Browne chce…”
Nie chcę, by wiedzieli.
To żadna tajemnica. Jesteś w The New York Timesie.
Mówiłaś, że to będzie krótki artykuł.
A nie cała strona.
Nie wiedziałam. Napisała to, bo to była wyjątkowa rozmowa.
Wiesz, że nie lubię zamieszania. I mam klientkę.
Thea.
- Przyniosę ci gładki. - Okej.
Będziesz miała więcej klientek.
Będziesz potrzebowała szyldu. I własnego sklepu.
To jest nie byle co. Staniesz się sławna.
Nie prosiłam o sławę.
Najwidoczniej. Połowę artykułu mówiłaś o Hannah.
Nie byłoby mnie tu, gdyby nie Hannah.
- Myślisz, że to widziała? - Mam nadzieję.
Ty jesteś Ines? Miałaś być o 7.00.
Przepraszam, pani Shanowitz.
Miałam problem z metrem, jestem nowa…
Jamajka?
Nie, Belize.
Mężczyzna, którego prosiłam o pomoc…
Kobiety nie gadają z facetami.
Musisz się nauczyć zasad albo nie przetrwasz.
To jest Dowid.
Wejdź. Twoje spóźnienie jest zaraźliwe.
Jestem spóźniona. Pracuję w piwnicy w tygodniu,
ale ty będziesz tu. 12 godzin pracy.
To najstarsza, Szira.
I Elkie.
Będą pomagać, gdy wrócą ze szkoły.
- To Gila. Nie moja i trudna. - Pa.
Tu wszyscy są jak rodzina.
- Przyjechałaś z rodziną? - Nie. Sama.
To sypialnia. Jeśli drzwi są zamknięte, nie wchodź.
- Mój mąż może tam być, a… - Nie rozmawiamy z facetami.
To skomplikowane.
Żadnego jedzenia z zewnątrz. Jadamy koszernie.
Mleko i mięso. Zawsze osobno.
Nigdy w tym samym naczyniu. Róż — mięso. Niebieski lub zielony — nabiał.
Mój mąż jest daltonistą. To problem.
Przygotowuj w osobnych zlewach.
Będziesz mi robić lunch i szykować z Elkie kolację.
Dowid ma alergię na jajka. Dostaje wysypki.
Instrukcja karmienia jest na blacie.
Nie włączaj kuchenki.
Niech dziewczyny to robią. Mikrofalę możesz.
- Jesteś pyszny! Widzimy się o 17.00? - Tak, proszę pani.
Proszę, mów mi Hannah.
Tak, Hannah.
Hej.
Zaraz do was wrócę. Dobrze?
Będą idealne, co?
- Zaraz przyjdę. - Okej.
Zobaczmy, z czym mamy do czynienia.
Muszę zdjąć koszulkę? Może mnie pani tak zmierzyć?
Ja nie mierzę, ja patrzę. To proste. Ręce w górę i pomogę.
Nie wiem, po co…
Moje ciało źle wygląda i z nikim się nie spotykam.
Potrzebuje pani pięknego stanika dla siebie, nie dla kogoś.
Do góry.
Kochana, cały dzień oglądam różne ciała. Zdejmij to.
- To bezpieczna przestrzeń. - Mam tłuszcz na plecach.
To nie ma znaczenia.
Bolą cię plecy?
Tak. Wrzyna mi się w plecy.
Tak, bo pasek podjeżdża. Stanik nie daje podparcia.
Wszystko opada. Rozumiesz?
Tak. Gdy obwisa, czuję się jak koło.
Jakbym nie miała kształtu.
Chodź. Waga to waga, moja droga.
To nie jest problemem, stanik nim jest.
Wstyd ci nie służy.
Zasługujesz na to, by czuć się świetnie.
Weź oddech. Policz do dziesięciu.
Ejns, cwej, draj, fir, finf.
Zeks, zibn, acht, najn, cen!
Bez butelki, właśnie zjadłeś mięsko.
Jaki grzeczny chłopiec!
Mamusia, zapomniała lunchu. Powinniśmy jej go zanieść.
To nie działa, Judith.
Powtarzam ci, że masz za duże piersi na tę braletkę, keinehora.
To znajdź na nie coś koronkowego.
Mój ulubiony bratanek. Spójrz na ten punim.
Potrzebujesz czegoś?
Przepraszam, że przeszkadzam. Przyniosłam jedzenie.
Dziękuję. Postaw tam. Ratujesz mi życie.
Możesz powiedzieć Judith, że jej balony są za duże na ten skrawek materiału?
Powiedz jej prawdę.
Raczej ma rację.
To wina genów ojca.
To nie jest stanik. To Most Brookliński.
Zasłoń się.
Wrzód na tyłku.
Nad całą rzeką!
Nosiła DD, a ma rozmiar 38F.
- Są miseczki do F? - Są do M.
To arcydzieło inżynierii.
Trzeba było 14 lat i 600 mężczyzn, by go zbudować.
Nie wiem, jak Hannah to robi. Wszystkie do niej chodzą.
Bobow, Ger, Satmar.
Ja robię u niej zakupy, a jestem z rodziny Vizhnitz.
Dobrze, że nie sprzedaje spódnic, bo splajtowałabym.
Wezmę tę.
Dobry wybór.
- Mogę to zobaczyć? Tak, tę. - Tak.
Tę?
Proszę.
Tak.
Tę też wezmę.
Dobrze.
Powiedz Sarah, by przyszła, tylko nie jutro. Potrzebuję wolnego.
Nie mogę ich wygonić. Gdzie Dowid?
Śpi.
Elkie z nim jest. Przyniosłam ci jedzenie.
Dziękuję.
Tyle lat miałam męża, a potrzebowałam żony.
Ja to zrobię, ty zjedz.
- Tak. - Dziękuję.
Ładna spódnica.
Dziękuję.
Ale okropny biustonosz. Widzę przez bluzkę.
Jest stary. Nie zwracam uwagi na biustonosze.
Ale powinnaś. Coś ci dobiorę.
Nie.
Nie możesz dla mnie pracować i nosić zły stanik.
Stanik to podstawa.
- Dziękuję. - Jeśli nie pasuje,
- nieważne, co włożysz. - Nie. Zaczekaj!
To zajmie tylko chwilę.
Zobaczmy, z czym mamy do czynienia.
- Okej, masz rozmiar 36E. - Nawet nie zmierzyłaś.
Oczy to moja taśma.
Nosiłam C, ale trochę przytyłam.
To normalne. Ciało się zmienia. Nikt nie chce tego przyznać.
Wiąże się z tym wiele uczuć.
Gdy zaczynałam, myślałam, że kobiety potrzebują tylko staników.
Ale potrzebują… Potrzebują dużo więcej.
Nikt nie chce zapomnieć o przeszłości, ale ciała się zmieniają.
To naturalne. Szczególnie po urodzeniu dzieci.
Urodziłam córki. Myślałam, że to koniec.
A potem, niespodzianka, Dowid. Moje ciało znowu farkakte.
Zobaczysz, gdy urodzisz.
Mam nadzieję, że urodzisz. Dobrze radzisz sobie z Dowidem.
Już mam dziecko.
Ma dwa latka i jest w Belize z moją matką.
Jak się nazywa?
Priscilla.
To skomplikowane.
Z ojcem?
Moja matka uznała, że powinnam pojechać sama,
a potem po nią posłać.
Martwię się, że mnie zapomni.
Przywieziesz ją, gdy będziesz gotowa.
Nadejdzie czas dla ciebie i twojej córki.
Przymierz te. Obiecuję, że będzie lepiej.
Te?
Dobrze.
Wiedziałam, że ci się spodoba. Wyglądasz pięknie.
Bielizna Ines.
Nie mam już dziś miejsc. A środa?
- Mamy wziąć numerek? - Wiem, kto teraz.
- Może pani oddzwonić? - Ines.
- Tak, proszę. - Ines!
Pani następna. Zaraz przyjdę.
Pani jest następna.
Już idę. Przepraszam.
Wieszają staniki w moich sukienkach.
Przepraszam.
Nie mówiłaś, że byłaś w gazecie.
Wspomniałam i o tobie.
Powiedz im, że nie mogą blokować drzwi.
I że gdy kupują stanik, powinny pomyśleć o sukni.
Tak.
Stańcie, proszę, po tej stronie. Przyjdę jak najszybciej.
Jestem tu jedna. Cierpliwości.
Ten się nie nadaje. Potrzebny jest taki, który je podniesie.
Ten ładnie podnosi.
Wygląda fantastycznie. Masz być żwawa i energiczna.
Są niesamowite. Piękne staniki.
Ręce do góry.
Dobrze!
Pięknie.
Dobrze.
Dziękuję, że przyszłyście.
Przyprowadźcie Madison. Trzymajcie się.
Dobrze.
Mój Boże.
Jezu.
Musisz zmienić telefon. Masz pieniądze, zrób to.
Mam abonament za 15,99 i tak już zostanie.
Kup smartfona. Zainstalujesz apkę Square,
będziesz dzwonić do klientek… Nie utrudniaj sobie życia.
Hej, nie. Nie dotykaj tego. To ciastka na Paschę.
Chciałam zjeść jedno.
Nie. Są dla Hannah. Paczka ma pozostać zamknięta.
Niech się nagra.
To pewnie klientka.
To powinnaś odebrać.
Nie, za dużo telefonów. Nękają mnie.
To kogoś zatrudnij.
Załatwię ci stażystkę.
Daj spokój.
Nawet nie masz szyldu.
Pozbywam się głupich.
Czas na własny sklep.
Rozmawiałam z agentką.
Szuka sklepów przy Atlantic.
Po co? To mały sklepik.
Hannah miała najlepszy w mieście, a pracowała w piwnicy.
- Przestań żyć w cieniu Hannah. - Nie żyję w jej cieniu.
Doprawdy? Wleczesz się przez całe miasto,
żeby zanieść jej ciastka, które może sama kupić.
Jest moją przyjaciółką. To nasza tradycja. I w tym roku idziesz ze mną.
- Nie. - Tak.
Nie bądź niegrzeczna. Ciągle o ciebie pyta. Spróbuj.
- Nie. - Spróbuj.
Dobrze, jest pyszne.
Mogę dostać ciastko?
Jesteśmy.
To niewiele, ale wystarczy.
To był długi lot, co?
Jesteś głodna?
Zmęczona?
Pokażę ci twój pokój. Tak? Chodź.
Zabrałam moje ubrania z tych szuflad,
żebyś mogła tu włożyć swoje.
Możesz spać na tym łóżku, a ja będę spać tam,
żebyś miała swój pokój.
Kupiłam ci nową piżamę. Tu jest.
Mam swoje ubrania z domu.
Priscillo?
Cieszę się, że tu jesteś.
Pomóc ci się przebrać?
Dam radę sama.
Będziesz pachnieć rybą do kolejnej Paschy.
Wszyscy będziemy.
Priscillo, pomożesz mi? Chodź. Będzie fajnie.
Rok temu myślałam, że 25 kg ziemniaków wystarczy…
- Hej. Chodź. - W tym kupiłam 30 kg.
- Weź to. - Dowid,
- wybierz te dobre. - Miękkie?
Zrób kulkę.
I do garnka.
- Miękkie. - Chodź tu.
Tak. Zrób kulkę.
- Są za małe! - Nie… Przepraszam.
Chciałam, żeby sobie z nimi poradziła,
ale naprawimy to.
Niech będą. Zostawcie je tak.
Sama nie lubię gryźć wielkich kulek.
Zrobimy więcej?
Chcę iść kolorować.
Okej. Dobrze.
Chodź. Wytrzyj rękę.
- Dziękuję za pomoc. - Nie ma sprawy.
Wszystko w porządku?
Chcę zjeść zupę ze ślimaków babci.
Nie. Spróbuj, jest dobra. Sama robiłam.
Jutro zrobimy zupę ze ślimaków.
Baruch Ata Adonaj,
Elohejnu Melech Haolam, szehechejanu wekimanu
wehigianu lizman haze.
- Amen. - Dlaczego to robisz?
To tylko modlitwa.
Taka jak ta, którą mówił dziadek.
Ile tu światła.
Lokalizacja na rogu, mnóstwo okien.
Sąsiedztwo rozkwita,
a wynajmujący zgodził się odnowić podłogi.
Nie znajdziesz drugiego takiego miejsca. Jest idealne.
Nie wiem, co bym zrobiła z taką ilością miejsca.
Mamo. Zapełniłabyś nowymi klientkami.
Dasz nam chwilkę?
- Mamo, jest idealne. - Jestem szczęśliwa tam, gdzie jestem.
Nie muszę być jak Victoria’s Secret.
A jak coś pomiędzy Victoria’s Secret a magazynkiem?
Daj spokój. To jest to, mamo.
Naprawdę mi mówisz,
że chcesz się kisić na zapleczu czyjegoś sklepu?
Muszę wracać, żeby skończyć sprzątać przed Paschą.
- Zastanowimy się. - Nie jesteśmy zainteresowane.
Mamo.
Odwiozłam Priscillę i Dowida,
wstawiłam pranie, w piekarniku piecze się mostek,
mam wolne do 15.00. Co mogę zrobić?
Moja córka nie chce słuchać o swojej nocy poślubnej.
Chce koronkową koszulkę.
Taką samą, jaką miała Szira.
Przestań…
Nie jestem tylko twoją matką. To moja praca.
Zamówiłam specjalną bieliznę. Moishe będzie zaskoczony.
- Pomożesz Golde i Naomi? - Pewnie.
Cześć.
Pracujesz tu teraz?
Idę tam, gdzie chce Hannah.
Jest skromna. Klientki o nią proszą.
Piersi Naomi zaczynają rosnąć.
- Potrzebuje wsparcia. - Przestań!
Twój pierwszy stanik?
Pamiętam, że nienawidziłam, gdy rosły mi piersi.
Czułam się jak w obcym ciele.
Przyzwyczaisz się do nich, a ja ci znajdę coś wygodnego.
Dobrze?
- Dobrze. - Gila mówi, że nosi cekiny.
Ines, co ty założysz na wesele?
Przyjdziesz, prawda?
Cóż…
Jasne, że przyjdzie.
Co się dzieje? Nie zatańczysz ze mną?
Dlaczego? Chcę z tobą dziś zatańczyć!
- Okej. - Chodź, będzie fajnie.
Chodź!
Teraz jesteś częścią rodziny Shanowitz.
Mamo?
Udawałaś.
Nie spałaś. Chciałaś oszukać mamę?
Tak.
Udało ci się. Dobrze się bawiłaś?
Tańcząc z Elkie i dziewczynami…
i jedząc wielki deser lodowy?
Widziałam, ile zjadłaś wiśni.
- Nie zjadłam aż tak dużo. - Zjadłaś dużo.
Cieszę się, że dobrze się bawiłaś.
Ile czasu tu zostaniemy?
Co masz na myśli?
Ile czasu tu z nimi zostaniemy?
Kochanie.
Hannah chce, bym pracowała w jej sklepie.
Powiedziała, że kobiety mnie lubią. A ja to uwielbiam.
Przestanę być niańką, a pewnego dnia będę jej partnerką.
To jest teraz nasza rodzina.
To jest teraz nasze życie.
I obiecuję ci, że będzie dobre.
- Okej? - Okej.
- Okej.
- Okej. Okej? - Okej. Okej.
Dobra. Czas spać.
Miałaś rację. Stringi. Kto by pomyślał? Znikają z półek.
Mówiłam ci, że są na topie.
Nie na mój tyłek, ale co komu pasuje.
- Dzień dobry? - Leba.
Na schodach są paczki. Mam je przynieść?
Ines, pamiętasz Lebę? Żonę kuzyna.
Oczywiście.
- Dzień dobry. - Miło cię widzieć.
Ines będzie cię szkolić.
Do czego?
Leba będzie ze mną pracować.
Tutaj?
Tak.
My dwie?
To mały sklep. Jedna para rąk do pomocy wystarczy.
Przyniosę te paczki.
Rodzina Leby ma problemy finansowe i potrzebuje tej pracy.
To prosty wybór. Jest częścią społeczności.
Nie martw się. Elkie wkrótce będzie miała dobre wieści.
Będzie potrzebowała niani. Zatrudnimy cię na długie lata.
Chodź. Ines pokaże ci obsługę kasy.
By rozpocząć sprzedaż, naciśnij ten przycisk,
przekręć kluczyk, a szuflada się otworzy.
Zasłoń się.
Świetnie, teraz pasuję.
Moje ciasteczka.
Przyjaciółko.
Powiedz, że masz malinowe.
Bez nich nie byłoby Paschy.
Oczywiście.
Priscillo, ale wyrosłaś. Masz już męża?
- Ines, ma już męża? - Oby wkrótce.
Powiedz, że nie przyniosłaś mi chamecu.
Nigdy.
Wchodźcie, wchodźcie.
Pamiętam, jaką lubisz herbatę. Priscillo, napijesz się?
Nie możemy długo zostać.
Nonsens. Robię herbatę i dotrzymacie mi towarzystwa.
Jak się ma Dowid? Tęsknię za nim.
Musiał sprzedać swój sklep z okularami.
- Nie było go stać na wynajem. - Czemu nie zadzwoniłaś?
Po co? To się wszędzie dzieje.
W internecie okulary są taniej, niż Dowid może sprzedać.
Mnie też to dotyka.
Prawie wszystkie moje klientki kupują staniki na Amazon.com.
Pewnie masz ten sam problem. Ciebie też wykańczają zakupy przez internet?
Zrobiło się dziwnie,
i no wiesz…
Nie jest łatwo.
Takie życie przedsiębiorczyni, prawda?
Ines, może namocz tę patelnię?
Gdy ostatnim razem ją myłaś, została skorupka.
Powtarzam Reuvenowi, że zmieścimy tu zmywarkę.
Odkładamy talerze po śniadaniu
i zaraz wyjmujemy je na lunch.
Dzięki.
Składam wypowiedzenie.
Co?
Dlaczego?
Ja…
Muszę.
Ines, jesteś rodziną. Coś wymyślimy.
Muszę.
Ale dziękuję za wszystko.
- Coś wspaniałego. - Chcę, żeby otworzyła… Prawda?
Ines! Nie miałam pojęcia.
Zbierałam się na odwagę, by cię prosić, byś wróciła do pracy,
ale to ja powinnam pracować dla ciebie.
Nie. Skądże.
Wiem, że ostatnio było ci ciężko.
Więc…
To dla ciebie, by pomóc Dowidowi i rodzinie.
Nie mogę tego przyjąć.
To za dużo. A ty? Ty to wykorzystaj.
To mały prezent.
Nie powinnam być zaskoczona.
Dziękuję. I dziękuję za odwiedziny.
A ty przynoś tylko dobre wieści, tak?
Gazeta. Zapomniałaś.
Nie. Jest dla ciebie.
Czemu ją jej pokazałaś?
Chciałam, by wiedziała, że odnosisz sukces.
Dlaczego dałaś jej czek?
- Za bardzo ją nienawidzisz. - Wcale nie…
Hannah dała mi rodzinę, gdy byłam sama w kraju.
- Nauczyła mnie zawodu… - Nie jest twoją zbawicielką.
Przynosisz jej jedzenie,
a zaprosiła cię kiedyś do stołu?
Ciągle stawiasz ją wyżej od siebie.
Jakbyś ją ze sobą nosiła.
Czemu wyjechałaś z Belize?
Czemu zostawiłaś dziecko,
skoro zamierzałaś zostać tu tylko służącą?
Dlaczego wyjechałaś?
Mama mi kazała.
Tak, ale chciałaś tego,
- inaczej byś nie wyjechała. - Bałam się.
Nie wiedziałam, jak być matką i…
musiałam zacząć od początku.
Wiem o tym, mamo.
Wiedziałam to, odkąd tu przyjechałam.
To nie dlatego jestem teraz zła.
Jestem zła, bo tu przyjechałaś stworzyć życie, którego nie stworzysz.
Nie wiem, z jakiego powodu… Czy to poczucie winy, czy pokuta.
Przestań.
Zbuduj coś.
Mamo.
Te wszystkie kobiety przychodzą do sklepu,
a ty sprawiasz, że stają się najlepszymi wersjami siebie.
Nie pozwalasz im się kurczyć. Czemu nie umiesz zrobić tego dla siebie?
ZAMKNIĘTE Z POWODU ŚWIĘTA
Jak się nazywała ta agentka?
- O mój Boże. O Boże. - Chcę z nią porozmawiać.
Nie, zrobisz to. Zrobisz to.
Na czym stanęłyśmy?
Możemy przejść do plag? Jestem głodna.
Okej.
Dam.
Cefardea.
Kinim.
Grad, szarańcza, śmierć pierworodnych.
Proszę?
Dobrze, wspomniałyśmy to, co najważniejsze.
Jedzmy.
INES ZATRUDNIŁA NA PEŁNY ETAT TRZY PRACOWNICE.
PROJEKTUJE WŁASNĄ LINIĘ BIUSTONOSZY.
IRIS LINGERIE DOBÓR BIELIZNY
WCIĄŻ PRZYJAŹNI SIĘ Z HANNAH.
PODTRZYMUJĄ SWOJĄ TRADYCJĘ PASCHALNĄ.
NA PODSTAWIE ANTOLOGII „LITTLE AMERICA” OPUBLIKOWANEJ PRZEZ EPIC MAGAZINE
Napisy: Agnieszka Otawska