CERITA INI BERDASARKAN KISAH BENAR. BEBERAPA ASPEK TELAH DIFIKSYENKAN.
PEMBUAT ROTI
DIINSPIRASIKAN DARIPADA KISAH BENAR
Perhatian! Mari ke sini semua!
Saya nak beri ucapan kepada anak perempuan pertama saya Beatrice.
Daripada 22 orang anak saya...
Beatrice yang paling istimewa.
Bertenang!
Awak tahu ayah sayangkan awak semua.
Cuma, Beatrice lebih sedikit.
Pada hari Beatrice lahir,
ibunya Yuliana pegang muka saya dan suruh saya berjanji...
yang anak perempuan pertama kami akan dapat pelajaran yang terbaik.
Pada waktu itu, senang untuk berjanji.
Saya tak tahu berapa banyak roti saya kena jual untuk jadikannya kenyataan.
Beatrice, berdiri.
Ia sekurang-kurangnya...
10,000 tong berisi capati!
Ayah sengaja mereka jumlah itu.
Anak ayah...
Ayah tak memilih menjadi pembuat roti.
Ayah menjadi pembuat roti sebab datuk awak pembuat roti.
Tapi kami bagi awak peluang mencari haluan awak sendiri.
Maksud ayah ialah pergi ke luar negara,
belajar bersungguh-sungguh dan banggakan kami.
Jangan rosakkannya,
Anak Yang Terpilih.
Saya akan suruh awak datang apabila saya kaya dan terkenal.
Ayah,
makanan ini memang sedap.
Mak.
Mak menangis?
Tak. Ia asap dari ketuhar.
Mari sini.
Ayah buat sesuatu untuk perjalanan awak ke Amerika.
Biskut cip coklat gaya Amerika.
Ayah, mana ayah dapat coklat?
Ayah kenal seseorang yang kenal seseorang.
Awak sukakannya?
Saya sudah pun suka Amerika!
Awak akan berjaya di sana.
Tapi jangan lupakan Uganda.
Manis sangat.
Tahniah atas perceraian awak.
- Ya. - Ya!
Berambuslah dia.
Akhirnya awak bebas daripada lelaki tak guna itu.
Nasib baik. Oh, Tuhan.
Itu lagu saya.
Minuman apa yang terakhir tadi? Sex on the Beach?
Ia memang teruk.
- Itulah yang buat kita mabuk. - Long Island.
Rochelle, bagi saya kunci awak.
- Saya tak sangka kita balik lambat. - Bagi kami kunci.
Beatrice, penjaga anak awak mesti marah.
- Okey. - Patutkah kita buka pintu?
Rochelle, diam. Cepat, buka saja pintu itu.
- Awak terlalu bising. - Buka...
Perlahan sikit. Brian sedang tidur.
- Maafkan saya, Eunice. - Maaf kami lambat.
Maafkan saya. Kami adakan sambutan.
Saya nak pergi tidur.
Sekarang sudah esok. Awak cakap akan balik pukul 11.
Eunice, kenapa serius sangat? Lain kali awak kena menari dengan kami.
Selamat malam, sayang.
Bagaimana dia? Saya harap dia tak buat perangai.
Saya tahu saya berhutang dengan awak.
$10, betul?
Tapi ini, ambil...
Ini $1.
Awak mabuk?
Sudahlah. Saya perlu berseronok sedikit.
Saya kena pergi gereja esok pagi dan awak curi masa tidur saya
sama seperti awak curi duit saya.
Eunice, saya akan bayar selebihnya esok semasa hantar Brian.
Jangan. Hutang awak sangat banyak.
Keluarga lain bayar saya.
Tolonglah! Saya ada syif.
Awak patut fikirkan tentang itu sebelum awak mabuk pada malam Sabtu.
Uruskan kehidupan awak.
Mak?
Sayang, kenapa awak tak tidur? Ini sudah tengah malam.
Saya terbau biskut.
Boleh saya makan satu?
Tak. Ini untuk orang di tempat kerja mak.
- Bolehlah. - Okey. Satu.
Kita bahagi dua, okey? Kemudian, awak tidur.
Sedapkah?
Sangat sedap.
Helo?
Brian, mana mak awak?
Dia ada. Dia sedang tidur.
Biar betul!
Helo, mak.
Bea-Bea, awak tidur?
Sekarang hampir pukul 11 pagi di sana.
Tidak. Saya sudah lama bangun.
Ambil uniform dan kasut mak. Cepat.
Mak dengar awak keluar menari malam tadi.
Mak, kenapa mak telefon sedangkan mak boleh dapat maklumat daripada Eunice?
Kalau anak mak beritahu mak apa berlaku dalam hidup dia,
mak tak perlu bercakap dengan Eunice.
Mak, saya kena pergi kerja...
Awak ada ijazah sains marin, tapi awak menghidangkan kentang goreng.
Nasib baik ayah awak sudah tak ada untuk tengok ini.
Awak bercerai,
tidur di sofa kawan awak...
Kehidupan bagaimana awak hendak bagi Brian?
Sudah sampai masa awak balik.
Awak sudah jadi orang Amerika yang manja.
Okey, mak.
Sayang,
awak wanita pertama dalam keluarga kita yang pergi ke kolej.
Kenapa awak terus membazirkan ijazah awak?
Mak, saya kena pergi kerja. Selamat tinggal.
- Tunggu... - Mari.
KEDAI MAKAN FRANK
- Frank ada? - Dia di pusat dialisis.
- Okey. - Tidak.
Saya tahu. Sayang, mari.
Duduk di sana dan jangan ke mana-mana.
Mak akan bawakan krayon tapi jangan makannya lagi.
Apa awak kena buat, apabila Frank datang?
- Menyorok. - Ya.
- Hai. - Beatrice, mereka letakkan lada sulah.
Teruk betul. Saya akan suruh Mike buat yang baru.
Sementara itu...
Sebenarnya kami datang ke sini sebab biskut awak.
Bila kami boleh bagi awak makanan?
Apabila saya sudah boleh makan piza awak.
Awak memang pelik. Semua orang suka piza.
Ia seperti idea yang tak lengkap.
- Maafkan saya. - Okey.
Sayang, letak benda itu. Letakkannya. Kenapa awak buat begitu?
Di sini bosan.
Mak akan bawakan snek.
Hei, sayang. Apa khabar?
Apa dia buat di sini?
Dia nak berjumpa awak selepas dialisis awak.
Apa khabar, Frank?
Saya tak sihat. Buah pinggang saya bermasalah.
Ia cuma hari ini.
Awak selalu cakap begitu!
Semalam juga sama, dan esok pun perkara yang sama.
Tak guna!
Dengar, cukuplah. Saya tak nak ada budak berlari-lari di sini.
Penjaga anak saya berhenti.
Frank, kasihanilah dia.
Saya bukannya kejam. Saya bagi awak jual biskut awak di mesin jualan.
Sebab awak ambil separuh keuntungan saya.
Sebab ia perniagaan saya.
Saya sudah beri amaran. Tak boleh kerja di sini, kalau tak ada penjaga.
Keluar.
Frank, saya perlu sara anak saya. Saya perlukan kerja ini.
Awak dipecat.
Jadi saya akan bawa biskut saya. Mari.
- Pai awak teruk! - Ya, dan biskut awak...
Ia sedap.
- Saya penat. - Kita sudah hampir sampai, okey?
Boleh tak awak berjalan? Awak sudah besar. Berjalanlah.
- Tak mahu. - Tolonglah. Lengan mak sakit.
- Dukung saya! Tidak! - Tolonglah.
- Dukung saya! - Brian, sudahlah.
Umur begitu memang sukar, bukan?
Awak gembira dengan jenama gincu awak?
Apa?
Saya perkenalkan jenama baru kosmetik untuk wanita bekerjaya di kawasan sini.
Saya baru kehilangan kerja.
Saya pun tak bekerja, sehinggalah Avon selamatkan hidup saya.
Sekarang saya bos saya sendiri.
Biar saya beri awak sampel percuma.
Berseronoklah!
Jangan risau. Mak akan selesaikan masalah ini.
Maafkan saya.
Hai. Boleh saya tolong awak?
Ya. Saya mencari sut wanita.
Okey. Jenis bagaimana?
Sut perniagaan yang nampak berjaya.
Seperti Connie Chung atau Dynasty?
Saya tak tahu kenapa saya tanya. Kami cuma ada satu jenis.
Ia $4, berwarna hijau dan ada di sini.
Apa pendapat awak?
Helo. Saya memperkenalkan biskut baru yang mengujakan.
Tidak, terima kasih.
Helo.
Saya memperkenalkan biskut baru yang mengujakan.
Helo. Awak nak beli biskut yang sedap?
Maaf, saya sudah beli sebungkus Oreo.
Ini lebih sedap berbanding Oreo.
Kita kena jual sebelum mereka masuk pasar raya.
Maafkan saya, encik. Awak berminat nak beli biskut?
Adakah ini untuk derma? Awak nak selamatkan ikan paus?
Ini untuk makan.
Saya tak berapa suka manisan, tapi ambillah.
Ia untuk anak awak.
Pakcik terlupa biskut pakcik.
Dia tak mahu biskut ini.
Maafkan saya, encik. Boleh saya memperkenalkan biskut baru...
Awak tak boleh berniaga di sini.
Tapi saya pernah nampak ada orang jual biskut di sini.
Ya, Pandu Puteri.
Kami tak nak ada pengemis.
Saya bukan mengemis. Saya menjual biskut.
Pergi jual di tempat lain. Terima kasih.
Saya takkan membeli di Piggly Wiggly lagi.
Awak jangan berani jawabnya.
Awak tahu siapa dia, dan awak baru rasa lebih baik.
Kalau saya tak angkat, dia akan terus telefon.
Kalau awak angkat, awak akan rasa teruk.
Saya memang rasa teruk.
Saya tak boleh bayar sewa awak. Saya sudah bercerai.
Saya sepatutnya berada di sini dua minggu. Ini sudah lapan bulan.
Kami tak kisah.
Kami suka awak di sini.
Saya baru dipecat oleh lelaki yang buat pai limau nipis menggunakan lemon.
Awak beritahu mak awak yang awak dipecat?
Saya takkan beritahu. Boleh awak bayangkan?
"Oh, Tuhanku, Bea-Bea.
Awak pergi ke kolej dan awak tak boleh dapatkan kerja di kedai makan.
Sekarang awak menjual biskut di tepi jalan."
Oh, Tuhan.
"Biskut, biskut, siapa mahu biskut?"
- Oh, Tuhan. - Apa?
Maafkan saya, itu satu kuasa.
Okey, saya mungkin sangat mabuk, tapi kalau awak keluar begitu...
Betul, ia akan buat awak terkenal.
Sudahlah, semua wanita di Uganda boleh buat begini.
Tapi, awak di Louisville, Kentucky.
Biskut. Kami menjual biskut.
Siapa mahu membeli biskut?
Biskut. Awak nak beli biskut?
- Senyum. - Tak, terima kasih.
Biskut. Biskut terbaik di Louisville.
Tak, terima kasih.
- Biskut. - Hei.
Saya suka pakaian awak. Warnanya...
Kenapa letak bakul atas kepala awak?
Saya menjual biskut.
50 sen satu, tapi untuk awak, kawan saya, saya bagi awak dua untuk $1.
Ya. Kami nak banyak.
Sedozen? Saya akan bagi diskaun.
Kami memang nak sedozen.
Ya.
Dua belas.
Ambil duit itu.
Bagaimana ia kekal di atas kepala awak?
Magik Afrika.
Biskut.
- Kereta itu berbau pelik. - Siapa mahu biskut?
Biskut terbaik di Louisville.
Biskut.
UNTUK DISEWA
BISKUT BUATAN SENDIRI 50 SEN
DUIT SEWA
Biar betul!
Mak ingat jadi pelayan di restoran paling teruk.
Tapi sekarang awak jadi pelayan di tepi jalan.
Mak.
Ini bukan Uganda. Kerja ini tak memalukan di sini.
Saya menjual biskut. Ayah pembuat roti.
Saya boleh jaga anak saya seperti ayah menjaga kita.
Bea-Bea, anak mak...
biskut itu sudah buat otak awak tepu.
Apa Brian fikirkan apabila dia tengok awak merayu di tepi jalan?
Mak sudah berbincang dengan adik-beradik awak.
Kami akan berkongsi duit untuk bawa awak balik.
Kami habiskan semua wang simpanan kami,
dan kami akan beri kepada awak supaya awak boleh balik.
Kehidupan saya ada pasang surut,
tapi saya dah jumpa kelebihan saya.
Ia berhasil.
Mak dan ayah hantar saya ke sini untuk berjaya,
dan saya akan berjaya.
Keputusan mak muktamad.
Telefon mak esok selepas awak terima duit itu.
Selamat makan.
Terima kasih.
Ya, boleh saya tolong?
Hei! Helo.
Dua biskut cip coklat terbaik di Louisville. Saya belanja.
Tak boleh, puan. Puan tak boleh menjual di sini.
Tak mengapa. Saya bayar cukai.
Okey. Tapi puan tak boleh jual makanan di tepi jalan.
Kenapa? Saya ada masalah?
Siapa nama puan?
Beatrice Mukasa.
- Bea "Mukasta"? Bagaimana ejaannya? - Mukasa.
- Bagaimana ejaannya? - M-U-K-A-S-A.
Apa masalahnya?
Puan perlukan lesen perniagaan dan tempat jualan.
Apa?
Baiklah. Puan boleh bayar di dewan bandar raya.
Bayar?
Begitulah caranya di negara ini.
"Kemudian pada waktu malam, semua haiwan balik ke rumah untuk tidur."
Awak suka begitu?
Pergi ke tempat yang jauh.
Awak boleh jumpa nenek awak.
- Dan pakcik awak. - Ya. Dan haiwan.
Kita mungkin boleh tengok kuda belang.
Saya nak pergi.
Kalau awak nak, mak boleh ajar awak bakar roti dalam tanah.
Dalam tanah?
Datuk awak akan gali lubang besar dalam tanah
dan isikannya dengan arang.
Arang yang panas.
Kemudian dia bagi mak doh lembut
dan dia bagi mak masukkan ke dalam arang,
kemudian kami tunggu ia kembang.
Kemudian dia bagi mak sedikit.
Ia sangat panas, tangan awak boleh melecur.
Roti paling sedap mak pernah makan.
AGENSI PELANCONGAN
Uganda.
Okey, ia perlukan tiga penerbangan.
Louisville ke JFK, JFK ke Gatwick, dan Gatwick ke...
Entebbe.
Entebbe. Ya.
$1,800 kalau dia duduk di atas riba awak.
Saya rasa ia tawaran yang hebat untuk masa sekarang.
Cakaplah kepada lapan orang abang saya yang berkongsi duit.
Awak mesti sangat teruja untuk balik, bukan?
UNTUK DISEWA
Helo?
Maaf, ada apa saya boleh tolong?
Awak curi duit mak!
Maaf. Saya tahu ia tak masuk akal, tapi saya terpaksa. Saya akan bayar balik.
Mak dan ayah awak tak besarkan awak begini!
Awak orang Amerika yang pentingkan diri!
Hantar saya ke Amerika ialah impian mak. Bukan saya.
Betul. Ia impian mak.
Awak dapat peluang yang semua gadis di sini mahukan. Dan awak rosakkannya!
Dan awak pencuri!
Mak percayakan saya dengan menghantar saya ke sini.
Sekarang saya percayakan diri saya.
Awak bukan anak mak.
Mak.
Mak tak maksudkannya.
Mak maksudkannya!
Kejap! Itu milik saya. Kenapa awak ambil kaunter saya?
Bawa ke trak.
Hei, Beatrice, jangan risau.
Saya akan kosongkan tempat ini dalam 15 minit.
Kosongkan? Kenapa?
Semua peralatan dan perabot akan dipindahkan ke bandar lain.
- Apa dia? - Kami dapat restoran baru di sana.
Bagaimana dengan ketuhar?
Kami akan bawanya sekali.
Awak ingat semua itu ada sekali dengan tempat ini?
Maaf.
Akhirnya! Awak datang untuk makan piza.
Saya nak minta tolong. Awak tutup pukul berapa?
10 malam pada hujung minggu. Kenapa?
Pastikan awak tarik pagar selepas awak kunci.
Terima kasih. Saya akan bayar balik selepas dapat keuntungan.
Tak ada sesiapa di sini.
Jangan buka pintu untuk sesiapa.
Kadangkala ada lelaki mabuk datang.
Dia suka biskut?
Saya serius.
- Terima kasih. - Okey, selamat tinggal.
KEDAI ROTI, BISKUT, MANISAN BISKUT MUKASA
RESTORAN PIZA ALEXANDER
GRANSTAN
Sampel biskut percuma!
Dapatkan sampel biskut percuma.
BISKUT MUKASA PEMBUKAAN BESAR-BESARAN
Ini dia. Ambillah dua.
- Terima kasih. Berseronoklah. - Terima kasih.
Ya!
Terima kasih.
Hai.
WANITA PEMBUAT BISKUT MENAWAN LOUISVILLE
Helo?
Helo, mak...
PINTU 22
Terima kasih.
Helo, mak.
Brian.
Selamat datang, nenek!
Mak awak cakap awak sukakan kuda belang.
Betul?
Terima kasih, nenek.
Biar saya bawa beg mak.
Ini rumah baru saya.
Mak tidur di bilik saya.
Mak berehatlah. Saya sediakan makanan.
Saya gembira mak datang.
Terima kasih kerana datang.
Terima kasih.
Selamat tinggal, Wanita Pembuat Biskut.
Selamat tinggal, semua.
Mak saya ialah Wanita Pembuat Biskut!
Ya, betul!
Brian, mari duduk di sini dengan makcik.
Mak. Marilah.
Cip coklat.
Bagaimana rasanya?
Sangat manis.
Terima kasih, mak.
Brian. Tunjuk yang mana awak nak.
Mak tahu yang mana awak akan pilih. Cepat!
- Mana satu? - Roti kulit kayu manis.
Bagi mak duit.
Pada 1989, Datuk Bandar Louisville menganugerahkan dia Kunci Bandar.
BISKUT
Dia memasarkan biskutnya ke seluruh dunia.
BERDASARKAN SIRI "LITTLE AMERICA" DARIPADA MAJALAH EPIC
Terjemahan sari kata oleh Nur Diyana Osman