ASTERIX I OBELIKS Tajemnica magicznego wywaru
Panoramiksie?
- Wszystko dobrze? - Idealnie wręcz.
- To dlaczego leżysz na glebie? - Nie leżę, a medytuję.
Zaraz, zaraz... Czy ty aby nie spadłeś z drzewa?
Ja spadłem z drzewa!? Ty jak coś powiesz!
Chodź, Obeliksie, pozbierajmy naszego druida.
No wiesz! Wypraszam sobie!
Jak na ten wiek, jestem wręcz chodzącym okazem zdrowiaaaa.
Młodzieży, spokój tam!
Na dzisiejszej lekcji nauczymy się robić napój pierdziczny!
Y, dasz mi kropelkę?
Nie, Odoriksie.
Wpadłeś za młodu do pierdzi-kotła i teraz cuchniesz jak kozi bob.
Spokojnie, dzieciaki. Niestety Panoramiks nie może poprowadzić dzisiaj lekcji.
- Co jest!? - Jest, y... ta, ym...
- Kolacja jest! - Y, kolacja jest!
Odejdź. Na diecie jestem.
Spójrz prawdzie w oczy. Spadłeś z drzewa, no trudno, taka jest smutna prawda.
Prawda to tłusta plama na moim honorze.
Jednym z warunków zostania druidem jest umiejętność niespadania z drzew.
Co, druid nie może się potknąć?
Oczywiście, może, może, ale to zły znak.
Każdy czasem spada z drzewa. Nawet wiewiórkom się zdarza.
Tyle lat i nic, najmniejszego zadrapania.
Żadnych obrażeń, oparzeń, infekcji, odcisków...
Jednej drzazgi w paluchu! I nagle, ni z tego, ni z owego... trach!
Ach, tyle lat hasałem po dębach. Z gracją motyla, z wigorem rączej łani!
To żadna tragedia. Kulasek się zrośnie
i znów będziesz śmigał po gałęziach zdrów jak bóbr.
Ach, Teutatesie! Pozwól mi iść w kierunku światła.
Twój sierp i twoja łaska są tym, co mnie pociesza.
Coś gada o laskach!
- Laskach? - Misiu, co ty wygadujesz?
Słyszałem wyraźnie: laska!
Czemu podsłuchiwać poszedł stary matoł, w dodatku głuchy jak pień?
Bo nie słyszał sprzeciwu.
Ciszej tam, bo nic nie słyszę!
Zniżki formy zdarzają się najlepszym. Przecież trzeba być rozsądnym, tak?
Odrobinę dystansu. To nie w twoim stylu takie dramaty.
Masz słuszność. Nie mogę się tak rozklejać.
I to jest postawa godna druida!
Takiego przywódcę duchowego szanuje ciemny lud!
Czas wziąć sprawy w swoje ręce.
Otóż to! Wielki szacunek!
Jako kapłan i obywatel mam przecież pewne obowiązki.
No więc właśnie! Dalej! Dajesz!
Najwyższy czas stawić czoło własnej słabości.
Tak, dokładnie! Nie bardzo już wiem, o co idzie, ale tak jest, brawo!
Nie mogę już dłużej być jedyną osobą,
która wie, jak przygotować nasz napój magiczny.
- Wiwat! Polać mu! - Że jak?!
Co?
Wyruszam na poszukiwanie następcy, któremu przekażę wiedzę!
Co!?
Wśród młodych druidów Galii chcę znaleźć takiego,
który okaże się godnym poznania sekretu mikstury
i który obejmie po mnie stanowisko.
Poczekaj, ty chcesz się wycofać tylko dlatego...
...tylko dlatego, że spadłeś z drzewa?
Zaraz wyjdę z siebie. Obiłeś sobie dyńkę i świat staje na głowie?
Każdy głupi może zlecieć na czerep! Ze mną na czele!
Proszę cię, powiedz, że nas nabierasz.
Ty chyba żartujesz! Zdradzisz recepturę?
Nabrał smaka na kurę.
- Na co? - Druid chce gotować rosół?
- Skoczyć po garnek? - Cicho siedź.
- Jesteś pewien, że o to chodzi? - Tak! Ciągle o tej kurze.
Tyle zamieszania o jakiś bulion. Przeciem mogła nagotować.
Może się przesłyszałeś, koteczku?
Może zgłupiałeś na starość, koteczku? Ja to nigdy babie nie oddam.
Szczególnie takiej z mężulkiem pierdołą.
Kogo nazywasz stodołą?!
Otóż to! I trzymać się razem! Ryj w ryjek i racica przy racicy.
I bez postojów na żołędzie, proszę.
Obeliksie! Mój kopczyk!
Oj, przepraszam bardzo. Ale niedługo śniadanie...
- Zostaw w spokoju te dziki, mój drogi. - No dobra.
Mój kopczyk.
Wielkie mi rzeczy, ustawię raz dwa i będę spał jak kamień.
Co jest?
To jest jakaś katastrofa, Obeliksie.
Napój magiczny w rękach młodego druida bez doświadczenia.
Kto wie, do czego go wykorzysta?
A jeśli zdradzi komuś przepis?
To przecież oznaczałoby koniec niepokonanych Galów.
Rzeczywiście, to oznaczałoby koniec niepokonanych Galów.
A dzieci, które się tam bawią, to przecież Galowie.
Dotąd opieraliśmy się najeźdźcom, prawda?
A żeby dzieci tych dzieci również były Galami,
muszą dalej stawiać opór, nie uważasz?
Masz całkowitą słuszność, Asteriksie. To ryzykowne przedsięwzięcie.
Dlatego w wyprawie będzie mi towarzyszył nasz najdzielniejszy wojownik.
Pomoże mi wyszukać i ocenić jakość
tego naszego młodego druida.
Co dwie głowy, to nie jedna.
Ja mam takie pytanie.
Czy jak ten nowy druid przyrządzi już napój magiczny,
będę mógł spróbować chociaż kropelkę?
Zarządzam powrót do domu, Obeliksie.
Napój magiczny!
Przeklęte szkodniki.
Czym mogę służyć szanownym warchołom? Tylko pojedynczo, pojedynczo.
Jak naraz chrumkacie, to słyszę same świństwa.
Zrozumiałem tyle, że przysyła was Panoramiks,
ale poza tym... ni chrum chrum. Spróbujcie jeszcze raz głośno i wyraźnie.
O, Panoramiksie, czcigodny druidzie, w imieniu lokalnej społeczności
pragnę przekazać ci te słowa otuchy a także poparcia.
W obliczu kryzysu podjąłeś niezmiernie trudną decyzję, ale akceptujemy ją.
- Niby tak, ale... - A mamy inne wyjście?
Wprawdzie nie uznałeś za stosowne skonsultować się z nami,
ale z drugiej strony, czy to by coś zmieniło?
No właśnie.
Także zrobisz, jak uważasz, ale ty poniesiesz koszty.
Chwila. Ja w kwestii formalnej. Czy nie byłoby prościej i mniej ryzykownie
nauczyć kogoś z mieszkańców wioski jak przyrządza się nasz napój magiczny?
Tajemną formułę druid może przekazać tylko innemu druidowi, Ahigieniksie.
Sądzę, że dobrze to rozumiesz.
Czy powierzyłbyś swój kram osobie spoza branży?
Ach, nie, za żadne skarby!
Handel rybami wymaga wiedzy, szalonej precyzji, wielkiego doświadczenia,
zamiłowania do wiedzy przodków,
trzeba na bieżąco śledzić ostatnie nowinki techniczne.
Trzeba nasiąknąć rybą. Myśleć jak ryba.
Stać się jednością z rybą. Tak więc, podsumowując...
Panoramiks? Panoramiks!
Las Karnutów. Nie-druidom wstęp zabroniony.
Naprawdę nie możemy iść z tobą?
- Wykluczone! - Ale ze złamaną nogą nie...
Regulamin rzecz święta, druidzi na ten temat nie żartują.
A jak zamierzasz przejść przez puszczę?
Poturlasz się, czy pokicasz na jednej nodze?
Nie mam wyjścia, muszę iść sam.
- Dobrze. To mamy problem. - Ćśś! Coś słyszę.
Panoramiksie! Wiem, nie powinnam się chować w kotle.
Gdybym nie zasnęła, to bym wyszła.
Ale nie krzycz! Spójrz na mój nowy model.
- To urządzenie do... - Pektyna?
Ale... co ty tutaj robisz? Teraz już nie możemy cię odprowadzić.
W wiosce już pewnie wszyscy cię szukają.
Nie, dałem znać wszystkim, że idzie z nami.
Co!? Wiedziałeś, że ona tam siedzi?
- Tak, bo widziałem, jak włazi. - Co!?
Czemu nic nie powiedziałeś, ciemna klucho?!
Mówiłeś, że mam się nie odzywać, bo musisz coś przemyśleć.
- A co powiedziałeś ludziom w wiosce? - „Pektynka wlazła nam do kotła”.
No mistrz wagi tępej.
I co teraz będzie? Kobietom nie wolno tu wchodzić!
- Nie kobietom, tylko nie-druidom. - I kobietom, ma się rozumieć!
I kobietom, ma się rozumieć.
To niby co, moja wina, że u druidów nic nie wolno?!
Mnie nie wolno się napić magicznego napoju, ale nie robię z tego afery!
Taki kawał niesiemy czyjeś dziecko na plecach, a tobie
nie przyszło do łba, żeby mi o tym powiedzieć!?
Bardzo mnie to wszystko ciekawi,
dlaczegóż to wielmożny pan Asterix chce coś wiedzieć na ten temat?
Pektyno! Pektynko moja mała.
Nie wolno płakać, kiedy się skonstruowało taki wspaniały model.
No już, objaśnij mi proszę, jak to działa.
Myślisz, że na dziecko przymkną oko, Panoramiksie?
Szybciej niż na tamtych dwóch krzykaczy.
Ale spróbuj ukryć długie włosy i wysoki głos...
Ukrywać, że jestem dziewczyną?
To staroświeckie, ale chłopiec szybciej tu ujdzie niż dziewczynka.
No dobrze, a jak mnie o coś spytają?
- To odpowiesz... prrr. - Prrr. - Bardzo dobrze.
A! Uważaj teraz. To tutaj!
Jak otworzy się właz... postaraj się nie krzyczeć.
Jaki właz?
To normalne, że nie ma tu żadnych druidów?
Nie.
Coś jest chyba nie tak...
Pomyśl tylko, Obeliksie... Najwyższa Rada Druidów.
Najwięksi galijscy mędrcy w jednym miejscu. Uczta dla oczu!
Powiedziałeś „uczta”?
Zgromadzenie długobrodych starców, mędrców, filozofów...
Majestat i dostojeństwo.
Witaj, Panoramiksie, stary capie!
- Panie kolego, jak tam leci? - Nauczył się latać - z drzewa w dół!
Ty, patrz, co dla ciebie mamy. Zawiesisz sobie przed wejściem do chałupy.
Baczność, spadający druidzi!
Moment. Ch-chwil-chwileczkę, Somnambuliksie.
Nie dostałeś mojej wiadomości?
- Wysłałem dziki polecone. - A tak. To od nich wiem, jak rymnąłeś.
„Rymnąłem”? Tylko tyle?
- Jak to „tylko”? - Dla mnie beka roku.
Zaraz, a reszta? Przekazanie pałeczki? Młody następca?
Zapałeczki? Kto ma następcę? Coś ty tam znowu wykombinował, sparciały grzybie?
Wytłumacz nam!
Ach, tak. Powiem ci, że zatkało kakao.
Poważnie, Panoramiksie?
A jeśli napój wpadnie w niepowołane ręce?
Rozumiesz chyba, że nie była to łatwa decyzja, Fantasmagoriksie.
Teraz rozumiem, dlaczego zwołałeś Najwyższą Radę.
Wydawało się dziwne, że zgromadziłeś nas,
by opowiedzieć, żeś glebnął na ściółkę.
Chciałbym, abyście pomogli mi dokonać wstępnej selekcji kandydatów.
Pewnie macie w pamięci listę dobrze zapowiadających się druidów.
Y, w pamięci? To może ja przyniosę fiszki.
- Co? Jakie fiszki? - Takie notatki. Ułożone tematycznie.
To druidzi spisują wiedzę?
Skończ te herezje, chłopcze. To zabronione!
Tylko z ust druida do ucha druida! Żadnych wyjątków.
Panoramiks dobrze się wyszkolił. Bardzo ładnie. Brawo!
Żadnego pisania wśród druidów. Wszystko w głowie!
Tak, ale... musimy pamiętać tyle zaklęć i formuł...
ludzki mózg... ma swoje ograniczenia...
Nie ma co chachmęcić, lista młodych galijskich druidów...
istnieje tylko na fiszkach.
Tak! Nikt nic nie wie!
- Fiszka prawdę ci powie. - Jak trwoga, to do kataloga!
- Kogo nie złapali, ten niewinny. - Jazda, przynieście wiedzę.
No weź się tak nie patrz. Jedni spadają z drzew, a inni mają fiszki.
Nie bardzo rozumiem, czego tu nie rozumiesz.
Naprawdę wszyscy mają białe brody?
Tak myślę... może nie wszyscy, ale... większość.
Jak to możliwe?
Obeliksie. Kiedy mówię że druidzi mają białe brody,
chcę powiedzieć, że każdy ma własną. Nie jedną do podziału.
Po prostu druidzi mają białe brody.
To nie znaczy, że jest więcej bród niż druidów!
Tu są same kiepszczaki.
Ci tutaj są słabi, ale z bólem machną dwa, trzy zaklęcia.
Tutaj są zdolni. A tu ekstraklasa.
Selekcja tych ostatnich powinna pójść raz-dwa.
A tutaj są kompletne zera. Ci jak coś wyczarują, to trzeba sprzątać widłami.
Oczywiście każdemu warto dać szansę,
ale ja bym od razu przeszedł do tych zdolniejszych.
Tylko nawet wśród nich nie ma nikogo, kto zastąpi druida takiego jak ty.
- Nie ma ludzi niezastąpionych. - Pięknie powiedziane, stary druhu.
Sulfuriks?!
Nie musicie wstawać. Oszczędzajcie kości, stare pierniki.
Pomarszczyliście się wszyscy jak huby drzewne.
Sulfuriksie! Śmiesz wracać na świętą polanę po tylu latach!?
Ano właśnie, minęło tyle czasu, chyba pora się ugiąć.
Jak ugiąć?
Tak w przenośni. Żeby się nie złamać. Jednemu noga już poszła.
Ach, to co, może ktoś by mi nalał kielicha?
Jak możesz używać zakazanej magii tutaj?!
O, bez obaw, działa tylko na umysły nieskażone myślą, heh.
- Czego od nas chcesz? - Od was? Niczego.
Przyszedłem przedstawić się jako następca.
Następca? A to niby czyj?
Oczywiście Panoramiksa. Nie to jest przedmiotem obrad?
Ty!? Chyba żartujesz! Nie masz nawet uprawnień druidzkich.
Myślisz, że Panoramiks przekaże ci formułę, serio?
Bądźże poważny.
Jak tam, szacowny kolego? Z drzewa się spadło? Jak robaczywe jabłuszko?
Gratulacje, nareszcie pojąłeś, że wcale nie jesteś aż taki wyjątkowy.
Że najwyższy czas ustąpić!
Panoramiks jest najlepszy z nas wszystkich!
Z was wszystkich, tak.
Ale ja... ja zostałem uznany za lepszego niż on. Co, zapomnieliście?
Ja, mając napój magiczny, nie zadowoliłbym się
obroną jednej wiochy i stadka wąsatych matołów.
Nasza potęga rozlałaby się wreszcie na całą
okupowaną Galię i moglibyśmy pokonać Rzym!
Położyć kres wszystkim wojnom świata!
Ale nasz sławny Panoramiks oczywiście woli wybrać grzecznego ucznia,
którego ulepi na swój obraz i podobieństwo,
tworząc takiego egoistę jak on sam!
Cofnij się!
Tak coś czułem, że ta metoda się nie sprawdzi. Berek.
Nasze fiszki! Panowie, nasze fiszki...
Zdolniachy pomieszały się z tępakami!
Dobra, jestem! Któremu dać w brodę?
W porządku, już wiem!
Hm. A to ci niespodzianka. I było tak prężyć muskuły, kolego?
Obeliks!
Dobra, trzymaj, młody. Strzel jednego.
Nie więcej! Dwa chluśniesz i jeszcze nam uśniesz.
No pijesz czy nie?
Co za cios! Żeby Sulfuriks pojawił się tak nagle, tak znikąd...
- I to po tylu latach... - Coś okropnego...
Ale kto to ten... Ehm, kto to właściwie jest ten Sulfuriks?
A! Widzisz, dobrze, że zadałeś to pytanie.
Będę mógł ci opowiedzieć fascynującą, długą i nudną historię,
bez sensu, ale bardzo tajemniczą.
Sulfuriks i Panoramiks byli wtedy młodymi, zdolnymi druidami,
a ich talenty budziły zachwyt.
Trzymali się zawsze we dwóch, a harowali
za trzech, opracowując wciąż nowe zaklęcia.
Mówiąc krótko, był to tandem nadzdolnych uber-geniuszy,
stworzonych do wielkich celów.
Ja również stawiałem wtedy pierwsze kroki, ale byłem do bani.
Atmosferiksie, nie można tak mówić.
Nie miałem nawet pojęcia, gdzie kocioł ma przód, a gdzie tył.
Ale nieważne.
Na wielkim konkursie druidów Sulfuriks zaprezentował
swój Pył Płomienisty. Sędziowie byli pod wielkim wrażeniem.
Z kolei Panoramiks postanowił zaryzykować i postawił na sztuczkę,
która była po prostu piękna.
I na Belenusa, czegoś takiego jeszcze nie widzieliśmy.
Jego czar był wspaniały, oryginalny i pomysłowy.
Nie będę ukrywał, uroniłem łezkę...
Panoramiks dał dowód najwyższego kunsztu druidzkiego.
Jednak jury uznało,
że nie może nagrodzić czaru
bez jakiegokolwiek zastosowania praktycznego.
„Ciekawy bajer, ale do niczego nie służy” -
powiedział sędzia główny i wręczył nagrodę główną Sulfuriksowi.
Mimo to Sulfuriks nie zrobił kariery, jakiej można by się spodziewać.
Początkowo jego czary cieszyły się wzięciem, ale z biegiem czasu
zainteresowanie słabło, a w końcu całkiem wygasło.
Natomiast Panoramiks stał się najsłynniejszym i najbardziej szanowanym
z galijskich druidów.
Oczywiście za sprawą napoju dającego nadludzką siłę.
Sulfuriks stopniowo pogrążał się w najgłębszej
mizantropii, zaczął praktykować zakazaną magię,
a w końcu zniknął bez śladu - aż do dzisiaj.
Co to był za typ? Ten druid?
A! Widzisz, dobrze, że zadałeś to pytanie.
Będę mógł ci opowiedzieć fascynującą, długą i nudną historię...
To był wieczny krzew druidów, gamoniu.
O, przesławny Panoramiksie,
najszlachetniejszy z druidów, co za zaszczyt!
Czas, by twój kolega po fachu, nasz drogi druid Bazuniks
przedstawił ci swego ucznia.
Liczymy, że uznasz go za godnego tytułu twego następcy.
Panoramiksie, to jest Bitniks.
Rozumiem, dlaczego członkowie Rady Najwyższej ci go nie polecili.
Ujmę to może tak:
jeśli on zostanie twoim następcą, to ja zostanę miss powiatu.
No, przynieś mi wstyd, jak zwykle.
To tak - bierem se menzurkę i ciurkam do cebrzyka.
Wywar z purchawki na kocich szczynkach.
Potem taka mikstura, heh, niby mojego pomysłu,
ale już nie pamiętam, co się do niej daje...
I teraz, jeśli tylko wszystko wyszło jak trzeba... Hop!
Hop i co?
No jak się da pod kwiatki, to lepiej rosną, y... bujnie...
Ale w sumie jakby nie patrzeć,
jest to praktycznie rzecz biorąc pod wieloma względami
w zasadzie kupa.
To jak, Panoramiksie? Co ty na to? Podoba się, co? Zapakować na wynos?
Drodzy goście! Mam na imię Jakpatiks.
Ale bracia druidzi mówią na mnie Magnetiks!
Aj. Coś poszło nie tak... Y... Chwi-chwileczkę... Aj, ał...
to się nie liczy... Spróbuję jeszcze raz... Oj, uwaga.
Panoramiksie, nazywam się Telezakupiks.
Zaprezentuję rewolucyjną miksturę
inspirowaną twoim przesławnym napojem magicznym.
Spójrzcie, proszę, na tę osobę wątłą i rachityczną. Matko, jaki mizerny.
Pij, mój biedulku, zaraz wrócą ci siły.
Magia na co dzień!
Nie zwracajcie na mnie uwagi. Tylko sobie popatrzę.
Przepraszam.
Co wy wyrabiacie, na Teutatesa?
Uznaliśmy, że będziemy wam towarzyszyć w tej wyprawie.
Aby móc potem przedstawić naszą ekspertyzę a propos wskazania następcy.
Czyście zdurnieli!?
No wiesz! Chyba mamy coś do powiedzenia?
A gdybyście sprowadzili jakiegoś barana? Nie dosyć już wycierpieliśmy?
Zaraz, zaraz. A kto strzeże wioski?
Jako tymczasowy zwierzchnik naszej osady chciałbym przede wszystkim
oświadczyć, iż przepełnia mnie duma i... y...y...
Nikt nie został... Żaden z wojowników?
Nie. Tylko niewiasty, trochę pacholąt oraz jeden artysta liryczny.
Mężczyźni opuścili wioskę.
Oczywiście jest to raport szpiegów.
A twierdzę niezachwianie, że trzeba je brać ze szczyptą soli, bo...
Senatorze Tomkruz... zamilcz, waść!
Dobrze, już milczę, jednak zapytuję: i co dalej?
Posłać kilka legionów, zająć tę ich wioskę
i zrabować cały zapas magicznego napoju,
a niby co innego?
A co ty mi tam przy sandałach...
Ave Cezar.
Zamach, tak? Straże! Straże!
Mam pytanie, o boski Cezarze. Wspominałeś coś
przed chwilą o słynnym napoju magicznym
dającym nadludzką siłę. Byłbyś zainteresowany zdobyciem przepisu?
- Na napój tych dzikusów? - W rzeczy samej.
I... twierdzisz, że dysponujesz jego formułą?
No, niezupełnie. Powiedzmy, że wiem,
dokąd należy się... należy się po nią udać.
W góry na wschód stąd. Żadna wyprawa, zwykły spacerek.
Napój ten jest już właściwie twój, Cezarze.
Będziesz mógł w końcu zwyciężyć tych okropnych, nieposłusznych barbarzyńców,
którzy od dawna grają ci na nerwach. Zresztą nie tylko tobie.
Powiedz, jaką dasz mi gwarancję, że...
A jakie są, y... n-nie, pardon, ja... Cezar pierwszy, ja zaczekam.
Skąd mogę wiedzieć, że mnie nie oszukujesz, co, Galu?
A właśnie, dobre pytanie. Ale ja chciałbym wiedzieć, czy...
Senatorze!
Nie ma żadnego sposobu, żeby cię uciszyć?
O. Z ust mi to Cezar wyjął.
Chwila, chwila... Tylko bez przemocy.
Y, dobrze... powiedz, jakiej nagrody oczekujesz za swoje usługi?
- Żadnej. - Żadnej?
Albo dobrze. Chcę małego skrawka ziemi w Galii,
na którym teraz pasożytuje gromada szczerbatych staruchów.
Chodzi o Las Karnutów.
- Już go masz. - Wybornie.
Nogi mnie już bolą, więc proszę o jakiś transport na czas mojej wycieczki w góry.
Maleńki konwój. Nic zbytkownego, pojazd dyskretny i niepozorny.
Wiem dokładnie, co masz na myśli.
Hej, przyjacielu! A wiesz, że ja wciąż nie znam twego imienia.
Moje to senator Tomkruz. Służę radą i cenię sobie...
Bez paniki! Bez pani...
Proszę ustawić się w kolejce do zapasów napoju magicz...
Y, dobrze. B-bar-bardzo ładnie... A teraz na mój znak, do...
Mama mówi, że masz się nie rządzić, bo cię wypatroszy jak koguta.
Ewentualnie zakneblować i do chlewa.
- Całość na moją komendę... - Centurionie? - Czego?
Bo... o ile się orientuję, to atakujemy,
żeby wyczerpać ich zapasy magicznego napoju?
Tak jest. Tłumaczyłem wam to sto razy.
Czyli zważywszy, że to pierwsze natarcie, na razie zapasy są nietknięte?
Tak jest. W tej fazie operacji mają go sporo.
Aha. Czyli należy się spodziewać y... że czeka nas klasyczny łomot, tak?
- Tak jest. - Yhm.
Całość na moją komendę... naprzód marsz!
Na nich!
Czyli co, zaczęli zużywać napój magiczny?
Wedle rozkazu!
- Znaczy się... zadanie wykonane? - W stu procentach.
O...więc krótko mówiąc: brawo my.
Ej, ty! Pewnie i tak to do ciebie nie dotrze,
ale zwracam uwagę, że mamy pełnię.
- Co „yhy”? - Spokojnie, przecież jeszcze jasno.
Pewne fazy nie sprzyjają magii, mądralo, jasno czy ciemno nie ma tu nic do rzeczy.
Chcę jeszcze potrenować. Panoramiks może przyjść w każdej chwili.
Jak Panoramiks się dowie, że pracujesz w czasie pełni,
wyjedzie stąd prędzej niż przyjechał!
Dobra, trudno, co ma być, to będzie.
Hm... Sam talent nie wystarczy, trzeba jeszcze przestrzegać paru zasad.
Te! Jesteś cały?
Chyba już czas dać sobie spokój z łażeniem po drzewach.
Jesteś druidem? Nie widziałem cię tu nigdy.
Ho ho... a ty co tu robisz?
- Przygotowuję się. - O, naprawdę? Do czego?
Przecież wielki Panoramiks szuka następcy.
Kto, kto? Mówisz, że kto szuka następcy?
Panoramiks! Największy druid w dziejach świata!
Pierwsze słyszę.
Ale skoro chcesz oczarować starego druida,
uporządkuj lepiej stanowisko pracy.
Moje stanowisko? Jest bardzo porządne. Ej! Woda destylowana po prawej.
- Czemu, skoro jesteś leworęczny? - Tak patrząc, to wszystko stoi źle.
Wszystko stoi źle.
Mój mistrz, Curiks, zawsze każe ustawiać właśnie tak. Więc ustawiam tak.
Zasady trzeba czasem naginać. Ja wodę destylowaną na przykład przechowuję tak.
Ej, przecież...
Destylowanie wody jest bardzo pracochłonne.
A woda z rzeki też się świetnie nadaje.
Nie chodzi o to, by bawić się składnikami, ale by pracować z materią.
Chcesz zostać wielkim druidem, czy gotować według przepisów?
Tu trzeba kreować!
Szczypta finezji jest ważniejsza od szczypty jakichś ziółek.
Takie pytanie, centurionie: wracając do tematu zasadniczego,
one jeszcze mają czy już nie mają napoju? Jakie prognozy?
Skąd mam wiedzieć? Przez płot nie widzę przecież.
No tak, ja za to widzę łomot...
Dobra. Całość na moją komendę do... ...a...
„A” co?
A jednak wciąż mają napój mag...
Na nich!
O, Panoramiksie, wita cię Poconocniks, druid wielofunkcyjny.
Mieszam, blenduję, eksploduję! Ło matko.
Panoramiksie, zwę się Techniks! To mój tłusty bit.
Panoramiksie, jestem Klimatosceptiks, moja specjalność to...
Do ataku!
Panoramiksie, witają cię bracia Krewniks.
O Panoramiksie, przysięgam ci na własną głowę,
że nikomu nie zdradzę tajemnicy magicznego napoju...
Do ataku!
...oprócz starannie wyselekcjonowanych turystów,
którzy chętnie zapłacą za niego kasę!
A ja umiem padać na pysk!
Jestem Kukuruźniks!
- Jesteśmy fantastyczny Czwórniks. - Wita cię Selfiks.
- Tegoniewieniks. - Kołonotatniks. - Dwuteowniks. - Pankierowniks.
- Klepiebłotniks. - Wzierniks. - Słoiks. - Tniesienetfliks. - Antybiotiks.
I raz, i dwa, i raz i dwa, i raz i dwa...
To był głupi pomysł z tą żeglugą śródlądową. Od razu ci mówię.
Po prostu mamy kiepskich pierwszych klientów. I tyle.
Nie ma się co czepiać żeglugi śródlądowej.
Tutaj możesz chować zioła.
Tu flaszkę na wodę. Teraz hop... Tadam!
Daszek przeciwsłoneczny. I jeszcze miejsce na złoty sierp druida. Wybacz.
No właśnie! Nie mam sierpa ze złota. To dlatego moje mikstury nie działają.
Oczywiście, że tak! Te zgniłe ryby na mózg ci się rzuciły.
Druidem chcesz zostać?
Spróbować nie zaszkodzi.
Wtedy napój magiczny zostanie w rękach naszej wioski,
a nie jakiegoś nie wiadomo kogo.
Niby czemu to miałoby być trudniejsze od handlu.
Jeśli twoje czary będą jak twoje ryby, to pryskam stąd.
Wiesz ty co? On jest do ścinania jemioły,
więc uważaj żebym cię nie ciachnął, jemiole jeden!
E! Tylko mi nie zaczynać znowu!
Jakbyś był porządnym kowalem, a nie tandeciarzem,
to byś mi dawno machnął sierp ze złota.
Machnąć to ja cię mogę w japę!
U, panowie, panowie, no już, zachowajmy rozsądek.
Wszyscy Galowie to jedna rodzina.
Proponuję łyczek czegoś dla orzeźwienia.
Po dobrym vinum złości przeminum.
Nie, zlituj się, przestań z tą łaciną.
No więc, tylko spokój, uprzejmie proszę o spokój.
No, niepotrzebnie się uniosłem.
W sumie jak chcesz się bawić w druida, to nie moja sprawa.
Nie, tak naprawdę to masz rację.
Wrzucam do kotła co podleci i nigdy nic z tego nie wy...
Patrz no jak pierdykło.
Wstyd się gdzieś z wami pokazać! Za grosz kultury!
I tutaj rękopis się urywa.
Zaraz ja ci coś urwę.
Jeszcze raz zmieniłem przepis. Prawie na pewno nie wybuchnie.
No i co? Łyso ci? Aż przyklękłeś przed rybnym druidem.
- Tak w ogóle, to co robi ten napój? - Robi, że nie wybucha.
I co, powiesz Panoramiksowi:
uwaga, to mój napój, który magicznie nie wybucha?
A ty w ogóle nie masz napoju. Ty w ogóle nigdy nic nie masz! Ty...
- A! Asparanoiksie, co u ciebie? - Witaj, Kolaboriksie.
Stary druhu! Jak miło znów oglądać twój ohydny pysk.
Reszta ekipy też tu jest!
Co słychać nowego?
Obeliks wciąż dobrze wygląda. A Asterix nadal chuchro.
- To mi przypomina stare dobre czasy. - Y, dobre czasy?
- Czasy walki: my i wy kontra Rzym! - Wy i my?
Nie przypominam sobie, żebyś ty walczył z Rzymem.
Ale naturalnie rozumiem, że nie jest to korzystne dla interesów...
Asteriksie! Serce mi krwawi, kiedy tak mówisz.
Tak, w chwili słabości dałem wiarę, że Rzymianie
walczą o lepszy świat dla wszystkich.
Ale wierz mi, szybko przejrzałem na oczy.
Co to jest to coś, co pływa w dzikowym sosie?
Czarna oliwka!? Ach! To zdrada!
Który dodał oliwki do galijskiej potrawy!? Co to jest, Rzym?
Może jeszcze daktyle i pistacje, co?!
- Też się znalazły. - Wstyd i hańba! Kolaboracja!
Wszystkich kucharzy lwom rzucę! Albo nie, swojsko łby zetnę.
A ten młody druid, można go prosić?
Ach! Zobaczysz zaraz, że to prawdziwy as, klnę się na Jowisza!
Teutatesa, znaczy się. Dawaj, Szaleiks! Olśnij Panoramiksa i jego świtę.
O, wielki Panoramiksie! To klasyczna, galijska mozaika z dobrze znanym motywem:
bóg Mars w swoim hełmie, Orzeł Legionów, gałązka oliwna. Wisi to w każdym salonie.
Ale ten sam obrazek wszędzie, to przecież się robi nudne.
Umieszczę więc tę mozaikę...
Kontynuuj, kontynuuj.
...więc tę oto mozaikę w kotle z miksturą.
I proszę! Przedstawia teraz zajadłych gladiatorów dobrego Cezara,
który jakże wspaniałomyślnie ich ułaskawia. I hop, znów zmiana.
Mars, gladiatorzy, Mars, gladiatorzy, Mars, gladiatorzy, Mars, gladiatorzy...
Asparanoiksie, Asteriksie, klnę się na Belenusa, który nam przyświeca,
że nie ma nic bardziej galijskiego niż ma wioska!
Od początku.
- Widzę, że nie jesteś zachwycony. - Nie, nie, w porządku, ujdzie.
Jest dobrze, ale...?
Ale to dość konwencjonalne. Grzeczne i trochę bez błysku.
Jeśli Panoramiks się tu pofatyguje, nie olśni go
sztuczka z odzyskiwaniem owoców jemioły, choć to bardzo praktyczne.
To Panoramiks, co by nie mówić.
Chwileczkę, ale ty nie znasz przecież Panoramiksa.
Nikt na świecie nie zna go lepiej niż ja. Mogę sprawić, że wygrasz ten konkurs.
Jeżeli powtórzysz kropka w kropkę zaklęcie, którego cię nauczyłem.
Tę sztuczkę z motylami ognia? Ale ona do niczego nie służy.
Nie będę pokazywał Panoramiksowi bezużytecznych trików.
Nie staraj się tego zrozumieć, smarkaczu! Nie wiesz nic o Panoramiksie!
Wykonaj tę sztuczkę, a daję głowę, że napój magiczny będzie twój!
Nie! Zademonstruję mój patent z odzyskiwaniem owoców jemioły.
Nawet jeśli jest dość konwencjonalny, jak mówisz.
Nie chcę pokazywać zaklęcia, którego
nie wymyśliłem ja i które nie ma zastosowania!
Inteligentny z ciebie chłopiec. Nie sknoć wszystkiego, będąc także uczciwym.
Ten tutaj to nasza ostatnia szansa.
Niestety, kolego.
Z wszystkich, których widziałem, jest nawet do rozważenia.
Co? Chyba mi nie powiesz, że...
To nic specjalnego, ale gdyby go podszkolić...
Oj, proszę cię, chcesz zabrać do wioski człowieka-piekarnię?
Kochani, nie wygadujcie głupot. Nie jesteśmy w domu.
A mnie on pasuje. Jeszcze jakby robił z serem albo pasztetową...
Posłuchajcie, wędrowcy! Słuchajcie wy,
których mamią pieczywem! Oto wieść, którą wam wieszczę!
O, śmiertelnicy, o istoty ludzkie. Tako wam rzecze cymbał brzmiący.
Co ty chrzanisz? Dosyć już tych kocopołów! Mają ci uwierzyć!
Jestem tylko senatorem. Nie umiem kłamać tak z głowy, normalnie mam kartkę.
Kto ma umieć jak nie polityk?! Wkręcaj wiarygodnie, bo wszystko zepsujesz!
Słuchajcie więc, o czcigodne dzikusy.
Oto są skrzydlate słowa proroka, wielkiego, choć ubogiego na umyśle!
Y, ten, rzucajcie wyżej ten drób, chyba mam uczulenie.
O, bogowie, co głosi głos? Że co? Cóż to za słowa?
„Koko drut ambitny w ogóra zamontuje?!” A, nie, przepraszam za usterki,
źle słyszę, bo mam chyba przerost migdała.
Co, proszę!? „Oto druid wybitny w tych górach zamieszkuje?”
Bogowie, mówcie troszkę głośniej! Młody jakiś druid szalenie wręcz zdolny?
Jego chata stoi tam gdzieś? Na dziś wystarczy.
Bogowie, dajcie mi już rozpłynąć się we mgle.
Super. Ktoś z was wie może, co to za świr?
Zdaje się... to znaczy, o ile rozumiem, wspominał coś o młodym druidzie, tak?
Panoramiksie, nie powiesz chyba, że wziąłeś bełkot tego czubka na serio?
Fiszki już wyszły, to koniec, finito!
Zrobiłeś, co się dało, ale się nie udało.
Fisia dostałeś z tymi fiszkami! Gdzieś w tych górach mieszka zdolny druid.
- Tak, Sanmoriks. - Co, proszę?
Ten świr na skale na pewno mówił o Sanmoriksie.
Innego młodego druida tu nie ma.
Czy... ma dobrą reputację?
Tak, tak. Jest w porządku, ogarnięty.
A, żeby nie było: tego numeru z bułeczkami on nie robi.
Mam na niego wyłączność.
Panoramiksie, kochany, spójrz prawdzie w oczy: jesteś nie do zastąpienia.
Otóż to! Wracajmy do domu, co?
Do domu wrócę, kiedy obejrzę ostatniego druida.
No normalnie nie wierzę! Od tygodni zachrzaniamy
w tę i z powrotem po całej Galii jak barany.
Nie rozumiesz, że nikt się nie nadaje?
- Asteriksie, no, spokojnie. - Jestem bardzo spokojny.
I wiecie co? Ja też się wycofuję.
Aj, aj, widzieliście? O mało nie zginąłem.
To koniec! Już po mnie, potrzebny następca.
Cho no tu. Oto mój następca na stanowisku najlepszego wojownika wioski.
- Proszę, oto twój miecz, czapa... - Ale, na Teutatesa, ja...
I twój napój magiczny. Baw się dobrze. Ja idę się zająć czymś mniej durnym
niż włóczenie się za mądralami, co to świata poza sobą nie widzą!!
- Obeliksie, idziesz? - Nie, panie Asterix, nie znam pana.
Nie znam już kurdupla, co wybiera na następcę tego pokręconego dziada
i pomija swojego rzekomo najlepszego kumpla. Szerokiej drogi, panie Asterix!
Asteriksie! Asteriksie! Słuchaj, dość tych głupot. Wracaj!
Panoramiksie, zróbże coś!
Jest wolnym człowiekiem, może iść, dokąd chce. Ja muszę dokończyć swoją misję.
Jeśli nie chcecie mi w niej towarzyszyć, udam się w te góry samotnie.
Nic cię nie dziwi, młocie?
A co mnie ma zdziwić? Chyba to, że daliście mi tu wejść
- i nie dostałem jeszcze po łbie. - Nie widzisz?
Widzę, ale nie wiem co. No brzydko, można by położyć dywan.
Nie ma już ani kropli magicznego napoju.
Ponieważ nosisz chwilowo tytuł „wodza wioski”...
Chwilowo!?
...ponieważ nosisz chwilowo tytuł „wodza wioski”, decyduj, co dalej.
Oczywiście. A więc, niniejszym, jako wódz, uważam, że najlepsze wyjście
to mieć nadzieję, że Rzymianie dadzą se spokój.
Może być? Dobry plan?
Ruszać się, zwijamy obóz. Tylko po cichu! Jak nas nakryją, to plan szlag trafi.
Co mi strzeliło do łba? Jak mogłem powierzyć zadanie komuś takiemu?
Jak ci się moja praca nie podoba, znajdź sobie kogoś innego!
Zobaczysz, jeżeli Galowie nie wejdą do wioski to...
A czemu mieliby nie wejść? Wyrażałem się bardzo jasno!
Uprzedzam cię: Cezar dowie się, że to ty wszystko zepsułeś!
Naprawdę? To dowie się także, że jesteś
barbarzyńcą, który używa własnej brody jako...
Ruszać się! Składać namioty!
O... co my tu mamy? Galijskiego wojownika?
- Co ty tu knujesz, Sulfuriksie? - No oczywiście, od razu „knujesz”.
Jestem jedynie starym przyjacielem Panoramiksa
i w miarę swoich skromnych możliwości
pomagam mu w poszukiwaniu następcy.
Chcesz zdobyć nasz napój i sprzedać Rzymianom!
A komu, jak nie im? Mają najwięcej kasy.
Dla mnie ważne jest tylko to, żeby jak najwięcej
ludzi skorzystało z napoju magicznego.
Aby przywrócić równowagę sił. Jestem po prostu pacyfistą, Asteriksie.
- Raczej najgorszym z galijskich druidów! - Nie. Jest jeden gorszy ode mnie.
Ten, który po znajomości sprzedaje swoją moc garstce nieuków i awanturników.
Zamiast uratować wszystkich rodaków spod rzymskiego jarzma.
Bzdury gadasz!
Nikt nie wie, co by się stało, gdyby magiczny napój wpadł w niepowołane ręce.
Mam dobrą wiadomość: wkrótce się tego dowiemy.
...jako chusteczki, a nawet gorzej! Jako że jestem senatorem, a senator
jest ważniejszy niż druid, deklaruję, iż... A co on tu tego, ten taki ten?
Powiedz ludziom, żeby się pospieszyli. Obóz powinien już być zwinięty.
A tego małego każ związać jak baleron. Niech nawet palcem nie kiwnie.
Ile razy mam mówić, żeby mi nie przeszka...
Dodaje się ten roztwór...
Po kiego młota, co? Przecież pierdyknie jak zwykle.
Zmieniłem skład! Więc dodaje się roztwór, a później liczy się do trzech.
Jak wtedy napój nie wybuchnie, to wszystko dobrze, nie wybuchnie w ogóle.
Jasne?
Jeden...
Czyżbyś zmienił tradycyjny układ stanowiska pracy?
To dlatego, że jestem leworęczny.
Sięgaj na krzyż, to chyba nie taki kłopot. Druidów mańkutów jest wielu.
Możesz zaczynać, chłopcze.
Wykonaj moją sztuczkę, Sanmoriksie.
Daję głowę, że napój magiczny będzie twój!
Co ten łapserdak znowu wymyślił?
Stary, nie chcę żebyś się stresował, ale rośnie ci konkurencja.
Może ja się nie znam na czarach... znaczy, ty, ładne
i w ogóle, jasne, ale... y, do czego to służy?
Do niczego. To nie służy do niczego.
Sanmoriksie. Czy chcesz być moim następcą?
Chcę.
Pójdziesz więc ze mną do Lasu Karnutów i gdy księżyc wejdzie w następną fazę,
poznasz przepis na Magiczny Napój, który daje nadludzką siłę.
Las Karnutów.
Muszę przyznać, że całkiem przyjemna ta moja działeczka.
Nie tak szybko. Będzie twoja dopiero, gdy Cezar otrzyma magiczny napój.
- Zwykła formalność. - Możliwe, jednakowoż...
Widzisz tę tablicę? Przecież druidom nie wolno pisać!
I czemu służy ten ostentacyjny znak,
jak tylko łechtaniu nieziemskiej pychy tej bandy leśnych dziadów.
Niełatwo stwierdzić.
I te ich kamienne kopczyki! Głupszego zajęcia to już nie mogli sobie znaleźć!
- Hipokryci. Darmozjady! - Z tych nerwów strasznie się podpalasz.
Na Belenosa!
Zwariuję przez tych rozwydrzonych, bezczelnych brodaczy!
Może byś mi pomógł, ty pachołku rzymski.
Proponuję zdjąć odzienie. Raz dwa!
Nieee, przepraszam bardzo, to było niechcący! I co my teraz zrobimy?
A niby w jakiej sprawie?
No jak, następca, przepis na napój? To się nie miało dziać tutaj?
Tak.
Ale jak spalimy las, to nic z tego nie będzie.
Co za piękna katastrofa!
Łamałem sobie głowę, jak rozwiązać kwestię tego przeklętego miejsca!
Heh, geniusz z ciebie, Tomkruz! Istny geniusz!
Rozwiąż mnie, człowieku! No już!
Mówiłem, żebyś dał sobie spokój!
To się porwał, dureń, z motyką na słońce.
I masz swojego rybnego druida.
Raz mi nie pierdykło, to miałem nie wypić?
Nie mogłem przegapić takiej okazji.
I proszę bardzo!
W sumie ciekawe, zrobił z siebie balona.
Zawsze był nadęty, ale teraz to przesada.
- Jak chcecie, to mogę go przekłuć. - Tylko nie Las Karnutów!
Na Teutatesa.
Panoramiksie? I co teraz będzie z tym następcą?
Księżyc wejdzie we właściwą fazę już za kilka godzin.
Musimy być gotowi.
- A kopczyk? - Co proszę?
- Nie chcesz naprawić kopczyka? - Muszę teraz?
- I co dalej? - Co dalej? Ależ to wszystko.
- To już? - Wszystko już wiesz.
Panoramiksie! Te dziki coś schodzą na psy.
Zamiast uciekać, łaszą się do nóg. I jakoś tak dziwnie chrumkają!
Szybko, Obeliksie! Leć! Prosto do wioski!
Panoramiksie, co się dzieje!? Chcemy wiedzieć!
- Wio! - Ale... A my!? Co mamy robić!?
Dobra, no to hop, napój magiczny. Flaszki w dłoń.
Ej, no weź coś zrób! Znów mnie obróciło, nie wiem, co się dzieje!
Oj, wiecznie coś! A teraz, dobrze cię obróciło, co?
No i drób wziął w dziób.
Och! To katastrofa! I jak tu teraz wrócić do naszej wioski?
Obeliksie! Przeleć koło tych drzew! Obeliksie! Teraz na ręcznym w prawo.
A więc to są składniki magicznego napoju!
- Nasza wioska! - Jeśli dziki czegoś nie pokręciły,
to zapasy napoju są na ukończeniu! Szybko, Obeliksie! Ruszaj na nich!
Dziś masz wszystkich Rzymian dla siebie! Prezent!
- Obeliksie! - Obudź się! Obeliksie!
- Co z nim jest? - A sakwa? Gdzie sakwa ze składnikami?
Jest jedno wyjście: dostać się do mojej chaty i tam przyrządzić napój.
Mój sierp. Gdzie mój sierp, na Teutatesa?! A, tutaj jeeeest.
Panoramiksie!
Dobry wieczór, drogie dzieci.
Bez paniki! Bez paniki!
No dobra, odrobina paniki nikomu nie zaszkodzi.
Spokojnie. Walą na ślepo. Nie namierzą nas.
- Zostańcie tu. - My idziemy z tobą!
To zbyt niebezpieczne. Ale jesteś odważny!
Któregoś dnia, zobaczysz, to ty powiesz
takiemu małemu człowieczkowi, że musi zostać.
Zaś ty pójdziesz stawić czoło...
Skończ już tę ”Odę do młodości”!
- Wie, że pobiegł w złą stronę? - Już chyba tak...
Oszołom.
- Ma jakieś szanse? - Tak... Na rychły zgon.
- Ej, coś nie wychodzą! - Że co?
Te wstrętne rury nie atakują!
Z czego wynika, że skończył się napój magiczny, a nasz plan był na piątkę!
Biorąc pod uwagę, jak nam dowaliły, to raczej na trzy plus.
Tak czy owak, w końcu będę miał dobre wieści dla Cezara.
Całość naprzód marsz!
Nie wydaje ci się, że to dobry moment, Sanmoriksie?
- Dobry moment? - To ty go znasz?
Oto kocioł oraz składniki. Wioska w niebezpieczeństwie...
Chyba nie zrobisz napoju na jego oczach?
Panoramiks nie mówił, że mam go sporządzić.
Skoro dał ci przepis, to po to, byś go użył.
Spójrz sam! To stan wyższej konieczności.
Nie rób tego!
Co się tutaj dzieje!?
Y, ehem, dyskutujemy nad wyborem właściwej strategii.
Dyskutujecie? Ha!
Na razie to głównie rozwalacie fiolki i rzucacie się słojami!
Mieliście znaleźć składniki i przygotować jakąś miksturę!
- Ale każdy chce zrobić inną. - Jestem z was najstarszy!
I twierdzę, że najlepszy będzie mój proszek halucynogenny.
To do kitu!
Ile razy go stosujemy, przez tydzień widzę różowe smoki.
Potrzebny nam jest napój szybkości!
Na co ci on? Przecież kuśtykasz jak ofiara, pierniku.
Będę kuśtykał jak błyskawica!
Do najbliższego stołka, żeby usiąść i nic nie robić!
Ja, jako jedyny, mam dość rozsądku, by zaproponować coś sensownego.
Mój napój powiększający. Testy przeprowadzone, można rozdawać.
Dosyć tego!
Moje składniki... Moje składniki! Jak mam teraz przyrządzić napój?
- Zaczekaj! Wszystko mu pokazujesz! - Trzeba ratować wioskę!
Spokojnie, dziewuszko, zaraz będzie po wszystkim.
Nader interesujący przepis. Jest taki prosty...
Aż mam wrażenie, że brakuje jeszcze jednego składnika.
Brakuje ostatniego składnika.
Jakiego ostatniego składnika?
Ostatniego składnika magicznego napoju! Gadaj, co trzeba jeszcze dodać!
Mówił tylko o tych, żadnych więcej!
Z księżyca jesteś? Nie wiesz, Panoramiks ma jeszcze
kluczowy składnik, który zawsze dodaje w ostatniej chwili?
Nic o nim nie mówił? Ty bałwanie! Więc jednak ci nie ufa!
Ale musiał go już przygotować.
Jest w tym worku coś, czego jeszcze nie wykorzystałeś? Czy to ta roślina?
A może to? Tak, tak, na pewno to. Na Teutatesa, to coś musi gdzieś tu być!
Co ten zbzikowany staruch mógł jeszcze dodawać do swojego piekielnego sosu!?
Wszystko spartaczyłeś. Zdrajco jeden!
- Napijesz się tego? - Stul dziób.
Interesujące...
Bardzo interesujące.
- Młodzieży, ukryjcie się gdzieś! - Tak jest!
Nie „tak jest” tylko jazda stąd!
Skąd jest ten ostrzał?
Grunt, że nie walą w nas. Co nas to obchodzi?
- W sumie ktoś wyświadcza nam przysługę. - Tak, nie atakujcie go, jest z nami!
A ten to kto?
Senator Tomkruz. Otwieraj, centurionie. Przysyła mnie Cezar.
Kontynuuj ostrzał wsi.
I daj trochę światła bo rozwalę sobie głowę.
Wkrótce na świecie nastanie pokój, moje robaczki!
Proszę, wreszcie do czegoś się przyda napój tej starej małpy.
Sulfuriksie, nadszedł kres twojej władzy!
Za chwilę wioska tych wąsatych cymbałów zniknie na zawsze.
Zniknie Asterix! Zniknie... Co za nowe kretyństwo?
Łucznicy! Otworzyć ogień... Otworzyć ogień do drobiu!
Odwalcie się od spokojnych ludzi!
Haha, akurat jak zostali bez swojego napoju? Jaja sobie robisz?
Ręce was świerzbią, to z nim się bijcie!
Nie pleć głupot. On jest po naszej stronie.
Spójrz. Wspaniała, rzymska broń dalekiego zasięgu...
Panoramiksie! Panoramiksie!
Przyniosłam ci worek, ale czy wszystko jest?
To straszne,
Sanmoriks zrobił napój na oczach Sulfuriksa. Ujawnił twój sekret!
Wszyscy wycofują się na plażę. To jest rozkaz!
Słuchaj. A na tej plaży znajdzie się miejsce dla nas?
Czy Sanmoriks przyrządził napój magiczny? Widziałaś to?
Tak.
W takim razie zrobisz dokładnie to, co on.
Musisz dodać wszystkie składniki i to w dobrej kolejności!
Co? Przecież ja nie dam rady!
A na koniec, wlejesz kroplę tego, co jest tutaj w środku.
Tak, żeby nikt nie widział!
Chwila, a ty?
Na co jeszcze czekacie? Uciekajcie stąd!
Zaprowadź Pektynę na plażę!
- A co z tobą? - Zabieraj się, na Teutatesa!
- Za wolno to idzie. - Sfajczy mi się chata.
To gotowe. Teraz...
Jesteś pewna, że nie możemy pomóc, maleńka?
W końcu napoje to jednak nasza działka.
- Nawet napój magiczny? - To już mniej.
Centurionie, jakie są rozkazy? Wojsko ratuje ludność cywilną?
Nie ma szans. Kijem z dziesięciu metrów tego nie dotknę.
To chyba w takim razie wypadałoby ich zaatakować?
Nie. Wrzucamy na luz i cieszymy się ogniskiem.
No i co, dziadu nawiedzony? Już nie uciekamy nad morze?
Jednak chcemy się ze mną zmierzyć?
Wcale nie mam zamiaru się z tobą mierzyć.
Pytanie, czy w ogóle dałbyś radę, mój przyjacielu.
Te wszystkie lata spędzone na przyrządzaniu wciąż jednej mikstury
nie przyczyniły się raczej do rozwoju twego talentu.
To dlatego tak się zawziąłeś, że znajdziesz sobie następcę.
Twoi waleczni sąsiedzi wycisnęli cię jak gąbkę!
Żądali wciąż więcej i więcej twojej zupki!
I teraz nie umiesz nic poza nią!
I kto wie, może specjalnie fiknąłeś wtedy z drzewa?
Żeby uwiarygodnić całą historię? Nie zasługujesz na miano druida.
Obeliksie!
La! La!
Moja piękna wioska. Mieszkanie i wychodek po remoncie.
Musisz się pospieszyć, teraz albo nigdy!
Spieszę się przecież!
Mogę jakoś pomóc?
Stój spokojnie, chłopcze. To zajęcie godne mistrzów.
Byłem pewien, że spodoba ci się mój protegowany.
Cymbał bez krzty fantazji, takich lubisz.
Wielka szkoda, że przestałeś mu ufać. Może jednak jest trochę zbyt tępy.
Nie, zbyt podobny do mistrza.
Zgadzam się, nie zasługuje, aby cię zastąpić.
Ani on, ani pozostali kandydaci.
Nikt poza mną, Panoramiksie. Dobrze to wiesz.
Zdradź mi ten ostatni składnik, a wszystkich oszczędzę.
I Galów, i Rzymian, a nawet ciebie.
Sulfuriksie, wolę zabrać swój przepis do grobu niż powierzyć go tobie.
Jak chcesz.
Chodźcie! Napój gotowy!
Młoda damo, czas oddać sprawy w ręce fachowców.
- Panoramiksie! W porządku? - W jak najlepszym porządku!
A widzicie? Wypas ten napój, co?
- Na wroga - Na wroga!
Dobra, całość baczność, do roboty! Jazda, jazda! Łykać jak pelikany!
Cho no tu! Otwórz paszczę! Do dna! Am, am, am, am!
Ciekawy bajer, ale do niczego nie służy...
- Wypiliście już napój magiczny? - O nie, na służbie nie wolno.
Co to jest?
Gotowe. Bardzo ładne...
...a co więcej, służy do bardzo konkretnego celu.
Moi mili! Spójrzcie tylko na nasz nowy statek.
Wiem, że w Wasze serca wkradło się zwątpienie.
A w głowy pytanie czy warto. Ja jednak mówię, że war...
- Hej, a jak długo działa ten wasz napój? - Obawiam się, że zabawa dobiega końca.
A mój ciągle trzyma, nie to co twój, że chwila, fiu, i do widzenia.
- Nie przestał jeszcze! - Ubikacjuszu, opanuj się.
I jak, będziesz dalej fikał, Tuczniksie? Już nie jesteś taki kozak,
co, szanowny pulpeciku? Nie będziesz już kłapał tą tłustą facjatą?
Chcesz mi pokazać, co jesteś wart? Aa. Skończyło się.
Jak widać leciałem na oparach, odurzyły mnie trochę, zdaje się...
Chodźcie. Czas ruszać w drogę.
Trafna uwaga, to ja też będę się już zbierał.
Nie jesteś złym chłopcem, Sanmoriksie, ale na twoim miejscu
zacząłbym wszystko jeszcze raz, od początku.
Y, nie, nie mam tego napoju, o, Cezarze. A ten druid - jak kamień w wodę.
A propos rzeczonej wioski, to wielkie rozczarowanie.
Bo faktycznie było już blisko, ale to dosłownie no tuż, tuż.
W sumie, podsumowując, Galowie nadal mają napój i wciąż biją naszych.
Nie będę wchodził w szczegóły, stara piosnka, nowe guzy, dzień jak co dzień.
Po co się powtarzać...
Ciężar odpowiedzialności spoczywający na barkach wodza jest ogromny.
I to ten fakt pomógł mi zrozumieć,
że moja kariera liryczna odegrała kluczową rolę w formowaniu...
I kto miał rację? Mówiłem, od razu go zdzielić w łeb, jak każe obyczaj.
Fakt.
- Poczekaj. Co to jest właściwie? - To Pektynka to zmajstrowała.
Koniec przyczepia się do starego i można go w każdej chwili przyciągnąć.
Polecam wam wszystkim, kochane.
Panoramiksie! W imieniu wioski oświadczam tu i teraz,
że nie jesteśmy nic warci bez napoju magicznego.
A twój magiczny napój jest niewiele wart bez ciebie!
Drogi wodzu Asparanoiksie, moi drodzy przyjaciele, napój magiczny i ja sam
nie jesteśmy nic warci bez was wszystkich.
Chluśniem!
- Skąd ta zatroskana minka, Pektynko? - Nie potrafię zapomnieć.
Czego zapomnieć?
Przepisu na napój magiczny. Usiłuję, ale wciąż pamiętam!
Starasz się z całych sił?
Tak, słowo! Wiem, że nie powinnam go znać.
Nie chcę go mieć w głowie, to w końcu wielkie ryzyko.
- Tylko ty możesz go znać. - Nie przejmuj się tym, sikoreczko.
Minie trochę czasu i zapewniam cię, że w końcu wyparuje ci z pamięci.
- Serio? - Serio. Serio.
Albo i nie.
No, nareszcie.