ตอนแรกพวกเขาคิดว่าตาผมผิดปกติ
- หนึ่ง หรือสอง - หนึ่ง
ซึ่งผมขอเป็นต้อหินที่ใครๆ เป็นกันซะดีกว่า
เอาล่ะ เรียบร้อย
เพราะไม่นานหลังจากนั้น...
ผมก็เริ่มได้ยินเสียงแว่ว
- ทางนี้ - อดัม
อย่าไปทางนี้
- ฟังนะ - มาเถอะ นายทำได้
อดัม
ผมแน่ใจว่าพวกเขาบอกคุณแล้วเรื่องทำอาหาร
จะเรียกอะไรก็ตามสบาย การเบนความสนใจ การเยียวยาตัวเอง อะไรก็ได้
แต่มันเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้พวกเขาเงียบเสียงได้
ลูกไม่เป็นไรใช่มั้ย
และอย่าโทษแม่ผมที่ไม่รู้เร็วกว่านี้
สองสามปีมานี้แม่ต้องเจอกับอะไรเยอะมาก
เมื่อพ่อผมตัดสินใจว่า
การทำหน้าที่พ่อนั้นเป็นมารขวางความคิดสร้างสรรค์
เราต้องรับแซนด์วิชห่วยๆ ที่มีคนทำให้ และทำให้มันกินได้
ผมก็เลยทำอาหาร
แล้วก็ทำอาหาร
แล้วอาหารก็เป็นสิ่งที่ผมจะมีส่วนช่วยได้ ในเรื่องราวอันอาภัพของเรา
ลูกจ๋า อร่อยมาก
อีกอย่าง ผมทำอาหารเก่งด้วย
ใส่ยี่หร่าได้พอเหมาะพอเจาะเลย
แล้วพอลก็ย้ายเข้ามา
น่าสนใจนะ
อร่อยมากลูก แม่ชอบมาก
บ้านที่ผมเคยรู้จักกลายเป็นอดีตไปแล้ว
ผมเลยขยันออกนอกบ้าน
การเข้าโรงเรียนทำอาหารฤดูใบไม้ร่วงหน้า เหมือนสถานที่ที่ช่วยผม
ออกจากความปั่นป่วนที่ค่อยๆ เกิดขึ้นในสมอง
ผมต้องคิดถึงสิ่งที่จะได้กลับมาและรอเวลาเหมาะๆ
มันจะยากแค่ไหนกัน ที่จะซ่อนอาการจิตป่วยที่ค่อยๆ ลุกลาม
จากระบบนิเวศน์ที่โหดร้ายซึ่งก็คือโรงเรียน
ดูนี่สิ ในที่สุดเราก็ได้คำเชิญไปงานปาร์ตี้ของซาราห์
งานนี้พลาดไม่ได้นะ เพื่อน นายจะมาใช่มั้ย
คืนนี้ฉันไปรับนายนะ
นั่นใคร
ซาราห์ รักแท้ของฉันน่ะเหรอ
มันมาแต่เสียงอยู่แค่พักหนึ่ง
อ๋อ ใช่ ซาราห์
พ่อแม่ฉันเอาอีกแล้ว ทดลองแยกกันอยู่ อะไรทำนองนั้น
แต่ฉันทำให้พ่อแม่รู้สึกผิดจนยอมให้ฉันเอารถมาขับ
นายว่าไง เรื่องปาร์ตี้น่ะ
ฉันจะบอกให้นะ ฉันว่าคืนนี้...
อดัม
อดัม เฮ้ย
ทางนี้
- อะไร - ระวัง ไอ้นี่ร้อนอย่างกับลาวา
- โทษที - นายทำอะไรน่ะ
ทางนี้ อดัม
ท็อดด์
อดัม
เราต้องไปเดี๋ยวนี้
ไม่ต้องห่วงครับนาย เราเอาอยู่น่า
ทำอะไรสักอย่างเถอะ
เจ็บจัง เจ็บ
นี่ ไอ้หนูๆ
นายอยากให้เราคุ้มครองนายมั้ย ไปซะ
อดัม ไปเลย
ใจเย็นๆ นะ พ่อหนุ่ม นิ่งไว้
นิ่งๆ ไว้นะ พ่อหนุ่ม นิ่งไว้ ไม่เป็นไร
ใจเย็นๆ ไอ้หนู นิ่งไว้
- ปล่อยผม - หายใจลึกๆ
ทำใจให้สบาย
ผ่อนคลาย อย่าเกร็ง สูดหายใจ
พวกเขาเรียกว่าความคลุ้มคลั่งครั้งแรกของผม
- หวัดดีค่ะ - ตอนนั้นแหละที่เรารู้ว่าผมเป็นอะไรกันแน่
จิตเภท อาการป่วยเรื้อรังทางจิต
ซึ่งผู้ป่วยจะหลุดออกจากความเป็นจริง
ทำให้เกิดภาพและเสียงหลอน
หวาดระแวง หลงผิด
จนเกิดเรื่องใหญ่โตในชั้นเรียนเคมีนั่นไง
พูดง่ายๆ ก็คือเรื่องเลวร้ายสารพัด
ไม่มีวันหาย ไม่มีวันเป็นปกติ
จบสิ้น
อันดับแรก ผมโดนไล่ออกจากโรงเรียน
นี่ นายยังจะไปงานปาร์ตี้ของซาราห์ สุดสัปดาห์หน้ารึเปล่า
ท็อดด์เป็นแผลไหม้ลึก จนต้องเอาผิวหนังจากก้นมาปลูกถ่าย
ไม่ใส่เสื้อมัดแขนล่ะ ไอ้โรคจิต
เขาเกลียดผมแล้ว
- นี่ ไปเลยพวกนาย เข้าห้องเรียนได้แล้ว - ไอ้โรคจิต
พวกเขาทุกคนเลย
แล้วพอลก็เอามีดทั้งหมดไปซ่อน
ผมแค่จะพูดแบบนี้
เราน่าจะส่งเขาไปอยู่ในที่ที่รู้วิธีดูแลเขา
แบบมืออาชีพน่ะ
จะให้ทุบกะโหลกเมื่อไหร่ก็บอกนะไอ้หนู
สูดหายใจลึกๆ อดัม พวกเขาเจตนาดีนะ
ดูเหมือนแม่ๆ แถวนี้มาซ้อมวิ่ง 10 กิโลกัน
อยากดูมั้ยล่ะ
พอพวกเขาโผล่มา ก็ไม่เคยจากไปอีกเลย
เหมือนรูมเมทที่หนียังไงก็ไม่พ้น
นั่นรีเบคก้า
เธอเหมือนดาไลลามะในงานโคเชลล่า
สงบสุขตลอด
พูดตรงๆ ผมไม่รังเกียจเธอนัก
แล้วก็มีบอดี้การ์ดที่คงไม่ต้องอธิบายอะไรเพิ่มเติม
เขาอารมณ์ขึ้นง่ายแต่ซื่อสัตย์
นายต้องระวังตัวให้ดีนะ
และสุดท้าย มีฮวาคีนอีกคน
เขาเหมือนเพื่อนหื่นกามจากหนังวัยรุ่นยุค '90
เดินตามเราต้อยๆ พูดในสิ่งที่เราคิดโดยไม่ได้กลั่นกรอง
ผมรู้
มันเยอะ
ตอนนี้แหละที่ผมมาพบคุณหมอ เมื่อแม่ผมหาทางรักษาอย่างไร้ความหวัง
ก็เหมือนแม่อื่นๆ ทุกคนที่งมงาย ซึ่งเราเจอระหว่างทาง
นั่งรอหมออยู่ในห้องเดียวกัน ศรัทธาในหมอคนเดียวกัน
วอนขอสิ่งเดียวกันอยู่เงียบๆ นั่นก็คือ
"รักษาลูกฉันด้วย"
อะบิลิฟาย ริสเปอร์ดาล
โคลซาปีน สเตลาซีน
บอกชื่อยามาเลย ผมลองมาหมดแล้ว
มีอะไรเปลี่ยนแปลงบ้างมั้ย
ไม่มีครับ
แต่แม่ผมก็ยังไม่หมดหวัง
ซึ่งเราคิดไม่เหมือนกัน ผมว่านะ
หมอบอกว่าคุณเป็นจิตเภทใช่ไหม
ในที่สุดก็มียาตัวใหม่ สำหรับรักษาจิตเภท...โทซาเพรกซ์
คุณหมอก็เลยได้ฟังเรื่องของผม
เรื่องราวน่าเศร้าทั้งหมด
กินยาหรือไม่ก็เลิกซะ
หรือเลิกไปเลยดีกว่า
เพราะพูดตรงๆ นะ เหตุผลข้อเดียวที่เรามาที่นี่
ก็เพราะแม่ตื๊อให้มาโดยที่ผมเลี่ยงไม่ได้
และผมก็จะไม่พยายามทิ้งระเบิดลูกใหญ่ ใส่งานของหมอหรืออะไรหรอก
แต่ผมเป็นสมาชิกชมรมที่มีชื่อว่า ผู้ไม่ตอบสนองต่อการรักษา
ซึ่งหมายความว่าเราน่าจะไม่ต้องมาปลอบใจกัน ด้วยคำพูดที่ว่า "ไม่ใช่ความผิดของคุณ"
จากหนังตามหาศรัทธารักไง
เพราะงั้นคุณหมอน่าจะตัดชื่อผม ออกจากการทดลองนี้เงียบๆ
เราจะได้ไม่ต้องผิดหวังกันทั้งสองฝ่าย
ดีมั้ยล่ะ
ชื่อเต็มของผู้ป่วย: อดัม เพทราเซลลี
สถานะการสมัคร: อนุมัติ
เอาล่ะ ลูกจ๋า ได้เวลาแล้ว
โทซาเพรกซ์
ก็บอกแล้วว่าผมไม่ยอมเป็นหนูทดลองของใคร
เราไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าผมกินยานั่น
ลูกอาจจะเริ่มดีขึ้นก็ได้
ลูกอาจจะเริ่มใช้ชีวิตนอกเตียงได้บ้าง
- อาจจะเป็นอย่างนั้นก็ได้ - แต่ถ้าเกิดผมร่วงหมดหัวล่ะ
ถ้าเกิดตาบอดขึ้นมา หรือถ้ายานั่นเป็นพิษล่ะ
ลูกจ๋า ใครจะไปอยากวางยาพิษลูกกันล่ะ
- เราพร้อมแล้ว - ค่ะ ฉันจะลงไปเดี๋ยวนี้
กินเร็ว แม่รู้สึกดีมากๆ กับยาตัวนี้
อย่าหาเหาใส่หัวนะเพื่อน
- ไว้ค่อยกินวันหลังได้มั้ย - ก็ได้
แต่งตัวซะ
เราต้องไปบราซิลกัน
ที่นี่ดูดีนะ
โรงเรียนคาทอลิกเซนต์อะกาธา
แต่ผมไม่ใช่คาทอลิกด้วยซ้ำ
คาทอลิกก็แค่เข้าโบสถ์บ่อยกว่า
ดีใจที่ได้เจอกันสักทีนะ คุณเพทราเซลลี
เช่นกันครับ
ถอดออก
ฉันดีใจที่ทุกคนพากันมาถึงนี่
คนเดียวที่ไม่สามารถปฏิเสธเราได้ ก็คือพระเจ้า ถูกมั้ยครับ
เขาคงตั้งใจจะพูดว่า
เราขอบคุณมาก ที่คุณพิจารณารับอดัมกลางปีการศึกษาน่ะค่ะ
พระองค์ท่านอ้าแขนรับเด็กทุกคน แม้แต่คนที่มีปัญหา
เราบอกไปชัดๆ แล้ว...
เถอะน่า ไอ้หนู ให้ฉันจัดการกับหล่อนเถอะ
- ไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอกนอกจากเรื่องยุ่งยาก - เราอยากให้พวกเขามีเครื่องมือที่จะ...
ตามใจนาย
- มีอะไรรึเปล่า - ไม่ครับ
แค่ว้าวน่ะ
ของตกแต่งสุดยอด
ใช่ เซนต์อะกาธาเป็นโรงเรียนของ เด็กที่เก่งที่สุดและฉลาดที่สุด
ซิสเตอร์แคทเธอรีน เอ็ม. ปีเตอร์สัน
ไม่ใช่แค่ในเขตนี้นะ แต่ทั้งเคาน์ตี้เลย
ความรับผิดชอบของเราไม่ได้มีแค่นั้น
ด้านศีลธรรมและจิตใจที่ดีงามก็สำคัญอย่างยิ่งเช่นกัน
คุณคงทราบแล้วว่าการรับอดัม เข้าเรียนในวัฒนธรรมการศึกษาที่โดดเด่นเช่นนี้
ย่อมต้องมีเงื่อนไข
เราคาดหวังจากเขาในเรื่องเหล่านี้ ไม่ว่าเขาจะมีปัญหาสุขภาพยังไง
เรื่องนั้นไม่เป็นปัญหาค่ะ
- ใช่มั้ย อดัม - ครับ ใช่
ผมพร้อมที่จะโดดเด่นอยู่แถวหน้าทุกด้าน
ในนี้เขียนว่า...
อดัมเพิ่งเริ่มรับการทดลองรักษาอาการป่วย
ใช่ค่ะ เพิ่งเริ่ม
แล้วอาการเป็นยังไงบ้าง
ไฟแรงเลย
งั้น...
เรารับอดัมเข้าเรียนได้
โดยมีข้อแม้ว่าเขาต้องได้เกรดเฉลี่ย 3.5 ไปตลอด
และได้คะแนนมากกว่า 90 เปอร์เซ็นต์ ในการสอบวัดผลประจำปี
สุดท้าย คุณต้องแจ้งความคืบหน้าทุกเดือน เกี่ยวกับการรักษาอาการทางจิตของเขา
ไม่มีปัญหาครับ
ขอบคุณมากค่ะ
คุณมีอำนาจดุลพินิจใช่มั้ยครับ
เราเจอปัญหาการกลั่นแกล้งที่โรงเรียนเก่าของเขา
บางทีอาจจะดีที่สุด ถ้าไม่ต้องทำให้ใครตกใจ
โอเค ขอบคุณครับ อดัม
อดัม
ผมขอเข้าห้องน้ำหน่อย
แป๊บนึงนะคะ
นี่
เป็นอะไรไป
แม่ไม่เห็นเขาตัดสินผมเหรอ
- ใคร พอลเหรอ - ใช่
เขาห่วงลูกน่ะ เขาแค่สื่อสารไม่เหมือนเรา
เหรอ แม่เรียกแบบนี้ว่าการสื่อสารเหรอ
ฟังนะ ลูกจะอาการดีขึ้นเมื่อเริ่มกินยา
- เปลี่ยนเรื่องเนียนๆ... - ไม่ ลูกก็ได้ยินที่ซิสเตอร์พูด
ลูกต้องเอาจริงเรื่องทดลองยานี่ และต้องทำตัวดีๆ ที่นี่ ไม่งั้น...
ไม่งั้นอะไร
ก็ไม่ได้ประกาศนียบัตร
แล้วก็จะไม่ได้เรียนทำอาหาร
นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของลูกนะ อดัม
ลูกจ๋า โรคนี้รักษาได้
จำที่หมอพูดได้มั้ย
แค่เพราะลูกเป็นคนที่ต้องเผชิญกับโรคนี้
- ไม่ได้แปลว่า... - ผมคือโรคนี้
มันยากที่จะไม่รู้สึกแบบนั้น ในเมื่อทุกคนทำเหมือนเราใช่
เดี๋ยวผมมานะ
พระเจ้ารักคุณ ยกเว้นถ้าคุณชอบเพศเดียวกัน
ศีลธรรมกับจิตใจที่ดีงาม ให้ตาย
มันยากนักเหรอที่จะมาเจอฉันในห้องน้ำ อย่างที่เราคุยกันไว้
ไม่ใช่ข้างนอก ไม่ใช่ที่ทางเดิน แต่ในนี้ ก็แค่เรื่องง่ายๆ
โอเค เลิกบ่นซะที เราอยู่ในห้องน้ำแล้ว
- เงินล่ะ - ได้
- ขาดอีก 40 นี่ไม่ใช่งานการกุศลนะ - ที่เหลือจะจ่ายให้เดือนหน้า
ไม่ได้ นายยังติดฉันอยู่ 30 ตั้งแต่เดือนก่อน
เขามากับนายรึเปล่า
เปล่า
นายรู้ใช่มั้ยว่าปีกตึกนี้ปิดเพื่อทำพิธีมิสซา
ผู้หญิงคนนี้แรงมาก
เธอต้องราศีธนูแน่ๆ
นี่นายเป็นใบ้หรืออะไร
ขอกลับคำ พิจิกแน่นอน
ไม่ได้ใบ้
แค่เป็นเด็กใหม่
พรุ่งนี้จะมาเรียนวันแรก ฉันไม่รู้ว่าปีกตึกนี้ปิด
อย่าให้น้องชายนายตื่นสิ
นายไม่เห็นเรา โอเคมั้ย
เห็นใคร
- เราไง - ฉันขอภายในอาทิตย์หน้านะ
- ฉันจะเย็บผ้าคลุมให้เธอ - เงียบน่ะ
เธอนี่ฮีโร่ขนานแท้เลย
อดัม
นายพยายามหลอกใครอยู่
นายไม่มีทางอยู่ที่นี่ได้หรอก
ใช่
แล้วเจอกันนะ
โอเค ตอนนี้แหละ ส่งสัญญาณเลย
ทำตัวเจ๋งๆ มั่นใจ เป็นตัวนายน้อยลง เป็นฉันมากให้ขึ้น
เก็บหินนี่ไว้ในกระเป๋านะ มันจะเพิ่มความมั่นใจให้นาย
นั่นอะไร
อาหารกลางวันของฉัน
ใครเขาเอาซูชิมากินที่โรงเรียนกัน
สวยนะ เธอกำลังยั่วให้นายต่อปากต่อคำสนุกๆ น่ะ
ดีกว่าอาหารหมาที่โรงเรียนจัดให้ละกัน
อาหารที่นี่ไม่เลวร้ายขนาดนั้น
ค่าเทอมแพงขนาดนี้ น่าจะมีอาหารสดจากฟาร์มด้วยซ้ำ
นายเป็นพวกคอสูงหรืออะไร
บอกไปว่านายรสนิยมดี
ฉัน... รสนิยมดีน่ะ
โอเค
- นี่ มองทางนี้ - ใช่
หวัดดี
- หวัดดี - ใช่
นายแปลกๆ นะ
ไม่ได้ว่านะ แต่นายเป็นเด็กพิเศษรึเปล่า
ไม่ใช่
แค่ถามดูน่ะ เพื่อน ไม่ได้ตั้งใจจะกระตุ้นอาการนาย
คือเปล่า ไม่ได้เป็นหรอก ฉันมีอาการปวดหัวเรื้อรังน่ะ
บางทีก็เลยเบลอๆ หน่อย
- นายเคยสแกนสมองดูมั้ย - ไม่เคย ทำไมต้องสแกนด้วย
อ๋อ เนื้อร้ายบางอย่าง ก็มีอาการคล้ายปวดหัวธรรมดานะ
เนื้องอกประสาทหู มะเร็งต่อมน้ำเหลืองในสมอง เนื้องอกเยื่อหุ้มสมอง
แค่พูดให้ฟังน่ะ
ฉันมั่นใจว่าแค่ปวดหัวธรรมดา
ฉันชื่อมายา
ฉันชื่ออดัม
ฉันมาที่นี่เพราะกะจะขู่ให้นายเงียบ...
แต่อะไรสักอย่างบอกฉันว่านายไม่มีพิษมีภัย
เธอค้ายาในโรงเรียนหรืออะไร
เธอกำลังมองเด็กเรียนดีที่เป็นตัวแทนนักเรียนนะ
ให้เกียรติกันหน่อยก็ดี
แล้วที่ไปทำลับๆ ล่อๆ ในห้องน้ำชายนั่นอะไร
แค่รับงานเสริมน่ะ
ฉันเป็นคนประเภทที่รู้ว่าจะทำยังไงให้ได้เงินน่ะ
การบ้านเอย เรียงความเอย
อ๋อ เธอก็เหมือนพ่อมดการเงิน ที่รีดเงินเพื่อนในโรงเรียนสินะ
ใช่ เพียงแต่ฉันไม่โดนจับ
ทำไมนายแต่งตัวเหมือนมีพายุหิมะ ข้างนอกไม่หนาวสักหน่อย
ฉันเป็นไข้หวัดน่ะ
หวังให้นายไม่โดนจับที่ไม่แต่งเครื่องแบบละกัน
นี่ พวกเรา อยากลงทะเบียนรับตั๋วงานพร็อมมั้ย
ธีมปีนี้คือราตรีประดับดาว: ค่ำคืนสุดวิเศษภายใต้ดวงดาวของเขา
ฉันว่าเขาพูดกับเธอนะ
ฉันเลือกที่จะไม่เกลือกกลั้วกับ ประเพณีชายเป็นใหญ่อย่างงานพร็อม
ขอบใจนะ
ไม่เลว
เอาเถอะ ถ้านายต้องการอะไร บอกฉันได้เลย ถ้านายรู้ว่าฉันหมายถึงอะไรนะ
นี่ พวกนายจะมามั้ย
คิดอะไรไม่เข้าท่า ไอ้หนู
ใช่เลย โชคดีกับการแอ้มสาว พร้อมกับเป็นดีซ่านและท้องร่วง
ข่าวคืบหน้า
ผมมีเพื่อนใหม่แล้ว พูดแบบนี้คงได้
รู้สึกเหมือนชัยชนะสำหรับอดัม
ผมมีเพื่อนไม่ค่อยเยอะ เมื่อตลอดชีวิตยามตื่น
คือการหนีออกจากห้องที่ไม่มีทางออก
ระหว่างนั้น พอลก็เดินย่องผ่านตัวผม ทำอย่างกับจะโดนผมฆ่าเวลาหลับ
เหมือนการป่วยทางจิต จะทำให้เราเป็นฆาตกรต่อเนื่องโดยอัตโนมัติ
นี่อะไร
จะได้ล้างอุปกรณ์น้อยลงหนึ่งชิ้นไง
เราคิดว่าจะลองดูสักตั้งน่ะ
ผมไม่รู้อะไรพิลึกกว่ากัน
การเห็นสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง
หรือการนั่งตรงข้ามผู้ใหญ่คนหนึ่ง ที่จู่ๆ ก็กลัวผมขึ้นมา
เอาล่ะ อดัม...
วันนี้ได้เรียนรู้อะไรใหม่บ้างมั้ย
แต่นั่นมันปัญหาของเขา ไม่ใช่ของผม
ผมได้รู้ว่าเซนต์อะกาธาตั้งชื่อตามผู้หญิงคนหนึ่ง
ที่ปฏิเสธผู้ชายที่เข้ามาจีบ
ก็เลยถูกลงโทษโดยการเฉือนหน้าอกออกไป
แม่ว่าพอลหมายถึงเรื่องเรียนน่ะ
ก็ดี
ไม่มีอะไรจะพูดมาก
คงต้องใช้เวลาหน่อย โรงเรียนนี้ดีนะ
โอเค
อดัม
นายกำลังทำลายชีวิตแม่ตัวเองนะ อดัม นายไม่ใช่ลูกที่แม่ต้องการ
พ่อนายถึงได้ทิ้งไปไงล่ะ เขารู้ว่านายไม่ปกติ
และอีกไม่นาน ทุกคนที่โรงเรียนใหม่นายก็จะรู้ความจริง
ถึงตอนนั้นพวกเขาก็จะกำจัดนายในที่สุด
หายไป
ไม่เหลืออะไรเลย
เวลาได้ยินเสียงพวกนั้น
มันเหมือนผมฝันร้ายทั้งที่ตื่นอยู่
ผมพยายามหลับตาลง...
ทำใจให้ว่างอย่างที่คุณหมอบอกผม
แต่ก็...
ไม่ได้ผล
- แม่ภูมิใจในตัวลูกนะ - ขอบคุณครับ
และผมยืนยันว่ายานี่ก็ไม่ได้ผลอีกนั่นแหละ
ฉันภูมิใจในตัวนายนะเพื่อนรัก
แต่ผมก็แอบหวังให้คุณหมอพิสูจน์ได้ว่าผมคิดผิด
ทำได้ดี
ดีมาก มาร์ลีน
อดัม แบบนี้ไม่ได้การนะ เราต้องหาทางแก้
ผมไม่ได้พยายามสอบเลขให้ตกนะ
แม่รู้ แต่ลูกจะโดนไล่ออกตั้งแต่สัปดาห์ที่สองไม่ได้
- เรากำลังพูดถึงชีวิตของลูกนะ - ผมรู้
แต่แม่ไม่ได้อยู่ในหัวกับผม
เรากลับมาอยู่ทีมเดียวกันเถอะ
หาจุดศูนย์กลางของตัวเองให้เจอ สูดหายใจ
ได้ โอเค ทีมเดียวกัน
พอลอาจจะช่วยได้นะ เขาเก่งเรื่องตัวเลข
อย่าเลย นั่นน่ะ...
- ผมยืนยันว่าขอผ่าน - ลองคิดดูก่อนสิ นะ
ก็ได้
ผมจะหาคนติว
เจสสิก้า รี้ดมีความผิดปกติเรื่องกินรึเปล่า
- ไง - ทำไมนายต้องเซ็นชื่อตัวเองในกระดาษด้วย
ฉันก็มองนายอยู่แล้วตอนที่นายยื่นให้ฉัน
เด็กแถวนี้ใช้คำพูดเก่งกันจริงๆ สินะ
อย่าให้ความสำเร็จนั่นหลอกนาย
ทุกอย่างที่นายต้องรู้เกี่ยวกับเซนต์อะกาธาอยู่ในนี้
- นี่ก็เหมือนพื้นที่ใต้เข็มขัดสินะ - ใช่ และมันต้องเป็นอย่างนั้นต่อไป
ถ้าเราจะทำธุรกิจกัน
ห้ามส่งกระดาษโน้ตต่อหน้าซิสเตอร์แคทเธอรีน
งั้นก็เอาตามนั้น เธอไม่ต้องทำตัวเป็นพ่อมดการเงินกับฉันก็ได้
ฉันหาคนติวอยู่
อ๋อ ไม่ล่ะ ฉันไม่ทำงานงี่เง่าแบบนั้น ไปถามศูนย์ช่วยเหลือนักเรียนเถอะ
เด็กวันก่อนนั่น เขาติดเงินเธอใช่มั้ย
นายจะต้องแปลกใจว่ามีเด็กรวยๆ กี่คน
ที่ทำไม่ได้ตามที่ตกลงกันไว้
เธอจะคอยตามทวงเด็กรวยๆ พวกนั้น หรืออยากได้เงินแน่ๆ ล่ะ
แม่ฉันยินดีจ่ายค่าสอนพิเศษ และแม่อยากให้ฉันเรียนได้ดี
อาทิตย์ละ 200 เรียนสามหน
วันธรรมดาได้หมด หนึ่งสุดสัปดาห์ในเดือน
พระเจ้า
- นี่พูดจริงเหรอ - นายได้คุ้มเงินแน่นอน
- อาทิตย์ละ 100 ได้มั้ย - สองร้อย
- ร้อยห้าสิบ - สองร้อยขาดตัว จะเอาหรือไม่เอา
หลังจากได้รางวัลนิวตันอัจฉริยะรุ่นเยาว์
จากสมาคมนักเรียนนักศึกษาแห่งชาติตอนเกรดเจ็ด
หนูก็ได้ทุนเต็มจำนวนมาเรียนที่เซนต์อะกาธา
ซึ่งหนูได้เป็นประธานปกครองนักเรียน
ตั้งแต่ปีแรก
นอกเหนือจากเป็นหัวหน้าหลายชมรม
หนังสือรุ่น วิทยาศาสตร์ ภาษาฝรั่งเศส สหประชาชาติจำลอง และอีกเยอะ
แต่ทั้งหมดหนูทำสนุกๆ
เป้าหมายหลักคือการศึกษา
ซึ่งหนูได้รับตอบรับเข้าเรียนที่ดุ๊กฤดูใบไม้ร่วงนี้
ว้าว นั่น...
น่าประทับใจมาก มายา
ไพ่คู่รักมาทันทีเลย ความรัก การรวมใจ การสนใจกันและกัน
เวลาทำอะไร หนูจะทุ่มสุดตัว
การทำอะไรครึ่งๆ กลางๆ ไม่ใช่สิ่งที่หนูถนัด
หนูจะทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้ ให้ลูกชายคุณไม่ตามหลังคนอื่น
- เธอเก่งนะ - เธอเก่ง
เธอไม่ติวให้ผู้ใหญ่หรอก ใช่มั้ย
เธอน่าประทับใจมาก มายา
แต่อาทิตย์ละ 200 ดอลลาร์มันแพงไป สัก 75 เธอรับได้มั้ย
- อ๋อ ค่ะ ได้เลย - จริงเหรอ
เยี่ยม
ละครสัตว์ข้างล่างนั่นน่าประทับใจไม่เบาเลยนะ
ใช่ ฉันจัดฉากละครสัตว์
โห ที่นี่เงียบดีจัง ได้ยินเสียงทุกอย่างเลย
ใช่เลย
ตำราอาหารนี่อะไร จูเลีย ไชลด์เนี่ยนะ
ประมาณว่ากำลังเรียนเป็นเชฟน่ะ
ประมาณว่าหรือกำลังเรียน
กำลังเรียน
- แนวถนัดของนาย - แนวถนัดของฉัน
- ไม่ใช่คำพูดที่ได้ยินกันทุกวัน - ใช่
สารานุกรมว่าด้วยอบเชย โดยอลิเซีย เทลล่า
เธอเอาอบเชยไปทำอะไรๆ ได้อย่างเหลือเชื่อจริงๆ
อะไร
เธอแปลกใจมั้ยที่ฉันเนิร์ดยิ่งกว่าเธออีก
ขอร้องเหอะ นายกำลังพูดกับหัวหน้าชมรมหุ่นยนต์นะ
ฉันทำอาหารจานสุดท้ายบนเรือไททานิกได้ด้วยล่ะ
นายจะคุยเรื่องนั้นเหรอ ย่อมได้
ในงานวิทยาศาสตร์เกรดแปด ฉันจำลองยานสำรวจดาวอังคารที่ทำงานได้จริงๆ
จากกระป๋องน้ำอัดลม
วันเกิดปีที่ 16 ฉันเข้าค่ายสัมมนาเรื่องชีสที่โอเรกอน
ฤดูร้อนที่แล้ว ฉันชนะประกวด นักวิทยาศาสตร์ของกูเกิล
รู้มั้ยว่าใครเป็นคนเลือกโครงงานของฉัน นีล เดอกราส ไทสัน
ไม่จริง
ใส่มาอีกสิ
เอาล่ะ ฉันไม่มีอะไรอวดแล้ว
อะไร อย่ามามองฉัน มองเธอโน่น
นายมีปัญหาการสบตานะ
เธอพูดทุกอย่างที่คิดเสมอเลยเหรอ
คือฉันอาจเป็นโรคจอตาเสื่อมหรืออะไรสักอย่างน่ะ
พูดอย่างที่ใจคิดน่ะดีที่สุดแล้ว ไม่งั้นไม่พูดเลยดีกว่า
ความซื่อสัตย์ไม่สิ้นสุดไงล่ะ
มีประโยชน์ดี
นี่เป็นสูตรใหม่ที่ฉันลองทำ
โรงเรียนชีสฮ็อกวอตส์สอนนายทำจานนี้เหรอ
- ลองหน่อยเถอะน่า - แน่ใจนะว่าจะรับความจริงได้
เดี๋ยวก็รู้
นั่นไง โอเค นายใกล้เข้าไปแล้ว
สุดตัวเลย เขาทำได้แล้ว
เกิดอะไรขึ้น
- บอกแล้วไงว่าอย่ากินยา - อร่อยน่ะเนี่ย อร่อยจริงๆ
- ใช่ ฉันรู้ - มันเหมือน...
ดินน่ะ
อาจจะมีกลิ่นควันด้วย
- นั่นชีสฟอนติน่า - ให้ตายสิ
- อาวุธลับฉันเลย - นายได้ยินฉันมั้ย
เอาล่ะ การหาพื้นที่วงกลม นายต้อง...
เอเท่ากับ...
- พายอาร์ - พายอาร์...
ยกกำลังสอง
เห็นมั้ย ฉันจำได้
ใช่ แน่อยู่แล้ว
นี่ เด็กๆ ดึกแล้วนะ
มายา เธอมายังไงน่ะ ไม่เห็นมีรถเลย
อ๋อ นั่งรถเมล์มาค่ะ
โอเค งั้นฉันจะขับไปส่งบ้านนะ
ไม่ต้องก็ได้ค่ะ หนูขึ้นรถเมล์เที่ยวสุดท้ายก็ได้
เวลานี้เนี่ยนะ ไม่ทันแล้ว อีกสิบนาทีไปเจอกันข้างล่างนะ
ค่ะ ตรงนี้แหละ ขอบคุณที่มาส่งค่ะ
- เจอกันวันจันทร์นะ - เจอกันวันจันทร์นะ
นี่ ผมรู้นะว่าคำว่า "รักษา" เป็นคำอันตรายสำหรับพวกผม
ผมเลยจะไม่พูดว่านั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น
เฮ้ย อย่านะ
อย่าๆๆ อดัม คิดดูสิ อย่านะ... เฮ้ย
ไอ้บ้าเอ๊...
แต่นี่ก็ใกล้เคียงกับความรู้สึกปกติมาก เท่าที่เคยเป็นมา
ไม่ถ่ายท้องเป็นน้ำ หรือมีผลข้างเคียงน่ากลัวอื่นๆ
แค่กล้ามเนื้อกระตุกบ้าง ไม่ใช่เรื่องใหญ่
ทุกอย่างดีหมด
หวังว่าจะเป็นแบบนี้ไปตลอด
ไข่เบเนดิกต์กับเบคอนทอดกรอบ
แบบที่แม่ชอบ
อรุณสวัสดิ์เช่นกันจ้ะลูก
ซอสฮอลันเดสใส่พริกด้วย แม่คิดยังไงบอกหน่อยนะ
- อะไร - เปล่า
- พักนี้ลูกดูดีนะ - ดูดีเหรอ
ดูมีความสุขน่ะ
เป็นนิมิตหมายที่ดี
อ๋อ ใช่ ผมรู้สึกดีน่ะ
- โอเค กินเลย เร็วเข้า - ได้เลย
- ลูกจ๋า อร่อยมาก - เหรอครับ จริงเหรอ
เขากลับมาแล้ว
โอเค
ผมกลับมาแล้ว
นี่ แผ่นประคบร้อนนี่อะไร พอลเป็นริดสีดวงเหรอ
- หรือต่อมลูกหมากอักเสบ - พระเจ้า
- ผมพูดจริงนะ ผมเป็นห่วง - ลูกร้ายมาก
ผมไม่ร้ายสักหน่อย ผมแค่ห่วงกระดูกสันหลังเขา
เปล่า แม่ซื้อมาให้ลูกน่ะ
แม่คิดว่ามันจะช่วยเรื่องกล้ามเนื้อกระตุกได้
ลูกจ๋า นี่อร่อยจังเลย
เดี๋ยว แม่คุยกับจิตแพทย์ของผมเหรอ
ก็คุยบ้าง เราตกลงกันแล้วใช่มั้ย
ผมไม่คิดว่าแม่จะได้ฟังที่ผมพูดน่ะ
แม่เป็นแม่ของลูกนะ หน้าที่ของแม่ก็คือช่วยลูก
หวัดดีครับ
ฮัลโหล
เดชะพระนามพระบิดา และพระบุตรและพระจิต อาเมน
ถึงตาลูกแล้ว
ขอโทษที ผมไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน ผมไม่เชื่อในพระเจ้าจริงๆ น่ะ
ผมไม่ควรพูดแบบนั้น
อย่าคิดมาก
ที่นี่ไม่มีกฎ ถึงตาลูกแล้ว
คนเราจะคุยมั้ยว่าช่วยตัวเองบ่อยแค่ไหน อะไรทำนองนั้นน่ะ
ทุกคนในโรงเรียนนี้มีอายุระหว่าง 13 ถึง 18 ปี ลูกคิดว่าไงล่ะ
- ก็มันน่าอายสำหรับทุกคน - ขอแค่ไม่ทำที่นี่ก็พอ
จอห์น 1:9
"ถ้าเราสารภาพบาป พระองค์จะมีศรัทธาและยุติธรรม
และพระองค์จะชำระล้าง ความผิดศีลธรรมทั้งหมดออกไป"
จริงเหรอ นั่นแค่วิธีโฆษณาขายของรึเปล่า
ปกติก็ได้ผลนะ
ถ้าผมแค่นั่งเฉยๆ ในนี้ล่ะ
งั้นลูกก็ค้นหาจิตวิญญาณของตัวเองไป ส่วนพ่อก็จะมีเวลาที่เงียบสงบ
- งั้นทุกอย่างที่ผมพูดจะรู้กันแค่เราใช่มั้ย - และพระเจ้า
แต่ในเมื่อลูกไม่เชื่อในพระเจ้า ก็คงรู้กันแค่เรานั่นแหละ
ผมต้องพบจิตแพทย์
และดูเหมือนหมอจะบอกแม่ผมหมดทุกอย่าง
- ทำให้ลูกไม่สบายใจเหรอ - ใช่
คุณพ่อคงไม่อยากให้แม่ตัวเองอ่านไดอารี่ใช่มั้ย
ใช่ ลูกพูดถูก แบบนั้นหักหลังกันชัดๆ
ผมไม่คิดว่า...
ผมควรรู้สึกว่ามีคนคอยเฝ้าดูผมตลอดเวลา
ผมรู้สึกเหมือนผมน่าจะใช้ชีวิตของตัวเองได้ จริงมั้ย
เอาล่ะ ก็เป็นคำขอที่มีเหตุผลนะ
ลูกควรมีพื้นที่ส่วนตัวและอำนาจตัดสินใจ ที่จะเป็นคนอย่างที่อยากเป็น
ใช่
- ขอบคุณครับ - ยินดีมาก
ดีจริงๆ ที่มีคนฟัง ไม่ใช่แค่คอยสังเกต
- มีคนรับฟังมันก็ดีแบบนี้แหละ - ใช่
พ่อจะอภัยบาปให้ลูก
เดชะพระนามพระบิดา พระบุตร และพระจิต อาเมน
- โอ ผมไม่ได้สารภาพอะไรเลย - อย่าต่อต้านก็พอ
ผมยอมรับก็ได้ว่า ผมพร้อมที่จะเข้ามาในนี้ด้วยอารมณ์เดือดพล่าน
การที่หมอเล่าทุกอย่างที่ผมพูดให้แม่ฟังน่ะ
แต่แล้วก็มีเรื่องเหลือเชื่อเกิดขึ้น
เป็นครั้งแรกในชีวิตเลย
เช้าวันก่อนผมตื่นขึ้นมาเจอความเงียบสนิท
ไม่มีเสียงกระซิบ
ไม่มีใครแซว
ไม่เห็นภาพอะไร
มีแต่ความเงียบล้วนๆ ที่งดงามอย่างไร้ขีดจำกัด
มันน่าทึ่งว่าผมทำอะไรได้บ้าง
กับพื้นที่ทั้งหมดที่เพิ่มขึ้นมาในสมอง
นายพอใจในบริการของฉัน
ใช่ เธอคิดว่าไง เอลบเลยนะ ขอบใจจริงๆ
นี่ อย่ามัวแต่หลงระเริง
ถ้าพลาดอีกนายจะไม่ได้สอบซ่อมแล้วนะ
ใช่ ฉันเลยคิดว่าเราน่าจะใช้เวลาด้วยกันอีก
ใช้เวลาด้วยกัน
หมายถึงอ่านหนังสือน่ะ
เราอ่านหนังสือกันในห้องสมุดก็ได้นี่
ใช่ แต่ห้องสมุดไม่มีฟริตตาต้ากุ้งมังกรไง
นายนี่พิลึกจริงๆ
รู้มั้ยตอนที่เจอนายครั้งแรก ฉันคิดว่า
"เขาอาจจะแค่ประหม่าและไม่ชอบเข้าสังคม"
แต่ไม่ใช่เลย มีอย่างอื่น
เยี่ยม ขอบใจนะ
ฉันไม่รู้จะตอบยังไงดีเลย
- ฉันก็เป็นฉัน - ฉันจะกระเทาะเปลือกนาย เพทราเซลลี
นี่ ขอถามอะไรหน่อยสิ
ทำไมระดับตัวแทนนักเรียนถึงยอมเสี่ยงทุกอย่าง เพื่อรับจ๊อบพิเศษ
ฉันชอบช่วยเหลือคนน่ะ นี่เรื่องใหญ่นะ
ฉันอาจเป็นฝ่ายกระเทาะเปลือกเธอก็ได้
ทำไมนายไม่เล่าเรื่องร้านอาหารที่จะพาฉันไปกินล่ะ
อ๋อ หลักๆ ก็...
มันเป็นครัวในฝันของฉันน่ะ
ฉันศึกษาเมนูที่นั่นมาหลายปี
ไม่มีใครคิดค้นเมนูเหมือนพวกเขาเลย
มันเป็นสถานที่ที่ฉันอยากทำงานสักวัน
- หรืออาจจะเป็นเจ้าของเลย รอดูละกัน - ใช่ เมื่อค่ายชีสให้ผลตอบแทนสินะ
นี่ เธออาจจะขำ แต่ค่ายชีสน่ะ เป็นประสบการณ์ทางจิตวิญญาณเลยนะ
และครัวก็เป็นที่ของฉัน
เวลาฉันทำอาหาร เหมือนทุกอย่างหายวับ
แล้ว...
ฉันก็จะได้เป็นคนที่ฉันอยากเป็น
ฉันคุมทุกอย่างได้
ฉันนับถือนะนั่น
เราต้องเลือกให้ชัดว่าเราอยากเป็นอะไร
ชีวิตคนเรามันสั้น
นี่ พวกเรา คืนนี้ฉันเอารถพ่อแม่มาขับ
เพราะงั้นเมื่อไหร่ที่พวกนายอยากออกไป เราก็ไปได้
- ฉันพยายามจะออกไป... - เฮ้ ดูนั่นสิ
- โห ดูซิว่านั่นใคร - โห เพื่อน
- ฉันรู้สึกเหมือนคนโง่เพราะ... - อะไร
ฉันเคยล้อนายหนักมาก ตอนนี้ฉันไม่รู้แล้ว
ฉันว่าชีสของนายอร่อยกว่าชีสที่เราได้กินนะ
- จริงเหรอ - ดูซิว่านั่นใคร
- บ้าไปแล้ว - ไง ไอ้โรคจิต
- มันพิสูจน์ได้ดีเลย - อดัมๆ
- เฮ้ ไม่เอาน่า เพื่อน นายรู้ว่าเป็นเรา - โย่ จัดการเลย
ไม่เห็นต้องไปหาเรื่องเขาเลย
โอ๊ะ นั่นแหละ
ได้เรื่องแล้ว
ดูหน้ามันสิ
- เฮ้ นายต้องขอโทษนะ ไอ้คนเฮงซวย - ขี้แพ้เอ๊ย
เธอเรียกใครว่า "ไอ้คนเฮงซวย"
คนคุมนายนี่น่ารักไม่เบาเลยนี่ ไอ้โรคจิต
เชื่อฉันเถอะ เธอไม่อยากมาเที่ยวกับคนโรคจิตนี่หรอก
- อย่ามาโดนตัวฉัน - ถอยไป สาวน้อย
- เพื่อน - เฮ้ย ทั้งสองคนน่ะ
เฮ้ย หยุดนะ หยุด ปล่อยมันไปเถอะ
ไอ้ขี้แพ้
- นี่มัน... - ไม่เป็นไรหรอก
- นั่นใครน่ะ อดัม ใคร... - ไม่รู้สิ ฉันไม่รู้
นี่ ฉันขอโทษด้วยนะ
นายอยากบอกฉันมั้ยว่านี่มันเรื่องอะไร
ไม่มีอะไรจะบอกจริงๆ
คือฉันคิดว่า มันไม่...
มันไม่แปลกไปหน่อยเหรอที่นายออกจากโรงเรียน
ทั้งที่เรียนกลางปีสุดท้ายแล้ว
เพื่อมาเข้าโรงเรียนคาทอลิกนอกเขตบ้านนาย
ใช่
เรา... เราทะเลาะกันน่ะ
ฉันมีเรื่องกับคนหนึ่งในกลุ่มนั้น
- นายมีเรื่องกับเขาเนี่ยนะ - ใช่ เรื่องเลวร้ายมาก
ฉันเลยพยายามจะลืมๆ มันซะ
นายจะพูดให้ฉันฟังแค่นี้น่ะเหรอ
อย่าให้พวกเขาพานายไปตรงนั้น
ไม่ ฉันอยากอยู่ตรงนี่ ฉันอยากอยู่ที่ขอบนอกแบบนี้
อย่าให้พวกเขาพานายไปที่นั่น อย่า...
ไม่ ฉันไม่ไปๆ
อย่าให้พวกเขาพานายไป ที่นั่นไม่ดีเลย
อย่านะๆๆ
เท็ด ขอบใจที่อุตส่าห์มาเร็วสักครั้ง
เท็ด ไปรอครูที่ห้อง
มายา เธออยู่ก่อน
เรื่องนี้เกิดขึ้นมานานแค่ไหนแล้ว
ซิสเตอร์แคทเธอรีนคะ หนู... หนูเสียใจ หนู...
นานแค่ไหนแล้ว
แค่สองเดือนค่ะ ไม่นาน
ดูเหมือนเธอกับครูมีเรื่องต้องคุยกันยาว เกี่ยวกับอนาคตของเธอ
เอาล่ะ ทุกคน เงยหน้าขึ้นมองกระดานค่ะ
อีกสองอาทิตย์ก็จะสอบวัดผลระดับรัฐแล้ว
นี่คือหัวข้อเรียงความ
"เล่าถึงช่วงเวลาที่คุณเผชิญกับความล้มเหลว
มันมีผลกับคุณอย่างไร
และคุณเรียนรู้อะไรจากประสบการณ์นั้น"
ทุกคนคงรู้แล้ว ห้ามเอาโน้ตย่อหรือกระดาษทดเข้าห้องสอบ
แต่เริ่มคิดได้แล้วว่าจะเขียนอะไร
เอาล่ะ ทุกคน พรุ่งนี้เจอกันนะ
นี่
- นี่ๆ - ว่าไง
ที่นัดกันคืนนี้ยังเหมือนเดิมมั้ย
ฉันมี...
กิจกรรมชมรมหลังเลิกเรียนน่ะ
- ไว้ฉัน...ไว้ฉันส่งข้อความถึงนายทีหลังนะ - ได้เลย
ไม่ต้องกินอะไรมานะ
เธอไม่เคยมา
และตอนนี้ภาพหลอนของผมก็หายไปหมด
ทุกอย่างเงียบสนิท
เงียบเกินไป
เดชะพระนามพระบิดา และพระบุตร และพระจิต อาเมน
- ใช่ ผมเอง - สวัสดี พ่อเอง
ผมต้องการคำชี้แนะ
คำชี้แนะทางจิตวิญญาณเหรอ
ไม่เชิง เรื่องผู้หญิงน่ะ
ได้เลย
เราไปไหนมาไหนกันสักพัก และทุกอย่างก็เป็นไปด้วยดี
แล้วเธอก็เลิกคุยกับผมไปเฉยๆ
- เด็กๆ เรียกสิ่งนี้ว่าโดนเทสินะ - ใช่ อะไรก็ช่าง
ผมแค่กังวลว่าเธออาจจะรู้แล้ว รู้อะไรเกี่ยวกับผมน่ะ
อย่างเรื่องจิตแพทย์ที่ผมเคยบอกคุณพ่อ
ซึ่งผมนึกภาพมันเป็นเรื่องสุดเซ็กซี่ไม่ได้เลย
- คุณพ่อคิดว่าไงครับ - ลูกเคยลองสวดภาวนารึยัง
ยังครับ ไม่ได้รังเกียจนะ แต่ผมอยากได้คำแนะนำในชีวิตจริง
ทิโมธี 1:7
"พระเจ้าไม่ได้มอบจิตใจอันขลาดกลัวให้เรา
แต่มอบจิตวิญญาณแห่งพลังและความรัก"
ก็ได้ แต่คุณพ่อมีคำแนะนำอื่นๆ อีกมั้ย
พ่อไม่รู้รายละเอียดในชีวิตลูก แต่ดูเหมือนลูกจะอยู่ได้ด้วยดี
- แค่อาจจะพิลึกพิลั่นหน่อย - "พิลึกพิลั่น" เหรอ
พิลึกพิลั่น ใช่
และความจริงก็คือ ยิ่งอายุมากขึ้น เราก็ยิ่งเป็นคนเดิมได้ยากขึ้น
และต้องพยายามหนักจริงๆ
แต่บางทีนั่นคือสิ่งที่ทำให้เรามีวุฒิภาวะมากกว่าคนอื่น
และพ่อได้ยินว่าสาวๆ ชอบอะไรแบบนั้น
คุณพ่อกำลังบอกว่าผมควรเผชิญหน้ากับเธอเหรอ ผมควรบอกเธอเหรอว่าผมรู้สึกยังไง
ลูกพูดเอง พ่อไม่ได้พูด
อย่าบอกออกไปเองจนกว่าจะถึงตอนจบที่เลวร้าย ขอบคุณครับ
ขอให้พบความสงบนะ
ขอโทษครับ ผมมาหามายา
ที่นี่ไม่มีใครชื่อนั้น
คุณแน่ใจนะครับ
แน่ใจสิ
คุณรู้จักมายา อาร์นาซรึเปล่า
อาร์นาซคนเดียวที่ฉันรู้จักคือผู้ชายที่ทำหลังคาให้ฉัน มานูเอล อาร์นาซน่ะ
- ทุกอย่างเรียบร้อยดีมั้ย - ครับ
คุณรู้มั้ยว่าผมจะหาเขาได้ที่ไหน
มาแล้ว
ไง ต้องการอะไรเหรอ
- ผมมาหามายา - โอเค
ผม... ผมชื่ออดัม
เรานัดติวหนังสือกันคืนนี้ เธออยู่มั้ยครับ
กว่าเธอจะเสร็จงานก็อีกครึ่งชั่วโมง
- แต่ถ้านายอยากเข้ามารอก็ได้ - ไม่เป็นไร ขอบคุณครับ
- ไม่ๆ เข้ามาเลย ไม่ต้องอาย - ก็ได้
นายอยู่ชมรมพวกนั้นเหรอ ฉันก็จำชื่อไม่ได้
- ขอโทษที่บ้านรกนะ - ไม่ต้องครับ ไม่ต้อง
ฉันใช้ไม้ยันรักแร้มาหลายเดือนแล้ว นี่ริคกี้กับแดนนี่
เด็กๆ นี่...
- อดัม - ทักทายอดัมสิ
- ไง เด็กๆ - ไงครับ
ไม่ต้องห่วงนะ เด็กๆ ขี้อายน่ะ
- ไม่เหมือนพี่สาว แต่นายคงรู้อยู่แล้ว - ครับ
จะดื่มอะไรมั้ย หรือจะกินอะไรดี
ไม่เป็นไรครับ
แน่ใจนะ เรามีอาหารแช่แข็ง...
แล้วก็อาหารแช่แข็ง
ไม่ครับ ไม่เป็นไร ขอบคุณครับ
- เราจะกินอาหารแช่แข็ง - เราจะกินอาหารแช่แข็ง
ยอมพูดแล้ว
โอ๊ะ ตายจริง
- ผมช่วยอุ่นเวฟให้ก็ได้ - แน่ใจนะ ไม่รังเกียจนะ
- ไม่มีปัญหา - ขอบใจนะ ช่วยได้มากเลย
กล่องละสองนาทีนะฉันว่า ลองดูที่ข้างกล่อง
ช่างหลังคาอาร์นาซครับ อ๋อ คุณนายเจงกินส์
เลยกำหนด
รางน้ำฝนมีปัญหาอีกแล้วเหรอ ครับ ผมยังลาป่วยอยู่ ก็เลย...
ครับ ผมแนะนำคุณให้กัลโลเวย์ได้ เขาเก่งเลยล่ะ
ใช่ บิลจะดูแลคุณเอง
ใช่ๆ เคล็ดลับก็คือหมักไก่เพื่อเพิ่มรสชาติ
- ได้เลย - น้ำมันมะกอก กระเทียมสับ เกลือ พริกไทย
แล้วก็ทาเนยด้านบนนิดหน่อย
- แค่นี้เหรอ - แค่นี้
- ไง - หนูกินได้หมดเลย
- ได้แล้วครับ - โห ดูนี่สิ
ขอบคุณนะ อดัม
- ได้เลย ไม่มีปัญหา - เข้ามาสิ
ดูครีมทาขนมปังที่เพื่อนลูกตีให้สิ
- ไง - ไง
อร่อยมาก
นี่ อดัม นายมาทำอะไรที่นี่
อ๋อ เรามีนัดติวกัน จำได้มั้ย
ก็ใช่
- นี่สุดยอดเลย - เหรอครับ ดีจัง
เราไม่มีทางรู้เลยว่ามีอะไรซ่อนอยู่ในตู้เย็น
หมอนี่จะมาหานาย
- ทำไมนายถึงเก่งงานครัวนัก - ผมทำอาหารมาตลอดชีวิต
ผมหวังว่าสักวันจะมีร้านอาหารของตัวเอง
นายต้องไปเรียนด้านนั้นรึเปล่า
ค่ะ พ่อ โรงเรียนศิลปะการทำอาหาร
อ๋อ ใช่ๆ
ถ้าเราจะทำงานตลอดชีวิต
ก็เลือกงานที่ทำแล้วสนุกดีกว่า ใช่มั้ย
ฉันพยายามบอกมายาแบบนั้นมาตลอด
เธอจะเป็นอาร์นาซคนแรกที่ได้ปริญญา
แม่มายาจะต้องภูมิใจมาก แม่เขาก็เป็นผู้หญิงฉลาดเหมือนกัน
- พ่อคะ - อะไร
ขอพ่ออวดลูกสาวหน่อยเถอะ
สักวัน สาวน้อยของพ่อตรงนี้ จะขับปอร์เช่มารับพ่อ
- เธอพูดแบบนี้มาตั้งแต่ 10 ขวบ - ขอโทษค่ะ ขอตัว
- นายทำแบบนี้ทำไม - ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เธอโกรธจริงๆ
ฉันไปบ้านหลังนั้นมา ผู้หญิงบ้านนั้นให้ฉันมาที่นี่
นายก็เลยทำตัวเหมือนอยู่บ้าน ด้วยการทำอาหารเนี่ยนะ
ฉันคิดว่าน่าจะดีน่ะ
นายทำเพราะว่ามันดีหรือเพราะนายสงสารเรา
ฉันเปล่า... ไม่เลย ฉันไม่ได้สงสารเธอ
งั้นพอใจรึยัง
ทำได้ดีนี่ หาบ้านหลังกะจิ๊ดริดของเราเจอ ในย่านเสื่อมโทรม
นายก็เลยทำอาหารให้คนจนๆ อย่างเรา นักบุญมาโปรดแท้ๆ
ฉันขอโทษ
ฉันโดนซิสเตอร์แคทเธอรีนจับได้
เรื่องรับจ๊อบเป็นอันจบ แต่ติวให้นายก็ได้เงินไม่มากพอ
ร้านอาหารนี่จ้างฉันใต้โต๊ะ
จ่ายงามด้วย
ฉันเป็นเสาหลักของครอบครัว
เหตุผลเดียวที่ฉันได้โอกาสอีกครั้ง
ก็เพราะฉันเป็นตัวแทนนักเรียน
นายไม่รู้หรอกว่าฉันพยายามขนาดไหน กว่าจะไปถึงจุดนั้นได้
ฉันจะเสียมันไปไม่ได้แล้ว
ไม่หรอก
เธอจะไม่เสียอะไรทั้งนั้น
เธอเหมือนหุ่นยนต์จะตาย
ไม่รู้จักความผิดพลาดแบบมนุษย์
และตารางเวลาของฉันก็เปิดกว้างนะ
เราเจอกันเมื่อไหร่ก็ได้
ยังมีคนสอนพิเศษคนอื่นๆ อีก นายก็รู้ใช่มั้ย
ไม่มีใครเหมือนเธอ
ฉันชอบที่ได้รู้ว่าจะได้เจอเธออาทิตย์ละสามครั้ง
ประวัติย่อของกาลเวลา จุดสีน้ำเงินจาง
งั้นนี่ก็หนังโปรดของเธอรึเปล่า
ฉันรู้สึกไปเองรึเปล่าว่า มีความเหยียดในน้ำเสียงของนาย
ไม่มีหรอก
ฉันรักหนังเรื่องนี้จริงๆ
- คลาสสิกมาก นายรู้ใช่มั้ย - งานด้านภาพคือที่สุด
ขอบใจที่ทำอาหารให้นะ
ได้อยู่แล้ว
ร้านอาหาร
อย่าลืมแสดงวิธีทำตอนคำนวณค่าไซน์นะ
ได้
ไม่งั้น...
ดูดีนะ
ทำได้ดีมาก
ระวังนะ ฉันอาจโค่นบัลลังก์วิชาการของเธอ
ไม่มีทาง
แต่ฉันมีเซอร์ไพรส์ให้นาย เพราะพักนี้นายทำได้ดีมาก
นายขอบคุณพ่อฉันได้เลย
พ่อซ่อมหลังคาเมื่อฤดูหนาวที่แล้ว เขาก็เลยสนิทกับเจ้าของร้าน
โห สุดยอด
นี่แม็ค เอ็มเอช-90 รึเปล่า
ไม่รู้สิ
เตาย่างนี่เจ๋งสุดๆ เลย
ฉันไม่รู้ว่านายคิดยังไงนะ แต่ฉันหิวแล้ว
นายไม่ต้องมีสูตรเหรอ
ทุกคนคิดว่าการทำอาหารคือการทำตามสูตร
แต่ตรงข้ามเลย
ลิ้นเราจะบอกเองว่าจานนั้นต้องการอะไร
เราต้องคุยกันเรื่องสอบวัดผลสัปดาห์หน้า
ใช่ ทำไมทุกคนที่นี่หมกมุ่นกับเรื่องนี้จัง มันยากมากเลยเหรอ
ก็ไม่หรอก ไม่ได้ยากขนาดนั้น
เพราะมันเป็นทางที่จะทำให้โรงเรียนได้เงินสนับสนุน
และจะประกาศสามอันดับแรกในพิธีเรียนจบ
ก็อย่างที่เห็น เด็กเซนต์อะกาธา มีชีวิตเพื่อเรื่องงี่เง่าพรรค์นั้น
คือ ฉันคิดว่า...
นายอาจจะเขียนเล่า เรื่องที่เกิดขึ้นที่โรงเรียนเก่าก็ได้นะ
ถ้านายมองว่าเป็นความล้มเหลวน่ะ
- ฉันรู้นะว่าเธอจะทำอะไร - อะไร
เธอกำลังขุดคุ้ยคำตอบเพิ่ม
ฉันขุดคุ้ยคำตอบเพิ่มเนี่ยนะ
นายโผล่มาบ้านฉัน เรียกว่านายแอบตามฉันมาก็ได้
- เหรอ - ใช่
ก็คงใช่แหละ
โอเคๆ
โอเค
ฉันว่าตอนแรก...
ฉันคงพยายามไม่มองมันเป็นความล้มเหลว แต่ก็ทำได้ยาก
หลังจากมีเรื่องกัน...
ทุกคนก็มองฉันแปลกไปทันที
เหมือนพวกเขากลัวฉันน่ะ
ไม่ว่าฉันจะทำอะไร ก็ทำให้พวกเขามองฉัน
แบบเดิมไม่ได้
แต่ฉันก็ปล่อยให้มันเกิดขึ้น
ฉันกลายเป็นคนนอกในชีวิตตัวเอง
นั่นแหละที่ฉันรู้สึกว่าเป็นความล้มเหลวจริงๆ
นี่
ฉันว่าเรามีเรื่องเขียนเรียงความของนายแล้ว
อะไร
อร่อย อร่อยมาก
ไหนว่าต้องซื่อสัตย์ไม่สิ้นสุดไง
ขอโทษ ฉันรู้ว่านายพยายามมากน่ะ
มันมีปัญหาอะไร
ฉันว่านายเติมเครื่องเทศ หรืออะไรสักอย่างหนักมือไปหน่อย
ก็รสชาติดีนี่
สมบัติทุกอย่างต้องอยู่ใต้โต๊ะ
อย่าให้มองเห็น และไม่มีข้อยกเว้น
อุปกรณ์ที่ครูควรมองเห็น
มีแค่กระดาษฝนคำตอบ ดินสอเบอร์สอง เครื่องคิดเลข และสมุดข้อสอบ
การสอบวัดผล
ไม่ควรมีอะไรอย่างอื่นให้เห็นอีก
คุณมีเวลา 60 นาทีสำหรับข้อสอบคณิตศาสตร์
และ 90 นาทีสำหรับข้อสอบเรียงความ
เริ่มได้
ลูกไม่ค่อยหิวเหรอ
ครับ ใช่ ผม...
ของโปรดลูกเลยนะ
- ใช่ - พอลเด็ดมาจากบ้านวินซ์
- ครับ ขอบคุณครับ พอล - ไม่เป็นไร
ที่จริงเรามีเรื่องที่ต้องคุยกับลูกน่ะ
และแม่อยากให้ลูกรู้ว่าทุกอย่างจะเป็นไปด้วยดี
โอเคนะ
มีใครตายเหรอ
เปล่า ไม่มีใครตาย
ไม่มี ทุกคนสบายดี ทุกคนยังมีชีวิตอยู่
แม่ท้องน่ะ
เรากำลังจะมีน้อง
น้องตัวเล็กๆ น่ะเหรอ
ฉันก็หวังอย่างนั้น
ฟังนะ เรื่องนี้เราไม่ได้วางแผนไว้ก่อน
และเราเพิ่งมาทำความเข้าใจกันตอนนี้เอง
อดัม
- อดัม - ไม่เป็นไรใช่มั้ย
ครับ
ครับ ยินดีด้วย
โอเค เอาล่ะ ผมจะเข้าออฟฟิศ
เตรียมงานสำหรับวันพรุ่งนี้
ถ้ามีใครถามหาผมนะ...
อดัม มองหน้าแม่
แม่สัญญาว่าจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
แม่พูดเรื่องอะไร
มันต้องเปลี่ยนหมดทุกอย่างแหละ
ไม่ แม่หมายถึงระหว่างแม่กับลูก
ฟังนะ แม่รู้ว่าเวลานี้ไม่เหมาะ
และแม่เองก็กลัว เชื่อเถอะ แต่มันก็...
โอเค ผมอ่านแผ่นพับที่คุณให้ผมมา
เรื่องผลข้างเคียงที่อาจเกิดขึ้นได้จากยาตัวนี้
ภาวะขาดน้ำ เหงื่อออก ปัสสาวะขัด
ตาพร่ามัว กล้ามเนื้อเกร็ง
สูญเสียการรับรสและการได้ยิน ตัวสั่น
อ้อ และอาการโปรดของผม
อุจจาระเล็ด
อาการส่วนใหญ่ที่ว่ามา ผมเป็นเกือบหมดเลย
ผมทำอาหารไม่ได้แล้ว เพราะการรับรสผมมาๆ หายๆ
ผมฉี่ให้ตรงแทบจะไม่ได้ เพราะมือผมมีชีวิตของมันเอง
แต่ผมสาบานได้
ถ้ามีอะไรเล็ดรอดจากก้นผม ได้โปรดฆ่าผมเถอะ
อรุณสวัสดิ์จ้ะ
- โชคดีนะลูก - เช่นกันครับ
แม่รักลูกนะ
โชคดีนะจ๊ะลูก
น่าจะมีคนจับตาดูเด็กคนนั้นหน่อยนะ
อรุณสวัสดิ์จ้ะ
อรุณสวัสดิ์ครับนาย
ใช่ๆ เราคิดถึงนาย
โอเค เราจะเริ่มกันที่บทที่ห้านะฉันว่า
- ห้า - หน้า 403
- อ๊ะ เปิดแล้ว - เจอรึยัง
- เจอแล้ว - โอเค
เอาล่ะ
"มุมในระบบพิกัดเอ็กซ์-วาย
มุมเกิดจากการหมุนรังสีหรือกึ่งเส้นรอบจุดปลาย
ด้านแรกของมุม ตำแหน่งเริ่มต้นของรังสี
ตำแหน่งสุดท้ายของการหมุนรังสี" เข้าใจมั้ย
อดัม
คิดว่าจะกำจัดฉันได้สินะ
รู้สึกแบบนั้นใช่มั้ย
ฉันยังอยู่ตรงนี้
เธอไม่รู้หรอก ฉันรู้
อย่าฝืนเลย อดัม
อดัม
นายต้องกลับบ้านเดี๋ยวนี้
อดัม นายคิดว่าไง
ขอโทษนะ ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายน่ะ
นี่ๆ อดัม เดี๋ยวๆ เป็นอะไรไป
ฉันบอกว่าไง หือ ไปได้แล้ว
ฉันต้องไปแล้วๆ พวกนั้นจะเอาตัวฉันไป ฉันต้องไปแล้ว
- เอาตัวไปไหน นายเป็นอะไร - ฉันดูแลเธอไม่ได้เหมือนกัน
- อดัม - หยุดนะ
อย่ามายุ่งกับฉัน และอย่าตามฉันมา
อดัม
ทางนี้
เฮ้
อดัม
- มองทางนี้สิ - พอกันที
มันจริง
เด็กดี
เธอไม่เคยต้องการนายๆ
เธอไม่ได้รักนาย
เขาก็เกลียดนาย
นี่ต่างหากลูกที่เธอต้องการมาตลอด
ลูกที่จะมาชดเชยความผิดพลาดที่ใหญ่ที่สุดของเธอ
ซึ่งก็คือนาย
ทุกอย่างเรียบร้อยดีมั้ย
- คุณคอยดูผมอยู่เหรอ - เปล่า
ฉันแค่จะเดินไปที่เตียง
ทุกอย่างเรียบร้อยดีมั้ย
ซิสเตอร์แคทเธอรีนโทรมา
เธอแสดงความเป็นห่วง ความประพฤติของนายอาทิตย์นี้
แค่มีลูกกับแม่ผมไม่ได้ทำให้คุณเป็นพ่อผมนะ
อดัม ฉันจะไม่ไปไหน
ใช่ เห็นๆ กันอยู่
ตอนผมเข้าเรียนปีแรก
ที่โรงเรียนมีผู้หญิงคนนี้ซึ่งเรียนปีที่สามแล้ว
หมอบอกว่าเธอเป็นมะเร็งกระดูกระยะสุดท้าย
เธอเข้าร่วมมูลนิธิเมคอะวิชก่อนที่เธอจะตาย
พวกเขาเลยให้วงบอยแบนด์มาที่โรงเรียนเรา
และกินมื้อเที่ยงกับเธอตามที่เธอฝันไว้
น่าประทับใจจริงๆ
ทุกคนพูดเรื่องนี้กันอยู่เป็นอาทิตย์ๆ
แต่ก็ทำให้ผมคิดนะ
สำหรับเด็กที่ป่วยเป็นมะเร็ง
ใครๆ ก็รุมกันเข้าไปช่วยโดยไม่รีรอ
กระตือรือร้นอยากช่วยให้ฝันเป็นจริงก่อนตาย
แต่เมื่อเราเป็นโรคจิตเภท
ใครๆ ก็ไม่รีรอที่จะโยนเราให้เป็นปัญหาของคนอื่น
เราก็เลยไปจบที่ข้างถนน แหกปากร้องโดยไม่มีเหตุผล
ได้แต่รอความตาย
ไม่เห็นมีใครอยากทำฝันเราให้เป็นจริงเลย
นี่
ฉันขอโทษเรื่องเมื่อวันก่อน
ฉันแค่รู้สึกไม่ค่อยสบายน่ะ
ฉันขอโทษ
นายแน่ใจนะว่าแค่ปวดหัว
ฉันเป็นห่วงนายนะ
แน่ใจ ฉันสบายดี
ให้ฉันชดเชยให้เธอละกัน
นะ
แม่ไม่ยอมให้ฉันออกไปไหนเลย
ไม่มีทาง
มีสิ
- นายไม่ได้ทำจริงๆ หรอก - ฉันทำสิ
จูบแรกเมื่อไหร่จะมา คืนนี้
นี่ ปกติฉันไม่ประทับใจกับอะไรแบบนี้หรอกนะ
แต่งานนี้นายเนียนมาก
ขอบใจ
ช่วยจับเวลาห้านาทีให้ฉันหน่อยค่ะ
เอาล่ะ เพื่อน เราต่างก็รู้ว่าส่วนนี้ของหนัง
ทำให้ผู้หญิงใจอ่อนได้สุดๆ เลย
นายรุกได้แล้ว
นี่ ค่อยเป็นค่อยไปเถอะ
ไม่ต้องรีบ
แบบนั้นผิดมหันต์เลย
- อดัม - อดัม
- เฮ้ ทางนี้ - อดัมๆๆ
อดัม
- อดัม - อดัม
แบบนั้นไม่ดีนะ
ในที่สุด
- เชื่อเขาเลย นายเป็นอะไรของนาย - เปล่า ฉันปกติดี
ไม่ นายไม่ปกติ
เหมือนนายไม่ได้อยู่ในโลกนี้ด้วยซ้ำ
อดัม ฟังนะ นายไว้ใจเธอได้
ไม่ เธอพูดถูก ฉันมีปัญหา
ใช่ๆ แสดงให้เธอเห็นเลยว่านายเป็นใคร บอกเรื่องของพวกเราเลย
อย่าทำแบบนั้น
พักนี้มีเรื่องมากมายเกิดขึ้นที่บ้าน
ฉันรู้สึกตัวคนเดียวจริงๆ
ฉันเสียใจด้วย
แต่ฉันไม่รู้สึกแบบนั้นเวลาอยู่กับเธอ
โห ใช่เลย
ฉัน...
ฉันก็เลยอยาก...
ฉันอยากรู้ว่าเธอจะไปงานพร็อมกับฉันมั้ย
ฉันรู้ว่ามันส่งเสริมให้ชายเป็นใหญ่และทุกอย่าง...
แต่เธอจะไปมั้ย
ขอแค่นายบอกทุกคนว่าฉันเป็นคนชวน
- ตกลง - ตกลง
แม่เคยบอกผมครั้งหนึ่ง ตอนที่แม่เริ่มออกเดทอีกครั้ง
เราจะเก็บความลับไม่ได้ เมื่อยอมให้คนอื่นเข้าใกล้มากเกินไป
มันอาจจะเจ็บปวด
ที่จะให้ใครสักคนได้เห็นเรา ในจุดที่มืดมิดและบิดเบี้ยวในตัวเรา
แต่เราต้องหวังว่าให้พวกเขาได้เห็น...
เพราะนั่นคือจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง
แต่ถ้าปล่อยให้มายารักผมอย่างที่ผมเป็น
ก็จะเหมือนปล่อยให้เธอติดโรค
เธอไม่ควรถูกรักโดยคนที่
มองโลกอย่างที่มันเป็นไม่ได้
จริงมั้ย
และผมก็อยากจะเก็บความลับไว้ ตอนที่ยังเก็บความลับได้อยู่
ลูกอยากอธิบายเรื่องนี้มั้ย
แม่อยากให้ผมพูดอะไรล่ะ
แม่อยากให้ลูกบอกว่าลูกไม่ได้หยุดกินยาลับหลังแม่
ผมพูดไม่ได้
ลูกรู้มั้ยว่าเราหมดกับโรงเรียนนี้ไปแค่ไหน
แล้วยังค่ารักษาลูกอีก
แล้วผมล่ะ
สิ่งที่ผมต้องการล่ะ
ลูกพูดเรื่องอะไร นี่ก็เพื่อลูกนั่นแหละ
เพื่อลูกตลอดเวลา ทั้งหมดนี้ก็เพื่อลูก
หนังสือเอย บทความเอย
แม่ไม่หลับไม่นอนทั้งคืน อ่านความเห็นในเว็บโน้นเว็บนี้
ลูกคิดว่าบ้านนี้มีลูกคนเดียว ที่ต้องเผชิญกับเรื่องนี้หรือไง
หนังสือเลี้ยงลูกบอกแม่แบบนี้เหรอ
พระเจ้า
จะบอกให้นะ ลูกไม่ใช่คนเดียวในบ้านที่ได้รับผลจากเรื่องนี้
ลูกคิดเหรอว่าแม่อยากให้ลูกมีชีวิตแบบนี้
หรือตัวเองมีชีวิตแบบนี้
โอเค
ผมขอโทษที่เข้ามาขวาง ระหว่างแม่กับพอล กับลูกใหม่
และชีวิตใหม่ที่สมบูรณ์แบบของแม่
ซึ่งไม่ได้รวมลูกเลี้ยงจิตไม่ปกติที่หูแว่ว
หยุดนะ อดัม
อดัม หยุด
ฟังแม่นะ
แม่รู้ว่าลูกจะต้องกลัว และในหัวลูกจะต้องรู้สึกโดดเดี่ยว
ถ้าแม่อยู่ในนั้นกับลูกได้ก็คงดี
แม่อยากแบ่งเบาภาระนั้น แต่แม่ทำไม่ได้
แม่พยายามอยู่ แม่พยายามอยู่จริงๆ
และแม่จะทำทุกอย่างเพื่อลูก บอกมาว่าจะให้แม่ทำอะไร บอกมาเลย
บอกมาว่าแม่จะช่วยลูกได้ยังไง
แม่ทำอะไรไม่ได้หรอก
ยาทำให้ผมรู้สึกอยากตาย
ผมมองอะไรไม่เห็น คิดอะไรไม่ออก ทำอาหารก็ไม่ได้
ถ้าผมทำอาหารไม่ได้จะมีประโยชน์อะไร
ทำไมลูกไม่เล่าให้แม่ฟัง เราเผชิญปัญหานี้ด้วยกันนะ
เราควรจะเป็นทีมเดียวกัน จำได้มั้ย
เราไม่ได้เป็นทีมเดียวกัน
และเราไม่เคยเป็นตั้งแต่พอลย้ายเข้ามา
- ฉันทำกับเขาแบบนั้นไม่ได้ - ผมเข้าใจ
ฟังผมนะ เราต้องทำอะไรสักอย่าง
- ฉันรู้ค่ะ พอล - ไม่ช้าก็เร็ว...
- ฉันกำลังทำทุกอย่างที่ทำได้ - คุณเห็นเขามั้ย
- คุณเห็นมั้ยว่าเกิดอะไรขึ้น - เห็นสิ ฉันเห็นเขา ฉันเห็นทุกอย่าง
- ฉันเป็นแม่เขานะ - ผมแค่พยายามป้องกันเรื่องร้ายๆ
- เราจะไม่กินยาแล้ว ได้ยินมั้ย - นายไม่ต้องกินยาพวกนั้นหรอก
- ต้องให้เขาไปจากที่นี่ - ช่างยาพวกนั้นสิ
โอเค
นายสุดยอด เราอยู่ข้างนายตรงนี้ และเราเชื่อในตัวนาย
เราจะไม่ยอมให้พวกเขาไล่เราไปจากที่นี่
- นี่บ้านของเรานะ ของเรา - เตียงนั่นน่าสบายจริงๆ
ตอบ: เรื่องอดัม เพทราเซลลี เรียนซิสเตอร์แคทเธอรีน
โทษที นายทำฉันตกใจ
นายมันขยะ
อะไรนะ
เอาขยะไปทิ้งได้มั้ย
ได้เลย
คือว่า...
ผมเริ่มจะตั้งตารอช่วงเวลาตามหาศรัทธารักของเรา
ตอบคำถามเสร็จแล้ว ให้ส่งขึ้นมาข้างหน้า
แล้วเปิดหนังสือเรียนบทที่ 18
อดัม เพทราเซลลี ขอให้มารายงานตัวที่ห้องครูใหญ่
อดัม นั่งสิ
- แม่ เกิดอะไรขึ้น - ไม่มีอะไร
ฉันเพิ่งได้รับแจ้งว่าเธอไม่กินยาแล้ว
ใช่ โอเค มัน...
มันทำให้ผมอาการแย่ลง
ฉันบอกตั้งแต่วันแรกแล้ว
การรับเธอเข้าเรียนที่เซนต์อะกาธาน่ะมีข้อแม้
เรารับความเสี่ยงไม่ไหว
หมายถึงอะไร ความเสี่ยง
พวกเขากลัวว่านายจะทำร้ายนักเรียนคนอื่นน่ะ อดัม
นี่จะไล่ผมออกเหรอครับ
- แค่พักการเรียน - ชั่วคราวน่ะ
จนกว่าเราจะหาทางออกได้
วันนี้เธอจะอยู่จนโรงเรียนเลิกก็ได้ คนอื่นจะได้ไม่ตกใจ
เป็นเพราะคุณ
ผมเห็นคุณเขียนอีเมลถึงซิสเตอร์ ผมรู้ว่าคุณอยากให้ผมไปให้พ้น
- อดัม สงบอารมณ์หน่อยนะ - ไม่มีใครอยากให้ลูกไปไหนหรอก
มีสิ เขานี่ไง เขามันโกหก
นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของผมแล้ว
ผมอาจไม่ได้รับโอกาสอีกแล้ว
จำได้มั้ยแม่
อดัมมันโรคจิต
หูแว่ว เป็นบ้า
อดัม เพทราเซลลี หูแว่ว
อยู่ห่างๆ ไว้ อันตราย
แปลกใจมั้ยล่ะ
อะไร ทำไม
ที่จริงก็ดีนะที่ฉันจะมีคู่แข่งดูสักที
- เธอพูดเรื่องอะไร - มาเร็ว ไปกัน
ผลการสอบวัดผล
ผู้ชนะเรียงความ อดัม เพทราเซลลี
ฉันภูมิใจในตัวเธอนะ เพทราเซลลี
งานพร็อมราตรีประดับดาว
ลูกควรจะเข้าห้องเรียนไม่ใช่เหรอ
ผมไม่อยากเข้า
อยากเข้าตู้ไปคุยกันมั้ย
เรื่องที่ผมเจออยู่มันแก้ไขไม่ได้ครับคุณพ่อ
ลองบอกมาสิ
จุดประสงค์ของทั้งหมดนี่คืออะไรกันแน่
การสารภาพบาปน่ะ
คุณพ่อคิดว่าการทำให้คนรู้สึกแย่ จะดึงสิ่งดีๆ ในตัวพวกเขาออกมาได้
ปรัชญาเจ๋งดีนะ
"คนที่ปกปิดบาปของตนจะไม่เจริญ
แต่คนที่สารภาพและละทิ้งบาป..."
เยี่ยมไปเลย
คำตอบแบบคุกกี้เสี่ยงทายอีกแล้ว
คุณพ่อรวบรวมคำพูดไว้แล้วสลับออกมาใช้เหรอ
อาจใช่
การพูดจาคลุมเครือ...
ไม่ทำให้เราดูลึกซึ้งได้
มันทำให้เรามีแต่คำพูดงี่เง่า
- นี่คือคำพูดที่ลึกซึ้งสำหรับนาย - ลึกซึ้งสำหรับนาย
ทำไมไม่ฆ่าตัวตายซะเลยล่ะ
อะไรนะ
พ่อบอกว่าทำไมลูกไม่ขอตัวกลับเลยล่ะ หยุดสักวัน อยู่กับตัวเองคนเดียว
พ่อไม่ได้พูดแบบนี้
- ตอแหลชัดๆ - นี่ อย่าพูดกับแม่แบบนั้นนะ
ขอบคุณสำหรับคำแนะนำในการเลี้ยงลูก
ทำไมลูกถึงคิดว่าจะไปงานพร็อมได้ ลูกโดนพักการเรียนนะ
นี่มันบ้าชัดๆ
นี่ นั่งลงก่อนเถอะนะ
นายตกหลุมพรางแล้ว
ผมตกหลุมพราง มันเริ่มขึ้นแบบนั้น
- พวกเขาทำกันแบบนี้ - พวกเขาทำกันแบบนี้
ตอนแรกก็ยา
ยาทำให้ผมรู้สึกแย่ ผมก็เลยเลิกกิน
และก็พอดีกับที่พอลเกลี้ยกล่อมแม่ ให้ส่งผมไปที่อื่น
เพราะอย่างอื่นไม่ได้ผลเลยสักอย่าง
ไม่ได้ผลเลยสักอย่าง
เพราะเขาไม่ได้คิดมาให้มันได้ผล
เพราะเขาไม่ได้คิดมาให้มันได้ผล มันเป็นแผนการ
- ผมคิดถูก ผมคิดถูกมาตลอด - ไม่มีแผนการอะไรเลย
- ไม่ใช่แผน อดัม - หุบปาก พอล
คุณหยอดยาพิษใส่สมองผม
- นี่ - แม่ก็รู้ว่าเขาทำแบบนั้น
- แม่เห็นมั้ย - อดัม
- แม่เห็นมั้ย - ไม่เอาน่าๆ
เฮ้ๆๆ ฟังแม่นะ
ฟังเสียงแม่
เสียงแม่เป็นสิ่งเดียวที่สำคัญตอนนี้ โอเคนะ
และแม่กำลังบอกว่าลูกคือโลกทั้งใบของแม่
อดัม
ไม่เอาน่า ไอ้หนู นายไม่เห็นเหรอว่านี่มันขุดบ่อล่อปลาชัดๆ
อดัม
นายไปจากที่นี่ก่อนที่จะสายเกินไปดีกว่า
อดัม
ผมไม่เชื่อแม่
โธ่ อดัมๆๆ
นายจะทำอะไร
ไม่นะ...
ขอร้อง
นายจะไปงานพร็อมโดยไม่เตรียมพร้อมจริงๆ เหรอ
นั่นแหละ
จะมีอะไรช่วยให้นายผ่านคืนนี้ได้อีก
กินยาให้หมดเลย
กินสิ กินเลย
นายมองอะไรน่ะ
ฉันนึกว่าเธอไม่สนใจจะเต้นรำซะอีก
อ๋อ ฉันไม่ทำอะไรครึ่งๆ กลางๆ น่ะ ก็เลย...
ชัดเจน
ฉันจะพยายามไม่ให้เข็มโดนหัวนมนาย
ทำไมเหงื่อออกเยอะจัง นายวิ่งมาเหรอ
- ใช่สินะ ไม่เหรอ - ไม่เลยๆๆ
เปล่า แค่ข้างนอกมันร้อนน่ะ เธออยากได้ดอกไม้มั้ย
- เอาสิ - โอเค
แน่ใจนะว่าโอเค
แน่ใจ อยากเข้าข้างในมั้ย
ไปสิ
ว้าว สว่างจังเลย
- อยากไปมั้ย -ไปสิ
นี่ เธออยากได้พันช์สักแก้วมั้ย
โทษที
ขอโทษนะ คุณเพทราเซลลี
เธอไม่เข้าใจคำว่า "พักการเรียน" ตรงไหน
หนุ่มน้อย ฉันพูดกับเธออยู่นะ
นั่นจะไปไหน
- คุณเพทราเซลลี - อดัม
- เฮ้ๆ ไปเต้นรำกัน เร็วเข้า - อ๋อ ได้
อดัม
-อดัม - ขอตัวเดี๋ยว
เธอจะเดินหนีฉันไปดื้อๆ ไม่ได้นะ
- เธอต้องออกจากงานเดี๋ยวนี้ - เกิดอะไรขึ้น
เราคุยกันแล้วนะ คุณเพทราเซลลี
เธอมางานนี้ไม่ได้
เธอต้องออกจากงานเดี๋ยวนี้
เธอถูกพักการเรียนนะ
พระเจ้า โอ๊ย แย่แล้ว อดัม
อดัม
พระเจ้า ฉันขอโทษ
อดัม
อยู่กับเราก่อน เพื่อน...
อดัม มองฉัน อดัม มองฉันเร็ว ลืมตาสิ รูม่านตา 9.4
อดัม นายไม่เป็นไรนะ ปลอดภัยแล้ว อดัมๆๆ
- ค่อยๆ นะ นายไม่เป็นไร นายโอเค - หายใจๆ
ไงจ๊ะ
เกิดอะไรขึ้น มายาอยู่ไหน
เธอไม่เป็นไรใช่มั้ย
เธอ... เธอเป็นห่วงลูก
เราทุกคนเลยล่ะ
เธอรู้รึเปล่า
แม่บอกไปแล้วจ้ะลูก
ไม่นะๆๆ
ไม่จริง
ไม่นะ
นี่อะไร
- อดัม - เกิดอะไรขึ้น
- เพื่อความปลอดภัยของตัวเธอเอง - เงียบ พอล เงียบนะ
- แค่ชั่วคราวน่ะ - ผมอยู่ที่ไหน
ฟังนะ ลูกอารมณ์ไม่ดี
และเราไม่อยากให้ลูกทำร้ายตัวเอง
โอเค ผมจะกลับบ้านได้เมื่อไหร่
ลูกต้องอาการดีขึ้นก่อน
คุณอยากให้ผมมาอยู่ที่นี่
ที่ที่จะมีมืออาชีพคอยรักษาผม
ฉันไม่ได้มีเจตนาแบบนั้นนะ อดัม
หวัดดีค่ะ
แม่บอกให้เธอไปได้มั้ย
อดัม
โห ผมพร้อมแล้วนาย
- แค่พูดมาคำเดียว - หยุดนะ
อย่าขยับ
อดัม ฟังฉันนะ
เธอรับนายได้ทุกอย่าง
โอเค ขอร้องล่ะ ทุกคนเงียบ
นี่แหละ
ความหมายของคำพูดที่ว่า ให้ใครสักคนได้เห็นนาย
ในจุดที่มืดมิดและบิดเบี้ยวในตัว
หุบปาก
ไม่ นี่อาจเป็นจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง ลืมแล้วเหรอ
หุบปากๆ
พอใจรึยังล่ะ
นี่แหละตัวตนของฉัน
นี่แหละความลับของฉัน โอเคนะ
ไม่ นี่ไม่ใช่ตัวตนของนาย
ใช่สิ
ฉันเป็นบ้า ฉันเป็นอันตราย
และฉัน...
เธอต้องไปซะ
ไม่
สภาพฉันเหมือนต้องการสอนพิเศษเหรอ
ไปหาทางอื่นที่จะโดดเด่นเถอะ
บอกให้เธอไปซะ
- ขอร้อง ทุกคนออกไป - ก็ได้
อย่าแตะต้องผม
นี่ซีโรเควล
ใช่ ผมเคยลองตัวนั้น
อรุณสวัสดิ์
คุณเห็นเขาใช่มั้ย
เห็น เขามีตัวตนจริง
อีกสี่นาทีบำบัดกลุ่มนะ
โอเค
คุณพ่อมาทำอะไรที่นี่
พ่อกำลังจะไปพิธีจบการศึกษา แค่อยากรู้ว่าลูกเป็นยังไงบ้าง
ผมเคยมีวันที่ดีกว่านี้นะ
คุณพ่อได้รับอนุญาตให้ มาคลุกคลีกับคนอย่างผมด้วยเหรอ
รู้ใช่มั้ยว่าผมโดนไล่ออก
พ่อทำตามแผนการของพระเจ้าเท่านั้น
คุณพ่อช่วยบอกท่านให้พิจารณาแผนการใหม่ได้มั้ย
เพราะผมรู้สึกเหมือนเป็นฝ่ายเสียเปรียบตลอดเลย
พ่อจะลองโทรถามดู
ขอนั่งด้วยได้มั้ย
เชิญเลย
เลิกพูดเล่นซะที พ่ออยากคุยกับลูก เรื่องคำถามที่ลูกถามพ่อวันก่อน
- ประโยชน์ของการสารภาพบาปน่ะ - ครับ
บางทีเด็กๆ ก็มาหาพ่อเพราะอยากรู้ว่า ทั้งหมดนี้หมายความว่าไง
และพ่อก็มักจะยกคำพูดในคัมภีร์ขึ้นมา ให้พวกเขาโยงความหมายเอง
เชื่อเถอะ ผมรู้
แต่บางทีเด็กก็ต้องการมากกว่านั้น
ที่จริงการเล่าถึงบาปของเราให้ใครสักคนฟัง
ทำให้เรามีโอกาสยอมรับว่าเรามีข้อบกพร่อง
- พ่อไม่คิดเหรอว่าเรารู้อยู่แล้วว่าเราบกพร่อง - ทุกคนบกพร่อง
แต่การยอมรับข้อบกพร่องของเรา...
นั่นจะทำให้เรามีโอกาส และความเข้มแข็งที่จะเผชิญหน้ากับมัน
นั่นคือเหตุผลที่เราสารภาพบาป
พ่อเสียใจที่ไม่ได้บอกลูกแบบนี้ ก่อนจะเกิดเรื่องทุกอย่าง
แต่ตอนนั้นพ่อไม่รู้ว่าลูกกำลังสู้กับอะไร
ก็ใช่
- ลูกอยากสวดมนต์กับพ่อก่อนพ่อจะกลับมั้ย - ถ้าผมยังไม่เชื่อในพระเจ้าล่ะ
งั้นพ่อจะสวดเอง แต่ลูกต้องค่อยๆ คิดไป
ว่าลูกอยากเป็นคนแบบไหน
อย่างน้อยที่สุด ลูกต้องเชื่อในตัวเอง
ข้าแต่พระบิดาบนสรวงสวรรค์
โปรดคอยดูแลอดัมบนเส้นทางฟื้นฟูจิตใจ
- ครับ - ผมจะไปรอข้างล่างนะ
ค่ะ
ได้ยินว่าลูกไม่ค่อยยอมกิน
แม่เลยคิดว่าลูกอาจอยากกินผลไม้สด
พวกเขาให้แม่ดึงไม้เสียบออกน่ะ ตอนอยู่ในร้านน่ากินกว่านี้เยอะ
ไม่ครับ ขอบคุณ
ลูกเป็นยังไงบ้าง
แล้วผมดูเป็นยังไงล่ะ
นี่แค่ชั่วคราวเอง
ไม่ได้ประกาศนียบัตร
ไม่ได้เข้าโรงเรียนทำอาหาร
มันจบแล้ว
นี่แหละชีวิตผมตอนนี้
ไม่จริงเลย
แม่เคยบอกให้ผมมองตัวเองว่า เป็นคนที่เผชิญกับโรค...
แต่ไม่ใช่โรคซะเอง
แต่ดูผมสิ
แม่มองลูกอยู่
แม่เห็นลูกชายตัวเอง...
คนที่แม่รักเหนือสิ่งอื่นใด
ลูกอยากลงไปหาอะไรกินข้างล่างมั้ย
ไม่ครับ ไม่เป็นไร แต่ก็ขอบคุณ
แล้วเจอกัน
โอเค
เรียนซิสเตอร์แคทเธอรีน
ผมได้พบกับอดัมก่อนหน้านี้ราวๆ ปีเศษ
ผมไม่มีประสบการณ์กับเด็กมากนัก
แต่การได้รู้จักอดัมสอนผมว่าการเป็นพ่อนั้น
เราจะต้องเป็นสิ่งที่ลูกต้องการมากที่สุด
เรารายงานการรักษาทุกขั้นตอน
ไม่ใช่เพราะเราต้องทำเช่นนั้น
แต่จะเป็นประโยชน์ที่สุดสำหรับอดัม ถ้าให้ผู้ใหญ่ในชีวิตของเขา
ได้รู้ข้อมูลมากที่สุดเท่าที่จะทำได้
การที่คุณขู่จะไล่เขาออกนั้นไม่ถูกต้อง และเราจะไม่ทน
ตอนนี้ ลูกชายผมต้องการให้ผมปกป้องเขา จากบรรดาคนใจแคบ
ที่มีความกลัวเป็นแรงผลักดัน
ผมเชื่อมั่นว่าคุณจะตัดสินใจ
ที่สะท้อนถึงศีลธรรมและจิตใจที่ดีงาม
- อันเป็นรากฐานของเซนต์อะกาธา - พอล
พอลๆ
ผมขอโทษ
ไม่เป็นไร
ไม่เป็นไรหรอก
ผมรู้ว่าคุณไม่ได้คิดจะมาเจอเรื่องแบบนี้
ฉันจะไม่ไปไหน
ฉันจะไม่พยายามแทนที่พ่อเธอ
ใช่ ผมรู้
เขามันผู้ชายห่วยๆ
ผมอยากให้แม่พาผมไปที่ที่หนึ่ง
อะไร ที่ไหน
โรคนี้ไม่มีวิธีรักษา สักวันหนึ่งอาจจะมี
แต่ตอนนี้ ผมต้องจัดการเรื่องนี้ในแบบของผมเอง
และผมทำที่นี่ไม่ได้
ขอร้องนะ แม่ อยู่กับผม...
อยู่ทีมเดียวกัน
ได้สิ
ได้เลย
- โอเค - โอเค
- ผมจะทำเรื่องพาเขาออก - โอเค
โอเคๆ
- โอเค - ขอบคุณครับ
"ตอนนั้นเองที่เวลาหยุดนิ่ง
ช่วงเวลาที่เกิดขึ้นสะท้อนถึงชีวิตวัยรุ่นของฉัน
ขณะที่ฉันยืนอยู่ตรงนั้นโดยที่ เท้าสัมผัสสายน้ำอันเยียบเย็นของทะเลสาบโอวาโน่
ฉันรู้ว่าฉันกลับไปไม่ได้อีกแล้ว"
ขอบคุณค่ะ
ขอเสียงปรบมืออีกครั้ง ให้ผู้เข้ารอบสุดท้ายของการสอบวัดผล
เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ฉันขอเสนอ
พิธีจบการศึกษาโรงเรียนเซนต์อะกาธา ประจำปี 2020
จอร์แดน แอดเลอร์
ยินดีด้วย
ลิซ่า แอลลิเซอร์
มอนิก้า แอตคินสัน
พระเจ้า
เธอจะทำอะไรน่ะ
ผมก็เรียนจบนะครับ
ขอบคุณครับ
ขอโทษครับ แต่มีเรียงความอีกเรื่อง ที่จะได้อ่านวันนี้
โอเค ห้าวหาญมาก
อดัม
พวกเขารู้...
นายต้องไม่บอกอะไรพวกเขาทั้งนั้น
โอเค
ห้ามบอก...
อดัม
อย่า
หวัดดีครับ
ผมชื่ออดัม
- ผมมาที่นี่เพราะ... - อย่านะ
ผมต้องได้ประกาศนียบัตร
- ถ้าไม่ได้... - ขอร้องล่ะ อดัม
ผมก็เป็นคนที่ผมอยากเป็นไม่ได้
- หุบปากนะ - อย่านะ อดัม
- อย่า - อดัม
และนั่นก็เพราะผมเป็นโรคจิตเภท
นายกำลังทำลายชีวิตของแม่นะ อดัม
มันเป็นอาการผิดปกติของสารเคมี...
- นี่แหละพ่อนายถึงทิ้งไป - ในสมอง
ทำให้เราหูแว่วและเห็นสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง
มันเลวร้าย
- พวกเขากลัวนาย - ลองหาในกูเกิ้ลได้เลย
ทุกคนจะกลัวนายไปตลอด
มีคนหลายคนในชีวิตที่พยายามช่วยผม
คนที่ไม่ได้มองผมแค่ความเจ็บป่วย
แต่ผมผลักไสพวกเขา
ผมลองทำตามความคิดที่ว่า...
ให้ทำตัวเป็นปกติ
ไม่ว่ามันจะหมายถึงอะไร
ก็ไม่อยากมีชื่ออยู่บนผนังห้องน้ำ ใช่มั้ยล่ะ
เขายังเป็นคนอยู่
ข้อสอบวัดผลขอให้เรา
เขียนเรื่องความล้มเหลวครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต
ถ้าผมอ่านเรียงความตัวเองตอนนี้ได้ก็ดีสิ
แต่มันเป็นเรื่องโกหก
ความล้มเหลวครั้งใหญ่ที่สุดของผม ง่ายๆ เลย
คือการปิดบังคนที่ผมรัก
ผมเชื่อเสียงในหัวที่คอยบอกผม...
ผมก็เลยทำลายชีวิตพวกเขา
ผมเชื่อเสียงที่คอยบอกผม
ผมจึงบกพร่องเกินกว่าที่ใครจะมารัก
เธอทำให้ฉันรู้สึกอะไรมากมาย
และฉันไม่พร้อมจะเสียมันไป
ผมเสียใจที่ซิสเตอร์ไล่ผมออก
เพราะผมไม่ได้เป็นคนปกติอย่างที่คุณวาดภาพไว้
แต่นี่แหละตัวผม
นี่แหละตัวผม
ผมคืออดัม
ผมป่วย แต่ผมไม่ใช่โรคซะเอง
โอเค
ขอบคุณครับ
อดัม
- นี่ ฉันขอโทษเรื่องที่โรงพยาบาลนะ - ไม่ ฉันไม่สนเรื่องที่โรงพยาบาล
ตอนนั้นฉันมีปัญหาน่ะ เธอมีสิทธิ์จะเกลียดฉันเต็มที่
- ถ้าเธอไม่อยากคุยด้วย... - ฉันไม่เกลียดนาย พอแล้ว
นี่คือเหตุผลที่นายไม่บอกฉันเหรอ
เพราะนายคิดว่าฉันจะทิ้งนายไป
นี่
มองทางนี้สิ
- ไม่ ฉันแค่... - งั้นฉันก็ไม่เข้าใจ...
ฉันจะเห็นและได้ยินอะไรที่ไม่ควรได้ยินเสมอ
และยาก็ไม่ได้ผลเสมอไป
ฉันเสียใจนะ แต่ฉันดึงเธอเข้ามา เจอปัญหาแบบนั้นไม่ได้
ฉันเสียใจ
นี่ๆๆ
ทำไมนายถึงคิดว่านายมีสิทธิ์ตัดสินใจคนเดียว
ฉันไม่ได้โกรธเรื่องที่โรงพยาบาลหรือที่นายโกหกฉัน
งั้นทำไมล่ะ
ก็นายไม่ยอมให้ฉันเลือก
นายไม่ให้โอกาสฉันอยู่ด้วยเลย
เธอจะอยู่มั้ยล่ะ
ฉันรักนาย
นี่ สัญญาณที่จะจูบผู้หญิงน่ะ ชัดกว่านี้ไม่มีแล้วนะ
โอเค
เยี่ยมๆๆ
ผมจะนั่งตรงนี้และบอกคุณว่า
ความรักและความซื่อสัตย์รักษาอาการบ้าได้น่ะเหรอ
ไม่หรอก แต่ก็ช่วยได้แน่นอน
เช่น คำพูดวันจบการศึกษาของผม ทำให้เซนต์อะกาธาโดนถล่มพอแรง
จนต้องมอบประกาศนียบัตรให้ผม
รู้สึกเหมือนชัยชนะที่แลกมาด้วยความซื่อสัตย์
และสำหรับความรัก
แม่พูดถูก
นิ้วเล็กจิ๋วเลย
เราต้องยอมให้คนอื่นค้นพบ จุดที่มืดมิดและบิดเบี้ยวในตัวเรา
น้องหน้าเหมือนลูกนิดหน่อยนะ
แก้มบานๆ นั่นน่ะ
เห็นแก้มนั่นมั้ย ลูกก็มีแก้มแบบนั้นเลย
เรามาแล้ว
อยู่ตรงนั้นเสมอ
อดัม มานี่สิ
เพราะคนเหล่านี้คือ คนที่ชี้ให้เราเห็นได้ว่าอะไรมีอยู่จริง
เวลาที่เรามองเองไม่ออก
มันอาจเป็นจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง...
ถ้าเรายอมให้มันเป็น
ใช่ เอาล่ะ ไม่นะ หยุดก่อน
แปลคำบรรยายไทยโดย ขีดขิน จินดาอนันต์