Na początku myślano, że mam coś nie tak z oczami.
- Jeden czy dwa? - Jeden.
Co ja bym dał za klasyczny przypadek jaskry.
OK, to wszystko.
Bo wkrótce potem...
zacząłem słyszeć głosy.
- Tędy. - Adam.
Nie idź tędy.
- Słuchaj. - Dalej. Dasz radę.
Adam.
Na pewno mówili ci o gotowaniu.
Nazwij to jak chcesz. Odwrócenie uwagi, samopomoc, zwał jak zwał.
Ale tylko gotowanie mogło je uciszyć.
Wszystko OK?
I nie wiń mojej mamy za to, że zauważyła to tak późno.
Ostatnie kilka lat było dla niej ciężkie.
Gdy mój tata uznał,
że ojcostwo zabija jego kreatywność,
musieliśmy jakoś uczynić niestrawną rzeczywistość jadalną.
Dlatego gotowałem.
I gotowałem.
Jedzenie było moim wkładem w naszą historię walki z losem.
Skarbie, to jest pyszne.
Poza tym stałem się w tym naprawdę dobry.
Idealna ilość kminku.
A potem wprowadził się Paul.
Interesujące.
Świetne, kotku. Uwielbiam to.
Dom, jaki znałem, stał się przeszłością.
Często więc wychodziłem.
Zdanie do szkoły gastronomicznej następnej jesieni było oazą
dla płonącego śmietnika, w jaki zmieniał się mój mózg.
Musiałem tylko skupić się na celu i grać na czas.
Jak ciężko mogło być ukryć mój rozkwitający obłęd
przed bezlitosnym ekosystemem, jakim jest liceum?
Obczaj. W końcu mamy zaproszenie na jedną z imprez Sary.
Musimy tam być. Idziesz, co nie?
Podjadę po ciebie wieczorem?
Kto to?
Sarah? Miłość mojego życia?
Wiesz, przez długi czas to były tylko głosy.
Racja. Sarah.
Moi rodzice znowu są w separacji. Olał ich.
Ale zagram im na sumieniach, by dali mi samochód.
Co ty na to, na imprezę?
Mówię ci, dzisiaj będzie...
Adam.
Adam, yo.
Tutaj.
- Co? - Uważaj, to jest jak lawa.
- Sorki. - Co ty robisz?
Tutaj, Adam.
Todd.
Adam.
Musimy wyjść, teraz.
Spoko, szefie. Zajmiemy się tym.
Zróbcie coś, proszę!
To boli! To boli!
Hej, młody! Młody!
Mamy chronić twą suchą dupę? Zjeżdżaj.
Adam, wyjdź.
Spokojnie, synu. Spokojnie.
Uspokój się. Już dobrze. Spokojnie.
Spokojnie, synu. Spokojnie.
- Puść mnie! - Oddychaj.
Spokojnie.
Uspokój się. Oddychaj.
Nazwali to moim pierwszym epizodem psychotycznym.
- Dzień dobry. - I wtedy dowiedzieliśmy się, co mam.
Schizofrenia, chroniczne zaburzenie umysłowe,
przez które traci się kontakt z rzeczywistością
i które wywołuje wzrokowe i słuchowe halucynacje,
paranoję, urojenia.
Stąd przedstawienie na lekcji chemii.
W skrócie: róg obfitości pełen gówna.
Nie przechodzi. Jest się nienormalnym na zawsze.
Koniec.
Najpierw wyrzucili mnie ze szkoły.
Hej, wciąż idziesz na imprezę do Sary w weekend?
Oparzenie Todda było tak duże, że musieli mu przeszczepiać skórę z tyłka.
Gdzie twój kaftan, świrze?
Teraz mnie nie znosi.
- Panowie, idźcie do klasy. - Świr.
Jak wszyscy.
Potem Paul pochował noże.
Powiem jedno.
Może wyślijmy go gdzieś, gdzie wiedzą, jak się nim zająć.
Profesjonalnie.
Powiedz, kiedy mam zacząć rozwalać czaszki.
Oddychaj, Adam. Oni chcą dobrze.
Mamuśki z sąsiedztwa trenują do maratonu.
Chcesz obczaić?
Od kiedy się zjawili, nigdy nie odeszli.
Współlokatorzy, od których nie można uciec.
Jest Rebecca.
Skrzyżowanie Dalajlamy z Coachellą.
Wieczne zen.
Akurat ona mi nie przeszkadza.
Potem jest Ochroniarz. Ksywka wyjaśnia wszystko.
Jest nerwowy, ale lojalny.
Zawsze miej oczy dookoła głowy.
Na koniec, jest Joaquin.
Taki wiecznie napalony najlepszy kumpel z filmu z lat 90.,
co łazi za tobą i mówi to, czego ty się wstydzisz myśleć.
Wiem.
To dużo.
I to jest moment, w którym wchodzicie wy, podczas gdy mama szuka lekarstwa.
Jak inne goniące za widmami mamy, które poznaliśmy.
Siedzą w tych samych poczekalniach, wierzą w tych samych lekarzy
i po cichu błagają o to samo:
"Uleczcie mi dziecko".
Arypiprazol. Rysperydon.
Klozapina. Trifluoperazyna.
Wymieńcie jakiś lek, na pewno go brałem.
Jest jakaś zmiana?
Nie.
Ale mimo to mama wciąż ma nadzieję.
To chyba czyni ją jedną z nas.
STWIERDZONO U CIEBIE SCHIZOFRENIĘ?
Najnowsze lekarstwo na schizofrenię... TOZAPREX
Więc proszę.
Oto moja żałosna historia.
Zrób z nią, co chcesz.
Może daj sobie spokój.
Bo serio, siedzimy tu tylko dlatego,
bo upór mojej mamy jest nie do złamania.
I nie chcę tutaj spuszczać dzieła waszego życia w kiblu,
ale należę do elitarnego klubu terapioodpornych
Co oznacza, że raczej nie ma szans na moment "to nie twoja wina",
jak w Buntowniku z wyboru.
Może więc po prostu odrzuć moją kandydaturę do programu
i oszczędź nam obojgu rozczarowania?
Spoko?
Imię i nazwisko pacjenta: ADAM PETRAZELLI
STATUS ZGŁOSZENIA: PRZYJĘTE
Okej, skarbie, czas zacząć.
Mówiłem, nie chcę być laboratoryjnym szczurem.
Nie wiemy, co będzie, jeśli to wezmę.
Może poczujesz się lepiej.
I zaczniesz częściej wychodzić z łóżka.
- Może tak będzie. - A jak wyłysieję?
Albo oślepnę? Może są zatrute?
Skarbie, kto by chciał cię otruć?
- Jesteśmy gotowi. - Zaraz zejdziemy.
No już. Mam naprawdę dobre przeczucie.
Nie podkładaj nam świni.
- Mogę wziąć później? - Dobrze.
Ubierz się.
Musimy polecieć do Brazylii.
Wygląda całkiem nieźle.
KATOLICKA SZKOŁA ŚW. AGATY
Nawet nie jestem katolikiem.
Im najbardziej zależy na obecności.
Miło w końcu pana poznać, panie Petrazelli.
Nawzajem.
Zdejmij.
Cieszę się, że wszyscy przyjechaliście.
No tak, Jezus jest jedyną osobą, która nikogo nie odrzuca, prawda?
Chce powiedzieć przez to,
że doceniamy, że chcecie przyjąć Adama w środku roku szkolnego.
Nasz Pan przyjmuje wszystkie dzieci, nawet te z problemami.
Stawiamy sobie za cel...
Dalej, młody. Zajmę się nią dla ciebie.
- Będą same kłopoty. - Chcemy dać im narzędzia.
Jak chcesz.
- Coś nie tak? - Nie.
Rety.
Co za wystawa.
Tak, Agata jest domem dla najlepszych i najbystrzejszych.
Nie tylko w rejonie, ale w całym hrabstwie.
I to nie wszystko.
Moralna i duchowa uczciwość również są dla nas niezwykle ważne.
Jak państwo wiedzą, przyjęcie Adama do tak szacownej placówki edukacyjnej
opiera się o pewne warunki.
Mamy oczekiwania, niezależne od jego historii medycznej.
To nie będzie problemem.
- Prawda? Adam? - Tak, prawda.
Jestem gotów być jak najlepszym.
Według dokumentów...
Adam rozpoczął niedawno testy nowego leczenia jego przypadłości.
Tak, dopiero zaczął.
I jak się pan czuje?
Jestem podjarany.
No cóż...
możemy przyjąć Adama.
Pod warunkiem, że utrzyma piątkową średnią
i zda test roczny z wynikiem powyżej 90 procent.
Będziemy też potrzebować comiesięcznej aktualizacji w sprawie jego leczenia.
Żaden problem.
Bardzo dziękuję.
Będziecie dyskretni, prawda?
W ostatniej szkole doświadczyliśmy prześladowania.
Tak będzie najlepiej. Nie ma potrzeby niepokoić innych.
Dobrze, dziękuję. Adam.
Adam?
Muszę iść do łazienki.
Przepraszam na chwilę.
Hej.
Co się stało?
Nie widzisz, jak mnie osądza?
- Kto? Paul? - Tak.
Martwi się o ciebie. Po prostu tego tak nie okazuje, jak my.
Serio? Mówisz o okazywaniu?
Poczujesz się lepiej, jak zaczniesz brać leki.
- Subtelna zmiana tematu... - Słyszałeś ją.
Musisz podejść poważnie do tego testu i tego, co robimy. Inaczej...
Inaczej co?
Nie skończysz szkoły.
Nici ze szkoły kucharskiej.
To twoja ostatnia szansa.
Skarbie, wyleczymy to.
Pamiętasz, co mówił lekarz.
To, że zmagasz się z chorobą, nie oznacza,
- że... - Nie jestem swoją chorobą.
Ciężko się tak nie czuć, gdy wszyscy tak cię traktują.
Zaraz wrócę.
JEZUS CIĘ KOCHA NIE JEŚLI JESTEŚ HOMO
Moralna i duchowa uczciwość, jasne.
Jak ciężko jest się spotkać w łazience, zgodnie z umową?
Nie przed szkołą. Nie w korytarzu. To proste.
OK, zluzuj. Jesteśmy w łazience.
- Gotówka. - Dobra.
- Brakuje 40. Nie pracuję charytatywnie. - Zwrócę za miesiąc.
Nie, wciąż mi wisisz 30 z zeszłego.
To twój znajomy?
Nie.
Wiesz, że to skrzydło jest zamknięte na czas mszy?
Ma taką silną energię.
Na pewno jest Strzelcem.
Niemy jesteś, czy co?
Poprawka. Totalny Skorpion.
Nie jestem niemy.
Tylko nowy.
Nie wiedziałem, że to skrzydło jest zamknięte.
Nie podniecaj się za bardzo.
Nie widziałeś nas, jasne?
Kogo nie widziałem?
- Nas. - Przyszły tydzień.
- Uszyję ci pelerynę. - Zamknij się.
Jesteś moją bohaterką.
Adam.
Kogo próbujesz oszukać?
Nie masz tutaj szans.
Jasne.
Pogadamy później.
Okej, to jest to. Wzbudź odpowiednie wibracje.
Bądź fajny, pewny siebie. Mniej jak ty, bardziej jak ja.
Trzymaj prazjolit w kieszeni. Zwiększy twoją pewność siebie.
Co to?
Mój obiad.
Kto przynosi własne sushi do szkoły?
Pięknie. Zaczyna przekomarzanki.
Lepsze od psiej karmy tutaj.
Nie jest tu tak źle.
Za to czesne powinni dawać same produkty bio.
Jesteś jedzeniowym snobem czy co?
Powiedz, że masz duże podniebienie.
Mam duże... podniebienie.
Okej.
- Hej, jestem tu. - Tak.
Cześć.
- Cześć. - Tak.
Jesteś trochę dziwny.
Bez urazy, ale jesteś specjalnej troski?
Nie!
To tylko pytanie. Nie musisz się od razu jeżyć.
To znaczy, nie jestem. Mam chroniczne migreny.
Czasem przez to odpływam.
- Robiłeś sobie tomografię? - Nie, po co?
Wiele złośliwych guzów powoduje bóle głowy.
Nerwiak nerwu słuchowego, chłoniak mózgu, oponiak.
Tylko mówię.
Na pewno to zwykłe migreny.
Jestem Maya.
Adam.
Chciałam cię nastraszyć, byś milczał,
ale coś mi mówi, że jesteś nieszkodliwy.
Jesteś szkolnym dilerem, czy co?
Patrzysz na przyszłą prymuskę świętej Agaty.
Okaż trochę szacunku.
A ten chłopak od peleryny z łazienki?
Taka fucha na boku.
Wiem, jak załatwić rzeczy za pieniądze.
Prace domowe, wypracowania.
Bernie Madoff akademickich oszustw?
Tak, tylko że mnie nie złapią.
Czemu ubrałeś się jak na zimę? Jest 26 stopni.
Łatwo marznę.
Oby cię nie złapali bez mundurka.
Cześć, chcecie bilety na bal maturalny?
W tym roku mamy hasło: "Magiczna noc pod Jego gwiazdami".
Chyba mówi do ciebie.
Nie powielam patriarchalnych zwyczajów w stylu bali maturalnych.
Dziękuję.
Niezłe.
Jeśli będziesz czegoś potrzebował, daj znać. Wiesz, co mam na myśli.
Hej, a wy idziecie?
Kiepski pomysł, młody.
Nie zaliczysz nikogo z żółtaczką i sraczką.
Co nowego.
Mam nową koleżankę. Powiedzmy.
Dla Adama to zwycięstwo.
Nie ma się ich zbyt wielu, gdy życie
jest jak escape room bez wyjścia.
Paul wciąż chodzi wokół mnie na palcach, jakbym miał go zabić we śnie.
Jakby choroba psychiczna zmieniała mnie w Jeffreya Dahmera.
Co to?
Mniej sztućców do mycia.
Uznałam, że warto spróbować.
Nie wiem, co jest dziwniejsze.
Widzenie rzeczy, których nie ma,
czy siedzenie przy dorosłym, który nagle się mnie boi.
Więc, Adam...
Nauczyłeś się dziś czegoś nowego?
Ale to jego problem, nie mój.
Dowiedziałem się, że patronka naszej szkoły
odrzuciła rękę mężczyzny
i za karę odcięto jej piersi.
Paul chyba miał na myśli lekcje.
Było w porządku.
Nie ma o czym gadać.
Cierpliwości. To dobra szkoła.
Okej.
Adam.
Niszczysz życie matki, Adam. Nie jesteś synem, jakiego chciała.
Dlatego odszedł twój ojciec. Wiedział, że coś jest nie tak.
Wkrótce wszyscy w nowej szkole poznają prawdę.
Wtedy w końcu się ciebie pozbędą.
Znikniesz.
Będziesz niczym.
Gdy ten głos mnie odwiedza,
czuję się, jakbym śnił koszmar na jawie.
Próbuję zamykać oczy...
i opróżniać umysł, tak jak mi powiedziałaś.
Ale...
to nie działa.
- Jestem z ciebie dumna. - Dzięki.
I podtrzymuję, że ten lek też nie zadziała.
Jestem dumny, kotku.
Ale miałem cichą nadzieję, że się okaże inaczej.
Dobrze.
Świetnie, Marlene.
Nie jest dobrze, Adam. Musimy to naprawić.
Nie próbuję zawalić matematyki.
Wiem, ale nie mogą cię wyrzucić w drugim tygodniu.
- Tu chodzi o twoje życie. - Wiem.
Ale nie siedzisz w mojej głowie.
Okej, wróćmy na naszą stronę.
Znajdź swoje centrum. Głęboki wdech.
Okej. Jesteśmy po jednej stronie.
Może Paul by pomógł. Zna się na liczbach.
Nie, to...
- To nie jest dobry pomysł. - Przemyśl to, okej?
Okej.
Znajdę korepetytora.
CZY JESSICA REID MA ZABURZENIA ODŻYWIANIA?
- Cześć. - Czemu się podpisałeś na liściku?
Patrzyłam się na ciebie, gdy mi go dałeś.
Uczniowie tu lubią gadać, co?
Nie daj się zwieść prestiżowi.
Tu jest wszystko, co musisz wiedzieć o szkole.
- To jest jej podbrzusze? - Tak i tak musi zostać.
Jeśli mamy robić interesy,
nie pisz do mnie przy siostrze Catherine.
W tym rzecz. Nie musisz zgrywać przy mnie Madoffa.
Szukam korepetytora.
Nie robię takiej harówy. Idź do ośrodka dla uczniów.
Ten chłopak wisiał ci pieniądze, nie?
Zdziwiłbyś się, ilu bogatych dupków
nie dotrzymuje umowy.
Chcesz się uganiać za bogatymi dupkami, czy chcesz pieniądze?
Mama chce zapłacić za korki i zależy jej na moich ocenach.
Tydzień 200 dolców. Trzy lekcje
po szkole plus jeden weekend w miesiącu.
Jezu.
- Serio? - Jestem tyle warta.
- Sto tygodniowo? - Dwieście.
- A 150? - Dwieście albo wychodzę. Tak czy nie?
Jak wygrałam nagrodę Newtona
dla młodych geniuszy w siódmej klasie,
dostałam stypendium w świętej Agacie.
Od pierwszego roku zasiadam
w radzie uczniowskiej
i jestem przewodniczącą wielu klubów.
Księgi pamiątkowe, przyroda, francuski, i inne.
Ale to tylko zabawa.
Skupiam się na nauce,
jako że przyjęto mnie wcześnie do Duke.
Rany, to...
Bardzo imponujące, Maya.
Karta Kochanków. Miłość, jedność, wzajemny pociąg.
Wszystko robię na całość.
Nie popieram konceptów "połowicznie" czy też "kompromis".
Zrobię wszystko, by wasz syn nie zapuścił się w nauce.
- Jest dobra. - Jest dobra.
Nie pracujesz z dorosłymi, prawda?
To imponujące, Maya.
Ale 200 dolarów tygodniowo to za dużo. Przyjęłabyś 75?
- Tak, w porządku. - Naprawdę?
Świetnie?
Imponujący pokaz cyrkowy.
Sama go wynalazłam.
Ale jest tu cicho. Wszystko słychać.
To prawda.
Po co te wszystkie książki kucharskie?
Chcę zostać kucharzem, tak jakby.
Tak jakby, czy chcesz?
Chcę.
- To twoja pasja. - To moja pasja.
- Nie słyszy się tego codziennie. - Aha.
Encyklopedia cynamonu, Alicia Tella.
Robi naprawdę niesamowite rzeczy z cynamonem.
Co?
Zaskoczyłem cię, że jestem większym nerdem niż ty?
Rozmawiasz z przewodniczącą klubu robotyki.
Mogę przyrządzić ostatnie danie podane na Titanicu. Dosłownie.
Serio się licytujemy? Dobra.
W ósmej klasie zbudowałam działającą replikę łazika Mars.
Z puszek po coli.
Na szesnaste urodziny pojechałem na seminarium sera w Oregonie.
Zeszłego lata wygrałam konkurs Googla.
Wiesz, kto wybrał mój projekt? Neil deGrasse Tyson.
Nie.
No dawaj.
Dobra. Nie mam nic.
Nie patrz się na mnie, tylko na nią.
Masz kłopoty z kontaktem wzrokowym.
Zawsze mówisz to, co myślisz?
Mógłbym mieć chorobę oczu czy coś.
Lepiej mówić dokładnie to, co chcesz, albo nic.
Bezlitosna szczerość, wiesz?
To... przydatne.
To mój nowy przepis.
Nauczyli cię tego w Hogwarcie Rzemieślniczych Serów?
- Spróbuj. - Na pewno zniesiesz prawdę?
To się chyba okaże.
To jest to. Ostatnia prosta.
Jeszcze parę kroków i dobiegł.
Co się dzieje?
- Mówiłem, byś nie brał pigułek. - Jest dobre. Naprawdę dobre.
- Tak, wiem. - Jest takie...
ziemiste.
Może nawet wędzone.
- To ser Fontina. - Matko Boska.
- Moja sekretna broń. - Słyszysz mnie?
Okej, by obliczyć pole koła...
A równa się...
- Pi razy r. - Pi razy r...
do kwadratu.
Widzisz? Umiem.
Tak, na pewno.
Cześć. Już późno.
Jak przyjechałaś, Maya? Nie widzę samochodu.
Autobusem.
To odwiozę cię do domu.
Nie musi pani. Mogę jechać ostatnim autobusem.
O tej godzinie? Nie ma mowy. Bądź za 10 minut na dole.
To tutaj. Dziękuję za podwiezienie.
- Do poniedziałku. - Do poniedziałku.
Wiem, że "wyleczenie" to niebezpieczne słowo w mojej sytuacji,
więc nie powiem, że tak się dzieje.
Ej. Nie.
Nie, nie, nie. Adam, pomyśl. Nie... Hej!
Ty skur...
Ale nigdy w życiu nie czułem się tak blisko normalności.
Żadnych napadów biegunki ani innych skutków ubocznych.
Tylko lekkie skurcze. Nic takiego.
Jest dobrze.
Oby tak dalej.
Jajka po benedyktyńsku z bekonem.
Może być?
Dzień dobry.
Dodałem pieprzy cayenne do sosu. Powiedz, czy dobre.
- Co? - Nic.
- Przypominasz skowronka. - Co?
Taki zadowolony.
Dobrze wyglądasz.
I czuję się dobrze.
- Spróbuj, proszę. - Okej.
- Skarbie, jest przepyszne. - Tak? Naprawdę?
Wrócił!
Okej.
Wróciłem.
Na co te okłady ogrzewające? Paul ma hemoroidy?
- Zapalenie prostaty? - Boże.
- Serio. Martwi mnie to. - Jesteś okropny?
Wcale nie. Martwię się o niego.
Kupiłam je dla ciebie.
Pomyślałam, że mogą pomóc ci na skurcze.
Skarbie, pyszne to jest.
Rozmawiałaś z moim psychiatrą?
Czasami. Tak się umówiliśmy, prawda?
Nie sądziłem, że dostaniesz transkrypcje.
Jestem twoją mamą. Pomaganie ci to moje zadanie.
Cześć.
Halo?
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego, amen.
Twoja kolej.
Przepraszam, nigdy tego nie robiłem. W sumie nie wierzę w Boga.
Pewnie nie powinienem tego mówić.
Nie przejmuj się tak.
Tu nie ma zasad. To twój czas.
Naprawdę ludzie mówią tu o tym, ile razy się masturbują i tak dalej?
Mamy tu uczniów w wieku 13-18 lat, więc jak myślisz?
- To krępujące dla wszystkich. - Grunt, by nie robili tego tutaj.
Pierwszy list świętego Jana.
"Jeżeli wyznajemy nasze grzechy,
wierny i sprawiedliwy oczyści nas z nieprawości".
Naprawdę? Tak to sprzedajecie?
Zwykle to działa.
A jeśli tylko tu posiedzę?
Możesz odnaleźć przewodnictwo w swej duszy, a ja odpocznę w ciszy.
- To, co powiem, zostanie między nami? - I Bogiem.
Ale skoro nie wierzysz w Boga, zostajemy tylko my.
Chodzę do psychiatry
i okazuje się, że ona wszystko mówi mamie.
- To cię dręczy? - Tak.
Chciałby ksiądz, żeby mama czytała księdza pamiętnik?
Nie. Masz rację, to pokręcone.
Nie sądzę, że muszę...
czuć, że ktoś ciągle nade mną czuwa.
Czuję, że powinienem móc sam przeżyć moje życie. Racja?
To rozsądne żądanie.
Powinieneś mieć przestrzeń i autonomię, by stać się przyszłym sobą.
Racja.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Miło jest być słyszanym, a nie obserwowanym.
- Miło, jak ktoś cię słucha. - Tak.
Odpuszczam ci grzechy
w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego, amen.
- Ale nic nie wyznałem. - Nie szkodzi.
Przyznam, że byłem gotów wejść tu cały zagniewany,
że powtarza pani mamie wszystko, co mówię na sesji.
Ale potem stało się coś niesamowitego.
Po raz pierwszy od zawsze
obudziłem się i słyszałem tylko ciszę.
Żadnych szeptów.
Żadnych uwag.
Żadnych wizji.
Czysta, piękna, niezakłócona cisza.
Niesamowite, co jestem w stanie zrobić
z tą całą nową przestrzenią w mózgu.
Jesteś zadowolony z moich usług.
Raczej! A jak sądzisz? Piątka minus. Dziękuję.
Nie spoczywaj na laurach.
Jak znowu coś zwalisz, nie dostaniesz kolejnej szansy.
Jasne, i dlatego sądzę, że powinniśmy się spotkać.
Spotkać?
Na naukę znaczy.
Mogliśmy się uczyć w bibliotece.
Biblioteka nie podaje frittaty z homara.
Jesteś strasznie dziwny.
Wiesz, gdy cię poznałam, myślałam:
"Może to tylko niezręczność i brak socjalizacji".
Ale to nie to. To coś jeszcze.
Fajnie. Dzięki.
Nie wiem, co na to odpowiedzieć.
- Jestem tylko sobą. - Rozgryzę cię, Petrazelli.
Ja też mam pytanie.
Czemu prymuska ryzykuje wszystko dla dodatkowej kasy?
Lubię pomagać ludziom. Tyle.
Może to ja cię rozgryzę.
Opowiedz mi o restauracji, do której idziemy.
Cóż, w zasadzie...
to moja kuchnia marzeń.
Od lat studiuję ich menu.
Nikt nie wymyśla tego, co oni.
W takim miejscu chciałbym pracować.
- A może nawet mieć. - No, kiedy się opłaci ten serowy obóz?
Śmiej się, ale obóz serowy był doświadczeniem duchowym.
A kuchnia to moje miejsce na ziemi.
Jak gotuję, wszystko inne znika.
I...
Jestem dokładnie tym, kim chcę być.
Mam kontrolę.
Szanuję to.
Musisz wybrać, kim dokładnie chcesz być.
Życie jest krótkie.
Wziąłem samochód rodziców na wieczór,
więc możemy jechać, kiedy tylko chcemy.
- Chcę wyjechać... - Ej, patrzcie.
- Patrzcie, kto idzie. - Stary!
- Czuję się jak idiotka, bo... - Co?
Nabijałam się z ciebie, a teraz nie wiem.
Twój ser chyba był lepszy od tego z knajpy.
- Naprawdę? - Patrzcie!
- To obłęd. - Hej, Kaftan.
- To komplement dla ciebie. - Adam! Adam!
- Hej! Weź, stary. To my. - Idźcie po niego.
Nie musicie tego robić.
O tak!
Mam go.
Spójrz na jego twarz.
- Hej! Masz przeprosić, dupku. - Frajer.
Kogo nazywasz dupkiem?
Twoja pielęgniarka to niezła laska, Kaftan.
Nie chcesz się zadawać z tym psycholem.
- Nie dotykaj mnie. - Wyluzuj, mała!
- Stary! - Hej! Przestańcie!
Hej! Stop! Dajcie spokój, dobra?
Frajerzy!
- Co do... - Już dobrze.
- Kto to był? Adam... - Nie wiem. Nie wiem.
Hej, przepraszam cię za to.
Powiesz mi, o co chodziło?
Nie ma o czym mówić.
Tak się zastanawiałam, czy to nie...?
Czy to nie dziwne, że opuściłeś liceum
w środku ostatniego roku
i przeniosłeś się do katolickiej szkoły poza rejonem?
Tak.
To... To przez bójkę.
Pobiłem się jednym z tych kolesi.
- Pobiłeś się? - Tak, i to poważnie.
Chciałem to zostawić za sobą.
Nic więcej nie powiesz?
Nie daj się tam zabrać.
Nie. Chcę zostać tutaj. Na powierzchni.
Nie daj się im tam zabrać. Nie...
Nie, nie pójdę. Nie pójdę.
Nie daj im się tam zabrać. Tam nie jest dobrze.
Nie, nie, nie.
Ted, choć raz przyszedłeś wcześniej.
Ted, do mojego biura.
Maya, ty zostań tutaj.
Jak długo się to dzieje?
Siostro Catherine, ja... przepraszam, ja...
Jak długo?
Parę miesięcy. Niedługo.
Chyba musimy poważnie porozmawiać o twojej przyszłości.
Wszyscy proszę spojrzeć na tablicę.
Stanowy egzamin roczny jest już za dwa tygodnie.
Oto pytania do wypracowań.
"Opowiedz o chwili, w której poniosłeś porażkę.
Jak na ciebie wpłynęła
i czego się z niej nauczyłeś?"
Jak wiecie, notatki i konspekty są zabronione.
Ale proszę, pomyślcie o tym, co napiszecie.
Dobrze, do zobaczenia jutro.
Hej!
- Hej. - Hej. Hej.
Widzimy się wieczorem?
Mam...
Mam zajęcia klubowe.
- Mogę...? Napiszę ci później, okej? - Jasne.
Przyjdź głodna.
Nie przyszła.
A teraz, gdy moje halucynacje znikły,
wszędzie jest tak cicho.
Za cicho.
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego, amen.
- Tak, to ja. - Witaj ja.
Potrzebuję porady.
Duchowej?
Nie do końca. Chodzi o dziewczynę.
Okej.
Przez jakiś czas się widywaliśmy i było super,
a potem nagle przestała ze mną gadać.
- Podobno nazywacie to ghosting. - Nieważne.
Martwię się, że może się czegoś o mnie dowiedziała,
tak jak psychiatra, o której mówiłem.
Pewnie to nie jest bardzo seksowne.
- Co ksiądz na to? - Próbowałeś się modlić?
Nie. Bez urazy, ale potrzebuję życiowej rady.
Drugi list do Tymoteusza.
"Albowiem nie dał nam Bóg ducha bojaźni,
ale mocy i miłości, i trzeźwego myślenia".
Okej, ale powie ksiądz coś jeszcze?
Nie znam dokładnie twojej historii, ale wydajesz się być w porządku.
- Może nieco zbzikowany. - Zbzikowany?
Zbzikowany, tak.
A prawda jest taka: im starszy jesteś, tym trudniej zachować zdrowe zmysły.
Wymaga to prawdziwej pracy.
Ale może dlatego jesteś dojrzalszy od reszty.
A podobno dziewczyny to lubią.
Czyli powinienem z nią pogadać? Powiedzieć jej, co czuję?
Twoje słowa, nie moje.
Niezaangażowany aż do końca. Dziękuję.
Idź w pokoju.
Przepraszam, szukam Mai.
Nikt taki tu nie mieszka.
Jest pani pewna?
Tak, jestem pewna.
A zna pani Mayę Arnaz?
Znam tylko Arnaza, który kładzie mi dach. Manuel Arnaz?
- Wszystko w porządku? - Tak.
Wie pani, gdzie go znajdę?
Idę.
Czym mogę służyć?
- Szukam Mai. - Okej.
Jestem... Jestem Adam.
Mieliśmy się dziś uczyć. Jest w domu?
Wychodzi z pracy za pół godziny.
- Ale możesz tu zaczekać. - Nie trzeba. Ale dziękuję.
- Nie, wchodź. Nie bądź nieśmiały. - Okej.
Jesteś z któregoś klubu? Nie pamiętam ich wszystkich.
- Przepraszam za bałagan. - Nie, nie trzeba.
Od miesięcy chodzę o kulach. To Ricky i Danny.
Chłopcy, to jest...
- Adam. - Przywitajcie się.
- Cześć. - Cześć.
Nie przejmuj się nimi. Są nieśmiali.
- Nie jak ich siostra. Ale to wiesz. - Racja.
Podać ci coś do picia? Coś do jedzenia?
Nie trzeba.
Na pewno? Mamy gotowe dania...
i gotowe dania.
Na pewno, dziękuję.
- My chcemy. - My chcemy.
Przemówili.
Kurczę.
- Mogę je odgrzać. - Jesteś pewien?
- Żaden problem. - Dzięki. To duża pomoc.
Chyba się grzeją dwie minuty. Sprawdź.
Dachy Arnaza. Witam, pani Jenkins.
PO TERMINIE
Znowu problemy z rynnami? Wciąż jestem na zwolnieniu...
Tak, dam pani kontakt do Gallowaya. To świetny facet.
Tak, Bill się tym zajmie.
Sekretem jest marynata do kurczaka.
- Okej. - Oliwa z oliwek, czosnek, sól, pieprz.
A potem odrobina masła na wierzch.
- I tyle? - I tyle.
- Hej. - Mógłbym zjeść całe.
- Proszę. - Spójrzcie tylko.
Dzięki, Adam.
- Nie ma sprawy. - Wejdź.
Zobacz, co zrobił twój przyjaciel.
- Hej. - Hej.
Super.
Hej, Adam, co tu robisz?
Mieliśmy się uczyć, pamiętasz?
Racja.
- Pyszne. - Tak? Dobrze.
Nigdy nie wiadomo, co się ma w lodówce.
Idzie na ciebie.
- Skąd tak umiesz gotować? - Robię to całe życie.
Jeśli pójdzie dobrze, będę miał własną restaurację.
Musiałeś iść do jakiejś szkoły?
Tak, to specjalna artystyczna szkoła kucharska.
Jasne. Racja.
Jeśli masz pracować przez całe życie,
równie dobrze można robić coś, co się lubi, nie?
Zawsze to mówię Mai.
Będzie pierwszą Arnaz z dyplomem uczelni.
Jej matka byłaby taka dumna. Też była bardzo mądra.
- Tato. - Co?
Pozwól mi się chwalić córką.
Pewnego dnia moja córeczka przyjedzie po mnie porsche.
- Mówi tak, od kiedy skończyła 10 lat. - Przepraszam.
- Czemu to zrobiłeś? - Nie chciałem ci zrobić przykrości.
Byłem w tamtym domu. Wysłali mnie tutaj.
I rozgościłeś się, robiąc kolację?
Myślałem, że będzie miło.
Tak? A może jest ci nas żal?
Nie... Nie jest mi was żal.
Jesteś zadowolony?
Brawo. Znalazłeś nasz mały dom w szemranej dzielnicy
i mogłeś ugotować biedakom kolację. Prawdziwy święty.
Przepraszam.
Siostra Catherine mnie przyłapała.
Koniec z fuchami. A korki z tobą to za mało.
W restauracji płacą mi na czarno.
I to dobrze.
Rodzina na mnie polega.
Dostałam drugą szansę tylko dlatego,
że jestem prymuską.
Nie wiesz, jak ciężko na to wszystko pracowałam.
Nie mogę tego stracić.
Nie.
Niczego nie stracisz.
Jesteś jak robot.
Nie popełniasz błędów.
A ja mam zawsze czas, wiesz.
Więc możemy się spotykać kiedykolwiek.
Wiesz, że istnieją inni korepetytorzy?
Nie tacy jak ty.
Lubię wiedzieć, że się widzimy trzy razy w tygodniu.
Krótka historia czasu. Błękitna kropka.
A to jest twój ulubiony film?
Czy ja słyszę zadowolenie z siebie w twoim głosie?
Ależ skąd.
Powiem ci, że uwielbiam ten film.
- To klasyka. Wiesz o tym, nie? - To arcydzieło kinematografii.
Dzięki za ugotowanie.
Jasne.
JADŁODAJNIA
Nie zapomnij wypisać obliczeń przy sinusie, OK?
Okej.
Poza tym...
Jest dobrze.
Świetna robota.
Uważaj, bo ukradnę ci naukowy tron.
Nigdy.
Ale mam dla ciebie niespodziankę, skoro tak dobrze ci idzie.
Podziękuj tacie.
Naprawiał tu dach zeszłej zimy i zaprzyjaźnił się z właścicielem.
O rany.
To są MAC MH-90?
Nie wiem.
Ten grill jest obłędny.
Nie wiem jak ty, ale ja jestem głodna.
Nie korzystasz z przepisów?
Wszyscy myślą, że w gotowaniu chodzi o instrukcje,
ale jest na odwrót.
Podniebienie dokładnie ci powie, co jest potrzebne.
Musimy pogadać o egzaminie rocznym.
Racja. Czemu wszyscy mają taką obsesję na tym punkcie? Są takie trudne?
Nie, nie są bardzo trudne,
bo od nich zależą fundusze dla szkoły.
Najlepsze trzy są czytane na koniec roku
i dzieciaki ze świętej Agaty naprawdę się tym przejmują.
Wiesz, tak myślałam, że...
mógłbyś napisać o twojej starej szkole.
Jeśli uważasz to za porażkę.
- Wiem, co robisz. - Co?
Próbujesz się czegoś dowiedzieć.
Ja próbuję się czegoś dowiedzieć?
To ty znalazłeś mój dom. W zasadzie to stalking.
- Tak? - Tak.
Chyba tak.
Okej, okej.
Okej.
Chyba na początku...
Próbuję nie myśleć o tym, jak o porażce, ale to trudne.
Po bójce...
ludzie od razu zaczęli na mnie inaczej patrzeć.
Jakby się mnie bali.
Nie mogłem nic zrobić, by mnie widzieli
w taki sam sposób, jak wcześniej.
A ja na to pozwoliłem.
Zostałem obserwatorem własnego życia.
Chyba właśnie to wydawało się największą porażką.
Hej.
Chyba wymyśliliśmy twój esej.
Co?
Jest dobre. Bardzo dobre.
A gdzie twoja bezwzględna szczerość?
Przepraszam. Wiem, że ciężko nad tym pracowałeś.
Co jest nie tak?
Wydaje mi się, że przesadziłeś z ostrym.
Mi smakuje.
Wszystkie rzeczy połóżcie pod ławką.
Schować wszystko. Bez wyjątków.
Jedyne, co chcę na nich widzieć,
to karta odpowiedzi, ołówek, kalkulator i arkusz egzaminacyjny.
EGZAMIN ROCZNY
Wszystko inne ma być schowane.
Na część matematyczną macie 60 minut,
a na wypracowanie 90 minut.
Start.
Nie jesteś głodny?
Nie, ja...
Twoje ulubione.
- Tak. -Paul je kupił u Vince'a.
- Dzięki, Paul. - Nie ma za co.
Właściwie to chcemy ci o czymś powiedzieć.
I chcę, byś wiedział, że wszystko będzie dobrze.
Okej?
Ktoś umarł?
Nie, nikt nie umiera.
Wszyscy są zdrowi i żywi.
Jestem w ciąży.
Będziemy mieli dziecko.
Ludzkie dziecko?
No, mam nadzieję.
Nie planowaliśmy tego.
Dopiero teraz to do nas dociera.
Adam?
- Adam? - W porządku, kolego?
Tak.
Tak, gratulacje.
W porządku, ja idę do biura
przygotować się na jutro.
Gdyby ktoś mnie potrzebował...
Adam. Spójrz na mnie.
Przyrzekam ci, że nic się nie zmieni.
Co ty mówisz?
Wszystko się zmieni.
Mówię o naszej dwójce.
Wiem, że to nieodpowiedni moment.
I też się boję, uwierz, ale to też...
Przeczytałem ulotkę, którą mi dałaś,
o potencjalnych skutkach ubocznych.
Odwodnienie, potliwość, kłopoty z oddawaniem moczu,
kłopoty ze wzrokiem, skurcze,
utrata smaku i słuchu, drgawki.
A także mój ulubiony:
wysięk z odbytu.
Można odhaczyć większość z nich.
Nie mogę gotować, bo mój smak pojawia się i znika.
Ledwo sikam prosto, bo moja ręka ma swój własny mózg.
Ale przysięgam,
jeśli coś zacznie mi ciec z dupy, po prostu mnie zabijcie.
Dzień dobry.
- Miłego dnia. - Nawzajem.
Kocham cię.
Miłego dnia, skarbie.
Miłego dnia, kotku.
Ktoś powinien pilnować tego dzieciaka.
Dzień dobry.
Dzień dobry, szefie.
Tak, tak, tęskniliśmy za tobą.
Okej, chyba zaczynamy od rozdziału piątego.
- Piątego. - Strona 403.
- Już mam. - Masz?
- Tak. - Okej.
W porządku.
"Kąty w układzie współrzędnych X-Y.
Stworzone przez obrót promienia lub półosi wokół punktu początkowego.
Pierwszy bok kąta to pozycja wyjściowa,
a drugi to pozycja końcowa promienia". Rozumiecie?
Adam.
Myślałeś, że się mnie pozbędziesz.
Czujesz to?
Wciąż tu jestem.
Tego nie wiesz. Po prostu wiem.
Nie walcz z tym, Adam.
Adam.
Adam!
Musisz wracać do domu, i to już.
Adam, co sądzisz?
Przepraszam. Kiepsko się czuję.
Hej. Hej. Adam. Co się stało?
Co ja mówiłem? Wynoś się stąd!
Muszę iść. Zabiorą mnie stąd, muszę iść.
- Dokąd zabiorą? Co...? - Nie dam rady jej ochronić.
- Adam. - Przestań!
Zostaw mnie w spokoju i nie idź za mną.
Adam.
Tutaj.
Hej.
Adam.
- Spójrz tu. - Właśnie.
To prawda.
Dobry chłopiec.
Nigdy cię nie chciała. Nigdy cię nie chciała.
Ona cię nie kocha.
On cię nienawidzi.
To jest dziecko, którego zawsze chciała.
Które jej wynagrodzi jej największy błąd.
Ciebie.
Wszystko dobrze?
- Obserwujesz mnie? - Nie.
Właśnie kładłem się spać.
Wszystko dobrze?
Dzwoniła siostra Catherine.
Martwi się twoim zachowaniem w tym tygodniu.
Nie jesteś moim tatą, bo będziesz mieć dziecko z mamą.
Adam, ja nigdzie się nie wybieram.
Tak, to widać.
Gdy byłem w pierwszej klasie,
była w naszej szkole starsza dziewczyna,
u której wykryto śmiertelnego raka kości.
Była w Fundacji Życzeń, więc zanim zmarła,
poprosiła o to, by jeden boy band
zjadł z nią obiad w szkole. Tak zrobili.
To było wzruszające.
Ludzie gadali o tym tygodniami.
Ale to mnie zastanowiło.
Gdy dziecko ma raka,
wszyscy nie mogą się doczekać, by mu pomóc,
i spełnią przed śmiercią każde jego marzenie.
Ale gdy masz schizofrenię,
tylko zwalają ten problem na innych.
Dlatego kończymy na ulicy, krzycząc w pustkę
i czekając na śmierć.
Nikt nie chce spełniać naszych życzeń.
Hej.
Przepraszam za wczoraj.
Po prostu źle się poczułem.
Przepraszam.
Na pewno to tylko bóle głowy?
Martwię się o ciebie.
Tak, nic mi nie jest.
Wynagrodzę ci to jakoś.
Proszę.
Nie daje mi nigdzie wychodzić.
No nie.
O tak.
- Nie zrobiłeś tego. - Zrobiłem.
TEN PIERWSZY RAZ
Z reguły takie rzeczy mi nie imponują,
ale to jest dobry ruch.
Dziękuję.
Czy mogę zająć wam pięć minut?
Obaj wiemy, że ta część filmu
to absolutny wabik na panny.
Lepiej się postaraj.
Hej, tylko spokojnie.
Nie spiesz się.
To jest tak niewłaściwe.
- Adam. - Adam.
- Hej, tutaj. - Adam. Adam. Adam.
Adam.
- Adam. - Adam.
Nie jest dobrze.
W końcu.
- No nie. Co z tobą? - Nic, wszystko gra.
Wcale nie gra.
Jakbyś połowę życia spędzał na innej planecie.
Adam, możesz jej zaufać.
Masz rację. Coś jest nie tak.
Tak, pokaż jej, kim jesteś. Powiedz jej o nas.
Nie rób tego.
Ostatnio sporo się dzieje u mnie w domu.
Czułem się bardzo samotny.
Przykro mi.
Ale nie czuję się samotny, gdy jestem z tobą.
O tak.
Więc...
Chciałem...
zapytać, czy poszłabyś ze mną na bal?
Wiem, że to wymysł patriarchatu i w ogóle...
Ale poszłabyś?
Tylko jeśli powiesz innym, że to ja zaprosiłam ciebie.
- Zgoda. - Zgoda.
Mama powiedziała mi coś, gdy zaczęła znów chodzić na randki.
Że gdy pozwalasz się komuś zbliżyć, tracisz swoje tajemnice.
Czasem boli,
gdy pozwalasz komuś poznać swoje mroczne i pokręcone strony.
Ale musisz na to pozwolić...
bo wtedy się wszystko zaczyna.
Ale gdybym pozwolił Mai kochać mnie takiego, jakim jestem,
to by było jakbym ją tym zaraził.
Nie zasługuje na to, by kochał ją ktoś,
kto ma problemy z postrzeganiem świata.
Prawda?
Chciałbym zatrzymać te tajemnice, które mam.
Wyjaśnisz mi to?
Co mam ci powiedzieć?
Że nie przestałeś brać leków za moimi plecami.
To by było kłamstwo.
Wiesz, ile mamy na głowie z twoją szkołą?
Z kosztami leczenia?
A co ze mną?
Z tym, co ja potrzebuję?
Co ty mówisz? Zawsze chodzi o ciebie.
Cały czas. To wszystko jest dla ciebie.
Książki, artykuły.
Czytanie forów po nocach.
Myślisz, że tylko ty w tym domu to przechodzisz?
O tym mówią w książkach dla rodziców?
O mój Boże!
Nie tylko na ciebie to wpływa w tej rodzinie.
Myślisz, że takiego życia chciałam dla ciebie?
I dla siebie?
Okej.
Przepraszam, że wchodzę w paradę tobie, Paulowi, nowemu dziecku
i nowemu idealnemu życiu,
w którym nie ma miejsca dla słyszącego głosy pasierba-wariata.
Przestań. Adam.
Adam. Przestań.
Posłuchaj mnie.
Wiem, że się boisz i że czujesz się samotny.
Chciałabym być z tobą w twojej głowie.
Chciałabym ci ulżyć, ale nie umiem.
Staram się. Naprawdę.
Zrobiłabym dla ciebie wszystko. Tylko powiedz co.
Powiedz mi, jak ci pomóc.
Nic nie możesz zrobić.
Przez te tabletki chce mi się umierać.
Nie widzę. Nie mogę myśleć. Nie mogę gotować.
Po co to wszystko, jak nie gotuję?
Czemu mi nie powiedziałeś? Siedzimy w tym razem.
Mamy być po tej samej stronie, pamiętasz?
Nie jesteśmy po tej samej stronie.
Nie od kiedy Paul się wprowadził.
- Nie mogę mu tego zrobić. - Rozumiem.
Posłuchaj mnie. Musimy coś zrobić.
- Wiem, Paul. - To tylko kwestia czasu...
- Robię, co mogę. - Widzisz go?
- Widzisz, co się dzieje? - Oczywiście. Widzę wszystko.
- Jestem jego matką. - Próbuję uniknąć katastrofy.
- Żadnych pigułek, jasne? - Nie potrzebowałeś ich.
- Musimy go stąd zabrać. - Walić pigułki!
Okej.
Jesteśmy tu dla ciebie i wierzymy w ciebie.
Nie damy im się stąd zabrać!
- To jest nasz dom! - Wygodne to łóżko.
Re: Adam Petrazelli Szanowna siostro Catherine...
Wybacz. Wystraszyłeś mnie.
Jesteś śmieciem.
Co?
Wyrzucisz po sobie śmieci?
Jasne.
Wiesz...
Naprawdę zacząłem liczyć na nasz moment rodem z Buntownika z wyboru.
Jak skończycie klasówki, podajcie je do przodu
i otwórzcie podręczniki na rozdziale 18.
Adam Petrazelli, proszę zgłosić się do biura dyrektora.
Proszę, Adam, usiądź.
- Co jest, mamo? - Jest dobre.
Powiadomiono mnie, że nie bierzesz już swoich leków.
Tak, bo...
Czułem się od nich gorzej.
Jak mówiłam na początku,
zostałeś przyjęty do świętej Agaty warunkowo.
Nie możemy ryzykować.
Co to znaczy?
Boją się, że skrzywdzisz innych uczniów.
Wyrzucacie mnie?
- Zawieszamy. - Tymczasowo.
Dopóki nie ustalimy, co dalej.
Dziś możesz wrócić na zajęcia, by uniknąć sceny.
To twoja wina.
Widziałem, jak pisałeś e-mail. Wiem, że chcesz mnie odesłać.
- Uspokój się, Adam. - Nikt nie chce cię odesłać.
On chce. I kłamie.
To była moja ostatnia szansa.
Pewnie kolejnej nie dostanę.
Pamiętasz, mamo?
ADAM TO PSYCHOL
GŁOSY! TO WARIAT
ADAM PETRAZELLI SŁYSZY GŁOSY!
NIE PODCHODZIĆ! NIEBEZPIECZEŃSTWO!
Jesteś zaskoczony?
Co? Czym?
W sumie miło jest mieć jakąś konkurencję.
- O czym ty mówisz? - Chodź.
WYNIKI EGZAMINU ROCZNEGO
NAJLEPSZE WYPRACOWANIA
Jestem z ciebie dumna, Petrazelli.
BAL GWIEŹDZISTEJ NOCY
Nie powinieneś być w szkole?
Nie miałem ochoty.
Chcesz wskoczyć do szafy i o tym pogadać?
Tego nie da się naprawić, proszę księdza.
Spróbuj.
Jaki to w ogóle ma cel?
Spowiedź?
Myślicie, że jak ludzie poczują się jak gówno, w jakiś sposób staną się lepsi.
Fajna filozofia.
"Nie zazna szczęścia, kto błędy swe ukrywa,
lecz ten, kto je wyznaje, porzuca..."
Świetnie.
Kolejna odpowiedź z ciastka z wróżbą.
Macie listę do losowania?
Może.
Bycie tajemniczym...
nie dodaje nikomu głębi.
Tylko robi z niego buca.
- Powiem ci coś głębokiego. - Głębokiego.
Może się zabij?
Słucham?
Może idź się zrelaksować? Pozwól sobie na dzień wolny.
Nie to ksiądz powiedział.
- To jakieś gówno. - Nie mów tak do matki.
Dzięki za rodzicielskie rady.
Skąd pomysł, że możesz iść na bal? Jesteś zawieszony.
To jakiś obłęd!
Usiądźmy, dobrze?
Jesteś w pułapce.
Jestem w pułapce. Tak to się zaczyna.
- Tak to robią. - Tak to robicie.
Najpierw leki.
Czuję się przez nie jak gówno, więc je odstawiam.
A potem Paul cię przekonuje, by mnie gdzieś odesłać.
Bo nic innego nie działa!
Nic innego nie działa!
Bo nic innego nie miało działać.
Bo nie miało działać! Taki był plan!
- Cały czas miałem rację. - Nie taki był plan.
- Nie taki był plan, Adam. - Zamknij się, Paul!
Zatrułeś mi mózg!
- Hej. - Wiesz, że to zrobił.
- Widzisz to? - Adam.
- Mamo, widzisz to? - Już.
Hej. Posłuchaj mnie.
Mojego głosu.
Tylko ten głos się teraz liczy, okej?
I mówię ci, że jesteś dla mnie wszystkim, okej?
Adam.
Weź, młody. Nie widzisz, że to przynęta?
Adam.
Lepiej zwiewaj, zanim będzie za późno.
Adam.
Nie wierzę ci.
Och, Adam, Adam, Adam.
Co ty wyprawiasz?
Nie...
Proszę.
Naprawdę pójdziesz nieprzygotowany na bal?
Znakomicie.
Jak inaczej przetrwasz wieczór?
Weź wszystkie pigułki.
Zrób to. Zrób to.
Co tak się gapisz?
Myślałem, że nie przepadasz za tańcami.
Niczego nie robię połowicznie, więc...
To widać.
Postaram się nie przekłuć ci sutka.
Czemu się pocisz? Biegłeś?
- Tak? Nie? - Nie, nie.
Po prostu jest gorąco. Chcesz?
- Tak. - Okej.
Na pewno wszystko gra?
Tak. Wejdziemy do środka?
Okej.
To było jasne.
- Idziemy? - Tak.
Chcesz ponczu?
Przepraszam.
Przepraszam, panie Petrazelli.
Czego pan nie rozumie w słowie "zawieszony"?
Mówię do ciebie, młody człowieku.
Dokąd pan idzie?
- Panie Petrazelli! - Adam.
- Chodź, zatańczymy. - Okej.
Adam?
- Adam? - Przepraszam.
Nie może pan tak po prostu odchodzić.
- Natychmiast musi pan opuścić bal. - Co się dzieje?
Rozmawialiśmy o tym.
Nie może pan tu być.
Musi pan natychmiast opuścić salę.
Jest pan zawieszony.
O mój Boże, Adam!
Adam!
O Boże. Tak mi przykro.
Adam!
Zostań z nami...
Adam, spójrz na mnie. Adam! Oczy otwarte. Źrenice 9,4.
Adam, nic ci nie jest. Jesteś bezpieczny. Adam.
- Powoli. Nic ci nie jest. - Oddychaj.
Hej.
Co się dzieje? Gdzie jest Maya?
Nic jej nie jest?
Martwi się o ciebie.
Jak my wszyscy.
Wie?
Powiedziałam jej, kotku.
Nie, nie, nie.
Nie.
Co to?
- Adam. - Co się dzieje?
- To dla twojego bezpieczeństwa. - Zamknij się, Paul.
- Na razie. - Gdzie jestem?
Posłuchaj, byłeś zły.
Nie chcieliśmy, byś sobie coś zrobił.
Kiedy mogę iść do domu?
Najpierw musisz wyzdrowieć.
Chciałeś mnie tu wsadzić,
by mogli mnie naprawić profesjonalnie.
Nie o to mi chodziło, Adam.
Cześć.
Możecie coś zrobić, by wyszła?
Adam.
Jestem gotów, szefie.
- Powiedz tylko słowo. - Stój!
Nie ruszaj się.
Adam, posłuchaj mnie.
Ona zaakceptuje całego ciebie.
Proszę, bądźcie cicho, wszyscy.
To jest to.
Tak to wygląda, gdy pozwalasz
poznać swoje mroczne i pokręcone strony.
Zamknij się!
Wtedy wszystko się zaczyna, pamiętasz?
Zamknij się! Zamknij!
Jesteś zadowolona?
Tym właśnie jestem.
To jest mój wielki sekret, OK?
Nie, nie jesteś tym.
Właśnie, że jestem!
Jestem szalony i niebezpieczny.
I jestem...
Musisz wyjść.
Nie.
Wyglądam, jakbym potrzebował cholernych korków?
Znajdź inny sposób na rachunki!
Zróbcie coś, by wyszła.
- Proszę. Niech wszyscy wyjdą! - OK.
Nie dotykaj mnie.
To kwetiapina.
Wiem. Próbowałem tego.
Dzień dobry.
Widzicie go, prawda?
Tak, jest prawdziwy.
Za cztery minuty masz sesję grupową.
Okej.
Co ksiądz tu robi?
Idę na ceremonię zakończenia roku. Chciałem zobaczyć, jak się miewasz.
Bywało lepiej.
Wolno w ogóle księdzu się ze mną zadawać?
Wyrzucono mnie, wie ksiądz?
Służę jedynie zamiarom Boga.
Może mu ksiądz powiedzieć, by przemyślał swe zamiary?
Bo mam poczucie, że mi nie służą.
Przekażę mu to.
Mogę usiąść?
Śmiało.
Żarty na bok. Chcę porozmawiać o twoim ostatnim pytaniu.
- O cel spowiedzi. - Okej.
Czasem uczniowie przychodzą i pytają, co to wszystko znaczy.
Zwykle cytuję Biblię i pozwalam, by sami dopisali znaczenie.
Coś o tym wiem.
Ale czasem potrzeba czegoś więcej.
Szczere wyznanie grzechów
daje nam możliwość przyznania, że mamy wady.
- Myśli ksiądz, że o tym nie wiemy. - Każdy ma wady.
Ale przyznanie się do nich...
daje nam szansę i siłę, by stawić im czoła.
Dlatego się spowiadamy.
Przepraszam, że nie powiedziałem ci tego wcześniej.
Nie wiedziałem, z czym się zmagasz.
Jasne.
- Chcesz się ze mną pomodlić, zanim pójdę? - A jeśli wciąż nie wierzę?
To ja się pomodlę, ale ty potrzebujesz czasu,
by pomyśleć, kim chcesz być.
Albo chociaż wiary w siebie.
Drogi Ojcze Niebieski,
czuwaj nad Adamem na jego drodze do zdrowia.
- Cześć. - Zaczekam na dole.
Dobrze.
Mówili, że nie jesz za dużo.
Pomyślałam, że może chcesz coś świeżego.
Kazali mi wyjąć wykałaczki. W sklepie wyglądało lepiej.
Nie, dzięki.
Jak się masz?
A jak wyglądam?
To tylko tymczasowe.
Nie ma dyplomu.
Nie ma szkoły gastronomicznej.
To koniec.
Teraz to jest moje życie.
Nieprawda.
Mówiłaś mi, bym myślał o sobie jako o osobie zmagającej się z chorobą,
ale nie stawał się chorobą.
Spójrz na mnie.
Patrzę na ciebie.
Widzę mojego syna,
którego kocham nad życie.
Chcesz zjeść coś na dole?
Nie trzeba, ale dzięki.
Do zobaczenia.
Okej.
Szanowna siostro Catherine,
poznałem Adama ponad rok temu.
Nie mam wielkiego doświadczenia z dziećmi,
ale Adam mnie nauczył, że bycie rodzicem
oznacza bycie kimś, kogo dziecko potrzebuje najbardziej.
Składaliśmy raporty z leczenia
nie dlatego, że tego wymagaliście,
ale dlatego, że dla dobra Adama dorośli wokół niego powinni być
jak najlepiej poinformowani.
Nie będę tolerował gróźb siostry odnośnie wyrzucenia Adama. To nadużycie.
Obecnie mój syn potrzebuje ochrony przed krótkowzrocznymi ludźmi,
którymi kieruje strach.
Ufam, że podejmiecie decyzję
opartą na moralnej i duchowej uczciwości,
- na której zbudowaliście szkołę. - Paul.
Paul.
Przepraszam.
W porządku.
Wiem, że nie tego chciałeś.
Nigdzie się nie wybieram.
Nie próbuję zastąpić ci taty.
Nie, ja wiem.
On i tak był dupkiem.
Musicie mnie gdzieś zabrać.
Co? Gdzie?
Nie ma na to lekarstwa. Może kiedyś będzie,
ale teraz muszę sam to jakoś rozwiązać.
Tutaj nie dam rady.
Proszę, mamo, bądź...
po mojej stronie.
Dobrze.
- Dobrze. - Dobrze.
- Pójdę go wypisać. - Dobrze.
Dobrze. Dobrze.
- Dobrze. - Dziękuję.
"Wtedy czas stanął w miejscu.
Moment, który zdefiniował tamten rozdział wieku nastoletniego.
A gdy stałam tam, a me stopy dotknęły zimnej wody jeziora Owano,
zrozumiałam, że nie ma powrotu".
Dziękuję.
Jeszcze raz brawa dla finalistów egzaminu rocznego.
Nie przedłużając, przedstawiam wam
absolwentów świętej Agaty, rocznik 2020.
Jordan Adler.
Gratulacje.
Lisa Alliser.
Monika Atkinson.
O mój Boże.
Co pan wyprawia?
Kończę szkołę.
Dziękuję.
Wybaczcie, ale w programie było jeszcze jedno wypracowanie.
Okej, to było odważne.
Adam.
Oni wiedzą...
Nic im nie powiesz.
No dobra.
Nic...
Adam.
Nie.
Cześć.
Jestem Adam.
- Jestem tu, bo... - Nie.
Potrzebuję dyplomu.
- Bez niego... - Proszę, Adam.
Nie mogę być tym, kim chcę być.
- Zamknij się. - Nie rób tego!
- Nie! - Adam!
A to dlatego, bo mam schizofrenię.
Niszczysz matce życie, Adam.
To chemiczne zaburzenie...
- Dlatego twój ojciec odszedł. - ...mózgu.
Sprawia, że słyszy się głosy i widzi się rzeczy, których nie ma.
Do dupy.
- Boją się ciebie. - Możecie to wyszukać.
Wszyscy zawsze się będą ciebie bać.
W moim życiu są ludzie, którzy próbowali mi pomóc.
Widzą we mnie coś więcej niż tylko chorobę.
Ale ja ich odepchnąłem.
Goniłem za widmem...
bycia normalnym.
Cokolwiek to znaczy.
Nikt nie chce skończyć na ścianach łazienki, co?
Wciąż jest osobą.
Na egzaminie mieliśmy napisać
o naszej największej porażce.
Chciałbym móc odczytać to wypracowanie,
ale jest ono oparte na kłamstwie.
Moją absolutnie największą porażką
jest ukrywanie się przed tymi, których kocham.
I to, że uwierzyłem głosowi w głowie, gdy mi mówił,
że niszczę ich życie.
Uwierzyłem mu, gdy mi mówił,
że jestem zbyt uszkodzony, by ktoś mnie pokochał.
Sprawiłaś, że poczułam tyle rzeczy.
Nie byłem gotów się tego wyrzec.
Przepraszam, że musiała mnie siostra wyrzucić,
bo nie pasowałem do waszej wizji normalności.
Ale tym właśnie jestem.
Oto kim jestem.
Jestem Adam.
Choruję, ale nie jestem chorobą.
No dobrze.
Dziękuję.
Adam!
- Przepraszam za szpital. - Nie obchodzi mnie szpital.
Byłem w złym stanie. Masz prawo mnie nienawidzić.
- Jeśli nie chcesz... - Nie nienawidzę cię.
Dlatego nie powiedziałeś?
Myślałeś, że cię zostawię?
Hej.
Jestem tutaj.
- Nie, ja... - To nie rozu...
Zawsze będę widział i słyszał rzeczy, które nie istnieją.
Leki nie zawsze będą działać.
Przepraszam, ale nie mogę cię na to skazać.
Przepraszam.
Hej. Hej.
Czemu myślisz, że to tylko twoja decyzja?
Nie byłam zła przez szpital, ani przez kłamstwa.
To czemu?
Nie dałeś mi wyboru.
Nie dałeś mi szansy, bym została.
A zostałabyś?
Kocham cię.
Nie ma wyraźniejszej wskazówki, by pocałować dziewczynę.
Dobrze.
Tak, tak, tak!
Czy teraz ci powiem,
że miłość i uczciwość leczą obłęd?
Nie. Ale na pewno mogą pomóc.
Na przykład moja przemowa narobiła tyle czarnego PR-u szkole,
że dali mi mój dyplom.
To zwycięstwo uczciwości.
A co do miłości,
mama miała rację.
Jakie małe paluszki.
Trzeba pozwolić ludziom na poznanie twych mrocznych i pokręconych stron.
Wygląda trochę jak ty.
Te duże policzki.
Widzisz? Sam takie miałeś.
Jesteśmy tu.
Zawsze tu będziemy.
Adam, chodź tu.
Bo wtedy pomogą ci rozróżnić prawdę od omamów,
gdy sam tego nie potrafisz.
Wtedy się wszystko zaczyna...
Jeśli na to pozwolisz.
Tak, wystarczy. Dość.
Tłumaczenie napisów: Joanna Kaniewska