นี่คือหนุ่มที่มารายการนี้บ่อยมาก
ผมชอบเขามาก
เขา...
เขาไม่เพียง... ใช่ เขาเซ็กซี่ ไม่ต้องบอกก็รู้
ไม่เพียงแค่หล่อ เขามีความสามารถประมาณนี้
และแสดงให้เห็นบ่อยๆ
สำหรับคนที่มีความสามารถน้อยนิด เขามาไกลมาก
ไม่ใช่ เอาจริงๆ เขาแต่งเพลงเอง ทำเพลงเอง
ปรับแต่งเสียงเอง เล่นเครื่องดนตรีทุกชนิด
ร้องเองด้วย เขาทำทุกอย่าง เหมือนวงดนตรีที่มีคนเดียว
เขาคือเรย์ พาร์เกอร์ จูเนียร์
ใครๆ คิดว่าผมตื่นนอนตอนเช้า
แต่งเพลง "บริษัทกำจัดผี" แล้วเข้านอน
จะบอกให้นะ มีอะไรเกิดขึ้นมากมาย ก่อนจะถึงเวลานั้น
"เรย์ พาร์เกอร์ จูเนียร์"
มาเริ่มกันตั้งแต่ต้นเลย
ผมโตในเมืองดีทรอยต์ มิชิแกน ซึ่งผมภูมิใจมาก
เพราะดีทรอยต์ในยุค '60 และ '70 คือดินแดนแห่งโอกาส
โมทาวน์แผ่อิทธิพลในย่านที่เราอยู่ อย่างไม่มีวันลบเลือนได้
พ่อแม่ทุกคนแถวนี้... พวกเราเหมือนครอบครัวเดียวกัน
เราอาจโดนแม่หรือพ่อคนไหนในย่านนี้ตีเอาก็ได้
ถ้าเราทำผิด
ดูเหมือนพ่อแม่จะมีแต่คนดีๆ
ทุกคนเป็นคนดี
เผอิญว่าผมมีพ่อแม่ที่ดีสุดยอด
พ่อผมเป็นคนงานระดับล่าง ใช้แรงงาน
ทำงานระดับล่างในโรงงาน
เขาอยากให้ผมเรียนจบมหาวิทยาลัยเอามากๆ
จะได้ทำงานออฟฟิศเป็นคนแรกของตระกูล
นั่นคือสิ่งที่พ่อฝันไว้ให้ผม
ซึ่งไม่ใช่ฝันของผม
ตอนอายุราว 10 ขวบ
ผมได้ดูวงเลิฟวินสปูนฟูล ในรายการดิเอ็ดซัลลิแวนโชว์
เชื่อในมนต์มายาไหม
ในหัวใจของสาวน้อย
มีอะไรสักอย่างในกีตาร์ไฟฟ้า
ผมว่ามันเป็นสิ่งที่มหัศจรรย์ที่สุด
มันจับใจผม ผมชอบเสียงของมัน
มันเป็นไฟฟ้า และพาผมก้าวสู่ศตวรรษใหม่
โห มันปลุกอารมณ์ผม ผมบอก "ว้าว ผมจะได้ส่งเสียงแล้ว"
ตั้งแต่นั้นมา ผมก็เล่นกีตาร์มาตลอด
ที่ปรึกษาที่เปลี่ยนชีวิตผม
คือครูของผม อัลเฟรด ที. เคอร์บี
อัลเฟรด ที. เคอร์บีเป็นชายผิวขาวร่างสูง ในแหล่งเสื่อมโทรม
ไม่รู้เขาไปอยู่ที่นั่นได้ไง
แต่เขาสอนที่โรงเรียนในตัวเมือง
คุณเคอร์บีตั้งชื่อวงว่า "เดอะสติงเรย์ส" ตามชื่อผม
วงนี้มีเพื่อนสนิทผมอยู่ด้วย
เนธาน วัตส์ กับ ออลลี่ บราวน์
ออลลี่เล่นกลอง เนธานเป่าทรัมเป็ต
ออลลี่กับเนธานไม่รู้ตัวเลยว่าโดนหลอก
เข้าใจใช่ไหม ผมเป็นหัวหน้าวง นี่วงของผม
ชื่อสติงเรย์ส
"เนธาน วัตส์ เพื่อนสมัยเด็ก หัวหน้าวงสตีวี่ วอนเดอร์"
สติงเรย์ส
"ออลลี่ บราวน์ เพื่อนสมัยเด็ก"
ผมไม่รู้เลยว่าเขาแอบเอาชื่อตัวเองมาตั้ง
แต่เขาเหมือนน้องชายผม
เราเล่นในงานประชุมครูผู้ปกครอง
บ้านเด็กกำพร้า
เราแสดงในงานแถวบ้าน เรียกว่าเป็นวงที่ดังไม่เบา
ใครๆ ก็คิดว่าเราน่ารัก
ไม่นานหลังจากนั้น ผมขี่จักรยานเร็วพอควร
ผมคิดว่าเป็นอานรูปกล้วยสักรุ่นนะ
จักรยานฮัฟฟี่ที่มีความเร็วห้าระดับน่ะ
ผมขี่เจ้านี่และดูเท่มาก
ผมยกเท้าออกข้างหนึ่งและมันชนขอบทาง
บิดหมุนไปอีกทางและพัง ส่วนผมก็ต้องใส่เฝือกตั้งแต่เอว
ลงไปจนถึงนิ้วเท้า
ผมเลยได้ซ้อมกีตาร์วันละ 12 ชั่วโมงเป็นอย่างต่ำ
ทุกวันตลอดปีครึ่งถัดมา
และทำให้ผมเล่นกีตาร์ได้ถึง 10,000 ชั่วโมง
ตอนที่เจอเรย์ ผมมีวงอยู่แล้ว
ชื่อไดนาโซนิกส์ ออลลี่ บราวน์เป็นมือกลองคนใหม่ของเรา
เขาบอก "มีเพื่อนอยู่คน เก่งมาก นายต้องชวนเขามา"
ผมบอก "ได้เลย ฉันจะลองไปฟัง"
เขาบอก "ฟังทางโทรศัพท์สิ"
"ซิลเวสเตอร์ ริเวอร์ส เพื่อนสมัยเด็ก"
เดอะเทมป์เทชันส์ออกเพลง "ไอม์ลูสซิ่งยู"
เรย์เล่นเพลงนี้ทางโทรศัพท์ เล่นท่อนกีตาร์ทุกท่อน
มันดีมาก ผมบอก "บอกไปว่าตกลงจ้างเขา"
วงของซิลเวสเตอร์เล่นเพลงยากกว่า
วงของเขามีคอร์ด
มีเปียโนไฟฟ้าเวอร์ลิตเซอร์ อย่างที่เรย์ ชาร์ลส์เล่น
มันแย่มาก เราไม่เคยได้ยินเสียงแบบนั้นเลย
ผมแบบ "ฟังเหมือนแผ่นเสียงเลย"
ทีนี้ผมจะขอพูดถึงสิ่งที่ผมไม่ชอบในวงนี้
ซิลเวสเตอร์ให้เราใส่สูทสีเงินกับเสื้อเชิ้ตสีขาว
เราเพิ่งอายุ 14 ปี จะให้เราใส่สูทสีเงินทำไม
นั่นมันสไตล์เขาซึ่งเขาคิดว่ายอดมาก
เวลาเห็นเขาทุกวันนี้ เขาก็ยังเป็นแบบนั้น
อ้อใช่ เขาเคยเป็นหัวหน้าวงของไมเคิล แจ็คสัน
จนไมเคิลเห็นเขาใส่สูทผูกไท
ก็ไล่เขาออกเดี๋ยวนั้นเลย
ดนตรีเลิศมาก ไมเคิลแค่ไม่ชอบที่เขาใส่สูทผูกไท
นั่นแหละ ผมกับเรย์ก็เลยเริ่มวงกัน
แม้หลายปีให้หลัง
ผมได้ร่วมงานกับมือกีตาร์เก่งๆ หลายคน
ตลอดเวลาหลายสิบปี
เรย์ก็ยังเป็นคนแรกที่ผมนึกถึง
ตอนผมอายุ 13 ปี
บิลลี่ เฮนเดอร์สันโทรมา ให้ผมไปคัดตัวเข้าวงเดอะสปินเนอร์ส
น่าเสียดาย การที่เธอรักเล่นๆ กับหนุ่มคนนั้น
โมทาวน์มาแล้ว
โอกาสทางดนตรี เรามีโมทาวน์ เรามีสแต็กซ์
มีฮอลแลนด์-โดเชอร์-ฮอลแลนด์
เรามีคลับบาร์ที่จะไปคืนไหนก็ได้
ถ้าอายุ 14-15 ก็ให้พ่อแม่ขับรถพาไป
คืนหนึ่งดูได้ห้าหกวง
ผมเล่นที่ละตินควอร์เตอร์ แล้วแฮมิลตัน โบแฮนนอน
ก็เข้ามาได้ยินผมเล่น
ผมเจอเรย์ พาร์เกอร์
"แฮมิลตัน โบแฮนนอน หัวหน้าวงที่โมทาวน์"
เขาอายุ 14
คืนหนึ่งผมไปที่คลับนี้
ผมเห็นเด็กคนนี้เล่นกีตาร์
เลยแนะนำตัว "ฉันชื่อโบแฮนนอน เป็นหัวหน้าวงดนตรี"
"ของโมทาวน์เรคคอร์ดส์ และฉันชอบที่เธอเล่น"
ตอนนั้นแฮมิลตัน โบแฮนนอน เป็นมือกลองให้โมทาวน์
แต่ก็เป็นหัวหน้าวงด้วย
เขาเรียบเรียงเพลงของโมทาวน์ทั้งหมด
ผมได้ฟังเขาเล่นแล้วสะดุดหู
ไม่ใช่ข้างเดียว แต่เต็มสองหูเลย
เขาดึงตัวผมไปแล้วพูดประมาณว่า
"มาเล่นกับเราสิ วงดนตรีวงใหญ่ ฉันเป็นหัวหน้าวงที่โมทาวน์"
ประมาณนั้น ผมก็แบบ "หมอนี่ใครเนี่ย"
"เขาพูดเรื่องอะไร"
เขาบอก "ฉันชอบที่เธอเล่น เธอเล่นกับผู้ใหญ่ได้มั้ย"
เขามาที่บ้านแม่ รับรองกับพ่อแม่ผมว่า
จะไม่มียาเสพติด ไม่มีแอลกอฮอล์
เขามารับมาส่งผมด้วยตัวเองทุกวัน
ถ้าพ่อแม่รับส่งไม่ได้
ผมอยากให้พ่อแม่ไว้ใจฝากเรย์ไว้กับผม
ผมก็เลยเหมือนเป็นครอบครัวของเขาด้วย
ผมก็เลยได้เล่นในวงด้วยค่าตอบแทน 20,000
แกลดีส ไนต์เป็นคนแรกที่เราเล่นให้
พร้อมกับพาร์เลียร์เมนต์ ที่มีจอร์จ คลินตันร้องเพลง...
ฉันอยากประกาศว่ารักของเธอคืออะไร...
นั่นคือพาร์เลียร์เมนต์ก่อนจะเป็นฟังกาเดลิค
ผมได้ทำงานกับเดอะฟังก์บราเธอร์ส
เจมส์ เจเมอร์สัน, เดอะเทมป์เทชันส์, สโมกกี้ โรบินสัน, มาร์วิน เกย์
ละแวกที่ผมโตขึ้นมา จะเห็นคนผิวขาวแค่ในทีวี
ผมเคยคิดว่าคนผิวขาวอยู่ในทีวีจริงๆ
เราอยู่ในย่านที่มีความเฉพาะกลุ่มสูง
ซึ่งจะไม่เห็นคนผิวขาวเลย
ถ้าคุณเลี้ยวตรงมุมถนนและมองมาที่ละแวกนั้น
จะมีแต่คนดำทั้งนั้นเลย
ในคลับ ทุกคนเป็นคนผิวดำ
ถ้าเปิดทีวี ทุกคนจะเป็นคนผิวขาว
เรารู้กันแค่นั้น
มันแบ่งแยกสุดๆ
และเป็นเส้นที่เราก้าวข้ามไม่ได้
เมืองที่อยู่ข้างเบนตันฮาร์เบอร์ ชื่อแฟร์เพลน
"เออร์นีย์ ฮัดสัน นักแสดง"
คนผิวดำจะอยู่ในแฟร์เพลนตอนค่ำไม่ได้
ถ้าโดนจับได้ ตำรวจจะเข้ามาขวาง หรืออาจจะร้ายกว่านั้น
ผมเรียนมัธยมปลายแบบรวมเชื้อชาติ
แต่ก็แค่ว่าคนผิวดำได้รับอนุญาตให้เข้าเรียน
เราโดนแบ่งแยกอยู่ดี
เราอยู่ในระบบที่แตกต่างจากเด็กผิวขาว
เราโตขึ้นมาในยุคที่อเมริกาพูดถึงเสรีภาพกันมาก
แต่ไม่ได้แสดงให้เห็นเลย
ดังนั้น ปี 19...
เอาแล้วไง สักปี '67 ได้ ผมน่าจะอายุ 13 ปี
เราไปเที่ยวกันเพราะพ่อผมมีเรือเร็วลำเล็กๆ
จะออกไปจับปลากันที่ทะเลสาบอิรี
เพราะผมชอบปลาสดๆ แบบนั้น
ตอนนั้นเป็นครั้งแรกที่ผมได้ยินคำว่า "จลาจล"
ผมไม่รู้ว่าเขาพูดถึงอะไร
แต่เราเพิ่งไปถึงเด็กซ์เตอร์กับบูเลอวาร์ด เขาบอกว่า
"เราต้องกลับ มีเหตุจลาจล"
ผมถาม "จลาจลคืออะไร"
สี่วันแห่งจลาจล การปล้นสะดม การวางเพลิง ทำให้ดีทรอยต์สะเทือน
ปีนี้เกิดความรุนแรงทางเชื้อชาติ ปะทุขึ้นรุนแรงที่สุดในตัวเมือง
บ้านตลอดช่วงถนนกลายเป็นเพลิงนรก
มีคนเสียชีวิตอย่างน้อย 36 คน บาดเจ็บกว่า 2,000 คน
และความเสียหายสูงถึง 500 ล้านดอลลาร์
ผู้ว่าการรัฐรอมนีย์ประกาศภาวะฉุกเฉิน
มีแต่ไฟไหม้ทุกอย่าง ทุกที่ รถถังวิ่งอยู่ตามถนน
โรงเรียนมัธยมปลายที่เราไปเรียน เป็นฐานของกองกำลังป้องกันชาติ
ซึ่งห่างออกไปอย่างมากก็สิบช่วงถนน
มันก็เลยยากสำหรับเด็กที่อายุแค่ 14-15 ปี
นึกออกมั้ย มันน่าทึ่งน่ะ
แต่ขอบคุณพระเจ้าที่มันจบลง
คือ เราสามารถ...
ผมอยู่ตรงนั้น มองเห็นเปลวไฟเลย
ผมเห็นกองกำลังป้องกันชาติอยู่ตามถนน
นั่นคือย่านที่เราอยู่
ผมบอกเลย ผมถึงบ้านแล้วก็เห็นรถ
รถเปิดประทุนวิ่งไปโดยขนโซฟาไปด้วย แล้วก็ได้ยินคำว่าปล้นสะดม
ซึ่งผมไม่เคยรู้ว่าปล้นสะดมคืออะไร
แล้วเราก็ดูทีวี มีคนขว้างปาขวด ใส่กระจกหน้าต่างของตึก
และเผาตึกเสียวอดวาย
และบ้านผม เรามองตรงขึ้นไปแบบนี้
และเห็นไฟอยู่เหนือศีรษะพอดี
แต่ปั๊มน้ำมันน่าจะ... ไม่รู้สิ ห่างไปสักสองสามช่วงตึก
มันก็เลยเหลือเชื่อ สิ่งที่เกิดขึ้นตอนนั้นน่ะ
ผมกลัวแทบตาย ผมคิดว่าโลกกำลังจะแตกแล้ว
เพราะเกิดมาก็ไม่เคยเห็นอะไรแบบนั้นเลย
มันถล่มเมืองพังพินาศเลยตอนนั้นน่ะ
คือทุกอย่างพังพินาศ
ตอนเดินไปโรงเรียนหลายสัปดาห์ต่อมา
ร้านค้าทุกร้านที่เราเคยไปซื้อของ
ทุกร้านถูกเผาวอด ไม่เหลืออะไรเลย
หน้าต่างแตกหมด ทุกอย่างในร้านถูกขโมย
มันเป็นช่วงเวลาที่น่ากลัวมากๆ ในชีวิตผม
และสิ่งเดียวที่ผมพึ่งได้คือการเล่นกีตาร์
ผมอยู่ที่ป้ายรถเมล์ กำลังจะไปโรงเรียนแคสเทค
ผมหอบหนังสือมา กำลังจะไปแคสเทค
ขึ้นรถเมล์คันเดิมทุกเช้า
ตำรวจสี่ห้าคนโผล่มาพร้อมกับชักปืน แล้วก็สั่งให้หยุด
ผมคิดว่า "แย่แล้ว พระเจ้า มีคนเดือดร้อนแน่"
เรามองรอบตัว ผมกำลังจะขึ้นรถเลย
มองรอบตัวว่าเกิดอะไรขึ้น
และพวกเขาก็เล็งปืนมาที่ผมจริงๆ
คว้าตัวผม ลากเข้าไปในตรอก
ไม่มีใครพูดอะไรเลย และผมจะไม่มีวันลืม
ถ้าผมโดนตอนนี้ ผมคงแขนหัก
แต่ตอนนั้นเลย พวกเขาคุมตัวผมแบบนี้
บนหลังคารถ ตัวผมลอยขึ้นจากพื้น
และผู้ชายอีกสามสี่คนก็รัวหมัดใส่ผม
อาจเป็นจุดนั้นในชีวิตที่ผมคิดจริงๆ ว่า
"มันจบแล้ว นายจะไม่มีชีวิตรอดออกจากตรอกนี้"
เพื่อนสนิทผม เนธาน วัตส์ ซึ่งเป็นหัวหน้าวงดนตรีของสตีวี่ วันเดอร์
แม่เขาออกมาที่ระเบียงหลังบ้าน
ทำความสะอาดพรม
จังหวะนั้นเหมือนพระเจ้าปรานี
เธอบังเอิญออกมาทำความสะอาดพรม แล้วมองออกมา
มองตรงลงมาและเห็นผมโดนซ้อม
เธอบอก "เฮ้ เขาเป็นเด็กดีนะ พวกคุณทำอะไร"
พวกนั้นมองเธอแล้วก็ไม่พูดอะไร
แต่หยุดซ้อมผมแล้วปล่อยผมร่วงลงพื้น
ผมนอนอยู่บนพื้นครู่หนึ่ง
ไม่เคยมีใครบอกผมเลยว่าพวกเขาทำทำไม
ผมไม่ได้ถูกจับ
พวกเขาไม่บอกด้วยว่าผมทำอะไรผิด
แค่ลากผมเข้าไปในตรอกและเริ่มซ้อมผม
รู้ไหม...
แหม มันทำให้...
ทำให้ความสนุกกับกีฬา และอีกหลายอย่างของผมหายไปเลย
แต่ผมว่าก็คงเหมือนเรื่องอื่นๆ เราหาข้อดีของมันได้
คือมันทำให้ผมอยากอยู่บ้านซ้อมกีตาร์
และสักวัน ถ้าผมเล่นกีตาร์ได้เก่งพอตัว
มันจะพาผมไปจากที่นั่นได้
พาผมไปจากความบ้าคลั่งนี้น่ะ
"มาร์วิน เกย์"
โบแฮนนอนแนะนำให้ผมรู้จักมาร์วิน เกย์
และเราเริ่มเล่นในห้องอัดให้มาร์วิน เกย์ ตอนผมอายุ 15
ซึ่งปกติจะอัดเสียงกันตอนกลางวัน
บางทีก็ไม่ได้ไปโรงเรียน
ผมเล่นดนตรีให้มาร์วิน เกย์เยอะเลย
แต่งานที่ผมจำได้แม่นที่สุดคือ อัลบั้มการแสดงสดที่โอ๊คแลนด์โคลีเซียม
ขอบคุณครับ
และผมจำได้ว่าเราเริ่มขึ้นเพลง "ดิสแทนต์เลิฟเวอร์" ถูกมั้ย
แล้วจู่ๆ กีตาร์ผมก็แทบหลุดมือ
เสียงกรี๊ดดังสุดๆ เลย
ไม่มีไมค์ในกลุ่มคนดู
แต่ในอัลบั้มนั้น จะได้ยินเสียงกรี๊ด ดังมาจากไมค์กีตาร์
ไมค์กลองและไมค์เบส
ตอนเขาร้อง "คนรักที่ห่างไกล"
และมีช่วงเงียบก่อนจะเริ่มร้องท่อนต่อไป
ตอนนั้นแหละที่ดังที่สุด
คอนเสิร์ตโรลลิ่งสโตนยังไม่ดังขนาดนั้นเลย
ผมไม่เคยได้ยินเสียงอะไรดังขนาดนี้ ไม่ว่าจะเมื่อไหร่
คนรักที่ห่างไกล
ผมเริ่มทำงานเป็นนักเปียโนประจำ
ให้ค่ายอินวิคตัสของฮอลแลนด์-โดเชอร์-ฮอลแลนด์
พอผมได้อยู่ที่นั่น ผมก็อยากชวนเรย์มาอยู่ด้วย
สำหรับคนที่ไม่รู้จักฮอลแลนด์-โดเชอร์-ฮอลแลนด์
พวกเขาแต่งเพลง "สต็อปอินเดอะเนมออฟเลิฟ" "ชูการ์พายฮันนี่บันช์"
เพลงอื่นๆ ทั้งหมด นี่จึงเป็นเรื่องใหญ่จริงๆ
และทุกวันที่ผมอยู่บ้าน ผมหวังว่าจะมีใครสักคนป่วย
ซิลเวสเตอร์จะได้นึกถึงชื่อผม และบอกให้โทรหาเรย์
ครั้งแรกที่เรารู้จักเรย์ก็คือผ่านแม็คคินลีย์ แจ็คสัน
แม็คคินลีย์ แจ็คสันเรียบเรียงเพลง
คำถามแรกคือ เขาไปอยู่ไหนมา
เขามาจากไหน แล้วทำยังไงเขาถึงจะอยู่กับเรา
ฮอลแลนด์-โดเชอร์-ฮอลแลนด์ออกจากโมทาวน์
และเปิดบริษัทชื่ออินวิคตัสเรคคอร์ดส์ และฮ็อตแวกซ์เรคคอร์ดส์
ผมพยายามดึงพวกเลือดใหม่เข้ามา และเรย์ก็เป็นคนแรกที่เข้ามาอยู่
ตอนอายุ 15 ผมมาอยู่กับ ฮอลแลนด์-โดเชอร์-ฮอลแลนด์
โรเบิร์ต ไวท์กับเอ็ดดี้ วิลลิสเพิ่งออกไป
แล้วเด็กคนนี้ก็มา ผมเป็นเด็กหนุ่มที่หนวดเพิ่งขึ้น
ไว้ผมทรงแอฟโฟร ท่าทางเหมือนไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรอยู่
พวกเขาบอก "นายพาใครเข้ามาน่ะ"
ตอนที่ผมเห็นเด็กคนนี้เข้ามา
พวกเขาบอก "ให้เขาเล่นสิ แม็คคินลีย์ ไม่งั้นคุณจะต้องเสียใจ"
แล้วเขาก็เข้ามาพร้อมแอมป์ตัวเล็กๆ และเริ่มเล่น
มันเหมือน...
"เรจจี้ โดเชอร์ วิศวกร"
ใช่เลย
เขาเริ่มเล่นและเล่นได้ดี จริงๆ นะ ผมช็อคเลยล่ะ
ผมไม่มีวันลืมชื่อเพลงนั้นเลย
"เอฟวรี่ธิงกู้ดอิสแบด เอฟวรี่ธิงแบดอิสกู้ด"
แม็คคินลีย์ให้ผมเล่นกีตาร์แบบเหยียบแป้น
มีมือกีตาร์อีกสอง และกว่าจะอัดเสร็จ
ก็มีมือกีตาร์สามสี่คนในการอัดเพลงเดียว
และผมก็คิดในใจว่า ผมทำได้แล้ว
เขาอัดกีตาร์สี่ตัวทับได้ ถ้าเขาไม่ชอบผม
ผมคงกระเด็นจากที่นั่นนานแล้ว
จากจุดนั้น ที่เหลือก็รู้กันอยู่แล้ว
เขาสร้างผลงาน ทำได้ดีด้วย
เรามีสัมพันธ์อันดี และผมก็ได้อัดเพลงทั้งหมด
"ฮอลแลนด์-โดเชอร์-ฮอลแลนด์ กับเรย์ พาร์เกอร์ จูเนียร์"
พวกเขามีวงอย่างฮันนี่โคน
"พุตอิตอินเดอะวอนต์แอดส์" ลอร่า ลี "อิฟยูแคนบีตมีร็อคกิน..."
"ยูแคนแฮฟมายแชร์" ฟรีด้า เพนย์ "บริงเดอะบอยส์แบ็คโฮม"
แชร์เมนออฟเดอะบอร์ด "แพทเชส"
ทุกเพลงที่ผมเล่น
และพอใจกับการทำทุกอย่างที่นั่น มันสุดยอดมาก
ผมได้งานแสดงประจำตอนอายุ 15 หาเงินได้ 350 ดอลลาร์ต่อสัปดาห์
งานก้าวสู่วัยของชาวยิวและงานแต่งงาน ได้ราวๆ 35 เหรียญต่องาน
แล้วก็มีงานในห้องอัดอาทิตย์ละสองครั้ง ที่สตูดิโอต่างๆ
ได้เงิน 90 เหรียญต่อสามชั่วโมง
ผมก็เลยหาเงินได้ถึงอาทิตย์ละ 600-700 ดอลลาร์
กลายเป็นว่าทุกคนที่ได้ฟังเขา จะอยากให้เขาร่วมเล่นด้วย
ตอนนั้นเขาเก่งขนาดนั้นเลย
อย่าใช้คำว่าตอนนั้นเลย ตอนนี้ก็ยังเก่ง
ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับผมในดีทรอยต์
มีเรื่องไม่ดีอยู่ด้วย แต่ดีทรอยต์ก็ยังเป็นเมืองโปรดของผม
เพราะมันคือดินแดนแห่งโอกาส
คืนหนึ่ง ผมโทรหาสตีวี่ วันเดอร์ บอกว่า
"คุณต้องฟังเขาเล่นกีตาร์ เขาชื่อเรย์ พาร์เกอร์"
และผมให้เบอร์ของเรย์ พาร์เกอร์ กับสตีวี่ วันเดอร์ไป
นั่นเรย์ พาร์เกอร์ จูเนียร์ใช่มั้ย สตีวี่ วันเดอร์นะ
โอเค มิวสิคออฟมายมายด์เป็นอัลบั้มโปรดของผม
เคยเอาใส่รถ ขับไปเรื่อยๆ พร้อมกับฟังอัลบั้มนั้น
เวลามีใครที่ดังมากๆ โทรหาคุณ
หรือคนที่เราบังเอิญเป็นแฟนพันธุ์แท้
สิ่งแรกที่เราคิดคือ เพื่อนแกล้งแน่ๆ
ทีนี้ก็ถอยออกมาหน่อย
พอสตีวี่ วันเดอร์โทรมา เราปล่อยผ่านไปเฉยๆ ไม่ได้
ผมไม่เชื่อจริงๆ ว่าสตีวี่ วันเดอร์...
อะไรกัน สตีวี่ วันเดอร์โทรหาผมเนี่ยนะ นี่พูดเรื่องอะไร
ผมนั่งอยู่ที่บ้านในดีทรอยต์ โทรศัพท์ดัง
สตีวี่ วันเดอร์อยู่ในสาย
ผมรับสายแล้วก็วางเลย จริงๆ นะ
ผมคิดว่าต้องเป็นเพื่อนสักคน
วางไป แล้วเขาก็โทรกลับมา เขาไม่ย่อท้อ เขาโทรมาอีก
ผมวางหูอีก น่าจะครั้งที่สามละมั้ง ที่ผมพูดอะไรออกไป
อย่างที่ไม่ควรพูด อาจจะเป็นคำหยาบสักคำ แล้วก็วางหูไป
ผมคิดว่าเขาล้อเล่น ซึ่งก็ไม่เป็นไร
เขาคิดว่าผมล้อเล่น ผมก็เลยโทรกลับไป
เพราะผมตั้งใจจะให้เขาเล่นให้ได้
และผมตื่นเต้นกับฝีมือของเขา
ผมเลยโทรไปใหม่และเขาก็ยอมเชื่อ
ผมบอก "เฮ้ นี่สตีวี่นะ ผมไม่ได้ล้อเล่น"
"ถ้าคุณวางหูใส่ผมอีก คุณโดนชกแน่"
"จะบอกให้นะ ผมก็มีคนรู้จักในดีทรอยต์"
แล้วผมก็จำได้แม่นเลย เขาบอกว่า
"ฟังนะ เราไม่คุยกันทางนี้"
เขาบอก "เดี๋ยวนะ ผมอยากเปิดเพลงให้คุณฟัง"
เขาเล่นเพลง "ซูเปอร์สติชัน" ที่มีแต่จังหวะ
ถ้าคุณจำได้ว่าเสียง "ซูเปอร์สติชัน" เป็นยังไงนะ กลองขึ้น...
แล้วผมก็ได้ยินเสียงเบสของมู๊ก และคลาวิเน็ตเข้ามา
แล้วผมก็แบบ พระเจ้า
ผมดันวางสายใส่สตีวี่ วันเดอร์ ผมทำอะไรอยู่เนี่ย
ไม่เอาน่า
เขาบอก "คุณไม่ต้องคัดตัว"
"เราจะไปแอลเอ เราจะอัดอัลบั้มทอล์กกิ้งบุ้ค"
"จากนั้นก็จะเดินสายแสดง กับโรลลิ่งสโตนส์"
ทุกอย่างเปลี่ยนไปนับแต่นาทีนั้น
ผมก็เลยได้เล่นในรายการเซซามีสตรีท กับสตีวี่ วันเดอร์ ตอนอายุ 18
เราเล่นเพลง "ซูเปอร์สติชัน"
เพลงนี้คลาสสิกมาก เราออกรายการเซซามีสตรีท
ซึ่งผมเคยดูสมัยเด็กๆ มีบิ๊กเบิร์ด
กับตัวละครดังๆ อยู่ที่นั่น
หลังจากนั้นก็ออกทัวร์กับโรลลิ่งสโตนส์
ผมไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้เลย
คนดูกรี๊ดกันใหญ่ ผมแบบเกิดอะไรขึ้นเนี่ย
ผมก็แค่เด็กจากดีทรอยต์ เรื่องนี้มันยังไงกัน
มีท่อนริฟฟ์ที่เรย์ชอบเล่น และผมได้ยินตอนเล่นในห้องอัด
ผมเลยอยากให้เขามาเล่นเพลงนั้น
"เมย์บียัวร์เบบี้"
เขาเริ่มเล่น "เมย์บียัวร์เบบี้"
มันฟังก์สุดๆ เท่าที่ผมเคยได้ยิน
คือมันมี...
เสียงที่ไม่มีในเพลงไหนๆ ที่ผมเคยอัด
หรือแม้แต่จะเคยได้ยินจากคนอื่นในชีวิตนี้
นี่จึงเป็นประสบการณ์ใหม่เอี่ยม เราจะทำยังไง
เขาจังหวะแม่นอย่างเหลือเชื่อ
เขาเริ่มได้เลย ไม่ว่าเพลงอะไรก็ตาม ที่นักดนตรีเล่นอยู่
และไม่ว่ามือกีตาร์คนไหนเล่นอยู่ด้วย
เขาสร้าง... คือ เหมือนกาวที่ยึดไว้ด้วยกัน
ด้วยความสามารถทางจังหวะของเขา
เขาเล่นลัดจังหวะ และสิ่งต่างๆ ที่ผมต้องการได้
มันเกือบจะเหมือนกับว่า เขาได้ยินความคิดของผม
วางแผนอย่างอื่นไว้
เหมือนจะทำให้ฉันกังวล
และฉัน
อาจเป็นคนของเธอที่วางแผนอย่างอื่นไว้
โอ เย้
สตีวี่มองสมาชิกในวงเหมือนครอบครัว
เขาพาเราขึ้นเวทีซึ่งเป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่
เขาจึงไม่ชอบให้ใครลาออก เพราะมันก็เหมือนสมาชิกครอบครัว
บอกว่า "ผมขอออกจากตระกูล"
ผมอยู่กับสตีวี่ วันเดอร์มา 45 ปี
สี่สิบห้าปีเลยนะ คุณวันเดอร์
เมื่อเราจบจากโรงเรียนวันเดอร์
เรามีความรู้มากมาย ในเรื่องดนตรีและวิธีการทำเพลง
เรย์อาจพูดได้ว่าเขาไม่เคยรู้วิธีทำเพลง
จนมาทำงานกับสตีวี่
สตีวี่สอนเขาทุกอย่าง
สตีวี่สอนผมแต่งเพลง
พาผมเข้าห้องอัด จ่ายเงิน
อัดเพลงให้ผม ร้องคู่กับผม
เรียบเรียงดนตรีของผมให้เห็นว่ามันจะเป็นยังไง
ผมเลยคิดว่า ผมออกจากวงนั้นทำไม
ผมว่าเขายังโกรธผมอยู่นิดหน่อยที่ออกจากวงมา
ตอนนั้นเราอยู่ในนิวยอร์ก และผมอยากไปแคลิฟอร์เนียมาก
ที่นั่นมีแสงแดดสดใส
ผมคิดว่าวงการดนตรีอยู่ในแคลิฟอร์เนีย ผมอยากไปแคลิฟอร์เนีย
ผมบอกให้เขารู้ว่าผมจะออก
ผมจำได้ว่าเรามีคนประสานงาน ที่เคยเป็นครูฝึกทหาร
เขาบอก "นายห้ามออก ทุกคนมีความสุขดีแล้ว เงียบเถอะ"
คือในจุดหนึ่ง มันเหมือนผมถูกจับเป็นตัวประกัน
ในวงดนตรีน่ะ
ผมจำได้ว่าในคอร์ปัสคริสตี ที่เท็กซัส ผมนอนบนโซฟาที่สนามบิน
ผมบอก "คืนนี้ผมจะหนี"
เขาอยากดัง และเขาก็ทำได้
ผมภูมิใจในตัวเขานะ
แล้วสตีวี่โกรธมั้ย
ผมอยากให้เขาอัดเพลงกับผม
แต่ชะตาชีวิตไม่ได้กำหนดมาแบบนั้น
เขาทำงานของเขา และมันก็ดีมาก
และผมก็ยินดี
ยินดีกับความสำเร็จของเขา
ผมเคยเชื่อว่าถ้าผมไปถึงแคลิฟอร์เนียได้
ผมก็จะทำสำเร็จ
ทุกคนพูดแบบนั้น
ผมจะไปฮอลลีวู้ดและเป็นดาราดัง
แต่มันจะเกิดขึ้นกับบางคน ผมเลยคิดว่าโอกาสของผมอยู่ที่นั่น
ผมจะไปเข้าห้องอัดอย่างเดอะเรคคอร์ดแพลนต์
หรืออะไรที่คล้ายกัน ซึ่งเป็นห้องอัดที่ดังมากๆ
ผมถือกีตาร์มือหนึ่ง อีกมือหิ้วแอมป์
และทุกเช้าผมจะไปนั่งอยู่หน้าห้องอัดพวกนั้น
พร้อมกีตาร์ นั่งขวางประตู
ถ้าคุณอยากเข้าไปข้างใน
ก็ต้องคุยกับผมหรือฟังผมเล่น
ตอนที่ผมเจอเรย์ เขาอายุน้อยมาก เพิ่ง 19 ปีเท่านั้น
"ดอน พาสแมน นักกฎหมาย/นักเขียน"
ชัดเลยว่านี่เป็นชายคนหนึ่ง
ที่เข้าใจว่ามันเกี่ยวกับอะไร
มีองค์ประกอบสองอย่าง ที่จะประสบความสำเร็จในวงการดนตรี
ในฐานะศิลปินที่สร้างสรรค์ หนึ่งคือพรสวรรค์ สองคือพรแสวง
เรย์คือส่วนผสมที่ดีมาก ในการมีทั้งพรสวรรค์และพรแสวง
ผมเป็นคนเเสียงดังโวยวาย
ผมจะบอกใครๆ ว่า
"คุณจะให้ผมเล่นกีตาร์ หรือจะฟังผมพูดไปอีก 20 นาที
นั่งขวางทางคุณ
หรือจะให้ผมเล่นสักสองสามนาที ลองฟังดู
แล้วผมจะเลิกกวนใจคุณ"
ส่วนใหญ่คิดดูแล้วจะบอกว่า
"ว้าว อีกสิบวินาที ฉันไม่ต้องคุยกับเขาแล้ว"
คนสำคัญในแอลเอที่ส่งผลต่อผม...
มากกว่าใครก็คือจีน เพจ
เขาให้ผมเล่นในห้องอัดด้วย และให้ผมเริ่มงานจริงๆ
จีน เพจเป็นนักเรียบเรียงดนตรีมือหนึ่ง
เขาทำทุกอย่างตั้งแต่ "ยูลอสต์แดตเลิฟวินฟิลลิ่ง"
ของเดอะไรเชียสบราเธอร์ส
จนถึงทุกเพลงของแบรี่ ไวท์
ทุกเพลงของไลโอเนล ริชชี่ที่คุณได้ฟัง
งานอัดเสียงของเอลตัน จอห์นที่คุณได้ฟัง
เขาแต่งท่อนเครื่องสายกับเครื่องเป่า
ของเพลงบรรเลงที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ในประวัติศาสตร์ "เลิฟส์ธีม"
เกล็น แคมป์เบลเป็นมือกีตาร์ ที่เข้าห้องอัดกับจีน เพจ
เกล็น แคมป์เบลมีรายการทีวีของตัวเอง
ใครจะคิดว่ามันจะเป็นประโยชน์กับผม มันเหลือหนึ่งที่ให้ผมเข้าร่วม
จีน เพจชวนผมไปเล่นให้แบรี่ ไวท์ครั้งหนึ่ง
และผมจำได้ว่าแบร์รี่เปิดเพลงเสียงดังมาก
มีเสียงหวูดรถไฟในตอนต้น
ผมที่มาจากดีทรอยต์
ผมไปที่เครื่องเล่นเทป
ลำโพงเสียงดัง ทุกคนขยับตามจังหวะ
และในหัวผมก็เกิดความคิดเกี่ยวกับเพลงนั้น
ผมก็เลยไปที่เครื่องเล่นเทปแล้วกดปุ่มหยุด
แล้วดนตรีก็หยุดลง
แบรี่บอก "อะไรวะ"
ผมบอก "ขอโทษนะ คุณไวท์ เพลงเพราะมาก แต่ผมคิดอะไรออกน่ะ"
ผมไม่รู้ว่าเขาเห็นอะไร แต่เขามองมาและบอกว่า
"งั้นก็เข้ามาเล่นสิวะ"
ผมเริ่มเล่นท่อนนั้น เขาชอบมาก
ผมหยุด เพราะคิดว่า
"กรอเทปกลับ ผมจะเล่นใหม่หมด"
เขาบอกว่า "เล่นต่อไป"
จึงมีช่วงที่ว่างในเพลงที่อัด
ประมาณห้องครึ่งที่ไม่มีเสียงกีตาร์เล่นเลย
ตอนที่เขากดปุ่มแล้วบอก "เล่นต่อไป" น่ะ
ผมเล่นต่อ การอัดเสียงเกิดขึ้นต่อไป แล้วเราก็เป็นเพื่อนรักกัน
ผู้จัดการของแบรี่ ไวท์พักชั้นบนเหนือห้องผม
เขาขับมาร์คเซเว่นสีขาวเข้ามาจอด
จอดหน้าประตูรั้ว ตรงประตูเลย
เพราะเขาคือแบรี่ ไวท์
เขาจะไม่จอดริมถนน
เขาจะจอดตรงที่เขาสะดวก
เขาลงจากรถ ผมเห็นเขา
ผมเลยวิ่งขึ้นรถตัวเองและขับออกมา
เพราะผมอยากเปิดเพลงให้เขาฟัง แต่น่าเสียดาย
รถเขาจอดใกล้เกินไป พอผมเปิดประตูรั้ว
ประตูก็ดันรถของเขาขึ้น
แล้วก็ล้มทับรถของเขา
ประตูก็ทำให้ตึกถล่มลงมา
เขาบอก "ขอบใจนะ เรย์ ฉันต้องการแบบนี้พอดี"
ผมบอก "ผมขอโทษ แต่คุณต้องฟังเพลงของผม"
คุณเชื่อมั้ยว่าผมยังให้เขามานั่งในรถหลังจากนั้น
เขาจะต่อยผมสลบเหมือดก็ได้ จริงมั้ย
ผมให้เขานั่งในรถ เปิดเพลงให้เขาฟัง
เขาเอาเพลงนั้นกลับบ้าน แต่งเนื้อร้อง
และเพลงนั้นก็คือ "ยูซีเดอะทรับเบิลวิธมี"
มันขึ้นอันดับหนึ่งสองครั้งทั่วโลก
เราขายได้ 6-7 ล้านแผ่น
แบรี่ ไวท์ไม่ต้องใส่เพลงของผมในอัลบั้มก็ได้
ไม่ต้องเลย ไม่จำเป็นเลย เขาเป็นศิลปินที่ขายดีที่สุด
ในตอนนั้น
แบรี่ไม่สนใจเพลงของคนอื่น
แต่เขายกเว้นให้เรย์ และเพลงก็ดังมาก
คุณประทับใจใครที่สุด ใคร...
มีอยู่คนหนึ่งในแคลิฟอร์เนีย แบรี่ ไวท์
จริงเหรอ ตอนคุณมาที่นี่น่ะเหรอ คุณได้อะไรจากการดูเขาทำงาน
คุณเป็นนักดนตรีในห้องอัด
ผมชอบความเร็วในการทำงาน สามเพลงในหนึ่งวัน
ผมพยายามทำแบบนั้นอยู่ แต่ยังทำไม่ได้
แบรี่ ไวท์มีวิธีแปลกๆ ในการทำสิ่งต่างๆ
เขาบอก "ฉันจะจ่ายพวกนายสามเท่า"
"แต่ต้องเสร็จแปดเพลง"
"จะใช้เวลา 12 ชั่วโมง หรือสามชั่วโมงเสร็จแล้วกลับบ้านก็ได้"
"ฉันไม่สน นายได้เงินเท่าเดิม"
"นี่เงินที่ฉันจัดสรรปันส่วนไว้"
และวันหนึ่ง เราก็เลยอัดเพลง "ยูร์มายเฟิร์ส ลาสต์ แอนด์เอฟวรี่ธิง"
"แคนท์เก็ทอิเนิฟออฟยัวร์เลิฟ"
และ "เลิฟส์ธีม" ทั้งหมดในวันเดียว
ทุกเพลงในวันเดียวเลย
"เดวิด ฟอสเตอร์ โปรดิวเซอร์"
ผมจำครั้งแรกที่เจอเรย์ไม่ได้ แต่เขาโผล่เข้ามาในเมือง
โผล่มาเฉยๆ เหมือนพายุเพลิง
"เจย์ เกรย์ดอน นักกีตาร์/โปรดิวเซอร์"
ผมเป็นนักกีตาร์ในห้องอัด ที่คนเรียกเป็นลำดับต้นๆ
และวันหนึ่ง ผมเดินเข้าไปในห้องที่อัดเพลงกันอยู่
เจอเจ้าแมวนี่นั่งอยู่ข้างผม
ผมคิดว่า "หวังว่านายคนนี้จะมีฝีมือนะ"
หลังจากหนึ่งเพลงผ่านไป ผมก็เชื่อเลย
ผู้ชายคนนี้เล่นคอร์ดกีตาร์ได้เก่งที่สุด เท่าที่ผมเคยได้ฟังมา
" ลี ไรท์นัว นักกีตาร์"
เรย์เป็นมือกีตาร์ที่ตีคอร์ดเก่งที่สุดที่ยังมีชีวิตอยู่
เขา... เขาเจ๋งมาก
เขาเล่นจังหวะฟังกี้ได้เหลือเชื่อ
อย่างที่ไม่มีใครแถวนี้ทำได้
ตอนเรย์ยังหนุ่ม เขาไม่ถ่อมตัวเลย
ถ้าอยากรู้ว่าเรย์เก่งขนาดไหน ถามเขาเองเลย
ใครๆ มองว่าเราเป็น "มือกีตาร์หนุ่มสุดฮ็อต"
ตอนเจอเรย์ พาร์เกอร์ จูเนียร์ครั้งแรก
เรย์จับมือผมแล้วบอก
"ผมเป็นมือกีตาร์ที่เก่งที่สุดในโลก"
ผมยิ้มแล้วบอกว่า "เรามาดูกัน"
ผมคิดว่าเขาเก่งมาก และผมคิดว่าตอนนั้นเขาก็เก่งมาก
แต่ถ้าเขาพูดแบบนั้น
ผมจะตีปากเขา
คุณจะไปพูดอะไรได้ นั่นเรย์ พาร์เกอร์นะ
"สตีฟ ลูเคเธอร์ มือกีตาร์"
ผมขำก๊ากและบอกว่าผมเคยได้ยินชื่อเสียงเขา
เรย์เป็นคนมั่นใจ
เขามั่นใจมาก จะว่าไป
เขาไม่ใช่นักกีตาร์ที่เก่งที่สุด
แต่เขาก็เก่งมากๆ
ผู้ชายคนนี้มากับสไตล์
ที่พวกเราไม่เคยได้ยินมาก่อน
และไม่เคยได้ยินหลังจากนั้น
สำหรับผม คนเหล่านี้เป็นครอบครัว ใช่ และเรารู้สึกสนิทกันหมด
มันคือความรักและความนับถือ
อย่างที่ผมอธิบายให้ภรรยาฟังไม่ได้
ผมอธิบายให้เพื่อนๆ ฟังไม่ได้
คุณต้องอยู่ในกลุ่มนั้น
ถึงจะเข้าใจแจ่มแจ้งว่ามันเป็นยังไง และมันสำคัญยังไง
เราทุกคน เรารักกันแบบนั้น
และรู้ว่านั่นเป็นช่วงที่ดีที่สุดในชีวิต
นั่นคือยุคที่ดีที่สุดในชีวิตเรา
ผมกับเรย์มีสายสัมพันธ์พิเศษ
ซึ่งก็คือ หนึ่งสมอง สี่แขน สองกีตาร์
ตรงตัวเลย เหมือนเราอ่านใจกันได้
สมองเราติดกันไปไหนไม่ได้
เราชอบมาก เพลงที่อีกคนเล่นน่ะ
แล้วเราก็ทำงานด้วยกันได้ดีมาก
จังหวะดนตรีของเราเหมือนกันมาก มัน...
มันเหมือนมีมนต์น่ะ
เวลาเดินเข้าห้อง และมีพวกเราในนั้นมากกว่าหนึ่งคน
มันเหมือนเราย้อนกลับไปปี 1976-77 น่ะ
เหมือนเราเป็นเด็กน้อยที่ใส่สูทแบบคนแก่
เป็นช่วงชีวิตที่สนุกที่สุดช่วงหนึ่ง
ช่วงที่ดีที่สุดในชีวิตคือ ตอนเล่นในห้องอัดกับทุกคน
ช่วงที่ดีที่สุด ไม่มีอะไรเทียบได้
- ดีที่สุดที่มีมาในชีวิต - เวลาที่สร้างสรรค์งานดนตรีได้เยอะ
วงการดนตรีมีเงินไหลเวียนเยอะมาก
ทุกคนยังตื่นเต้นกันอยู่
คนซื้อแผ่นไป แล้วก็ไปเปิด งานเยอะมาก
และสมัยที่ศิลปินเหล่านี้ทั้งหมด
- อยากได้นักดนตรีอย่างเราไปเล่นให้ - ใช่
ตอนแรกที่ผมถูกเรียกให้ไปเล่น ในเพลงของบิล วิทเธอร์ส
เขาคงได้ยินชื่อผมจากคนอื่น
แต่ผมชอบผลงานของบิล วิทเธอร์สมาก
ผมเลยคิดว่างานนี้เจ๋งสุดๆ ผมจะได้เล่นกับบิล วิทเธอร์ส
ถ้าดูปกหลังของอัลบั้ม
คุณจะเห็นผมในกางเกงว่ายน้ำ กินบาร์บีคิว
นั่งอยู่บนพื้นหญ้า มันสนุกขนาดนั้นเลย
เราไปที่บ้านบิล และเขาชอบคุย ใช่
เขาเลยเริ่มเพลงนี้ และผมก็คิดว่า
"ว้าว เพลงนี้น่าจะฮิตได้" เหมือนเพลงฮิตอื่นๆ ของเขา
ผมก็เลยดีดกีตาร์ท่อนคอรัส
มีหลายคนเล่นกีตาร์ท่อนต่างๆ
แต่มันคือท่อนกีตาร์ในเพลงนั้น
เพลง "โจโจ้"...
"บอซ สแค็กส์"
คือเรย์และสตีฟ ลูเคเธอร์
มันเป็นความไม่หยุดนิ่ง
ซึ่งเป็นสไตล์ที่เรย์มักใส่ไว้ในเพลง
เป็นสิ่งที่เรย์ทำน่ะ
เขามักจะมีของดีเสมอ
และผมชอบเขามาก ผมก็เลยไปหาและคุยเล่นกับเขา
เธอคิดอะไร
เธอรู้สึกยังไง
เธอรู้อะไร
ต้องเป็นจริง
ผมอยู่กับเชอริล ลินน์
"เชอริล ลินน์"
สุดยอด ไม่มีอะไรดีกว่านี้แล้ว ลูเธอร์ แวนดรอสร้องคู่
- กับเชอริล ลินน์ - แหม ฟังคุณพูดเข้า
ไม่เคยมีใครขอให้ผมร้องคู่กับเธอเลย
- ฉันอยากร้องกับคุณ - จริงเหรอ
- ตลอดเวลา ได้เสมอ - ผมถือว่ารับปากแล้วนะ
- คุณรับปากแล้ว - เมื่อไหร่ก็ได้ นี่ผู้ชายของฉัน
รู้อะไร
ต้องเป็นจริง
ฉันเคยบอก
เธอรู้สึกยังไง
ฉันเคยบอก
ตอนที่เราอัดเพลง "ก็อตทูบีเรียล"
มันเหมือนหวดลูกเบสบอลออกจากสนาม
ในครั้งแรกที่จับไม้ แบบว่า "เหวี่ยงไม้นี่ยังไง"
ไม่เคยมีใครเห็นบอลลูกนั้นอีก มันหายไปเลย
คือทันทีที่เราเล่นเสร็จ
และเราเล่นกับนักดนตรีเก่งๆ ทั้งนั้น
เราทุกคนพูดกับตัวเอง "แหม งานดีจริงๆ"
นั่นแหละ อย่างนั้น
คุณคว้าสิ่งที่ต้องการเพิ่มได้
แต่จะเกิดอะไรขึ้นอีกล่ะ ทุกคนสนุกสุดเหวี่ยง
เสียงดี มิกซ์ดี ทุกอย่างยอดเยี่ยม
ต้องเป็นจริง
จะต้องเป็นจริง
ต้องเป็นจริง
จะต้องเป็นจริง
ต้องเป็นจริง
ไม่ๆๆๆ
ฉันต้องได้นะ ที่รัก
นี่เป็นเพลงบรรเลงที่ผมอัด และได้เปิดในคลื่นเดอะเวฟตลอดเวลา
คือเหมือนงานเพลงแจ๊ส มันมีชื่อว่า "อาฟเตอร์มิดไนท์"
ถามว่า "ทำไมถึงหยิบกีตาร์ตัวนี้ แทนที่จะเป็นกีตาร์แจ๊สพวกนั้น"
"หรือตัวอื่นๆ" คือในสมัยนั้น
ความจริงก็คือผมขี้เกียจน่ะ
ก็เลยหยิบกีตาร์ตัวแรกที่ใกล้มือ
เฮอร์บี้ แฮนค็อกก็เหมือนราชาทางดนตรี
ครั้งแรกที่ผมเจอเฮอร์บี้
คือที่ออโต้แมตต์ในซานฟรานซิสโก
ผมถูกเรียกตัวไป และคิดว่า "เราจะได้เล่นเพลงแจ๊สแล้ว"
ตลอดชีวิตที่ผมศึกษา...
ผมได้เล่นแต่... โน้ตเพลงชุดหนึ่ง
ส่วนเฮอร์บี้ ผมไม่มีวันลืมเลย
เขาให้ผมหยุดในการเล่นครั้งแรก บอกว่า "นายทำอะไรน่ะ"
"เฮอร์บี้ แฮนค็อก"
จริงเลยล่ะที่...
พื้นฐานผมมาจากแจ๊ส
ซึ่งไม่ใช่พื้นฐานของเรย์
ผมคิดว่า "ผมอยู่กับเฮอร์บี้ แฮนค็อก เราจะเล่นเพลงแจ๊สกัน"
เขาบอก "ไม่ ผมไม่ได้เรียกคุณมาทำแบบนั้น"
"ทุกคนบอกผมว่าคุณเล่นคอร์ดกีตาร์ได้อารมณ์มาก"
"ผมรอฟังอยู่เลย"
เรย์สำคัญกับผมมาก
เพราะเขาสามารถใส่จังหวะแบบนั้น
อย่างที่ไม่มีใครทำได้
เขาบอก "ฉันมีคนอื่นที่เล่นแบบนั้นได้"
"ฉันเรียกนายมา ขออารมณ์นั้น และขอจังหวะและอะไรต่างๆ ด้วย"
ผมช็อคไปเลย
เหมือนโดนเขาชกหน้า
เดี๋ยวนะ นี่ไม่ใช่ที่ผมคิดไว้
ภายในเวลาไม่ถึง 60 วินาที
ผมต้องปรับกระบวนความคิดของตัวเองใหม่หมด
เราสนุกกันอย่างเหลือเชื่อ
ผมไปที่บ้านเขา อยู่ในห้องอัดของเขา อัดเพลงกัน
เขาเขียนคอร์ดออกมาเร็วมาก ผมร้อง "โว้วๆๆ" เลย
เขาบอก "โอเค เรียบร้อย แค่นี้แหละที่เราต้องการ"
ผมถามว่า "คุณพูดเรื่องอะไร"
เขาบอก "คอร์ดพวกนี้ที่นายเล่นไง"
"เราต้องการแค่สี่คอร์ดแรก"
"ฉันแต่งทั้งเพลงจากคอร์ที่นายเล่นในสองวินาที"
"ถ้านายจะเล่นคอร์ดช้าลงนะ"
และมันออกมาดีมาก
จนระหว่างที่กำลังอัดเพลงครึ่งๆ กลางๆ
ซึ่งเขาจ่ายค่าห้องอัด
ผมเก็บอุปกรณ์เขาทั้งหมดไปใส่ในรถผม
ให้เขาขึ้นรถผมแล้วพาไปบ้านผม ไปห้องอัดของผม
และบอกว่า "โอเค คราวนี้เล่นที่นี่"
หลังจากนั้น เขาก็ชอบเพลงของผมมาก จนผมเองก็ดัดแปลงจากเพลงเขา
เราแบ่งกัน 50/50
ซึ่งเขาก็อัดเพลงนั้นจริงๆ ในอัลบั้มหนึ่งหลังจากนั้น
โดยใช้นักร้องหญิง
"ทูไนท์สเดอะไนท์" โดยเรย์ พาร์เกอร์ จูเนียร์ และเฮอร์บี้ แฮนค็อก
ผมเจอชากา คานในชิคาโก
เธอเข้ามาหาผม บอกว่า "ฉันอยากให้คุณฟังเทปนี่"
ผมมองเธอ และวางแผนอย่างอื่นไว้ให้เธอ
ผมบอก "ส่งเทปมาตามที่อยู่ในนี้ซานฟรานซิสโก"
เพราะเธอจะไม่ร่วมมือในสิ่งที่ผมคิดไว้แน่
แต่เราไม่รู้หรอก แล้วหนึ่งปีต่อมา
ผมก็แต่งเพลงนี้กับเดอะกรูฟ
มีท่อนริฟฟ์กีตาร์เยี่ยมๆ แบบนี้ในเพลง...
ผมจำได้ว่าได้ยินเพลงนี้ตอนม.ปลาย
"ใครเล่นน่ะ" เรย์ พาร์เกอร์ แมวน้อยนี่เป็นใคร
สิบแปดเหรอ เขาเด็กขนาดนั้นเชียว
"เอ็ดดี้ ฮอลแลนด์ ฮอลแลนด์-โดเชอร์-ฮอลแลนด์"
แต่ผมจำท่อนนั้นได้
ผมอยากให้สตีวี่อัดเพลงนี้ เขาไม่เอา
ผมอยากให้แบรี่อัดเพลงนี้ เขาก็ไม่เอา
แล้วอันเดร ฟิชเชอร์ก็บอกว่า
"เราจะให้วงรูฟัสอัด" ผมถาม "รูฟัสคืออะไร"
ผมไม่เคยได้ยินชื่อวงนี้มาก่อน
แต่คนอื่น ไม่มีใครเอาเลย
โอเค ชากาก็เข้ามา
ผมไม่ได้อยู่ด้วยตอนเธอร้อง แต่เธอเข้ามา
แต่งเนื้อ ร้องเพลง และผมไม่มีวันลืมเลย
ผมฟังเพลงนั้นหลังจากที่อัดเสร็จและบอกว่า "เธอร้องเพลงเป็นนี่"
"เธอร้องดีจริงๆ นี่ใครน่ะ"
เชิญพบกับรูฟัส
รักฉันให้ดีหน่อย
เป็นอะไรไปเล่าเธอ
กอดฉันให้แน่นหน่อย
ทำไมต้องให้ฉันบอกเธอ
ยิ้มซิ ยิ้มไว้
ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจ
"ยูก็อตเดอะเลิฟ" ออกมาฟังกี้ได้อย่างที่เป็น
เขาทำเพลงนั้นได้สุดยอด
สิ่งที่ฉันเห็นในแววตานั้น
มีเรื่องราวอยู่ภายใน
โอ้ ลึกลงไป
ลึกกว่าที่ตามองเห็น
ใช่เลย
เธอได้รับรัก
ขอให้ฉันเข้มแข็ง
มันมีพลัง มัน...
เราหยุดมันไม่ได้
และเรย์ก็มาในทางนี้แล้ว
ไม่ว่าเป็นอะไร
ฉันทำไม่ได้หากขาดไป
เรานั่งกับชากา และเธอบอก "คุณจำฉันไม่ได้ด้วยซ้ำสินะ"
ผมบอก "หมายความว่าไง ผมไม่เคยเจอคุณนะ"
เธอบอก "อ๋อ เคยสิ เราเคยเจอกัน"
แล้วเธอก็เล่าให้ผมนึกถึงที่ผมเคยทำผิดไป
ถ้าผมฟังเทปของเธอแทนที่จะคิดถึงอย่างอื่น
ผมน่าจะได้วงนั้นมา
ผมคงให้เธอเซ็นสัญญา เธอขอเซ็นสัญญากับผม
และมันช่างน่าขำ
ที่ผมมีเพลงฮิตด้วยเสียงเดียวกันนี้ในหนึ่งปีต่อมา
ฉันต้องการเธอ
เธอน่ารักมาก เธออภัยให้ผมเรื่องนี้
แล้วเราก็เป็นเพื่อนกัน
เพลงนั้นทำให้ผมเป็นนักแต่งเพลง
ใครต่อใครเริ่มมองเห็นผม
และทำให้ผมมีความมั่นใจที่จะไปให้ไกลขึ้น
ทำเพลงมากขึ้น "โห เพลงฉันได้เปิดในวิทยุ"
จะว่าไป การได้ยินเพลงตัวเองในวิทยุ มันวิเศษเหลือเชื่อเลย
แค่ได้ฟังคนอื่นเปิดน่ะ ผมเคยรอฟังวิทยุ
ฟังทั้งวันเลย เพื่อจะได้ยินเพลงตัวเองในวิทยุ
แล้วจะได้โยกหัวไปมาได้ มันวิเศษจริงๆ
ผมเคยเล่นให้โปรดิวเซอร์ เจฟฟ์ แบรี่ ครั้งหนึ่ง
เจฟฟ์เอาท่อนกีตาร์ ซึ่ง...
พวกเขาเอาท่อนกีตาร์ของผม
มาปรับเป็นแบบอื่น
เรย์ไปไกลกว่าการทำตามหน้าที่
กับเพลงธีมของดอน เคิร์ชเนอร์
คือเขาเขียนเพลงนั้นออกมาจริงๆ
"คอนเสิร์ตร็อคของดอน เคิร์ชเนอร์"
ผมไม่ได้ค่าจ้างนะ ไม่มีชื่อผมด้วย
คือมันให้อภัยไม่ได้น่ะ
นั่นน่ะมนต์ขลังของเขาเลย
ของโปรดเขา แนวถนัดเขาเลย
และไม่ได้ใส่ชื่อเขา
แต่ท่อนกีตาร์นั้นน่าสนใจตรงที่
ทุกคนจำสไตล์การเล่นของผมได้
พอได้ยิน ทุกคนก็รู้เลย
"ฟังดูเหมือนเรย์เลย"
"คุณได้อะไรมั้ย" ไม่ได้เลย
ในฐานะนักดนตรีในห้องอัด เขาจ้างเรามาทำงาน
เราเล่นสามเพลงในเวลาประมาณสามชั่วโมง
และวันนี้ เราได้พัก
ระหว่างการอัดสามชั่วโมงสองช่วง พักเที่ยงน่ะ
ผมก็เลยแต่งเพลงที่บ้าน
และได้จังหวะแบบนี้มา
แต่ผมอยากจะฟังว่ามันเป็นยังไง ถ้ามีกลอง เบส คีย์บอร์ดด้วย
ผมจะได้ฟังว่าเพลงผมเป็นยังไง
พอโปรดิวเซอร์เข้ามาตอนหมดพักเที่ยง
บอกว่า "ผมชอบจังหวะนั่น เราใช้อัดเพลงของลีโอ เซเยอร์ได้มั้ย"
ผมพูดทันที "อ้าว นี่เพลงผมนะ เดี๋ยวก่อน"
"นี่เพลงที่ผมแต่งที่บ้าน พูดเรื่องอะไรน่ะ"
เขาบอก "ผมจะแบ่งเปอร์เซ็นต์ให้คุณ"
"คุณจะยังไงดีล่ะ เรียกทนายมั้ย"
"จังหวะดีมาก มาอัดกันเถอะ"
ผมก็เลยเอาเพลงนั้นออกมา
ให้วงดูว่าต้องเล่นอะไรบ้าง แจกแจงหมด
โดยไม่ได้เครดิตจากเพลงนั้น
และมันก็กลายเป็นเพลงดังที่สุดของลีโอ เซเยอร์
"ยูเมคมีฟีลไลค์แดนซิ่ง"
เธอทำให้ฉันอยากเต้น
ฉันจะเต้นตลอดคืน
เธอทำให้ฉันรู้สึกอยากเต้น
และเพลงนั้นก็ได้อันดับหนึ่งเพลงอาร์แอนด์บีแห่งปี
ได้รางวัลแกรมมี่
มันเจ็บปวดมาก ผมนั่งอยู่ที่บ้าน มองจอทีวี
มีผู้ชายที่ผมไม่เคยเจอมาก่อน กำลังรับรางวัลแกรมมี่ของผม
ผมไม่รู้จักลีโอ
"แม็คคินลีย์ แจ็คสัน นักเรียบเรียงดนตรี"
ผมรู้จักริชาร์ด เพอร์รี่
และผมไม่มีความเห็นเกี่ยวกับเขา
เพราะเราไม่ลงรอยกัน เอาเป็นอย่างนั้นละกัน
และเขาก็ได้ชื่อเสียงจากงานดีๆ มากมาย
ผมจะพูดแค่นั้นละกัน แต่...
พอมาคิดดูแล้ว ผมเคยคิดนะ
เขาก็ไม่ได้ใส่ชื่อผมในการอัดเพลง ของพอยน์เตอร์ซิสเตอร์สนี่
พวกเราหลายคนทุ่มเทกับงานในห้องอัด และเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น
พอใส่เครดิตให้คนทำงาน บางอย่างก็หายไป
กลายเป็นชื่อบริษัท ซึ่งมันน่าเซ็งมาก
อย่างที่บอก คุณนั่งเก้าอี้ตัวนั้น คาดหวังที่จะทุ่มหมดตัว
บางทีเราก็ทุ่มมากเกินและได้กลับมาน้อยเกิน
แต่มันก็เป็นธรรมชาติของสัตว์น่ะ
แต่เรย์ไม่โกรธ เขาเอาคืน
ใช่ ไอเดียก็คือ
คุณทำงานในห้องอัดมาราว 15 ปี
แล้วก็ขยับขึ้นไปเป็นคนเรียบเรียงดนตรี
โปรดิวเซอร์ ศิลปิน
เขาคิดตั้งแต่แรกๆ เลยว่า
"ผมจะไม่ทุ่มเททุกอย่างที่ผมรู้"
"เพื่อแลกเงินวันละไม่กี่ร้อย"
"ลี ไรท์นัว นักกีตาร์"
ในฐานะนักดนตรีในห้องอัด คุณเป็นส่วนหนึ่ง
เป็นจิ๊กซอว์ตัวหนึ่ง
ผมอยากเป็นภาพปริศนาทั้งภาพ เรย์ก็ด้วย
เรย์ไฟแรงสุดๆ และเขาชอบแต่งเพลง
เขาฝันสูง
และผมว่าเขาไปได้เกินฝันตัวเองแล้ว
เขาตั้งเป้า แล้วก็ไปไกลกว่านั้นอีก
สิ่งที่จูงใจให้ผมพยายามมากขึ้น
มีคริสต์มาสปีหนึ่ง ผมกลับบ้านที่ดีทรอยต์ และแต่งเพลงสองเพลง
มี "ยูฟก็อตเดอะเลิฟ" โดยรูฟัสและชากา คาน
แล้วก็ "ออลเวย์สธิงกิ้งออฟยู" อัลบั้มเลิฟอันลิมิเต็ด
แบรี่ ไวท์
ผมกลับบ้านและคิดว่า "ว้าว เราเป็นมือกีตาร์
แต่ได้แต่งสองเพลง เราเกิดแล้ว เราได้งานนี้
นี่เป็นครั้งแรกของผมในแอลเอ ผมดังแล้ว"
ผมเลยกลับบ้านไปหาแม่
แม่มองแผ่นเสียงแล้วบอก "แม่ไม่เห็นลูกเลย"
ผมบอก "แม่ไม่เห็นผมหรอก"
"ผมไม่ได้เล่นในแผ่น ผมแต่งเพลง"
"แปลว่าอะไร"
"แปลว่าผมเอาดินสอมาเขียน
เขียนคอร์ด เนื้อเพลง"
"แล้วชื่อลูกอยู่ไหน" "ชื่อผมอยู่บนปก"
แม่ก็หยิบปกขึ้นมา บอกว่า
"เอาแว่นขยายมาหน่อยซิ"
แม่ได้แว่นขยายไป
แม่ทำแบบนี้ พยายามดูชื่อผม และมันเขียนว่า
"อาร์. พาร์เกอร์"
ถึงแม่จะรู้เรื่องการพิมพ์น้อยมาก แม่ก็บอก
"พิมพ์อีกตัวก็จะได้ชื่อ 'เรย์' แล้ว
แทนที่จะใส่จุด ใส่ชื่อเรย์เลยก็ได้
แค่ชื่อเต็มก็ไม่ได้เหรอ"
ไม่จำเป็นต้องพูดอีก ตอนผมมาบ้านช่วงคริสต์มาส
อีโก้ผมใหญ่เท่านี้ และก่อนที่ผมจะกลับ มันก็หดลงเหลือแค่นี้
นั่นคือสิ่งที่จูงใจผมให้ทำทุกอย่าง
เรย์อยู่ในงานเพลงสุดฮิต
ขายได้ล้านแผ่น แต่ก็ไม่ใช่แผ่นของเขา
เขาใฝ่ฝันจะเป็นศิลปินดัง
เขาฝันว่าจะโด่งดัง
เพราะเขาฝันเสมอว่าจะโด่งดัง
แล้วความฝันเขาก็เป็นจริง
ผมสัญญากับตัวเองว่า "รู้อะไรมั้ย
ฉันจะอัดแผ่นโดยมีรูปตัวเองอยู่บนปก
และชื่อตัวเองด้วย
แม่จะได้รู้ว่าฉันทำอะไร"
ผมกำลังอัดเพลงของจีน เพจกับเรย์
ซึ่งเกิดขึ้นหลังจากที่ เขาทำเดโม่ "แจ็คแอนด์จิล" เสร็จ
ผมได้ฟังแล้วก็บอก "มันฟังดูน่าจะฮิต
ฉันว่าต้องฮิตแน่"
เราขึ้นเวทีกับจีน เพจ เล่นให้ดิออสมอนด์ส
แล้วจีนก็ขานจังหวะ
"หนึ่ง สอง"
ตอนนั้นเลยที่ผมได้ยิน "แจ็คแอนด์จิล" ระเบิดขึ้นในหูฟัง
เรย์เอาเครื่องเล่นเทปมา
และเอาจ่อกับไมค์กีตาร์บนแอมป์ มันช่าง...
คือเขากล้ามากน่ะ
"ผมอยากให้ทุกคนได้ฟังเพลงของผม" ผมบอก "เออ เพื่อน ไว้ตอนพักดีมั้ย"
เธอคิดว่าทำไม
- แจ็คแอบลงจากเขา - เขาแอบลงจากเขา
เพราะเขาต้องการความรัก
รักที่ไม่อาจได้จากจิล
อ๋อ ใช่ เขาต้องการ
เธอคิดว่าทำไม
- แจ็คแอบลงจากเขา - เขาแอบลงไป
เขาเริ่มพูดถึงบางเพลงที่เขาแต่ง
"เอ็ดดี้-ไบรอัน ฮอลแลนด์"
ผมบอก สุดยอด ผู้ชายคนนี้เขียนเพลง
แล้วเขาก็เริ่มเล่นเพลง "แจ็คแอนด์จิล" นี่
"แจ็ค แจ็คลงไป" และนี่มันดีมาก
ผมลอกเพลงของฮอลแลนด์-โดเชอร์-ฮอลแลนด์จริงๆ
ผมชอบเพลงพวกนั้น ที่ร้องว่า "ฟีไฟโฟฟัม
ฉันได้กลิ่นใครกัน"
แบบว่า "มีคนนอนบนเตียงฉัน"
"มีคนดื่มเหล้าชั้นดีของฉัน"
พวกเขามีเพลงหนึ่ง
"ถ้าจะเต้นกับเสียงดนตรี ก็ต้องจ่ายให้นักดนตรี ถามแม่ดูสิ"
"แชร์แมนออฟเดอะบอร์ด เพย์ทูเดอะไพเพอร์"
ผมคิดว่าเป็นเพลงที่เจ๋งมาก
พวกเขามีเพลงทุกแนวและเนื้อเพลงแบบนั้น
ดนตรีเยี่ยม เนื้อเพลงก็ต้องเยี่ยม
ผมรู้ว่าผมทำดนตรีดีๆ ได้เพราะผมเล่นกีตาร์
แต่ผมต้องคิดเนื้อเรื่องให้ได้ระดับเดียวกับพวกเขา
ด้านเนื้อร้อง เขาเขียนออกมาดีมาก
คือปกติมันเป็นเพลงสำหรับเด็ก
แต่เขาทำให้มันเซ็กซี่ แล้วเขาก็ได้แต่ยิ้ม
เขาก็แค่เล่นเพลงนั้น
และผมก็จำได้ที่คิดว่า เยี่ยม เพลงนี้ฮิตแน่
ไม่มีใครรุ่งได้โดยไม่มีคนอื่นช่วย
เพื่อนสนิทของผม แครอล ไชลด์ส
เธอเอา "แจ็คแอนด์จิล" มาจากนายจ้าง
แล้วเอาไปให้ไคลฟ์ เดวิส
เขาฟัง ซึ่งผมจะไม่มีวันลืมเลย เขาหลับตา
ใช่ เขาทำแบบนี้ แล้วผมก็คิดว่า มันดีหรือแย่กันนะ
เพราะผมไม่เคยเจอเขามาก่อน ผมไม่รู้
และพอเพลงจบ เมื่อเขาลืมตา เขาก็บอกว่า "เปิดอีกรอบซิ"
มันเป็นเพลง เป็นฝีมือการแต่งของเขา คือตัวเขาในฐานะนักแต่งเพลงที่เหนือชั้น
"ไคลฟ์ เดวิส ผู้บริหารค่ายเพลง"
"แจ็คแอนด์จิล" เนื้อเพลงสุดยอด ทำให้มันเป็นเพลงฮิต
ไคล์ฟ เดวิสเป็นคนคนหนึ่ง มากกว่าเป็นผู้บริหารค่ายเพลง
เขานั่งฟังผมพูด และถ้านั่นยังไม่พอ
หลังจากผมบอกเขาไปหมดแล้วว่าต้องการอะไร
ผมบอกเขาว่าผมเซ็นสัญญานี้ไม่ได้ นอกจากคุณจะจ้างแครอล เพื่อนผม
เธอเอาตัวเข้าเสี่ยงจนโดนไล่ออก เพื่อช่วยผมให้มาถึงตรงนี้
และเขาไม่เพียงแต่รับผม
เขายังจ้างแครอลด้วย ทำให้เขาเป็นคนพิเศษเหลือเชื่อสำหรับผม
จิล
ต้องให้แม่ได้ยินเพลงผมในดีทรอยต์
อัล เพอร์กินส์ที่คลื่นดับเบิลยูเจแอลบีบอกว่า "แม่คุณอยู่ไหน โทรไปสิ"
"ดับเบิลยูเจแอลบี 1400"
เขาบอก "เพลงเดียวที่ผมจะเปิด
ตลอด 15 นาทีนี้จะเป็นเพลงของคุณ"
เขาเปิดเพลงสี่เที่ยวติดกัน
แม่ผมก็เลยได้ฟังเพลงผมในวิทยุ
ตอนนั้นเราก็โอเคกันแล้ว
เรย์ พาร์เกอร์ จูเนียร์ ยินดีที่ได้พบ
เอฟเอ็ม เอเอ็ม ปรับตั้งมาอย่างดี ดูสิว่าคุณมี...
ผมไม่ทันสังเกต มีหน้าปัดวิทยุตรงนี้
เรย์ดิโอเป็นผลงานสร้างสรรค์ของเขา
เรย์ พาร์เกอร์ จูเนียร์เป็นคนแต่งเพลง
"ทูเพลสเซสแอตเดอะเซมไทม์" "ดิอาเธอร์วูแมน"
อย่าง "ยูแคนท์เชนจ์แดต"
ที่รัก ฉันจะรักเธอเสมอ ฉันสัญญาว่ารักเธอเสมอ
เพราะโลกทั้งหมดของฉันคือเธอ และเธอเปลี่ยนมันไม่ได้ ไม่เลย
เธอจะทำหรือพูดอะไรก็ไม่อาจเปลี่ยนมัน ฉันคิดเรื่องนี้มาหลายวัน
และตัดสินใจจะรู้สึกเช่นนั้น และเธอไม่อาจเปลี่ยนมัน
เพราะเธอคือคนเดียวที่ฉันรัก และเธอไม่อาจเปลี่ยนมัน
เธอเป็นคนเดียวที่ฉันต้องการ และเธอไม่อาจเปลี่ยนมัน
เธอเป็นคนที่ฉันรัก
เธอเป็นคนเดียวที่ฉันรัก และเธอไม่อาจเปลี่ยนมัน
เธอเป็นคนเดียวที่ฉันต้องการ และเธอไม่อาจเปลี่ยนมัน
จากที่เขาคิดถึงสภาพจิตใจของวง
จนถึงเรื่องฉุกเฉินในฐานะที่เขาเป็นศิลปิน
ผมรู้สึกชัดเจนมากว่านี่แหละเรย์จริงๆ
เราต้องทำเป็นขั้นตอนเพราะเขาออกจะขี้อาย
เขาเป็นมือกีตาร์ที่เก่งกาจมากในห้องอัด
และต้องพยายามระดับหนึ่งที่จะพาเขา
ออกมายืนหน้าไมโครโฟนโดยไม่รู้สึกอึดอัด
นั่นคือเรย์ดิโอ และเป็นเรย์ดิโอ ที่มีเรย์ พาร์เกอร์ จูเนียร์ร้องนำ
ในที่สุดเราก็ทำให้เกิดเรย์ พาร์เกอร์ จูเนียร์
ผมไม่เคยเจอเพื่อนในวงเขาสักคน
ผมไม่เคยเจอสมาชิกคนอื่น คือผม...
ผมเลยไม่เคยต้องคุยกับใคร
มันเหมือนเขาเป็นศิลปินเดี่ยวตั้งแต่ต้น
ที่ใช้ชื่อวงก็เพราะเขาขี้อายและพูดน้อย
เกินกว่าจะใช้ชื่อตัวเอง
แต่สำหรับผม ผมเจอแต่เขา คุยกับเขาคนเดียว
ไม่เคยเจอคนอื่นในวงเลย
สำหรับผม นี่ก็คือเรย์ พาร์เกอร์ จูเนียร์
หญิงสาวก็ต้องการรักเช่นเดียวกับคุณ
อย่าหลอกตัวเองให้คิดว่าเธอไม่ต้องการ
เธอจะสนุกไปทั่วก็ได้เช่นเดียวกับคุณ
หลายอย่างในเพลง "อะวูแมนนีดส์เลิฟ"
ไม่เหมือนเพลงไหนที่ผมเคยทำ
หนึ่ง มันเป็นเพลงแรกที่ผมร้องเองทั้งหมด
ผมแต่งให้อาร์เนลร้อง แต่ผมตั้งคีย์ผิด
ผมเล่นดนตรีจนพอใจ เรียบเรียงจังหวะแล้ว มันออกมาเพราะ
ผมลืมเช็กดูว่าเขาร้องได้มั้ย
แล้วผมก็จะใส่ชื่ออาร์เนล
เพราะเขาเป็นคนบอกว่า "คุณทำเพลงนี้มานานมาก"
"เสียงคุณก็ดี ฟังเพราะดีออก เปิดให้ไคลฟ์ฟังสิว่าเขาคิดยังไง"
เพราะหญิงสาวก็ต้องการรักเช่นเดียวกับคุณ
เฮ้ อย่าหลอกตัวเองให้คิดว่าเธอไม่ต้องการ
เธอจะสนุกไปทั่วก็ได้เช่นเดียวกับคุณ
พอได้ฟัง "อะวูแมนนีดส์เลิฟ" ไคลฟ์บอก "ดังแน่นอน นี่แหละ"
สารที่สื่อแข็งแรงมาก
สมัยนั้นสาวๆ ชอบเนื้อหาแบบนั้น
สถานการณ์ของผู้หญิงน่าสนใจมาก โดยเฉพาะในสถานีวิทยุ
เพราะในสมัยนั้นต้องจ้างคนโปรโมท
ให้นำเสนอ ให้เปิดในวิทยุ
แต่เพลงนี้ไม่ต้องโปรโมทมากนัก
ที่จริง สาวๆ ซื้อของขวัญให้ผมด้วย ผมได้ทีวีจากสาวคนหนึ่ง
และผู้กำกับรายการที่ปกติเป็นผู้ชาย
เขาบอก "ไม่รู้จะเปิดดีมั้ย"
ผู้หญิงที่รับโทรศัพท์
จะบอก "คุณจะไม่เปิด 'อะวูแมนนีดส์เลิฟ' ได้ยังไง"
พวกเธอให้เขาเปิด มันจึงเป็นแผ่นที่น่าสนใจมาก
ผมจะไม่มีวันลืมที่คนโปรโมทบอกผม
"นี่เป็นงานง่ายที่สุดที่ผมเคยเขียน พวกเขาต้องเปิด"
"ไม่งั้นก็เท่ากับต่อต้านผู้หญิง"
- และถ้าคุณฉลาด - เช่นเดียวกับคุณ
คุณควรหยุดสนุกไปทั่ว เฮ้ๆ
เพราะเธอจะทำเช่นกัน
เช่นเดียวกับคุณ
"บ๊อบบี้ บราวน์ รุ่นใหม่"
พ่อแม่ผมเคยเต้นเพลงนั้นในบ้าน
- แบบว่าช่วงคริสต์มาสน่ะ - นั่นสิ
พวกเขาทำขนาดนั้นเลย
หรือคืนวันศุกร์ตอนเล่นไพ่ พวกเขาก็จะเปิดเพลง
ทำไมจู่ๆ คุณถึงตัดสินใจแบบนี้
แทนที่จะทำตัวกลมกลืนกับคนอื่น ในการทำงานของคุณ
ผมทำเพลงฮิตมานานแล้ว แต่ผมตัดสินใจที่จะอัดเพลงของตัวเอง
คุณเป็นเรย์ พาร์เกอร์ จูเนียร์ได้ตั้งแต่แรกแล้ว
ใช่เลย
แต่ก็ใช้เวลาประมาณหนึ่ง
กว่าคุณจะยอมพูดว่า "ร่วมร้องโดยเรย์ พาร์เกอร์ จูเนียร์"
แล้วเป็นศิลปินเดี่ยว
มีแต่เรย์กับผมเสมอมา
ในห้องนี้มีสิ่งที่เทียบกันได้ ที่โรงแรมนี้
ประสบการณ์เหลือเชื่อ ขอบคุณนะ ขอบคุณๆ
ผมว่าเสียงเขา... มันก็แปลกอยู่นะ แต่เสียงเขาเซ็กซี่น่ะ
"เดวิด ฟอสเตอร์ "
เสียงร้องทุ้มนุ่ม เขาไม่ใช่มาร์วิน เกย์
เขาไม่ใช่เจมส์ อินแกรม เขาไม่ใช่บรูโน่ มาร์ส
แต่ก็ออกมาดี
เขาสามารถสร้างและปรับแต่ง เพลงพวกนี้ให้เข้ากับเสียงเขา
และต้องเป็นเสียงเขาคนเดียว มันก็เลยมีเสน่ห์อย่างมาก
คือเขารู้ว่าเขาเขียนเพลงให้ใครร้อง
เขาเขียนเพลงให้เรย์ พาร์เกอร์ จูเนียร์ และเขาทำได้ดี
สถานะสัญลักษณ์ทางเพศ มันดีหรือแย่ล่ะ
คือมันก็ตลกดีนะ ผมว่าผมเป็นผู้ชายตัวสูงถือกีตาร์
และหลังจากอัลบั้มที่สองหรือสาม สาวๆ ก็คลั่งไคล้ผม
เดี๋ยวนะ สามปีก่อนผมไม่ได้หล่อขนาดนั้นเลย
ผมมองตัวเองในกระจก ก็เป็นผู้ชายคนเดิมนี่ ถูกมั้ย
แต่ผมจะปล่อยไปตามนั้น ตามที่พวกคุณพูด
เห็นมั้ย อย่าลืมล่ะ
มีสองอย่างที่คุณต้องใส่ลงไป โอเคนะ
คุณต้องเพิ่มพลังดารา
ไม่ว่าจะเป็นตัวรองหรือคนหน้าใหม่
การเป็นคนดังช่วยได้มาก
เห็นชัดเลย เวลามีผู้หญิงมาเกี่ยว โอเคนะ
มันจะไปได้ดี ต่อให้คุณตัวอ้วนเตี้ย
มีตาข้างเดียวก็เถอะ
เรย์เป็นสัญลักษณ์ทางเพศ
"อีเลน พาร์เกอร์ ภรรยาของเรย์"
จะให้ฉันพูดเหรอ
ที่เรย์คิดว่าเขาเคยเป็นสัญลักษณ์ทางเพศ ที่เขา... เขาเคย... ไม่สิ ตอนนี้ก็ใช่
ขอโทษที พูดยากจัง
พ่อผมเป็นสัญลักษณ์ทางเพศ ผมไม่เห็นอย่างนั้นนะ
"เจริโค-กิ๊บสัน พาร์เกอร์"
ผมมองไม่ออกเลย
ใช่ มันทำให้ผมขำก๊าก นิตยสารพวกนั้นน่ะ
ผมเคยดูตอนที่เอาชื่อเขามาเสิร์ช
ผมแบบว่า ว้าว ตลกจัง
แต่พอคิดถึงบุคลิกภาพของเขาตอนนี้
มันเหมือนเราจินตนาการไม่ออกเลยว่า
เขาเองก็เปิ่นๆ และเป็นคนตลก
มันยากจะที่จินตนาการ ยากที่จะนึกออก คือผมเห็นรูปถ่ายบางรูป
เอางี้... ผมเอาให้ดูดีกว่า
เผอิญผมมีอยู่ตรงนี้พอดี
สิ่งหนึ่งที่ผมชอบในรูปนี้คือแหวนนิ้วก้อย
ซึ่งถ้าตกทอดมาถึงผมก็จะดี
"ไรท์ออน"
แหวนแมงดานี่คงบอกได้ว่า... ดูนาฬิกาเรือนทองนั่นด้วย
บางรูปทำให้ผมขำก๊าก แต่ใช่ นี่คือสัญลักษณ์ทางเพศ
และเราจะลืมรูปนี้ไม่ได้ รูปที่ผมเอามานี่
ถ้าอยากคุยเรื่องสัญลักษณ์ทางเพศ ก็ต้องดูรูปนี้
พวกคุณเคยเห็นมั้ย รอดูรึเปล่า วิลลี่ วองก้าผิวดำน่ะ
"ไรท์ออน"
ผมเป็นลูกพ่อ ถ้าพ่อเป็นสัญลักษณ์ทางเพศ
ผมก็น่าจะมียีนที่มาจากกลุ่มยีนนั้นด้วย
"เรย์ พาร์เกอร์ที่สาม"
โอเค ฉันยังเห็นภาพเขาในความคิด
ว่าเป็นสัญลักษณ์ทางเพศที่ฉันตกหลุมรัก
สำหรับผม ชีวิตผมสมบูรณ์แบบ ทุกอย่างดีเยี่ยม
ดนตรีของผมดีเยี่ยม สุขภาพผมก็ดีเยี่ยม
ทุกอย่างดีไปหมด เว้นแต่ตอนที่พ่อแม่ผมป่วย
สำหรับผม พ่อแม่เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิต
มีคนบอกผม... ผมว่าผู้จัดการนะ
"ทำไมสุดสัปดาห์ไม่ไปอยู่กับพ่อแม่ล่ะ
แล้วค่อยกลับมาอัดแผ่นนี้กันต่อ"
คือ... ไม่ ผมไม่ได้จะพูดเรื่องนั้น
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมอึ้ง
หาคำตอบไม่ได้ว่าจะทำยังไงดี
ผมเซ็นสัญญาใหม่กับเกฟเฟนเรคคอร์ดส์
และผมต้องจ่ายค่าปรับทุกวันที่ช้ากว่ากำหนด
ผมคิดว่าผมเสร็จช้าไป 400 วันนะ จ่ายวันละหลายร้อยดอลลาร์เลย
และผมต้องให้ทนายกลับไปทำสัญญาใหม่
เพราะผมเจ็บปวดและเสียใจ กับสิ่งที่เกิดขึ้นกับพ่อแม่
ผมนึกเพลงใหม่ๆ ไม่ออกเลย
ผมคิดอะไรไม่ออกสักอย่าง
ผมไม่อาจออกทัวร์ได้ เพราะผมต้องย้ายกลับไปดีทรอยต์
และผมอยากดูแลพ่อแม่
ผมไม่ได้เล่นดนตรีเลย ผมไม่ทำอะไรเลยอยู่หลายปี
และผมได้ยินเรื่องพ่อก่อน
พ่อเป็นมะเร็ง มะเร็งกระเพาะปัสสาวะ อะไรประมาณนั้น
เหมือนเราเพิ่งเดตกันใหม่ๆ ปีสองปีแรก
ตอนที่พ่อเขาเป็นมะเร็ง
ผมไม่ได้สังเกตด้วยซ้ำว่าแม่เริ่มมีอาการอัลไซเมอร์
เพราะผมทุ่มความสนใจให้พ่อหนักมาก
และทั้งสองคนป่วยพร้อมกัน
และมันทำให้ผมเสียใจมาก
ผมปวดใจมากที่เขาปล่อยให้ดีทรอยต์เป็นแบบนี้
นี่คือจุดเริ่มต้นของผมน่ะ
ฮอลแลนด์-โดเชอร์-ฮอลแลนด์ โมทาวน์ อุตสาหกรรมรถยนต์ ทุกอย่างเลย
สโมกกี้ โรบินสัน, มาร์วิน เกย์, สตีวี่ วันเดอร์
และนี่เป็นแรงใจทางบวก
ควรจะมีใครทำอะไรสักอย่าง
ผมฝันอยากเห็นทุกคนมาดีทรอยต์
และสถานที่นี้กลับมาน่าอยู่
และเป็นสถานที่แสนวิเศษอย่างที่เป็น
ผมมีความทรงจำดีๆ เหลือเชื่อ
ในสถานที่นี้ ที่อยู่ข้างหลังผมนี่
ผมปวดใจที่พวกเขาปล่อยให้บ้านโทรม
ผมอยากให้ตัวเองซื้อมาซ่อม และทำเป็นบ้านพักฤดูร้อนได้
คือละแวกนี้ พ่อแม่ทุกคน
ทุกคนคอยระวังเด็กๆ
มันเป็นสิ่งที่ดีมาก มีนักดนตรีเต็มไปหมดในย่านนี้
อย่างน้อยก็สี่ห้าคน บ้านเนธานก็อยู่เส้นนี้
ออลลี่อยู่ชั้นบนห้องผม ลินวู้ดก็เลี้ยวหัวมุมถนนไป
ที่นี่เหมาะกับการเติบโต
โอกาสก็แสนวิเศษในดีทรอยต์นี่
นักดนตรีในดีทรอยต์น่าจะมีที่ฝีมือดีระดับโลก
"พิพิธภัณฑ์โมทาวน์"
โมทาวน์ทลายกรอบเพราะเป็นค่ายแรก
ที่ติดอันดับท็อป 40 ในชาร์ตเพลงป๊อป ของซีเคแอลดับเบิลยู
ได้ยินว่าคนที่มีส่วนทำให้เกิดขึ้น คือโรซาลี ทรอมบ์ลีย์
โมทาวน์เปลี่ยนโฉมหน้าอเมริกาอย่างที่เรารู้
มันเปลี่ยนจากค่ายสีผิว
ที่พวกเขาเรียกดนตรีคนดำไปสู่ดนตรีทุกแนว
โมทาวน์เชื่อมโลกเข้าด้วยกัน
ผมภูมิใจที่เป็นคนดีทรอยต์ เป็นส่วนหนึ่งของความฝัน
ผมถูกเลี้ยงมาให้ไม่เกลียดวัฒนธรรมไหนเลย
"เจย์ เกรย์ดอน"
ผมไม่โดนพ่อแม่ล้างสมอง
แต่ในสหรัฐอเมริกา คนที่นี่ถูกเลี้ยงมาให้เหยียดเชื้อชาติ
มันไม่ดีเลย
เห็นเลยว่ายังเกิดขึ้นในหลายแห่ง และทำให้ผมคลื่นไส้
ตอนแรกคุณพาเรามาที่นี่
ให้เราสร้างประเทศนี้
แล้วคุณก็อยากทุบตีเราจนตาย เพราะเราอยากเป็นพลเมือง
เราอยากเป็นส่วนหนึ่งของที่ประเทศนี้เป็นอยู่
ถ้านั่นคือเสรีภาพ ความยุติธรรม และความเสมอภาค ก็ให้สิ่งนั้นกับเราด้วยสิ
ตอนนี้น่าจะยากขึ้นอีก
เราต้องสงบปากมากขึ้นเพราะพวกเขาจะฆ่าเรา
ฆ่าที่หมายถึงฆ่าจริงๆ
ผมจะไม่พูดว่าโลกตึงเครียดมากขึ้น เรื่องเชื้อชาติ
แต่เรากำลังเจอกับความไม่สงบสุดๆ แล้ว
ผมผิดหวังจริงๆ ในเรื่องการเมือง สิ่งที่เกิดขึ้นในอเมริกาน่ะ
ประเทศถูกแบ่งแยกอย่างที่ไม่เคยเป็น ตั้งแต่ยุค '60 เป็นต้นมา
ผมไม่รู้ว่าพวกเขาจะแก้ไขยังไง
ผมพูดได้แน่ชัดเลยว่าเรย์โตมาอย่างลำบาก
สิ่งที่เกิดขึ้นกับเขานั้น
การที่เขาถูกตำรวจที่เห็นได้ชัดว่าโง่เขลาซ้อมเอา
คนที่ใช้เชื้อชาติและความกลัวของตัวเอง
และความชังต่อใครสักคน
ที่พระเจ้ามีแผนที่ดีกว่านั้นน่าเศร้ามาก
และผมแน่ใจว่าชีวิตทำร้ายเขาอย่างมาก
ผมคิดว่ามีการเหยียดผิวมากมาย ที่ซุกอยู่ใต้พรม
แต่สถานการณ์บางอย่างวันนี้เผยให้เห็นสิ่งเหล่านั้น
คุณอาจเปลี่ยนสถานการณ์ทางลบ เป็นสถานการณ์ทางบวกได้
ผมจะสร้างคุณค่าจากสิ่งนั้นได้ยังไง
สิ่งที่ดีที่สุดของดนตรีคือมันเป็นภาษาสากล
ในความคิดผม มันช่วยกอบกู้โลก
และนี่คือสิ่งที่จะเปลี่ยนโลก
เพราะคนทุกวัฒนธรรม ล้วนแต่ฟังจังหวะหรือดนตรีบางอย่าง
พวกเขาชื่นชอบ นั่นแหละ ที่ผมคิดว่าดึงดูดคนเข้าหากัน
ไม่มีคำพูดที่จะทำร้ายใคร ไม่มีการทะเลาะเบาะแว้ง
พวกเขาแค่ฟังเพลงและมีความสุข
สำหรับสิ่งที่เขาทำได้ในชีวิตผ่านทางดนตรี
เขาสามารถได้รับคำชื่นชม
ในการทำงานดนตรีและค้นพบพรสวรรค์ของตัวเอง
เขาจึงชนะในท้ายที่สุด
พวกที่จงเกลียดจงชังกลับพ่ายแพ้
ผมเคยคิดว่าอาชีพของผมสะดุด ผมเคยคิดว่าสิ่งต่างๆ หยุดลง
ปีต่อมา ผมได้รับโทรศัพท์จาก เจอริล บัสบี ที่เอ็มซีเอ
ชวนมาดูวงที่ชื่อนิวเอดิชัน
- เย็นไว้ก่อน - เธอต้องเย็นไว้ก่อน
โอ้ ระวัง
เขาบอก "นี่ เพื่อน นายต้องทำเพลงนี้"
ผมบอก "อ๋อ ฉันไม่อยากเขียนเพลงใหม่จริงๆ"
ผมเศร้าหนักเพราะพ่อกับแม่ป่วย
ใช่
เขาบอก "นายไม่ต้องเขียนเพลงใหม่ พวกเขาจะอัดเพลงเก่าของนาย"
คุณช่างโทรศัพท์ครับ
สายของผมมีอะไรแปลกๆ
เวลาผมต่อเบอร์สุดที่รัก จะได้ยินเสียงวางสายทุกทีไป
เพลง "มิสเตอร์เทเลโฟนแมน"
ผมแต่งในเวลาเดียวกับที่แต่ง "แจ็คแอนด์จิล"
ซึ่งทำให้ผมไปแอลเอเป็นครั้งแรกในรอบเวลานาน
ผมอยู่ในลอสแองเจลิส ทำเพลงให้นิวเอดิชัน
ผมกินมื้อเที่ยงที่ร้านสปาโก และพอเงยหน้ามองทางซ้าย
ก็เจอโปสเตอร์ โปสเตอร์สีดำ
และทุกครั้งที่ไปกินที่สปาโก ก็จะมีคนวาดอะไรสักอย่างบนนั้น
ผมว่า โปสเตอร์สีดำนี่มันอะไรกัน
ไม่มีอะไรเลย นอกจากสีดำ
รู้ตัวอีกที พวกเขาก็วาดวงกลมสีแดง และผมก็ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
โทรศัพท์ผมดัง สายจากแกรี่ เลเมล
เขาบอก "ผมมีหนังเรื่องหนึ่ง ที่เราต้องการเพลงมาใส่"
"เราไม่มีเวลาแล้ว ต้องได้เพลงด่วนจริงๆ
ชื่อเรื่องบริษัทกำจัดผี"
หนังออกฉายวันที่ 8 หรือ 9 มิถุนายน และตอนนี้ก็เมษายน หรืออาจจะพฤษภาคม
"ไอวาน ไรท์แมน ผู้กำกับ"
ผมได้เพลงแต่งใหม่มาหลายเพลง แต่ใช้ไม่ได้เลย
ผมว่าผมต้องฟัง เพลงป๊อปอย่างน้อยสัก 100 เพลง
พยายามหาแม่แบบที่จะเอามาอัดเพลง
ผมไปที่โรงถ่ายหนัง ดูหนัง
ผมนั่งกับผู้กำกับ ไอวาน ไรท์แมน
และเขาไม่รู้จริงๆ ว่าผมเป็นใครหรืออะไร
เขาอธิบายให้ผมฟังว่าอยากได้อะไร และผมคิดว่า อ๋อ ผมทำได้
ผมจำได้ว่าให้เรย์ดูหนัง หรืออย่างน้อยก็ฉากนั้น
และเขามั่นใจมาก นั่นคือสิ่งที่ผมจำได้
เขาบอก "ผมว่าผมเข้าใจ ไม่น่าจะมีปัญหา"
ผมมีความคิดดีๆ ที่จะเป็นอินโทร ประมาณนี้
คือผมได้ความคิดนี้อย่างรวดเร็ว
แล้วเราก็มาถึงงานยาก
เขาบอก "แต่ผมอยากให้มีคำว่า 'บริษัทกำจัดผี' ในเพลงด้วย"
ผมเลยลอง...
บริษัทกำจัดผี บริษัทกำจัดผี
แล้วก็คิดว่ามันร้องไม่ได้ มันไม่ยากหรอก
แต่คำนั้นใช้ไม่ได้... มันร้องไม่ได้
ผมคิดอะไรไม่ออกเลยแม้แต่อย่างเดียว
ทำนอง เนื้อร้อง และทุกอย่างจะมาประกอบกันยังไง
และกลางดึกคืนนั้น ก่อนที่งานจะเสร็จ ผมเห็นโฆษณาบริการซ่อมท่อประปา
หรือกำจัดแมลงหรืออะไรสักอย่างในทีวี ที่มีปืนน่ะ
พวกเขาชักออกมาแล้วพ่นสเปรย์
และมีเบอร์โทรอยู่ข้างใต้
ผมจำได้ว่าในหนัง
มีนักปราบผีสี่คนพร้อมเบอร์โทรศัพท์
"บริษัทกำจัดผี"
ให้โทรไปถ้าต้องการให้ช่วย
แล้วผมก็ร้องว้าวเลย
เรื่องคือเรื่องคือการโทรหาบริษัทกำจัดผี ไม่ใช่ร้องเพลง
ผมบอกเลย เคล็ดลับอยู่ตรงนี้
ผมใช้คำว่า "บริษัทกำจัดผี" ในเพลงไม่ได้
เลยต้องเป็นเพลงที่เกี่ยวกับโทรศัพท์
ผมยังนึกอะไรไม่ออกสักคำ แต่ผมได้แนวคิดแล้ว
จะโทรหาใครดี บริษัทกำจัดผีนั่นไง นั่นแหละ
แต่แมสเซ็นเจอร์จะมาตอนสามทุ่ม และนี่สองทุ่มครึ่ง
จุดนี้ ที่นี่เลย ที่ผมนั่งอยู่
ตอนแต่งเพลง "บริษัทกำจัดผี"
มีคนส่งของ แมสเซ็นเจอร์ นั่งอยู่ข้างนอก พร้อมที่จะเข้ามา
ผมไม่ยอมให้เขาเข้ามา
ผมล็อคประตู เพราะถ้าผมนึกคำไม่ออก
พวกเขาก็จะไม่จ่ายเงินผม
ผมก็เลยเขียนเพลง ขณะที่นั่งอยู่ตรงนี้โดยไม่ใส่หูฟัง
และร้องเสียงไกด์ที่เราเก็บไว้
ตอนนี้อัดเสียงแล้ว ฟังผ่านลำโพงได้
ถ้ามีอะไรแปลกๆ ในละแวกบ้าน
จะโทรหาใครดี
แล้วผมก็ร้องโดยนั่งอยู่บนพื้นแบบนี้
อัดใส่เทปแล้วส่งให้แมสเซ็นเจอร์
แล้วผมก็กลับบ้านไปนอน เพราะผมไม่ได้นอนมาสองวันครึ่ง
แล้วผู้กำกับ ไอวาน ไรท์แมน ก็โทรมา
ตอนกลางดึก
เขาบอกว่า "เพื่อน ผมชอบเพลงนี้มาก"
เขาส่งเพลงให้ผมประมาณ... ผมก็จำไม่ได้... ราวๆ ตีสามน่ะ
มันเร็วมาก ผมจำได้แค่นั้น
และผมก็จำได้ว่าใส่เทปลงไป แล้วผมก็ยิ้มออก
เขาทำได้เป๊ะเลย
มันน่าสนใจ เขามาจากมอนทรีออล อาจอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เรียบร้อยกว่า
เขาเอาแต่พูดว่า "คุณว่าอะไรนะ" เขาบอก "ผมไม่เกรงกลัวผีเลย"
ผมบอก ไม่ ผมจะพูดว่า "ผีที่ไหนฉันก็ไม่กลัว"
"ผีที่ไหนฉันก็ไม่เกรงกลัว" เหรอ ไม่ใช่ "เกรงกลัว"
"ผีที่ไหนฉันก็ไม่กลัว"
ไม่มีใครในโลกนี้กลัวผีและสิ่งลี้ลับเท่าผมแล้ว
เรย์น่ะ ตั้งแต่ฉันรู้จักเขามา เขาไม่นอนมืดๆ
"อีเลน พาร์เกอร์"
เราต้องเปิดม่านกว้างๆ ไว้
จะต้องมีแสงไฟกลางคืนน่ะ
ตอนผมเกิด แม่บอกว่าแม่เปิดไฟกลางคืนไว้
ผมเลยต้องเปิดไฟไว้ไม่ว่าจะไปที่ไหน
ผมไม่มีวันอยู่ในห้องมืดๆ ผมจะกัดลิ้นตัวเอง ผมจะชัก
ผมคิดจริงๆ ว่าผมคงยอมโดดตึก 50 ชั้น
เพื่อออกจากความมืด
ผมกลัวขนาดนั้นเลย
ถ้าฉันไม่อยู่และกลับบ้าน
หลังจากที่มืดแล้ว
ฉันกลับบ้าน ไฟทุกดวงในบ้านทั้งหลัง
จะเปิดไว้หมด
แล้วเขาจะบ่น "ค่าไฟบ้านเราแพงเหลือเชื่อ"
ครั้งแรกที่ผมรู้ว่าพ่อกลัวความมืดหนักมาก
"เรดมอนด์ ลูกชาย"
ผมไม่เคยรู้ ผมนึกว่าพ่อไม่กลัวอะไรเลย
ผมไม่มีวันลืม เราอยู่บนเรือสำราญ
ผมอายุ 12 และผมปิดไฟ
และกำลังจะเปิดประตู
มือผมยังไม่ทันถึงลูกบิด ผมก็ได้ยิน...
ผมได้ยินเสียงตีผนัง
ผมเปิดไฟอย่างไว
หันไปมอง พ่อจับแบบนี้เลย...
"ห้ามปิดไฟเด็ดขาด"
ผมเห็นสิ่งต่างๆ เคลื่อนไหวในบ้าน
ผมรู้ว่าหมอและทุกคนจะบอกว่า
"เรย์ คุณต้องเข้าใจนะ ม่านมันไม่ได้ขยับ"
ส่วนความคิดของผมน่ะ "คุณไปพูดแบบนี้
กับม่านสิ" เพราะมันขยับ
ทุกคนพูดถึงความเป็นอัจฉริยะของไคลฟ์ เดวิส
แต่ที่ผมจำได้คือ เขาไม่ชอบเพลงนั้น
ตอนไคลฟ์ได้ยินเพลงบริษัทกำจัดผี
เขาคิดว่า "บ้าเหรอ จะร้องให้ผีฟังเหรอ"
"เราปั้นนายขึ้นมา ให้นายเป็นหนุ่มมาดแมน ให้ร้องเพลงจีบสาวนะ"
เขาบอก "ฉันว่าเพลงนี้ไม่ไหวหรอก"
ผมบอก "เขาจะไม่ทำอัลบั้มกับคุณถ้าไม่ใช้เพลงนี้
และผมคิดว่านี่ต้องเป็นเพลงแรกด้วย"
ผมเลยต้องส่งหนังไปให้เขา
เขาจะได้ดูเป็นการส่วนตัว
แล้วผมก็บอกว่า "คุณจะทำอะไรกับอัลบั้มนี้ก็ได้
เราจะทำเพลงเต็มอัลบั้ม ทำอัลบั้มซาวด์แทร็ก"
เขาคิดว่าเป็นความคิดที่ดี
ครั้งแรกที่ได้ฟังเพลง ผมยังไม่ได้ดูหนัง
"ไคลฟ์ เดวิส"
แต่แบบนี้ก็ดีกับทุกฝ่าย
ผมจำได้ว่าเราอยากปล่อยเพลงออกไปเร็วๆ
ผมจำได้ว่าเพลงนี้ออกมา
หนึ่งสัปดาห์ก่อนหนังฉาย
และลงเอยด้วยการเป็นเพลงอันดับหนึ่งในปี 1984
ไคลฟ์น่ะ ตอนที่เขาโทรหาผม ก็ราวๆ สามสี่อาทิตย์ต่อมา
ผมคิดว่าเขาจะบอกว่าเพลงกำลังไต่ชาร์ต
และเราทำงานฟังยาก
เขาบอก "เราส่งออกไปแล้วสี่ล้านแผ่น"
ส่งออก ไม่ใช่ที่ขายในอเมริกานะ ส่งออก
แผ่นนี้ขึ้นอันดับหนึ่งใน 52 ประเทศทั่วโลก
อันดับหนึ่งหรือสองใน 52 ประเทศ
แผ่นออกเดือนสิงหาคม
พอกุมภาพันธ์ พวกเขาก็มอบโล่ ที่อัลบั้มขายได้สิบล้านแผ่น
แค่กุมภาพันธ์ อัลบั้มซาวด์แทร็กก็ขายได้สิบล้านแผ่น
และนั่นแค่ห้าหรือหกเดือนเท่านั้น
ก็ไม่รู้ว่าหนังช่วยดันเพลงรึเปล่า
"เออร์นี่ ฮัดสัน นักแสดง"
แค่ผมคิดว่ามันทำงานควบคู่กัน
ผมว่ามีความโหยหาอดีตอยู่มากในหนังเรื่องนี้
และมันสื่ออะไรหลายอย่าง
ผมคิดว่าเพลงจะยังคงฮิต
ต่อให้หนังไม่ได้เป็นปรากฏการณ์อย่างที่มันเป็น
เพราะมันเป็นเพลงที่ติดหูดีมาก
แต่ผมว่าทั้งสองอย่างทำงานประสานกัน
ถ้าคุณเดินไปหาใคร...
"เดวิด ฟอสเตอร์ นักดนตรี"
ไม่ว่าจะอายุเท่าไหร่ เป็นคนรุ่นไหน
แล้วถามว่า "จะโทรหาใครดี"
"บริษัทกำจัดผี"
คือทุกคนรู้จักเพลงนี้
สำหรับผม เพลงนี้เป็นตัวเขาน้อยที่สุด
"สตีฟ ลูเคเธอร์ โตโต้"
อ๋อ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าถ้าเป็นเนื้องาน...
ผมไม่มีวันเลือก "บริษัทกำจัดผี"
มันน่าจะเป็นเพลงที่ฮิตที่สุดของเขา
แต่ยังมีเพลงอื่นอีกมากมาย เขามีเพลงฮิตอีกมากมาย
ตอนนี้เวลาผมไปไหน เขาไม่รู้จักเพลงอื่นของผมแล้ว
เขาเห็นว่ามันเป็นเพลงโบราณ
ผมมีความฝันตั้งแต่อายุ 18
ที่จะมีดาวบนฮอลลีวู้ดบูเลอวาร์ด
ผมมาที่นี่กับพ่อแม่ตอนอายุ 17 พร้อมกับคิดว่าผมอยากมีดาวบ้าง
ผมรู้สึกตัวเองโชคดีและตื่นเต้นมาก
ผมมองมัน มันเหมือนฝันที่เป็นจริง
ผมไม่อยากเชื่อว่าจะมาไกลขนาดนี้
มันวิเศษสุดๆ
และผมรักแฟนๆ ทุกคนมาก ใช่
ผมมาที่นี่อย่างน้อยเดือนละสองสามครั้ง
แค่มาแสดงความชื่นชมและรับรู้
ว่าผมโชคดีมากขนาดไหน ผมปลื้มมาก
มาเลย อย่างที่คุณว่า มากันเลย
คุณชื่ออะไร
- จะโทรหาใครดี - บริษัทกำจัดผี
พ่อผมน่าจะเป็นคนดังที่ดีที่สุด เขาปลื้มกับมันมาก
คุณไม่มีวันได้ยินเรื่องของพ่อ
อย่างที่เคยได้ยินมาว่า
"คนนั้นคนนี้ขอลายเซ็น เขาบอกว่าไม่ได้"
ไม่ใช่พ่อผมแน่ พ่อผมจะว่ายข้ามมหาสมุทรเพื่อคุณ
เขามักจะเล่นมุกว่า "คุณคือคนนั้นคนนี้ใช่มั้ย"
"ใช่ ผมเอง"
มันเหมือน "โอ้ พระเจ้า"
ตอนที่เขาบอกว่าผมชอบเป็นคนดัง
บางทีมันก็น่าหงุดหงิดนะ แต่ในใจผม
ผมรู้สึกเหมือนคนที่ซื้อผลงานของผม
มันเหมือนพวกเขาซื้อรถฟอร์ดน่ะ เข้าใจนะ
ผมแน่ใจว่าถ้าคุณซื้อรถฟอร์ด คุณฟอร์ดจะชอบคุณ ถูกมั้ย
ผมเป็นแบบนั้นเหมือนกัน
ถ้าคุณซื้องานผม เท่ากับสนับสนุนผม
ผมใช้ชีวิตแบบนี้ได้ก็เพราะพวกคุณ ชอบงานของผมและสนับสนุน
ผมเลยรู้สึกเป็นหนี้บุญคุณทุกคนที่
ช่วยส่งเสริมอุดมการณ์ของผมน่ะ
ฉันตื่นเต้นสุดๆ ที่วันนี้จะได้พบกับ คุณเรย์ พาร์เกอร์ จูเนียร์
ปรบมือต้อนรับเรย์หน่อย
- พระเจ้า ดูเด็กพวกนั้นสิ - คุณจะมาตรงนี้ยังไง
ผมก็ไม่รู้ว่ามาตรงนี้ได้ยังไง
แต่สิ่งแรกที่ผมจะทำคือถ่ายเซลฟี่
เย้ พวกเรา เข้ามาเลย
โบกมือ
ผม... ดูนี่สิ... ดูกีตาร์ทั้งหมดนี่ ให้ตาย
สมัยฉันเรียน มีแต่คลาริเน็ตกับฟลุต อะไรประมาณนั้น
ฉันคิดว่า "พวกเธอมีกีตาร์กับกลอง ทุกคนก็เล่นให้มันส์ไปเลย"
นี่มันเหมือนฝันเป็นจริงเลย
สมัยเด็ก ฉันฝันอยากมีกีตาร์ในห้องเรียน
ระหว่างทางที่มาที่นี่ ฉันเลยคิดว่า
"โอเค เราจะพูดอะไรกับเด็กๆ ดี ที่จะไม่ใช้เวลานานมาก"
อย่ากลัวที่จะใช้ชีวิต
ผมทำงานหนักเพราะพ่อผมก็ทำงานหนัก
และเขาทุ่มเททุกอย่างให้ผมตั้งแต่วันแรก
เขาบอกผมว่า "ลูกพ่อ พ่อเก็บเงินให้ลูกเรียนมหาวิทยาลัย
ตั้งแต่ก่อนลูกเกิดอีก"
เพื่อให้ผมเป็นคนแรกในตระกูล ที่เรียนจบมหาวิทยาลัย
ผมบอกข่าวร้ายให้พ่อรู้
"พ่อ ผมไม่อยากเข้ามหาวิทยาลัย ผมมาเรียนแล้ว แต่อยากออก
เพื่อไปทัวร์คอนเสิร์ตกับวงร็อค"
"ผมอยากแสดงกับโรลลิ่งสโตน หรือสตีวี่ วันเดอร์"
ซึ่งผมคิดว่ามันดีกว่า ตอนนี้ก็ยังคิดว่าดีกว่า
แต่ประเด็นคือวันนั้นผมทำพ่อเสียใจมาก
ตอนที่ผมพรากความฝันเขาไป
ฝันที่อายุมากกว่าผมอีก
แต่อย่ากลัวที่จะใช้ชีวิต อย่าไปโรงเรียนแล้วบอกว่า
"แผนสำรองคือฉันจะเป็นเลขานุการ"
เพราะสุดท้ายจะได้เป็นเลขานุการจริงๆ
ถ้าอยากเป็นศิลปินร็อคแอนด์โรล ก็ทุ่มเททุกอย่างให้มัน
สิ่งเดียวที่ฉันเคยกลัวสมัยเด็ก
คือกลัวว่าจะอายุ 40-50 แล้วยังไม่ได้ลองทำ
พ่ออยากให้ผมเป็นแนวๆ พนักงานบริษัท
นั่นคือสิ่งที่เขาฝันไว้สำหรับผม
ส่วนฝันของผม นั่นไม่ใช่ฝันของผม
ผมไม่อยากทำงานออฟฟิศ
ผมไม่อยากออกแบบอะไหล่รถ ไม่อยากสร้างรถยนต์
ผมอยากขับอย่างเดียว
สักวัน ถ้าพวกเธออายุมากขึ้น
โดยไม่เคยลองทำตามฝัน
นั่นคือสิ่งที่เลวร้ายที่สุดที่อาจเกิดขึ้นได้
ถ้าลองทำตามฝันแล้ว แต่มันไม่เกิดขึ้น
อย่างน้อยเธอก็ได้ลอง
เธอก็จะนอนหลับฝันดีได้
แต่การไม่ได้ลองเลยนั้นมันเลวร้ายจริงๆ
ดูเหมือนฉันจะเห็นคนเก่งๆ หลายคนที่นี่
ฉันจะรอดูงานแกรมมี่ในอีกสักสองสามปีนะ
แล้วก็มีอะไรพิเศษที่...
ใช่ เรามีของขวัญเล็กๆ น้อยๆ
คุณอาจจะเดินไปให้พวกเขาเห็นว่ามีอะไร
ของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ช่วยถือนี่หน่อย
- พร้อมมั้ย - พร้อม
พร้อมกันรึยัง
ด้วยความยินดี
พวกเรา ไม่มีข้ออ้างแล้วนะ
ไม่มีข้ออ้าง ถูกมั้ย
วงร็อคเด็กน้อย ยังเช้าอยู่เลย
ผมคึกคักและตื่นเต้นมาก
ผมเห็นเด็กประมาณ 25-30 คนตื่นเต้นกันใหญ่
และเล่นดนตรีเจ๋งๆ ที่นี่
และพวกเขามองกีตาร์พวกนี้และมองสีสัน
ทำให้ผมนึกถึงตัวเองว่ารู้สึกยังไง
ตอนที่ได้กีตาร์คิงสตันตัวแรก
คือคุณจะเห็นแต่ละคน
เล็งว่าตัวเองชอบตัวไหน
เหมือนคนที่มองกีตาร์สีส้มแบบว่า
"นี่คือฉัน ฉันจะเล่นตัวสีส้ม"
แล้วก็จะเห็นคนอื่นมองตัวบัตเตอร์สก็อตช์
"นี่คือฉัน นี่แหละเหมาะกับฉัน"
ผมก็เลยหวังว่ามันจะจุดประกาย และบันดาลใจให้พวกเขาจริงๆ
เหมือนที่พ่อเคยบอกผม
เขาชอบให้ผมเล่นกีตาร์มาตลอด
เขาบอกว่าผมกำลังทำสิ่งที่สร้างสรรค์
ถ้าผมใช้เวลาขนาดนี้ในการทำสิ่งสร้างสรรค์
ผมจะไม่เอาเวลาไปทำอะไรเชิงลบ
เพลงนี้ง่ายมาก
พอฉันร้อง "จะโทรหาใครดี"
เธอก็ร้อง...
บริษัทกำจัดผี
แต่ต้องให้คึกคักกว่านี้
มีพลังมากกว่านี้ เหมือนกำลังสนุกน่ะ
ไม่งั้นเพลงก็จะไม่ฮิต
โอเคๆ เริ่มเลย
ร้องเลย เอาเลยนะ
ถ้ามีอะไรแปลกๆ ในละแวกบ้าน
จะโทรหาใครดี
บริษัทกำจัดผี
แบบนี้แหละที่ฉันชอบ
ถ้ามีอะไรแปลกๆ และดูไม่ดี
บอกมา จะโทรหาใครดี
บริษัทกำจัดผี
ผมเบื่อ "บริษัทกำจัดผี" มั้ยน่ะเหรอ
ผมเบื่อ "จะโทรหาใครดี" มั้ย
ผมเบื่อ "ผีที่ไหนฉันก็ไม่กลัว" มั้ย
ผมเบื่อ "ปราบผีทำให้รู้สึกดี" มั้ย
ผมเบื่อ "ฉันไม่ได้ยินเสียงเธอ" มั้ย
ผมเบื่อมั้ยกับ...
ไม่เลย ล้อเล่นรึเปล่า
มันเหมือนตัวเลขแปดชุดในล็อตเตอรี่ และตัวเลขพวกนั้นก็ออกหมด
คุณจะคืนล็อตเตอรี่ที่ถูกรางวัลมั้ยล่ะ
ผมถามใครๆ แบบนั้น
ผมว่าผมโชคดีที่สุด "บริษัทกำจัดผี" น่ะ
ผมคิดว่ามันคือสิ่งวิเศษที่สุดที่สามารถเกิดขึ้นได้
ทุกคนรู้จัก "บริษัทกำจัดผี"
และมันแต้มรอยยิ้มบนใบหน้าของทุกคน
พอเอ่ยชื่อเรย์ พาร์เกอร์ จูเนียร์
ทุกคนก็จะทำเหมือนกัน
"จะโทรหาใครดี"
"ขอโทษที ผมไม่ควรพูดแบบนั้น"
และพวกเขาก็ทำประจำ มันเหมือน "เฮ้ ผมทำได้เท่ดีนะ ผมนี่แหละใช่"
จะโทรหาใครดี
โอ เย้
เริ่มเลย
ฉันมีความรัก
กับผู้หญิงอีกคน
ชีวิตแสนสุขสันต์
จนเธอมาทำให้ใจสั่น
ฉันก็แค่ผู้ชายทั่วไป
สนุกกับชีวิตนิดหน่อยเรื่อยไป
ไม่คิดว่าจะมากขนาดนี้ได้
ไม่เคยเจอสาวไหนที่รักรุนแรงแบบนี้
ใครจะคิดว่าความสนุกชั่วคืน
จะกลับกลายเป็นรักที่ร้อนแรง
แปลคำบรรยายไทยโดย ขีดขิน จินดาอนันต์