Deze man komt hier vaak. Ik mag hem graag.
Hij is...
Hij is niet alleen... Ja, hij is sexy.
Hij is niet alleen knap, hij heeft ongeveer zoveel talent...
en hij doet er veel mee.
Voor een man met weinig talent heeft hij veel bereikt.
Nee, serieus, hij schrijft, produceert, hij mixt, speelt alle instrumenten.
Hij zingt, hij doet alles. Hij is een eenmansband.
Hij is Ray Parker jr.
Mensen denken dat ik wakker werd...
'Ghostbusters' schreef en weer naar bed ging.
Nou, er is veel meer gebeurd voor dat moment.
We beginnen bij het begin.
Ik ben opgegroeid in Detroit, waar ik erg trots op ben.
Want Detroit was in de jaren 60 en 70 het land van de mogelijkheden.
Motown had een onuitwisbare schaduw over onze buurt geworpen.
Alle ouders in de buurt... Onze buurt was één.
Je kon billenkoek krijgen van elke moeder of vader in de buurt...
als je stout was.
Alle ouders waren fatsoenlijk.
Alle mensen waren fatsoenlijk.
Ik had toevallig geweldige ouders.
M'n vader was arbeider. Hij deed het zware werk.
In de fabriek.
Hij wilde dat ik afstudeerde...
en de eerste van de familie met een kantoorbaan zou zijn.
Dat was zijn droom voor mij.
Maar niet mijn droom.
Rond m'n tiende...
zag ik Lovin' Spoonful bij The Ed Sullivan Show.
De elektrische gitaar boeide me.
Ik vond hem geweldig.
Hij fascineerde me, ik vond 'm mooi klinken.
Hij was elektrisch en voor mij was het de nieuwe eeuw in stappen.
Man, wat vond ik het tof. Ik zei: 'Hij kan hard.'
Sindsdien speel ik gitaar.
De mentor die m'n leven zou veranderen.
M'n leraar Alfred T. Kirby.
Alfred T. Kirby was een lange, witte man in de getto.
Ik weet niet hoe hij er kwam.
Maar hij werkte op de school in de buurt.
Mr Kirby vernoemde de band 'The Stingrays' naar mij.
In deze band zaten m'n beste vrienden al...
Nathan Watts en Ollie Brown.
Ollie drumde, Nathan speelde trompet.
Ollie en Nathan wisten niet dat ze genaaid waren.
Ik was de leider. Mijn band.
The Stingrays.
JEUGDVRIEND BANDLEIDER VAN STEVIE WONDER
The Stingrays.
JEUGDVRIEND DRUMMER
Ik wist niet dat z'n naam erin zat.
Maar dat is m'n vriend.
We speelden op ouderavonden...
in weeshuizen...
en we traden op in de buurt en waren de populaire band.
Mensen vonden ons zo schattig.
Kort daarna was ik aan het fietsen, vrij hard.
Met zo'n bananenzadel...
Een Huffy met vijf versnellingen.
Ik was aan 't fietsen, heel cool...
en ik stak m'n voet uit en raakte de stoeprand.
Hij draaide helemaal om en brak en ik moest in 't gips van m'n heup...
tot m'n tenen.
Dus oefende ik twaalf uur per dag met gitaar spelen...
elke dag, anderhalf jaar lang...
en zo kwam ik aan m'n 10.000 uur gitaar spelen.
Toen ik Ray ontmoette, had ik al een band...
The Dynasonics, en Ollie Brown was onze nieuwe drummer.
Hij zei: 'Ik heb 'n vriend, hij is top. Je moet hem hebben.'
'Goed, ik ga luisteren.'
Hij: 'Luister aan de telefoon.'
JEUGDVRIEND COMPONIST/PRODUCER
'I'm Losing You' van The Temptations was uit...
en Ray speelde het aan de telefoon op gitaar.
Het was zo goed dat ik zei: 'Zeg dat hij aangenomen is.'
Sylvesters band was verfijnder.
Zijn band had akkoorden...
een elektrische Wurlitzer-piano, net als Ray Charles.
Het was verpletterend. We hadden nog nooit zo'n sound gehoord.
En ik zei: 'Ze klinken als een plaat.'
Ik zal zeggen wat ik niet leuk vond aan de band.
We moesten van Sylvester zilveren pakken met witte overhemden aan...
en we waren 14. Waarom droegen we zilveren pakken?
Dat vond hij een geweldige look.
Hij is nu nog steeds zo.
Hij was trouwens Michael Jacksons bandleider...
tot Michael hem in pak zag...
en 'm direct ontsloeg.
De muziek was perfect, maar dat pak vond hij niks.
En zo zijn Ray en ik begonnen.
Zelfs al die jaren later...
nu ik met geweldige gitaristen heb gewerkt, decennialang...
is Ray nog de eerste die ik bel.
Toen ik 13 was...
belde Billy Henderson me om auditie te doen voor The Spinners.
Motown, kijk eens aan.
De kansen... We hadden Motown, Stax, Holland-Dozier-Holland.
We hadden clubs waar je elke avond heen kon.
Als je 14 of 15 was, konden je ouders je rijden.
Je kon zes of zeven bands per avond zien.
Ik had een optreden in Latin Quarter en Hamilton Bohannon...
kwam binnen en hoorde me spelen.
Ik ken Ray Parker...
BANDLEIDER MOTOWN
Hij was 14 jaar oud.
Ik ging naar een club.
Ik zag 'n jongen gitaar spelen.
Ik stelde mezelf voor: 'Ik ben Bohannon, bandleider...
van Motown Records en ik vind dat je goed speelt.'
Hamilton Bohannon was de drummer van Motown...
maar hij was ook de bandleider die alles van Motown dirigeerde.
Ik hoorde hem spelen en liet een oor op hem vallen.
Niet één oor, maar twee oren.
Hij nam me apart, zo van:
'Kom met ons spelen. In de bigband. Ik ben Motown-bandleider.'
Zoiets. Ik dacht: wie is die vent? Waar heeft hij het over?
Hij zei: 'Je speelt goed. Kun je met de grote jongens spelen?'
Hij kwam bij ons thuis en beloofde m'n ouders...
dat er geen drugs of alcohol zou zijn.
Hij haalde me elke dag zelf op en bracht me thuis...
als m'n ouders niet konden.
Ik wilde dat z'n ouders me vertrouwden met Ray.
We waren meteen familie.
Zo kwam ik bij de band in de 20 Grand.
Gladys Knight was de eerste groep waar we mee speelden...
samen met Parliament, met George Clinton die zong...
Dat is Parliament voordat het Funkadelic werd.
Ik ging met The Funk Brothers werken...
James Jamerson, The Temptations, Smokey Robinson, Marvin Gaye.
In mijn buurt waren alleen witte mensen op tv.
Ik dacht dat witte mensen letterlijk in de tv zaten.
We woonden in een enorm gesegregeerde buurt...
waar je geen witte mensen zag.
Als je door de buurt liep en naar de buren keek...
die waren allemaal zwart.
In een club was iedereen zwart.
Als je de tv aanzette, was iedereen wit.
We wisten niet beter.
Het was erg gescheiden.
Bepaalde grenzen kon je niet overschrijden.
De stad naast Benton Harbor heet Fair Plain.
ACTEUR/GHOSTBUSTERS
Zwarte mensen mochten 's avonds niet in Fair Plain komen.
De politie hield je dan aan, of erger.
Mijn middelbare school was geïntegreerd...
maar alleen in de zin dat zwarten erheen mochten.
We waren gescheiden.
Wij zaten in een ander systeem dan de witte kinderen.
We groeiden op in een tijd waarin Amerika veel over vrijheid sprak...
maar er niet naar handelde.
Dus 19...
Jeetje, '67, volgens mij was ik 13.
We waren op een uitje, want m'n vader had een speedbootje.
We gingen naar 't Eriemeer om baars te vangen.
Want ik hou van verse baars.
Dat was de eerste keer dat ik het woord 'rel' hoorde.
Ik wist niet waar hij het over had.
En we waren bij Dexter en de Boulevard en hij zei:
'We moeten omkeren. Er is een rel.'
Ik zei: 'Wat is een rel?'
Detroit is geschokt door vier dagen rellen, plunderen en brandstichting...
in de ergste rassengewelduitbraak dit jaar.
Hele huizenblokken veranderen in vlammenzeeën.
Er zijn minstens 36 doden, en ruim 2000 gewonden...
en de schade is de half miljard gepasseerd.
Gouverneur Romney heeft de noodtoestand uitgeroepen.
Er was overal brand. Er reden tanks over straat.
Onze middelbare school was de basis van de Nationale Garde.
Dat is hooguit tien straten verderop.
Het was moeilijk voor een kind van 14, 15 jaar oud.
Het was bijzonder. Maar gelukkig is dat voorbij.
Je kon letterlijk...
Ik zat er middenin. Ik kon de vlammen zien.
Ik zag de Nationale Garde op straat. In die buurten woonden wij.
Ik kwam thuis en zag auto's...
cabrio's met banken erin en het ging over plunderen.
Ik wist niet wat plunderen was.
En we zagen op tv mensen flessen door ramen van gebouwen gooien...
en de gebouwen afbranden.
Bij mij thuis kon je zo omhoog kijken en het vuur recht boven je zien.
Maar het benzinestation was twee, drie straten verderop.
Het was ongelooflijk wat er gebeurde.
Ik was doodsbang. Ik dacht dat de wereld verging...
want zoiets had ik sinds m'n geboorte nooit gezien.
En de hele stad was toen gesloopt. Alles was kapot.
Toen ik weken later naar school liep...
waren alle winkels waar we winkelden allemaal afgebrand, helemaal.
Alle ramen waren kapot en alles was uit de winkels gehaald.
Het was een heel enge periode in m'n leven.
Het enige waar ik op kon vertrouwen, was gitaar spelen.
Ik was onderweg naar Cass Tech en ik stond bij de bushalte.
Ik had m'n boeken en ging naar Cass Tech. Elke ochtend met dezelfde bus.
Vier, vijf agenten kwamen aan, trokken hun wapens en zeiden: 'Stop.'
Ik dacht: jeetje, iemand zit in de problemen.
Je kijkt om je heen. Ik wilde instappen.
Ik keek om me heen wat er was en hun wapens waren op mij gericht.
Ze grepen me, duwden me de steeg in...
niemand zei iets en dat zal ik nooit vergeten.
Als ze het nu deden, zouden m'n armen breken.
Maar toen hadden ze me zo vast...
op de auto, ze tilden me van de grond.
En de drie, vier andere mannen sloegen met vuisten op me in.
Op dat punt in m'n leven dacht ik echt:
Het is voorbij. Je komt hier niet levend uit.
M'n beste vriend, Nathan Watts, de bandleider van Stevie Wonder.
Z'n moeder kwam de veranda op...
en ze was nota bene een kleed aan het schoonmaken.
Genade van God op dat moment.
Ze was een kleed aan het schoonmaken en keek...
naar beneden en zag hoe ik afgetuigd werd.
Ze zei: 'Hij is een lieve knul. Wat doen jullie?'
Ze keken naar haar en zeiden niets.
Ze stopten met slaan en lieten me gewoon vallen.
Ik lag een tijdje op de grond.
Niemand heeft me ooit verteld waarom ze het deden.
Ze pakten me niet op. Ze zeiden nooit wat ik had gedaan.
Ze namen me mee de steeg in en begonnen me te slaan.
Weet je...
Man, daardoor...
Ik had daardoor minder zin in sport en een paar andere dingen.
Maar net als bij alles was het positieve dat 't opleverde...
dat ik thuis wilde blijven om gitaar te spelen.
Op een dag zou ik goed genoeg gitaar kunnen spelen...
om weg te komen.
M'n uitweg uit de gekte.
Bohannon stelde me voor aan Marvin Gaye...
en we begonnen met sessies met Marvin Gaye toen ik 15 was.
Die sessies waren overdag.
Dat kostte wat schoolwerk.
Ik heb op veel Marvin Gaye gespeeld.
Maar ik herinner me vooral het live album in Oakland Coliseum.
Bedankt.
Wat ik nog weet is dat we 'Distant Lover' inzetten, oké?
En ineens liet ik m'n gitaar bijna vallen.
Het publiek was zo onberispelijk luid. Er stond geen microfoon in 't publiek...
maar op de plaat hoor je 't door de gitaarmicrofoons...
en de drum- en basmicrofoons.
Als hij 'Distant Lover' zegt...
en het even duurt voor hij het couplet inzet, schreeuwden ze zo luid.
Zelfs bij de Rolling Stones was dat niet zo.
Ik heb ervoor of erna nooit zoiets gehoord.
Ik begon als huispianist...
bij Holland-Dozier-Hollands Invictus-label.
Toen ik er was, wilde ik Ray erbij betrekken.
Voor wie Holland-Dozier-Holland niet kent...
ze schreven 'Stop in the Name of Love', 'Sugar Pie Honey Bunch'...
en nog veel meer, dus dit was heel wat.
Elke dag bleef ik thuis in de hoop dat er iemand ziek zou zijn...
en Sylvester zou zeggen dat ze Ray moesten bellen.
We leerden Ray kennen via McKinley Jackson.
McKinley Jackson was de arrangeur.
Mijn eerste vraag was waar hij al die tijd zat.
Waar komt hij vandaan? Hoe kunnen we hem houden?
Holland-Dozier-Holland was net weg bij Motown...
en 't bedrijf Invictus Records en Hot Wax Records begonnen.
Ik wilde nieuw bloed binnenhalen en Ray was de eerste.
Ik was 15, ik kwam binnen bij Holland-Dozier-Holland...
waar Robert White en Eddie Willis weg waren.
En dan komt zo'n knulletje... Ik had hier wat dons...
een afro, en ik zag er niet uit alsof ik verstand van zaken had.
Ze zeiden: 'Wie heb je nou meegenomen?'
Toen ik dat knulletje zag binnenkomen...
Ze zeiden: 'Ik mag hopen dat hij kan spelen, of jij bent de klos.'
En hij had een klein versterkertje en begon te spelen.
Het was...
OPNAMETECHNICUS
Dat was het.
Hij begon te spelen en hij was goed. Ik was echt geschokt.
Ik vergeet dat nummer nooit.
'Everything Good is Bad, Everything Bad is Good.'
En ik moest van McKinley wah-wah-gitaar spelen...
nog een paar gitaren en toen we klaar waren...
hadden we drie of vier gitaren op de plaat.
Ik dacht: nu heb ik ze.
Hij heeft vier gitaren opgenomen. Als hij me slecht vond...
was ik allang weg geweest.
De rest is geschiedenis.
Hij presteerde en presteerde goed.
Dus het was goed en ik heb op al hun platen gespeeld.
HOLLAND-DOZIER-HOLLAND MET RAY PARKER JR.
Ze hadden The Honey Cone...
'Put it in the Want Ads', Laura Lee, 'If You Can Beat Me Rockin'...
You Can Have My Chair,' Freda Payne, 'Bring the Boys Back Home'...
Chairmen of the Board, 'Patches'. Die heb ik allemaal ingespeeld.
En ik vond alle acts daar geweldig. Echt geweldig.
Dus ik had op m'n 15e vast werk voor 350 dollar per week.
Joodse bar mitswa's en bruiloften leverden 35 dollar op.
En twee sessies per week bij ander studio's...
voor 90 dollar per drie uur.
Dus ik verdiende 600, 700 dollar per week.
Iedereen die hem hoorde, wilde hem bij hun sessies hebben.
Zo goed was hij.
Zo goed is hij. Hij is nog steeds goed.
Alles wat me in Detroit is overkomen...
Er zijn nare dingen gebeurd, maar Detroit blijft m'n favoriet...
omdat het 't land van de mogelijkheden was.
Ik belde Stevie Wonder op een avond en zei:
'Je moet die gitarist horen. Hij heet Ray Parker.'
En ik gaf Stevie Wonder Ray Parkers telefoonnummer.
Spreek ik met Ray Parker jr.? Met Stevie Wonder.
Music of My Mind is m'n favoriete plaat.
Ik luisterde er altijd naar in de auto.
Als een grote ster je belt...
of iemand waar je echt fan van bent...
denk je eerst dat je vrienden een grap met je uithalen.
Even een stukje terug.
Toen Stevie Wonder belde, dat kun je niet negeren.
Ik geloofde niet dat Stevie Wonder...
Kom op. Stevie Wonder? Die mij belt? Waar hebben we het over?
Ik zat thuis in Detroit toen de telefoon ging.
Stevie Wonder belde. Ik hing op. Echt waar.
Ik dacht: het is een vriend van me.
Klik, klik, en hij belde terug. Hij was erg volhardend.
Ik hing weer op. De derde keer zei ik iets...
wat ik dat niet had moeten zeggen, wat krachttermen en ik hing op.
Ik dacht dat hij een grapje maakte. Geeft niet.
Hij dacht dat ik een grapje maakte, dus ik belde terug.
Want ik wilde hem per se hebben...
en ik was enthousiast over z'n talent.
Dus ik belde weer en hij geloofde me.
En ik zei: 'Met Stevie, dit is geen grap.
Als je weer ophangt, krijg je klappen. Ik ken ook mensen in Detroit.'
Ik weet nog goed dat hij zei:
'We communiceren niet goed.
Wacht even. Ik wil je iets laten horen.'
Hij liet de ritmesectie van 'Superstition' horen.
Weet je nog hoe 'Superstition' klinkt? De drums doen...
Toen hoorde ik de moogbas en het clavinet erbij komen.
Ik dacht: mijn hemel.
Ik hing Stevie Wonder op. Waar ben ik mee bezig?
Kom op.
Hij zei: 'Je hoeft geen auditie te doen.
We gaan naar LA om het album Talking Book op te nemen...
en dan gaan we op tournee met de Rolling Stones.'
Vanaf dat moment veranderde alles.
Ik speelde in Sesamstraat met Stevie Wonder toen ik 18 was.
We spelen 'Superstition'.
Het is iets klassieks en we zaten in Sesamstraat...
dat ik als kind keek, met Big Bird en alle beroemde personages.
Daarna gingen we op tournee met de Rolling Stones.
Zoiets had ik nog nooit gezien.
Mensen schreeuwden. Ik dacht: wat gebeurt hier?
Ik ben maar een jongen uit Detroit. Wat is dit allemaal?
Er was een riff die Ray altijd speelde en ik hoorde hem tijdens de sessies.
En ik wilde dat hij bij dat nummer kwam meespelen.
'Maybe Your Baby.'
Hij kwam met 'Maybe Your Baby'.
Zoiets funky had ik nog nooit gehoord.
Het heeft...
Geluiden die op geen enkele plaat die ik had opgenomen stonden...
of zelfs ooit van andere mensen had gehoord.
Dit was een hele nieuwe ervaring. Wat nu?
Hij was heel ritmisch.
Hij had een klik met welke muzikanten er ook speelden...
en even goed met 'n andere gitarist als die er was.
Hij creëerde de lijm die alles bij elkaar hield...
met z'n gevoel voor ritme.
En hij volgde de syncopes en de dingen die ik wilde.
Het was bijna alsof hij m'n gedachten kon horen.
Stevie zag z'n bandleden als familie.
Hij zette ons op zijn podium, wat een grote prestatie was...
dus hij baalde als iemand ontslag nam, omdat een familielid dan zei:
'Ik stap uit de clan.'
Ik werk al 45 jaar met Stevie Wonder.
Vijfenveertig jaar, Mr Wonder.
Als je van de School of Wonder komt...
weet je dingen over muziek en hoe je een nummer maakt.
Ray zal je zeggen dat hij dat niet wist...
tot hij met Stevie werkte. Stevie leerde 'm alles.
Stevie heeft me nummers leren schrijven.
Hij nam me mee naar de studio, betaalde ervoor...
nam m'n nummers op, zong duetten met me...
en arrangeerde mijn muziek om te laten zien hoe het werkte.
Dus waarom stapte ik uit de band?
Ik denk dat hij nog boos op me is omdat ik uit de band ben gestapt.
We woonden toen in New York en ik wilde naar Californië...
waar de zon scheen.
Ik dacht dat de muziekindustrie in Californië was. Ik wilde daar zijn.
Dus ik vertelde hem dat ik wegging.
We hadden een drilsergeant van een tourmanager...
die zei: 'Je gaat niet weg. Iedereen is blij, kop dicht.'
Toen leek het bijna alsof ik gevangen werd gehouden...
in de band.
Ik weet nog dat ik in Corpus Christi, Texas, op de bank sliep op het vliegveld.
Ik zei: 'Ik ontsnap.'
Hij wilde de ster zijn en dat is hem gelukt.
Ik ben trots op hem.
En Stevie is boos?
Ik wilde een plaat met hem opnemen, maar dat was niet voorbestemd.
Hij deed z'n ding en het was geweldig.
En ik ben gewoon blij.
Blij met zijn succes.
Ik dacht dat als ik in Californië kon komen...
ik een ster zou worden.
Ja, dat zegt iedereen. Ik ga naar Hollywood en word een ster.
Maar het moet iemand lukken, dus ik zag m'n toekomst daar.
Ik ging naar de studio, The Record Plant...
of zoiets, een hele populaire studio.
Ik nam een gitaar in de ene hand, versterker in de andere...
en elke ochtend ging ik voor die studio's zitten...
met m'n gitaar, voor de deur.
Als je naar binnen wilde, moest je met me praten, of luisteren.
Toen ik Ray ontmoette, was hij heel jong. Hij was 19.
ADVOCAAT/AUTEUR
Het was duidelijk dat hij begreep hoe het zat.
Er zijn twee aspecten aan succesvol zijn in de muziekindustrie...
als creatief persoon: talent en drive.
Ray was die geweldige combinatie van talent en drive.
Ik was erg luidruchtig en ik zei tegen mensen:
'Je kunt me gitaar laten spelen of me 20 minuten horen praten...
en in de weg laten zitten...
of je laat me even spelen, luistert hiernaar en ik laat je met rust.'
De meeste mensen zeiden dan:
'Wauw, tien seconden en ik hoef niet met 'm te praten.'
De belangrijkste persoon in LA die invloed had op m'n...
Meer dan wie dan ook, was Gene Page.
Hij zette me aan 't werk in de sessiescene en hielp me echt op weg.
Gene Page was de nummer één arrangeur.
Hij heeft alles gedaan van 'You Lost That Lovin' Feeling'...
van The Righteous Brothers tot alles van Barry White...
alles van Lionel Richie met orkest, Elton John-platen met orkest...
Hij schreef de strijkers en blazers...
van 't mooiste instrumentale nummer uit de geschiedenis: 'Love's Theme'.
Glen Campbell was een gitarist in de studio met Gene Page.
Glen Campbell kreeg z'n eigen tv-programma.
Wie had gedacht dat ik daar baat bij zou hebben, maar er kwam een plek vrij.
Gene Page nodigde me uit voor een Barry White-sessie.
Ik weet nog dat Barry een liedje heel luid terugluisterde...
met een treinfluit erin.
Omdat ik uit Detroit kom, liep ik naar de bandrecorder...
de speakers stonden hard, iedereen had lol.
En ik had een idee voor 't nummer...
dus ik liep naar de bandrecorder en drukte op stop...
en de muziek stopte.
En Barry zei: 'Wat krijgen we nou?'
Ik zei: 'Pardon, Mr White. Prachtig nummer, maar ik heb een idee.'
Ik weet niet wat hij zag, maar hij keek me aan en zei:
'Nou, ga het dan spelen, verdorie.'
Ik speelde het stuk, hij vond het goed.
Ik stopte omdat ik dacht: terugspoelen, dan speel ik het helemaal in.
Hij zei: 'Doorspelen.'
Dus er zit een gat in de plaat...
van ongeveer anderhalve maat, zonder gitaar.
Dat is toen hij op de knop drukte en zei: 'Doorspelen.'
Ik ging door, het kwam op de plaat. We werden beste vrienden.
Barry White's manager woonde boven mij.
Hij parkeerde z'n witte Mark VII...
voor het hek, waar de deur was, omdat hij Barry White is.
Hij parkeert niet op straat. Hij parkeert op een fijne plek.
Hij stapte uit en ik zag hem.
Dus ik rende naar m'n auto en reed erheen...
want ik wilde een nummer laten horen. Maar helaas...
stond zijn auto te dichtbij, dus toen ik op de knop drukte...
tilde het hek zijn auto op...
en toen viel het hek op z'n auto...
het hek werd van 't gebouw gerukt en viel om...
Hij zei: 'Bedankt, dat had ik nodig.'
Ik zei: 'Sorry, maar je moet m'n nummer horen.'
Kun je geloven dat ik hem daarna nog steeds in de auto zette?
Hij had me neer kunnen slaan.
Ik zette hem in de auto en liet een nummer horen.
Hij nam het mee naar huis en schreef de tekst...
en dat nummer is 'You See the Trouble with Me.'
Het is twee keer wereldwijd nummer één geweest.
We hebben zes, zeven miljoen platen verkocht.
Barry White had geen nummer van mij nodig op z'n album.
Niets. Hij had ze niet nodig. Hij was de bestverkopende artiest...
van die tijd.
Barry hield niet van nummers van buitenaf...
maar hij maakte een uitzondering voor Ray en had een grote hit.
Wie maakte de meeste indruk op je?
Een man in Californië, Barry White.
Echt, toen je hierheen kwam? Wat heb je geleerd van hem?
Je was studiomuzikant.
Ik vond hoe snel hij het deed mooi. Drie hits op één dag.
Dat probeer ik ook. Ik heb 't nog niet onder de knie.
Barry White had een rare werkwijze.
Hij zei: 'Ik betaal jullie drie keer zoveel...
maar dan moeten er acht nummers af.
Het kan in twaalf uur, of in drie uur en dan naar huis.
Kan me niet schelen. Je krijgt hetzelfde.
Dit is het geld dat ik toewijs.'
Dus op een dag namen we 'You're My First, Last And Everything'...
'Can't Get Enough of Your Love'...
en 'Love's Theme' op, allemaal op dezelfde dag.
Allemaal op dezelfde dag.
PRODUCER/MUZIKANT
Ik weet niet meer wanneer ik Ray ontmoette, maar hij kwam de stad...
en de scene in gewaaid, als een vuurstorm.
STUDIOGITARIST/PRODUCER
Ik had 't gelukt dat ik een gewilde studiogitarist was.
Op een dag kwam ik binnen bij een opnamesessie...
en er zat een kerel naast me.
Ik dacht: hopelijk is hij goed.
Na één keer doorspelen wist ik...
dat hij de beste slaggitarist was die ik ooit had gehoord.
GITARIST
Ray is de beste nog levende slaggitarist.
Hij is een kanjer.
Hij had een geweldig funky ritmegevoel dat niemand in de stad had.
Toen Ray jong was, was hij niet bescheiden.
Als je wilde weten hoe goed Ray was, kon je 't hem vragen.
Wij waren de 'jonge, populaire' gitaristen.
Toen ik Ray Parker jr. ontmoette, gaf Ray me een hand en zei:
'Ik ben de beste gitarist ter wereld.'
Ik glimlachte en zei: 'Dat zien we nog wel.'
Ik vind hem geweldig en dat was hij toen ook al.
Maar als hij dat had gezegd, had ik 'm een klap gegeven.
Wat zeg je dan? Hij is Ray Parker.
GITARIST/TOTO
Ik moest lachen en zei dat ik 't had gehoord.
Ray is zelfverzekerd.
Hij is erg zelfverzekerd. Trouwens, hij is niet de beste gitarist.
Maar hij is heel goed.
Die man had een stijl die niemand van ons ooit had gehoord...
en sindsdien niet meer heeft gehoord.
Voor mij zijn die jongens familie. We hebben een hechte band.
Het is het soort liefde en het soort respect...
die ik m'n vrouw niet kan uitleggen. Ik kan 't m'n vrienden niet uitleggen.
Je moet een van de jongens zijn...
om te begrijpen wat het echt is en hoe belangrijk het is.
We houden allemaal zo veel van elkaar...
en weten dat 't de mooiste tijd van ons leven was.
Dat was 't mooiste tijdperk van ons leven.
Ray en ik hebben de bijzondere band...
van één stel hersens, vier armen en twee gitaren.
Letterlijk. Het is alsof we elkaars gedachten lezen.
De hersens zijn verbonden.
We vinden wat de ander speelt zo mooi...
en we werken zo goed samen...
en onze groove en pocket zijn zo hetzelfde...
Het is magisch.
Als we ergens binnenkomen waar een van ons ook is...
gaan we terug naar 1976, '77.
Alsof we jongetjes verkleed als oude mannen zijn.
De mooiste tijd van m'n leven.
Het allermooiste vind ik in de studio spelen met de jongens.
Het allermooiste, echt...
de mooiste tijd van m'n leven. -Het was een vruchtbare tijd voor muziek.
Er zat nog veel geld in de muziekindustrie.
Iedereen was nog enthousiast.
Platen werden gekocht, mensen speelden. Veel werk.
En die tijd meemaken dat al die artiesten...
muzikanten zoals wij wilden.
Toen ik gebeld werd om op Bill Withers' plaat te spelen...
Ik denk dat hij van anderen over me had gehoord...
maar ik was dol op Bill Withers' platen.
Dus ik vond het heel cool. Ik ga met Bill Withers spelen.
Op de achterkant van de hoes zie je mij in zwembroek barbecue eten...
op het gras. Zo leuk is het.
We gingen naar Bills huis en hij praat graag...
Hij zette z'n nummer in en ik denk:
Dit kan zo'n hit worden, net als al z'n andere hits.
Dus ik bedacht een geplukt refreinriedeltje op de gitaar.
Veel mensen spelen het anders, maar zo speel je dat stuk.
Het nummer 'Jojo' waren Ray en Steve Lukather.
Het is zo'n aanhoudend ding...
dat meer in de stijl is van wat Ray met een nummer doet.
Dat doet Ray gewoon.
Hij produceert altijd iets moois...
en ik ben dol op hem, dus ik ga veel met hem om.
Cheryl Lynn vereert me met haar aanwezigheid.
Mooier wordt het niet. Luther Vandross zong duetten...
met Cheryl Lynn. -Moet je jou horen.
Niemand heeft mij ooit gevraagd een duet met haar te zingen.
Ik wil wel met jou zingen. -Echt?
Altijd, wanneer dan ook. -Nu moet ik wel.
Afspraak is afspraak. -Je zegt het maar. Hij is top.
Toen we 'Got To Be Real' opnamen, was het net een homerun slaan...
als je voor 't eerst een knuppel oppakt. 'Hoe sla je hiermee?'
Niemand heeft de honkbal ooit teruggezien. Die is weg.
Meteen, toen we klaar waren met spelen...
En de beste muzikanten waren er.
...zeiden we tegen onszelf: 'Dat klinkt goed.'
Dat is het.
En je kunt 't wel vaker opnemen...
maar wat moest er nog meer gebeuren? Iedereen was strak.
Het geluid en de mix waren geweldig. Alles was mooi.
Een instrumentaal nummer van me draaiden ze vaak op The WAVE.
Het is een jazzplaat. Het heet 'After Midnite'.
Je zegt: 'Waarom pak je die gitaar in plaats van zo'n jazzgitaar...
of zo'n andere?' Nou, toen was ik eerlijk gezegd gewoon lui...
dus ik pakte de eerste de beste gitaar.
Herbie Hancock is muziekroyalty.
Ik ontmoette Herbie in San Francisco bij The Automatt.
Ik werd gebeld en dacht: nu mag ik jazz spelen.
Ik leer al m'n hele leven...
Ik speel gewoon... Een zooi noten.
En Herbie, vergeet ik nooit...
onderbrak me tijdens de eerste sessie en zei: 'Wat doe je nou?'
Het is echt waar.
Mijn basis is jazz.
Dat is niet echt Ray's basis.
Ik dacht: ik zit bij Herbie Hancock, we gaan jazz spelen.
Hij zei: 'Daarvoor heb ik je niet gebeld.
Ik hoorde dat je zo goed slaggitaar speelt. Dat wil ik horen.'
Ray was belangrijk voor me omdat hij de groove kon toevoegen...
zoals niemand dat kan.
Hij zei: 'Ik ken andere mensen die dat kunnen spelen.
Ik heb jou gebeld voor de groove, voor het ritme en zo.'
Ik was geschokt. Hij had me net zo goed kunnen slaan.
Wacht even, dit is niet wat ik dacht.
Dus in minder dan 60 seconden moest ik m'n hele denkpatroon aanpassen.
We hebben het heel leuk gehad.
Ik zat bij hem thuis in z'n studio aan een nummer te werken.
Hij had snelle akkoorden en ik zei: 'Ho.'
Hij zei: 'Oké. Meer hebben we niet nodig.'
Ik zei: 'Waar heb je het over?'
Hij zei: 'Die akkoorden die je speelde. We hebben alleen de eerste vier nodig.'
'Ik kan een heel nummer schrijven van wat jij in twee seconden speelde...
als je wat langzamer speelt.
En het werd zo goed...
dat we midden in de opnamesessie die hij betaalde...
ik al z'n spullen in mijn auto laadde...
hem in m'n auto zette, hem naar de studio in mijn huis reed...
en zei: 'Speel dat nu hier.'
Daarna vond hij mijn nummer dat ik van zijn nummer had afgeleid zo goed...
Het was fiftyfifty verdeeld.
...dat hij dat nummer later op een van z'n albums opnam...
met een zangeres.
'Tonight's the Night' van Ray Parker jr. en Herbie Hancock.
Ik ontmoette Chaka Khan in Chicago.
Ze kwam naar me toe en zei: 'Luister naar dit bandje.'
Ik keek naar haar en ik had andere plannen voor haar.
Ik zei: 'Stuur de band naar dit adres in San Francisco'...
omdat ze niet meewerkte met wat ik wilde.
Maar een jaar later...
schreef ik een nummer met The Groove...
met een geweldige gitaarriff...
Dat hoorde ik op de middelbare school.
Wie speelt dat? Ray Parker? Wie is dat?
Achttien? Was hij zo jong?
Maar ik ken die lick.
Ik wilde dat Stevie 't opnam, maar hij wilde niet.
Ik wilde Barry, hij wilde niet.
En Andre Fischer zei:
'We nemen 't op met onze band Rufus.' Ik zei: 'Wat is een Rufus?'
Ik had nog nooit van deze band gehoord. Maar niemand anders wilde.
Chaka kwam binnen...
Ik was er niet bij toen ze het inzong, maar ze...
maakte de tekst af, zong een nummer en ik vergeet het nooit.
Ik luisterde 't nummer na de opnames en ik zei: 'Zij kan zingen.
Zij kan echt... Wie is dat?'
Laat je horen voor Rufus.
'You Got the Love' is zo funky als maar kan.
Het is een knaller van ze.
Het stuwt, je...
Je houdt 't niet tegen en dat is Ray die op stoom is.
Chaka zei: 'Je kent me niet eens meer, hè?'
Ik zei: 'Hoezo? Ik heb je nog nooit ontmoet.'
Ze zei: 'We hebben elkaar wel ontmoet.'
Ze herinnerde me aan wat ik verkeerd had gedaan.
Als ik naar 't bandje had geluisterd in plaats van iets anders te denken...
was die band van mij geweest.
Ik had haar kunnen tekenen. Dat wilde ze.
Dus hoe ironisch is het...
dat ik een jaar later een hit heb met dezelfde stem?
Ze is zo lief, ze vergaf me dat, en sindsdien zijn we maatjes.
Wat het voor mij deed was, A: me een songwriter maken.
Mensen begonnen me op te merken.
En 't gaf me het vertrouwen om verder te gaan...
meer nummers te schrijven. 'Ik ben op de radio.'
Trouwens, je nummer op de radio horen was ongelofelijk mooi.
Horen dat 't wordt gedraaid. Ik wachtte vroeger op de zender...
luisterde de hele dag om mijn nummer op de radio te horen...
zodat je met je hoofd kon knikken. Dat was geweldig.
Ik deed een keer een sessie voor Jeff Barry, de producer.
Jeff nam de gitaar...
Ze haalden mijn gitaar eruit en maakten er iets anders van.
Ray deed veel meer dan nodig was met de Don Kirshner-tune.
Hij heeft 't letterlijk geschreven.
Ik ben er ook niet voor betaald, niet genoemd.
Dat is onvergeeflijk.
Dat is zijn mojo. Dat is zijn nummer, zijn ding.
En hij werd niet genoemd.
Maar die gitaar, wat er interessant aan is...
is dat iedereen mijn speelstijl herkende...
en iedereen herkent het als ze het horen.
'Dat klinkt als Ray. Heb je er iets voor gekregen?' Nee.
Als sessiemuzikant word je ingehuurd.
Je speelt meestal drie nummers in drie uur.
En die dag hadden we pauze...
tussen de twee sessies van drie uur, een lunchpauze.
Ik had thuis een nummer geschreven en een groove bedacht...
maar ik wilde het horen met drums, bas, keyboard...
zodat ik m'n groove kon horen.
Toen de producer na de lunch binnenkwam...
en zei: 'Toffe groove. Nemen we die op voor Leo Sayer?'
Zei ik meteen: 'Dat is mijn nummer. Wacht even.
Ik heb 't thuis geschreven. Waar hebben we het over?'
Hij zei: 'Ik geef je je percentage, maar wil je je advocaat bellen?
De groove is tof. We nemen 'm op.'
Dus ik speelde het in...
liet de band zien wat ze moesten spelen, nam alles op...
maar kreeg geen erkenning.
Dat werd Leo Sayers grootste hit. 'You Make Me Feel Like Dancing'
En het werd het beste r&b-nummer van het jaar.
Het won de Grammy.
Het was vreselijk. Ik zat thuis tv te kijken...
en een man die ik nooit had ontmoet, nam mijn Grammy in ontvangst.
Ik ken Leo niet.
ARRANGEUR/HOLLAND-DOZIER-HOLLAND
Ik ken Richard Perry en ik zeg niets over hem...
omdat we met elkaar botsten, zeg maar.
En hij wordt als schrijver genoemd van veel geweldig werk.
Daar laat ik het bij, maar...
Trouwens, ik bedenk ineens...
dat hij mij niet als schrijver noemde op de Pointer Sisters-plaat.
Veel van ons deden sessies en je zag dingen gebeuren...
en als de schrijvers werden genoemd, ontbrak er iets en...
Zo is het vak, en het is balen.
Zoals ik al zei, als je in die stoel zit, verwacht men dat je alles geeft.
Soms geef je te veel en krijg je er niet genoeg voor terug.
Maar dat is de aard van het beestje.
Maar Ray werd niet boos, hij nam wraak.
Het idee was dat je 15 jaar als sessiemuzikant hebt...
en dan kun je maar beter arrangeur worden, producer, artiest.
Hij had het al snel door.
'Ik geef niet alles wat ik weet weg voor een paar honderd dollar per dag.'
GITARIST
Als studiospeler was je een deel van de puzzel.
Je was één stukje.
Ik wilde de hele puzzel zijn en Ray ook.
Ray had te veel vuur en hield van nummers schrijven.
Hij had grote dromen en ik denk dat hij ze zelfs heeft overtroffen.
Hij stelde een doel en ging zelfs verder.
Wat me motiveerde om meer te doen...
Ik vierde Kerstmis thuis in Detroit en ik had twee nummers geschreven.
Ik had 'You've Got the Love' van Rufus en Chaka Khan...
en ik had 'Always Thinking of You' op The Love Unlimited Orchestra.
Barry White.
Dus ik ga naar huis en dacht: ik ben gitarist...
maar ik heb twee nummers geschreven. Ik ben goed bezig.
Dit is m'n eerste jaar in LA en ik doe het goed.
Ik kwam thuis bij m'n moeder.
Ze keek naar de plaat en zei: 'Ik zie je niet.'
Ik zei: 'Mam, je ziet mij niet.
Ik sta niet op de plaat. Ik heb het nummer geschreven.'
'Wat betekent dat?'
'Dat ik met een potlood de akkoorden schreef, de tekst.'
'Waar is jouw naam?' 'Mijn naam staat op 't etiket.'
En ze pakte 't etiket en zei:
'Geef me m'n vergrootglas.'
Ze pakte het vergrootglas.
Ze deed er zo mee, om m'n naam te zien en er stond:
'R. Parker.'
En zelfs m'n moeder wist iets van drukwerk en ze zei:
'Nog één teken en ze hadden je 'Ray' kunnen geven...
in plaats van de punt. Ze hadden je Ray kunnen geven.
Kon je hele naam er niet op?'
Je begrijpt dat toen ik thuiskwam voor Kerstmis...
m'n ego zo groot en voordat ik vertrok, was het zoiets.
Dat motiveerde me om aan de slag te gaan.
Ray had op hits gespeeld...
die miljoenen verkochten, maar 't was zijn plaat niet.
Hij wilde een ster worden.
Hij droomde van roem omdat hij daar altijd van droomde...
en z'n dromen kwamen uit.
Ik beloofde mezelf: 'Weet je wat?
Ik moet een plaat maken met mijn foto op de voorkant...
en mijn naam erop, zodat m'n moeder weet wat ik doe.'
Ik was bij een sessie voor Gene Page met Ray...
en het was vlak na z'n 'Jack and Jill'-demo.
Ik had 'm gehoord dacht: dat klinkt als een hit.
'Ik denk dat je een hit scoort.'
We stonden op 't podium voor Gene Page. Het was voor de Osmonds.
En Gene tikte af.
'Eén, twee.'
En toen hoorde ik 'Jack and Jill' door m'n koptelefoon schallen.
Ray had z'n cassettespeler...
voor de microfoon bij z'n versterker gezet en het was...
Over ballen gesproken.
'Ik wil dat iedereen m'n nummer hoort.' 'Wat denk je van tijdens 'n pauze?'
Hij begon over een nummer dat hij had geschreven.
Ik zei: 'O, god, hij schrijft een nummer.'
Toen begon hij 'Jack and Jill' te spelen.
'Jack, Jack came down...' En het was goed.
Ik maakte een nummer van Holland-Dozier-Holland na.
Ik vond die nummers goed van: 'Fee-fi-fo-fum...
I can smell the presence of someone.
Somebody's been sleeping in my bed.
Somebody's been in my best booze.'
Ze hadden een nummer.
'You dance to the music, you gotta pay to the piper. Ask your mama.'
Ik vond dat een prachtig nummer.
Ze hadden van dat soort nummers en teksten...
dus de muziek was goed en de tekst moest goed zijn.
Ik kon de muziek wel goed krijgen, want ik speelde gitaar...
maar ik moest hard werken om de verhalen goed te krijgen.
Tekstueel had hij 't goed neergezet...
als een kinderliedje...
maar dan sexy en hij lachte erbij.
Hij speelde dat nummer gewoon.
Ik weet nog dat ik dacht: dit is een hit.
Niemand redt het zonder de hulp van een ander.
Een van m'n beste vrienden, Carole Childs...
nam 'Jack and Jill' weg bij haar werkgever...
en bracht het naar Clive Davis.
Hij luisterde, ik vergeet dit nooit, hij had z'n ogen dicht.
Hij deed zo en ik dacht: is dat goed of slecht?
Want Ik had hem nog nooit ontmoet. Ik wist het niet.
Aan 't einde deed hij z'n ogen open en zei hij: 'Speel nog eens af.'
Het waren de nummers, hoe hij schreef. Het was hem als superlatieve schrijver.
PLATENBAAS
'Jack and Jill.' Een geweldige tekst die het een enorme hit maakte.
Clive Davis was platenbaas, maar bovenal iemand...
die naar me luisterde en alsof dat niet genoeg was...
zei ik nadat ik had gezegd wat ik allemaal wilde...
'Ik teken alleen als je m'n vriendin Carol aanneemt.
Ze offerde zichzelf op en werd ontslagen om mij hier te krijgen.'
Dus hij tekende mij niet alleen.
Hij nam Carol ook aan, wat hem heel bijzonder maakte voor mij.
M'n moeder moest m'n nummer horen in Detroit.
Al Perkins van WJLB zei: 'Waar is je moeder? Bel haar op.'
'Het enige nummer dat ik draai de komende 15 minuten is jouw nummer.'
Hij draaide het vier keer...
zodat m'n moeder m'n nummer op de radio kon horen.
Toen was het goed.
Ray Parker jr., leuk je te zien.
FM, AM. Hij heeft een hoge... Kijk eens.
Dat had ik niet gezien. Een radioknop.
Raydio was zijn creatie.
Het schrijfwerk van Ray Parker jr.
'Two Places at the Same Time', 'The Other Woman'.
En 'You Can't Change That'.
Van z'n denkwijze over de groepsmentaliteit...
tot zijn opkomst als artiest...
wist ik zeker dat het echt Ray was.
We moesten het in fases doen omdat hij wat verlegen was.
Hij was echt een sessie... Een virtuoze gitarist.
Het kostte wat moeite om hem...
voor de microfoon te zetten, zich op z'n gemak te laten voelen.
Dus het was Raydio. Toen was 't Raydio met Ray Parker jr.
Uiteindelijk konden we er Ray Parker jr. van maken.
Ik heb z'n bandleden nooit ontmoet.
Geen enkel bandlid. Ik bedoel...
Ik had dus nooit met iemand anders te maken.
Hij was in feite vanaf het begin een soloartiest...
die een groepsnaam aannam omdat hij te verlegen en terughoudend was...
om z'n eigen naam te gebruiken.
Maar ik had alleen met hem te maken...
en heb nooit een ander bandlid ontmoet.
Dus voor mij was het altijd Ray Parker jr.
Meerdere aspecten van 'A Woman Needs Love'...
zijn uniek, vergeleken met alles wat ik ooit heb gedaan.
Het is het eerste nummer dat ik helemaal zelf zong.
Ik schreef het voor Arnell, maar in de verkeerde toonsoort.
Ik had de instrumenten perfect, het had groove en het klonk goed.
Ik was vergeten te checken of hij het kon zingen.
En alle lof voor Arnell...
want hij zei: 'Man, je werkt hier al zo lang aan.
Je stem klinkt goed. Het klinkt goed. Vraag wat Clive ervan vindt.'
Toen Clive 'A Woman Needs Love' hoorde, zei hij: 'Instant hit. Zeker.'
De boodschap was sterk.
De dames vonden de boodschap geweldig.
De situatie van vrouwen was erg interessant, vooral bij radiozenders.
In die tijd moest je een plugger betalen...
die zorgde dat je op de radio kwam.
Maar deze plaat had weinig promotie nodig.
Dames kochten zelfs cadeaus voor me. Ik kreeg een tv.
En de programmadirecteur, meestal een man..
zei dan: 'Ik weet niet of ik dit draai.'
Het meisje aan de balie zei: 'Waarom draai je 'A Woman Needs Love' niet?'
Ze moesten dus wel, dus het was een interessante plaat.
Ik vergeet nooit dat die plugger zei:
'Dit is de makkelijkste plaat ooit. Ze moeten 'm draaien.
Anders zijn ze tegen vrouwen.'
Mijn vader en moeder dansten daar vroeger thuis op...
rond de kerst. -Ja.
Ze kwamen ermee...
op vrijdagavond als ze zaten te kaarten en de muziek aanzetten.
Waarom besloot je ineens...
in plaats van bij de rest te horen je eigen ding te doen?
Ik maak al lang hits, maar ik besloot m'n eigen plaat te maken.
Voor mij had je meteen Ray Parker jr. kunnen zijn.
Precies.
Maar het duurde zelfs even...
voor je 'met Ray Parker jr.' goed vond...
en daarna het solo-aspect.
Het was altijd alleen Ray en ik.
In deze kamer was iets vergelijkbaars, in dit hotel.
Het was een ongelofelijke ervaring, dus... Dank je wel.
Ik vond zijn stem... Dit is raar, maar zijn stem was sexy.
PRODUCER/MUZIKANT
Hij heeft een zachte zangstem. Hij is geen Marvin Gaye.
Hij geen James Ingram. Hij is geen Bruno Mars.
Maar het werkte.
Hij wist die nummers perfect te maken en af te stemmen...
op zijn stem en alleen zijn stem. Dat is op zich al heel magisch.
Hij wist voor wie hij schreef.
Hij schreef voor Ray Parker jr., en hij deed het goed.
Sekssymboolsatus. Was dat goed of slecht?
Het is grappig. Ik was een lange man met een gitaar.
En na het tweede of derde album zagen de dames me echt zitten.
Wacht eens even. Drie jaar geleden was ik niet zo knap.
Ik keek in de spiegel. Dat is dezelfde vent, toch?
Maar ik ga erin mee.
Vergeet niet dat je een paar dingen moet toevoegen.
Er moet star power bij.
Hoe klein je ook bent of hoe kort je meedoet...
elke vorm van roem is een pluspunt...
natuurlijk, als het om vrouwen gaat.
Het werkt ook als je klein en dik bent met één oog.
Ray als sekssymbool...
RAY'S ECHTGENOTE
Wil je dat ik dat zeg?
Ray die dacht dat hij een sekssymbool was, nee, is.
Sorry. Dit is moeilijk.
M'n vader als sekssymbool. Dat zie ik niet.
ZONEN
Dat zie ik niet.
Ik lag in een deuk om al die tijdschriften.
Als ik op z'n naam zocht, dacht ik: dit is grappig.
Maar als ik aan z'n karakter nu denk...
kun je je niet voorstellen dat...
Hij is gewoon te maf en grappig.
Het is moeilijk voor te stellen. Ik heb een paar foto's gezien.
En... Ik kan het beter laten zien.
Ik heb toevallig wat bij me.
Wat mooi is aan deze foto is die pinkring...
die ik graag zou willen erven.
Een pooierring, dus je weet... Moet je dat gouden horloge zien.
Sommige foto's zijn om te gillen, maar dit is het sekssymbool.
En deze mag je niet vergeten. Deze snap ik wel.
Als 't over een sekssymbool gaat, moet je deze hebben.
Hebben jullie ooit... Even wachten. ...de zwarte Willy Wonka gezien?
Ik lijk op m'n vader, dus als hij een sekssymbool is...
heb ik misschien één of twee van die genen.
ZOON
Ik zie hem nog voor me...
als het sekssymbool waar ik verliefd op werd.
Ik had een perfect leven geleid. Alles was goed gegaan.
M'n muziek ging goed. Ik was gezond.
Alles was geweldig, behalve toen m'n ouders ziek werden.
M'n ouders waren het belangrijkste in m'n leven.
Iemand zei... Volgens mij een manager.
'Ga een weekend naar je ouders. Kom terug, dan maken we de plaat af.'
Nee, dat bedoel ik niet.
Voor het eerst in m'n leven stond ik stil...
zonder idee wat ik moest doen.
Ik had een nieuw contract met Geffen Records...
en moest een boete betalen voor elke dag dat ik te laat was.
Ik was 400 dagen te laat en betaalde een paar honderd dollar per dag.
M'n advocaat moest een nieuwe deal sluiten...
omdat ik zo van streek was door wat er met m'n ouders gebeurde.
En ik kon geen nieuwe nummers bedenken.
Ik kon niets bedenken.
Ik kon niet op tournee, want ik woonde weer in Detroit...
en ik wilde voor m'n ouders zorgen.
Ik maakte geen muziek. Ik heb jaren niets gedaan.
Ik hoorde het eerst van m'n vader.
Hij had kanker. Blaaskanker of zo.
We hadden net één, twee jaar verkering...
toen z'n vader kanker had.
Ik had niet eens door dat m'n moeder alzheimer kreeg...
omdat ik zo met m'n vader bezig was.
Het gebeurde allebei tegelijk en ik was er echt kapot van.
Het breekt m'n hart dat ze Detroit zo hebben laten vervallen.
Dit is mijn begin...
Holland-Dozier-Holland, Motown, autofabrieken, alles.
Smokey Robinson, Marvin Gaye, Stevie Wonder.
Dit is een positieve, motiverende kracht. Iemand moet iets doen.
Ik droom ervan dat iedereen naar Detroit komt...
en dat de stad weer opbloeit...
en weer de prachtige plek wordt die hij is.
Ik heb geweldige herinneringen aan deze plek, achter me.
Het breekt m'n hart dat ze het huis hebben verwaarloosd.
Kon ik het maar kopen en er een zomerhuis van maken.
Deze buurt, alle ouders... Iedereen lette op de kinderen.
Het was iets positiefs. Overal in de buurt muzikanten.
Minstens vier of vijf. Nathan woonde in de straat.
Ollie woonde boven me. Lynwood woonde om de hoek.
Het was een geweldige plek om op te groeien.
De kansen waren geweldig hier in Detroit.
De muzikanten in Detroit behoren tot de beste ter wereld.
Motown sloopte muren, want zij waren de eerste...
in de Top 40, hitlijsten, op CKLW.
Rosalie Trombley was daar vooral verantwoordelijk voor.
En Motown veranderde Amerika zoals we het kenden.
Het ging van rasplaten...
of wat ze 'zwarte muziek' noemden, naar alle muziek.
Motown verenigde de wereld.
Ik ben trots dat ik Detroiter ben, dat ik deel uitmaak van de droom.
Ik ben opgevoed om geen enkele cultuur te haten.
GITARIST/PRODUCER
Ik ben niet gehersenspoeld door m'n ouders.
Maar in de VS worden mensen opgevoed als racisten.
Het is niet cool.
Het gebeurt nog steeds op sommige plekken en ik word er misselijk van.
Eerst haal je ons hierheen.
Je laat ons dit land opbouwen.
Dan wil je ons doodslaan omdat we burgers willen zijn.
We willen deel uitmaken van dit land.
Als het voor vrijheid, gerechtigheid en gelijkheid staat, geef ons dat dan ook.
Het is nu moeilijker, waarschijnlijk.
We moeten vaker oppassen wat we zeggen, want ze vermoorden je.
Ze vermoorden je letterlijk.
Ik zeg niet dat er nu meer rassenspanning is...
maar we staan op het punt van een rel.
Ik ben teleurgesteld in de politiek, wat er in Amerika gebeurt.
En het land is sinds de jaren 60 niet meer zo verdeeld geweest.
Ik weet niet hoe ze het gaan oplossen.
Ray heeft zeker een moeilijke jeugd gehad.
Wat er met hem is gebeurd...
dat hij in elkaar is geslagen door duidelijk domme agenten...
die ras en hun angst gebruikten...
en hun afkeer van iemand...
waar God een groter plan voor had, is triest.
Het leven heeft ze er vast van langs gegeven.
Ik denk dat er veel racisme verborgen is gebleven...
maar bepaalde situaties van nu onthullen het.
Je kunt negatieve situaties in positieve situaties veranderen.
Hoe kan ik daar waarde uit halen?
Het mooiste aan muziek is dat het de internationale taal is.
Het is, vind ik, wat de wereld redt en wat de wereld zal veranderen...
omdat mensen uit alle culturen naar bepaalde muziek luisteren...
en ze vinden die mooi en dat brengt mensen samen.
Er zijn geen kwetsende woorden. Er is geen discussie.
Ze luisteren naar de muziek en genieten.
Wat hij in z'n leven heeft bereikt...
is dat hij een zegen bereikte...
van aan z'n muziek werken en z'n gave te ontdekken.
Dus uiteindelijk wint hij.
De haters hebben verloren.
Ik dacht dat m'n carrière stilstond. Ik dacht dat het voorbij was.
Een jaar later belde Jheryl Busby van MCA...
om de groep New Edition te zien.
Hij zei: 'Je moet dit nummer doen.'
Ik dacht: ik heb geen zin om een nieuw nummer te schrijven.
Ik was zo depressief omdat m'n ouders ziek waren.
Hij zei: 'Schrijven hoeft niet. Ze willen een oud nummer opnemen.'
Dat was 'Mr. Telephone Man'...
dat ik tegelijk met 'Jack and Jill' schreef...
waardoor ik trouwens voor het eerst in lange tijd naar LA ging.
Ik werkte in Los Angeles voor New Edition.
Ik zat te lunchen bij Spago's en keek naar links...
en er hing een zwarte poster.
En ze schilderden daar bij Spago's steeds iets anders op.
Ik dacht: wat is dat voor zwarte poster? Hij is alleen maar zwart.
Voor ik het wist, was er een rode cirkel. Ik snapte er niets van.
Mijn telefoon ging en het is Gary LeMel...
en hij zei: 'Ik heb een film waar we een nummer voor nodig hebben.
De tijd dringt. Het moet heel snel gebeuren.
Hij heet Ghostbusters.'
De film zou op 8 of 9 juni uitkomen, en het was april, misschien mei.
REGISSEUR/GHOSTBUSTERS
Ik kreeg steeds nieuwe nummers, maar geen ervan leek te werken...
en ik heb wel 100 popliedjes geluisterd...
om een voorbeeld te hebben om op te monteren.
Ik ging naar de studio, keek de film...
ging met regisseur Ivan Reitman praten en hij wist niet wie ik was...
en hij beschreef voor me wat hij wilde en ik dacht: dat kan ik wel.
Ik weet nog dat ik Ray de film liet zien, of dat stuk...
en hij was erg zelfverzekerd, dat herinner ik me.
Hij zei: 'Het lukt wel, geen probleem.'
Ik had goede ideeën voor de intro en het:
Dat heb ik heel snel bedacht.
En toen kwam het moeilijke.
Hij zei: 'Maar ik wil het woord 'Ghostbusters' in het nummer.'
En ik deed...
Ik dacht: dat is onmogelijk om te zingen. Het is niet moeilijk.
Dat is een stom woord om... Niet te zingen.
Ik had absoluut geen idee...
hoe de melodie en de tekst en alles zou worden.
En 's avonds laat, voordat het af was, zag ik een Roto-Rooter...
of een ongediertereclame op tv dat ze met die pistolen...
komen en alles bespuiten.
Het telefoonnummer stond eronder.
Ik herinnerde me uit de film...
de vier Ghostbusters met het telefoonnummer...
om te bellen als je hulp nodig had.
Ik dacht: wauw.
Je moet de Ghostbusters bellen, niet hun nummer zingen.
Dit is het geheim.
Ik kan het woord 'Ghostbusters' nooit in de muziek zeggen.
Het is een vraag en antwoord-liedje.
Ik had nog geen tekst, maar wel het concept.
Wie bel je dan? De Ghostbusters. Dat had ik.
Maar de koerier zou om 9.00 uur komen en het was 8.30 uur.
Dit is de exacte plek waar ik 'Ghostbusters' schreef.
De postbode, de koerier, stond buiten klaar.
Ik liet hem niet binnen.
Ik deed de deur op slot, want als ik geen tekst had...
zouden ze niet betalen.
Ik schreef het nummer hier zonder koptelefoon...
en zong de zang in die we hebben gehouden...
die nu op de plaat staat door die speakers.
En ik zong het zo, op de grond zittend.
Ik zette het op een bandje, gaf het mee...
en toen ging ik thuis slapen, want dat had ik tweeënhalve dag niet gedaan.
Ik werd gebeld door de regisseur, Ivan Reitman...
midden in de nacht.
Hij zei: 'Ik vind dit nummer echt goed.'
Hij stuurde het nummer... Ik weet het niet meer. Rond drie uur.
Het was snel, dat weet ik nog.
Ik weet nog dat ik het aanzette en glimlachte.
Hij had het te gek gedaan.
Hij komt uit Montreal, dus misschien een nettere omgeving.
Hij zei steeds: 'Wat zeg je nou? I'm not afraid of any ghosts?'
Ik zei: 'Nee, ik zeg 'I ain't 'fraid no ghosts'.'
'You ain't afraid of no ghosts?' 'Nee.'
'I ain't 'fraid no ghosts.'
Niemand op aarde is banger voor spoken en geesten dan ik.
Zolang als ik hem ken, heeft Ray nooit in 't donker geslapen.
RAY'S ECHTGENOTE
De gordijnen moeten wijd open. Er moet een nachtlampje zijn.
Toen ik net geboren was, had m'n moeder altijd een nachtlampje aan.
Dus ik moet overal een nachtlampje hebben.
Ik ben nooit in het donker. Dan slik ik m'n tong in. Krijg ik stuiptrekkingen.
Ik zou van een gebouw van 50 verdiepingen springen...
om uit het donker te komen. Zo eng vind ik het.
Als ik thuiskom na een nacht weg geweest te zijn geweest...
is elke lamp in het hele huis aan, aan, aan.
Dan zegt hij: 'Ongelofelijk, onze stroomrekening.'
Toen ik ontdekte dat hij bang is in het donker...
ZOON
Ik wist het niet. Ik dacht dat hij geen angst kende.
We waren op een cruiseschip.
Ik was 12 en deed het licht uit omdat ik de deur opendeed.
Voor ik de deurknop pakte, hoorde ik...
Ik hoorde gebons op de muren. Ik deed het licht snel aan...
Ik keek om en hij hield zich vast...
'Doe nooit het licht uit.'
Ik zie dingen bewegen in huis.
Ik weet dat de artsen zeggen: 'Ray, de gordijnen bewogen niet.'
Ik denk dan: zeg dat tegen de gordijnen, want ze bewegen.
Iedereen heeft het over Clive Davis' genialiteit...
maar wat ik me herinner, is dat hij 't nummer niet goed vond.
Clive's reactie op 'Ghostbusters' was: 'Ben je gek? Zing je een spook toe?
We hebben een macho van je gemaakt. Je zingt meisjes toe.'
Hij zei: 'Dit wordt niks.'
Ik zei: 'Je hebt geen platendeal als dit niet aan 't begin komt...
en ik vind echt dat dit het eerste nummer moet zijn.'
Ik moest de film dus naar hem laten sturen...
voor een privéscreening en ik zei: 'Zet al je acts op 't album.
We vullen een album. We maken een soundtrack.'
Toen vond hij het geweldig.
Ik had de film niet gezien toen ik het nummer hoorde.
PLATENBAAS
Maar dit was een win-winsituatie.
We wilden het nummer snel uitbrengen.
Ik weet nog dat het nummer uitkwam een week voor de première.
Het werd de nummer één van 1984.
Clive belde me drie, vier weken later...
en ik dacht dat hij ging zeggen hoe we in de lijsten klommen...
en dat we iets heftigs deden.
Hij zei: 'We hebben vier miljoen platen geëxporteerd.'
Niet in Amerika verkocht, maar geëxporteerd.
De plaat stond op één in 52 landen over de hele wereld.
Nummer één of twee in 52 landen.
De plaat kwam in augustus uit.
In februari kreeg ik een plaat voor tien miljoen stuks verkocht.
Tien miljoen albums van een soundtrack, alleen al in februari...
en dat was pas vijf of zes maanden later.
Ik weet niet of 't door de film kwam...
ACTEUR/GHOSTBUSTERS
...maar ik denk dat ze hand in hand werkten.
De film heeft iets enorm nostalgisch...
en het droeg veel met zich mee.
Het nummer was ook populair geweest...
als de film niet zo'n fenomeen was geworden...
want het is een effectief nummer.
Maar het was een goede synergie.
Als je iemand benadert...
PRODUCER/MUZIKANT
...hoe oud, van welke generatie ook en je zegt: 'Who you gonna call?'
'Ghostbusters.'
Iedereen kent 't nummer.
Voor mij definieert dat nummer hem het minst.
GITARIST/TOTO
Het lijdt geen twijfel dat z'n oeuvre...
Ik zou 'Ghostbusters' nooit zo kiezen.
Het was z'n grootste hit...
maar hij had zo veel andere nummers en hits.
Ze kennen nu nergens m'n andere muziek.
Ze vinden het oude muziek.
Ik droom al sinds m'n 18e van 'n ster op Hollywood Boulevard.
Ik was hier op m'n 17e met m'n ouders en het idee dat ik een ster heb...
Ik voel me gezegend en enthousiast.
Het is een droom die uitkomt.
Ik kan niet geloven dat het zo ver is gekomen.
Het is geweldig.
En ik hou zo veel van m'n fans...
dat ik hier twee, drie keer per maand kom...
om waardering te tonen en stil te staan...
bij wat een bofkont ik ben. Ik vind het mooi.
Dit lijkt er meer op. Zo.
Hoe heet je?
Who you gonna call? -Ghostbusters.
Mijn vader is de leukste beroemdheid. Hij vind het te gek.
Je hoort nooit over m'n vader... Zo'n verhaal van:
'Die-en-die vroeg om een handtekening en hij zei nee.'
M'n vader steekt de oceaan voor je over.
Het gaat altijd zo van: 'Ben jij die-en-die?'
'Ja, klopt.' Dan denk je: o, jeetje.
Hij zegt dat ik 'n ster zijn leuk vind...
Soms is het irritant, maar ik vind...
dat de mensen die mijn product kopen...
Het is hetzelfde als wanneer ze een Ford kopen.
Als je een Ford koopt, vindt Mr Ford je vast aardig.
Zo ben ik ook. Als je mijn product koopt, steun je mij.
Ik heb deze levensstijl omdat jullie van m'n product goed vinden en steunen.
Dus ik sta bij iedereen in 't krijt die mijn zaak steunt.
Ik vind het geweldig dat Mr Ray Parker jr. er vandaag is.
Applaus voor Ray.
Moet je die kinderen zien. -Hoe kom je hier?
Ik weet niet hoe ik er kom.
Maar eerst neem ik een paar selfies.
Ja, kom maar.
Zwaaien.
Moet je al die gitaren zien. Mijn hemel.
Wij hadden op school alleen klarinetten en fluiten en zo.
Jullie hebben gitaren en een drumstel en kunnen rocken.
Hier droomde ik van toen ik klein was, gitaren in de klas.
Ik dacht onderweg:
wat zeg ik tegen de kinderen dat niet zo lang duurt?
Wees niet bang om te leven.
Ik heb hard gewerkt omdat m'n vader hard werkte...
en me vanaf dag één alles gaf.
Hij zei: 'Weet je, ik spaar al zodat jij kunt studeren...
sinds voor je geboorte.'
Zodat ik de eerste zou zijn die afstudeerde.
Ik vertelde m'n vader het slechte nieuws:
'Pap, ik wil niet eens studeren. Ik doe het, maar ik wil stoppen...
om op tournee te gaan met een rockband.'
'Ik wil op tournee met de Rolling Stones of Stevie Wonder.'
Dat vond ik een beter idee en nu nog steeds.
Maar het punt is dat ik die dag z'n hart brak...
toen ik hem z'n droom afnam. Die was ouder dan ik.
Maar wees niet bang om te leven. Ga niet naar school van:
'Mijn plan B is secretaresse worden.'
Want dan word je secretaresse.
Als je een rockster wil worden, moet je alles geven.
Het enige waar ik als kind bang voor was...
was 40 of 50 worden en 't niet hebben geprobeerd.
M'n vader wilde dat ik een kantoorbaan zou hebben.
Dat was zijn droom voor mij.
En mijn droom... Dat was niet mijn droom.
Ik wilde niet op kantoor werken.
Ik wilde geen auto-onderdelen ontwerpen of bouwen.
Ik wil er gewoon in rijden.
Op een dag, als je ouder bent en je dromen nooit hebt geprobeerd...
dat is het ergste wat er kan gebeuren.
Als het je niet is gelukt, heb je het wel geprobeerd.
Dan kun je goed slapen.
Maar het helemaal niet proberen, is vreselijk.
Ik zie hier een groep met talent...
dus over een paar jaar ga ik de Grammy's kijken.
Was er iets bijzonders dat...
We hebben een cadeautje bij ons.
Wil je ze laten zien wat je hebt meegenomen?
Een cadeautje. Hier, pak aan.
Zijn jullie klaar?
Graag gedaan.
Jullie hebben geen smoesjes meer.
Geen smoesjes, toch?
Kinderen zijn te gek. Het is ochtend. Ik ben echt veel te enthousiast.
Ik zag net 25 of 30 kinderen uit hun dak gaan...
en geweldige muziek maken.
Ze keken naar de gitaren en de kleuren...
en toen dacht ik aan hoe ik me voelde toen ik m'n eerste Kingston-gitaar kreeg.
Je ziet iedereen kijken welke de mooiste is.
Eentje kijkt naar de oranje gitaar, van: 'Die is voor mij. Ik wil oranje.'
Dan zie je iemand anders met de gele.
'Dit is de mijne, dit is mijn ding.'
En ik hoop dat het ze echt inspireert.
En zoals m'n vader zei...
Hij vond het geweldig dat ik gitaar speelde...
omdat hij het positief vond.
Als ik zoveel tijd besteedde aan iets positiefs doen...
besteedde ik geen tijd aan iets negatiefs.
Dit is een makkelijk nummer.
Als ik zeg: 'Who you gonna call?'
Zeggen jullie... -Ghostbusters.
Maar met meer enthousiasme.
Meer energie, alsof je het naar je zin hebt.
Anders wordt de plaat geen hit.
Oké, daar gaan we.
Zingen, kom op.
Dat bevalt me wel.
Ben ik 'Ghostbusters' wel eens zat?
Ben ik 'who you gonna call' wel eens zat?
Ben ik 'I ain't 'fraid of no ghost' wel eens zat?
Ben ik 'bustin' makes me feel good' zat?
Ben ik 'I can't hear you' wel eens zat?
Of...
Nee. Ben je gek?
Het zijn acht getallen in de lotto en ze waren allemaal goed.
Zou jij het winnende lot teruggeven? Dat vraag ik mensen.
Ik vind 'Ghostbusters' een enorme zegen.
Het is het mooiste wat er kon gebeuren.
Iedereen kent 'Ghostbusters'...
en het tovert een glimlach op ieders gezicht.
Dus als ze Ray Parker jr. zeggen, doet iedereen hetzelfde.
'Who you gonna call? Sorry, had ik niet moeten zeggen.
Altijd en ik zeg: 'Ik vind het prima, ik ben hem.'
Who you gonna call?
Kom op.
Ondertiteling Vertaald door: Brian Winter