Oto chłopak, który często tu bywa.
Bardzo go lubię.
On jest...
Jest nie tylko... Tak, jest seksowny, nie musisz...
Nie tylko przystojny, ale nieco utalentowany,
i wie, jak talentu używać.
Jak na kogoś z minimalnym talentem, nieźle mu idzie.
Teraz poważnie. Pisze piosenki, produkuje,
miksuje, gra na wszystkich instrumentach.
Śpiewa, robi wszystko. To człowiek-orkiestra.
Ray Parker Junior.
Ludzie myślą, że obudziłem się rano,
napisałem Pogromców duchów i wróciłem do łóżka.
Dużo się wcześniej wydarzyło.
Zacznijmy od początku.
Dorastałem w Detroit i jestem z tego dumny,
ponieważ Detroit w latach 60. i 70. było krainą możliwości.
Motown rzuciło cień na naszą okolicę i nic nie mogło tego zmienić.
Wszyscy rodzice z okolicy byli jak rodzina.
Mogłeś dostać lanie od każdej matki czy ojca w okolicy,
jeśli psociłeś.
Wydawało się, że wszyscy rodzice byli dobrzy.
Wszyscy ludzie byli dobrzy.
Miałem cudownych rodziców.
Mój ojciec był robotnikiem, pracował fizycznie.
Pracował w fabryce.
Bardzo chciał, żebym skończyła studia
i został pierwszym pracownikiem umysłowym w rodzinie.
Marzył o tym.
To nie było moje marzenie.
Miałem jakieś dziesięć lat,
gdy zobaczyłem Lovin' Spoonful w programie Eda Sullivana.
Czy wierzysz w magię
W sercu młodej dziewczyny
Dźwięk gitary elektrycznej.
To było niesamowite.
Zafascynowała mnie, podobał mi się jej dźwięk.
Brzmiała elektrycznie i przenosiła w nowy wiek.
Podniecało mnie to. Powiedziałem: „Mogę być głośny”.
Od tego czasu grałem na gitarze.
Mentor, który zmienił moje życie.
Mój nauczyciel, Alfred T. Kirby.
Alfred T. Kirby był wysokim, białym facetem w getcie.
Nie wiem, jak tam trafił.
Ale był w szkole w biednej dzielnicy.
Pan Kirby nazwał zespół „The Stingrays” na moją cześć.
W zespole byli moi najlepsi przyjaciele,
Nathan Watts i Ollie Brown.
Ollie grał na perkusji, Nathan na trąbce.
Ollie i Nathan nie wiedzieli, że zostali wrobieni.
Ja byłem liderem. To był mój zespół.
Nazywał się The Stingrays.
NATHAN WATTS PRZYJACIEL Z DZIECIŃSTWA
The Stingrays.
OLLIE BROWN PRZYJACIEL
Nie zauważyłem, że ukrył tam swoje imię.
Ale to mój człowiek.
Graliśmy na wywiadówkach,
w sierocińcach,
występowaliśmy w lokalnych klubach i byliśmy super zespołem.
Ludzie uważali, że jesteśmy uroczy.
Niedługo potem jechałem szybko na rowerze.
Na jednym z tych rowerów z cienkimi siedzeniami.
Pięciobiegowa zmiana biegów.
Jadę i wyglądam super.
Wciągnąłem nogę i zahaczyłem o krawężnik.
Wykręciłem i złamałem nogę. Musieli mi założyć gips od pasa
aż do palców u stopy.
Więc ćwiczyłem granie na gitarze co najmniej 12 godzin dziennie
codziennie przez półtora roku.
Zrobiłem 10 000 godzin gry na gitarze.
Kiedy poznałem Raya, miałem już zespół,
Dynasonics, a Ollie Brown był naszym nowym perkusistą.
Powiedział: „Mam przyjaciela, jest świetny.Musisz go przyjąć”.
Powiedziałem: „Pójdę i go posłucham”.
A on: „Posłuchaj przez telefon”.
SYLVESTER RIVERS PRZYJACIEL
The Temptations wypuściło „I'm Losing You”
i Ray zagrał to na gitarze przez telefon.
Grał świetnie. Powiedziałem, że ma robotę.
Zespół Sylvestra był bardziej wyrafinowany.
Jego zespół miał akordy,
taki fortepian elektryczny, na jakim grał Ray Charles.
To było oszałamiające, nigdy nie słyszeliśmy czegoś takiego.
Pomyślałem, że brzmią jak nagranie.
Powiem wam, co mi się nie spodobało w tym zespole.
Sylvester kazał nam założyć srebrne garnitury i białe koszule.
Mieliśmy po 14 lat, a mamy nosić srebrne garniaki?
Uważał, że to był świetny styl.
Do dziś nic się nie zmienił.
Był liderem zespołu Michaela Jacksona,
aż Michael zobaczył go w garniturze i krawacie,
i zwolnił go z miejsca.
Muzyka była świetna, ale nie podobał mu się ubiór.
I tak się poznaliśmy z Rayem.
Nawet po tylu latach,
po pracy ze wspaniałymi gitarzystami
przez wiele dekad...
Ray jest nadal moim numerem jeden.
Gdy miałem 13 lat,
Billy Henderson zaprosił mnie na przesłuchanie.
To wstyd, w jaki sposób Kręcisz ze swoim mężczyzną
No i proszę: Motown.
Mieliśmy możliwości: Motown, Stax,
Holland-Dozier-Holland.
Mogliśmy chodzić do klubów co noc.
Jak mieliśmy 14 czy 15 lat, wozili nas rodzice.
Co noc mogliśmy zobaczyć sześć czy siedem zespołów.
Grałem w Łacińskiej Dzielnicy i Hamilton Bohannon
przyszedł posłuchać, jak gram.
Poznałem Raya Parkera.
HAMILTON BOHANNON LIDER MOTOWN
Miał 14 lat.
Pewnej nocy poszedłem do klubu.
Patrzę, dzieciak gra na gitarze.
Przedstawiłem się: „Jestem Bohannon, lider zespołu
Motown Records, podoba mi się, jak grasz”.
Hamilton Bohannon był perkusistą Motown,
ale też liderem zespołu,
który aranżował wszystko, co grali.
Jego gra przykuła moją uwagę.
I to nie jednego, a dwóch uszu.
Pociągnął mnie i zaczął mówić.
„Graj z nami w wyższej lidze. Jestem liderem Motown”.
Zastanawiałem się: „Kim on jest?
O czym on mówi?”.
Powiedział: „Podoba mi się, jak grasz. Dasz radę w wyższej lidze?”
Przyszedł do mojej mamy i zapewnił rodziców,
że nie będzie żadnych narkotyków ani alkoholu.
Codziennie mnie odbierał i odwoził,
jeśli moi rodzice nie mogli.
Chciałam, aby jego rodzice mi ufali.
Byliśmy jak rodzina.
Tak dostałem się do zespołu grającego w klubie 20 Grand.
Najpierw graliśmy z grupą Gladys Knight,
potem razem z Parliament, gdzie śpiewał George Clinton...
Chcę tylko wyznać, co twoja miłość...
To Parliament, zanim stali się Funkadelic.
Zacząłem pracować z The Funk Brothers,
Jamesem Jamersonem, The Temptations, Smokey Robinson, Marvinem Gayem.
Tam, gdzie dorastałem, biali byli tylko w telewizji.
Myślałam, że biali są w telewizorze. Dosłownie.
Mieszkaliśmy w bardzo segregowanej okolicy,
gdzie nie widywano białych ludzi.
Wszyscy sąsiedzi w okolicy
byli czarni.
W klubie wszyscy byli czarni.
Gdy włączało się telewizję, wszyscy byli biali.
Tyle wiedzieliśmy.
Panowała segregacja.
Pewnych granic nie mogłeś przekroczyć.
Miasto tuż obok Benton Harbor nazywało się Fair Plain.
ERNIE HUDSON AKTOR
Czarni nie mogli być w Fair Plain po zmroku.
Gdyby cię tam złapano, zatrzymałaby cię policja albo gorzej.
Chodziłem do zintegrowanego liceum,
ale tylko w takim sensie, że czarni mogli tam chodzić.
Byliśmy rozdzieleni.
Byliśmy w innym systemie niż biali.
Dorastaliśmy w czasach, gdy Ameryka mówiła dużo o wolności,
ale nie było jej widać.
Więc miałem 19...
W 1967 roku miałem 13 lat.
Jedziemy na wycieczkę, bo mój tata miał motorówkę.
Zabrał ją nad jezioro Erie, żeby łowić okonie,
bo lubiłem świeże ryby.
Wtedy pierwszy raz usłyszałam słowo „zamieszki”.
Nie wiedziałem, o czym mówił.
Ale przejechaliśmy kawałek i powiedział:
„Musimy zawrócić. Wybuchły zamieszki”.
Zapytałem: „A co to?”.
Cztery dni zamieszek, kradzieży i podpaleń w Detroit
w najgorszym wybuchu przemocy na tle rasowym.
Całe dzielnice płoną.
Co najmniej 36 zginęło, ponad 2000 zostało rannych,
a straty przekroczyły pół miliarda.
Gubernator Romney ogłasza stan wyjątkowy.
Płonęło wszystko i wszędzie. Czołgi jechały ulicami.
Nasze liceum było bazą Gwardii Narodowej.
To co najwyżej dziesięć przecznic od nas.
To było trudne dla czternasto- czy piętnastoletniego dziecka.
To było niesamowite.
Dzięki Bogu, że się skończyło.
Można by dosłownie...
Stamtąd, gdzie mieszkałem, widziałem płomienie.
Widziałem Gwardię Narodową na ulicach.
W takich dzielnicach mieszkaliśmy.
Wróciłem do domu i zobaczyłem auta,
kabriolety i pierwszy raz usłyszałem słowo grabież,
nie wiedziałem, co to znaczy.
Oglądaliśmy telewizję, gdzie ludzie rzucalibutelkami w okna budynków
i je podpalali.
U mnie w domu można było spojrzeć w górę
i widać było ogień.
Ale stacja benzynowa była jakieś dwie, trzy przecznice ode mnie.
To niewiarygodne, co się wtedy działo.
Byłem przerażony. Myślałem, że już po mnie.
W życiu nie widziałem czegoś takiego.
To był prawdziwy cios dla miasta.
Wszystko było zniszczone.
Kiedy poszliśmy do szkoły kilka tygodni później,
wszystkie nasze sklepy,
wszystkie sklepy spłonęły.
Wszystkie szyby były wybite, a wszystkow sklepach rozkradzione.
To był naprawdę przerażający okres w moim życiu.
Mogłem tylko polegać na grze na gitarze.
Byłem w drodze na Cass Tech, stałem na przystanku autobusowym.
Mam książki, jadę na Cass Tech.
Codziennie tym samym autobusem.
Pojawiło się pięciu policjantów, wyciągnęli broń i kazali się zatrzymać.
Pomyślałam, że ktoś ma kłopoty.
Rozglądnąłem się. Zaraz miałem wsiadać do autobusu.
Próbowałem zobaczyć, co się dzieje,
i zdałem sobie sprawę, że celowali z broni do mnie.
Złapali mnie, zabrali w alejkę,
nikt nic nie powiedział, nie zapomnę tego.
Gdyby zrobili to mi teraz, połamaliby mi ręce.
Ale wtedy tak mnie wzięli
i położyli na samochodzie.
A pozostała trójka waliła we mnie pięściami.
W tamtym momencie myślałem:
„To koniec. Nie wyjdziesz z tego żywy”.
Mój przyjaciel, Nathan Watts, lider zespołu Stevie Wondera.
Jego matka wyszła na werandę
i czyściła dywan.
Bóg okazał mi łaskę.
W tym momencie czyściła dywan. Spojrzała w tę stronę
i zobaczyła, jak mniebiją.
Powiedziała: „To dobry dzieciak. Co robicie?”.
Popatrzyli na nią i nic nie powiedzieli.
Przestali mnie bić i dali mi spokój.
Leżałem tak przez chwilę na ziemi.
Nikt mi nigdy nie powiedział, dlaczego to zrobili.
Nie byłem aresztowany.
Nigdy nie powiedzieli mi, co zrobiłem.
Zabrali mnie w uliczkę i zaczęli bić.
Wiesz...
To zabiło we mnie...
pasję do sportów i kilku innych rzeczy.
Ale jak chyba ze wszystkim innym, pozytyw tego był taki,
że wolałam siedzieć w domu i grać na gitarze.
I pewnego dnia, gdybym był wystarczająco dobry,
to by mi pomogło wydostać się stamtąd.
Wydostać się z tego szaleństwa.
MARVIN GAYE
Bohannon przedstawił mnie Marvinowi Gaye'owi
i zaczęliśmy grywać z Marvinem, gdy miałem 15 lat.
To było w ciągu dnia.
To tyle by było ze szkoły.
Grałem na wielu płytach Marvina Gaye'a.
Ale najlepiej pamiętam album na żywo z Oakland Coliseum.
Dziękuję.
Zaczęliśmy od „Distant Lover”, prawda?
I nagle prawie upuściłem gitarę,
krzyki były tak głośne.
Nie było mikrofonu na widowni.
Ale na płycie słychać krzyki z mikrofonów przy gitarze,
perkusji i basie.
Kiedy powiedział „Distant Lover”,
minęła chwila, zanim zaczął śpiewać,
wtedy krzyki był najgłośniejsze.
Nawet koncerty Stonesów nie był tak głośne.
Nigdy wcześniej ani później nie słyszałam czegoś tak głośnego.
Daleki ukochany
Zacząłem pracować jako pianista
z wytwórnią Invictus Hollanda-Doziera-Hollanda.
Chciałem przekonać Raya, żeby do nas dołączył.
Ci, którzy nie znają Holland-Dozier-Holland,
napisali: „Stop in the Name of Love”, „Sugar Pie Honey Bunch”,
i mnóstwo innych rzeczy, więc to była gruba sprawa.
Siedziałem w domu z nadzieją, że ktoś się rozchoruje,
i Sylvester po mnie zadzwoni.
Po raz pierwszy usłyszeliśmy o Rayu od McKinleya Jacksona.
McKinley Jackson był aranżerem.
Moje pierwsze pytanie brzmiało: gdzie on się podziewał?
Skąd on się tu wziął? I jak możemy go zatrzymać?
Holland-Dozier-Holland właśnie opuścili Motown
i założył wytwórnię Invictus Records i Hot Wax Records.
Chciałem sprowadzić świeżą krew i Ray był pierwszy.
Mam 15 lat. Dołączam do Holland-Dozier-Holland,
skąd Robert White i Eddie Willis odeszli.
I oto ten młody dzieciak, z młodzieńczym wąsikiem,
afro, i wyglądam jakbym nie wiedział, co robię.
Zapytali mnie: „Co to za koleś?”.
Kiedy zobaczyłem tego dzieciaka...
Powiedzieli: „Lepiej, żeby umiał grać, albo będziesz się musiał tłumaczyć”.
Miał mały wzmacniacz i zaczął grać.
Ot, tak.
REGGIE DOZIER INŻYNIER DŹWIĘKU
I tyle.
Zaczął grać i był dobry. Naprawdę, byłem w szoku.
Nigdy nie zapomnę tego utworu.
„Everything Good is Bad, Everything Bad is Good”.
McKinley dał mi do gry pedał wah-wah,
i kilka innych gitar, i zanim skończyliśmy,
mieliśmy trzy lub cztery gitary na tej samej płycie.
Pomyślałem, że teraz ich mam.
Nagrałem cztery gitary, gdybym mu się nie podobał,
już mnie by tam nie było.
Reszta jest historią.
Robił, co trzeba, i robił to dobrze.
Potem grałem na wszystkich ich płytach.
HOLLANDO-DOZIER-HOLLAND Z RAYEM PARKEREM JR
Mieli takie grupy jak Honey Cone,
grały „Want Ads”, Laurę Lee, „If You Can Beat Me Rockin',
You Can Have My Chair”, Freda Payna, „Bring the Boys Back Home”,
Chairmen of the Board, „Patches”.
Grałem na wszystkich tych piosenkach,
i kochałem wszystkich, którzy tam grali, byli po prostu cudowni.
Miałem 15 lat i stałe zatrudnienie za 350 dolarów tygodniowo.
Żydowskie bar micwy i wesela to około 35 dolców za imprezę.
Co tydzień, mając dwie sesje w różnych studiach,
zarabiałem 90 dolców za trzy godziny.
Zarabiałem 600-700 dolarów tygodniowo.
Doszło do tego, że wszyscy, którzy go słyszeli,
chcieli go na swoich sesjach.
Taki był dobry.
Jest tak dobry, nie mówię, że był, bo wciąż jest dobry.
Wszystko, co spotkało mnie w Detroit...
Mimo złych rzeczy, Detroit nadal jest moim ulubionym miastem,
bo to była kraina możliwości.
Któregoś wieczoru zadzwoniłem do Stevie Wondera:
„Posłuchaj jego gitary. Nazywa się Ray Parker”.
Dałam numer Raya Stevie Wonderowi.
Ray Parker Junior? Mówi Stevie Wonder.
Uwielbiam Music of My Mind.
Jeździłem po okolicy słuchając tego.
Kiedy dzwoni do ciebie ktoś, kto jest naprawdę sławny,
lub ktoś, kogo jesteś fanem,
pierwsze, o czym myślisz, to że to żart.
Cofnijmy się trochę.
Kiedy dzwoni do ciebie Stevie Wonder, nie da się przejść obok tego obojętnie.
Nie wierzyłem, że Stevie Wonder...
Daj spokój. Stevie Wonder? Zadzwonił do mnie? O czym ty gadasz?
Siedzę w domu i dzwoni telefon.
Dzwoni Stevie Wonder.
Rozłączyłem się. Naprawdę.
Pomyślałem, że to jeden z moich przyjaciół.
Klik, klik, oddzwonił. Był bardzo zawzięty.
Znowu się rozłączyłem, za trzecim razem powiedziałem coś,
czego nie powinienem był mówić, i znowu się rozłączyłem.
Myślałem, że żartuje.
On myślał, że żartuję, więc zadzwoniłem znowu,
bo chciałam, żeby dla mnie grał,
i byłem pod wrażeniem jego talentu.
Zadzwoniłem jeszcze raz i mi uwierzył.
Powiedziałem: „Tu Stevie, nie żartuję.
Rozłącz się znowu, to oberwiesz.
Też znam ludzi w Detroit”.
Pamiętam wyraźnie, że powiedział:
„Nie rozumiemy się”.
Powiedział: „Chwila. Chcę ci coś zagrać”.
Zagrał podkład do „Superstition”.
Jeśli pamiętacie „Superstition”, perkusja brzmi...
A potem wchodzi bas Moog i klawinet.
Pomyślałem: O Boże,
rozłączyłem Stevie Wondera, co ja robię?
Proszę cię.
Powiedział: „Nie musisz iść na przesłuchanie.
Polecimy do L.A., nagramy płytę Talking Book,
a potem pojedziemy w trasę z The Rolling Stones”.
Od tamtej pory wszystko się zmieniło.
To ja, kiedy grałem w Ulicy Sezamkowej ze Stevie Wonderem w wieku 18 lat.
Gramy „Superstition”.
To klasyka. Jesteśmy w Ulicy Sezamkowej,
oglądałem to jako dzieciak, z Wielkim Ptakiem
i wszystkimi znanymi postaciami.
Zaraz potem jedziemy w trasę z The Rolling Stones.
Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
Ludzie krzyczą. Co tu się dzieje?
Jestem tylko dzieciakiem z Detroit. Skąd my tutaj?
Ray zawsze robił ten sam riff. Słyszałem go podczas sesji.
Chciałem, żeby zagrał go do konkretnej piosenki.
„Maybe Your Baby”.
Zagrał „Maybe Your Baby”.
Nie słyszałem nic bardziej funky.
Brzmiało to...
Dźwięki, których nie było na żadnych nagraniach, nad którymi pracowałem,
nawet nie słyszałem tego u innych osób.
Więc to było zupełnie nowe doświadczenie.
Miał niesamowite wyczucie co do rytmu.
Potrafił grać z każdym,
i to tak dobrze, jak ktokolwiek z kim grał.
Potrafił połączyć wszystko w jedną całość
swoim rytmicznym podejściem.
Grał wszystkie synkopy i to, co chciałem,
jakby słyszał moje myśli.
Ma inne plany
Trochę mnie to martwi
A ja
Może twój kotek Ma inne plany
O tak
Stevie traktował zespół jak rodzinę.
Wziął nas na scenę, co było wielkim osiągnięciem,
więc nie lubił, gdy ktoś odchodził, bo to jakby członek rodziny
powiedział, że odchodzi z rodziny.
Gram ze Stevie Wonderem od 45 lat.
Od 45 lat, panie Wonder.
Jak ktoś jest po Szkole Wondera,
to dużo wie o muzyce, wie, jak tworzyć piosenki.
Ray powiedziałby wam, że nauczył się robić muzykę
dopiero pracując ze Steviem.
On nauczył go wszystkiego.
Stevie nauczył mnie pisać piosenki.
Zabrał mnie do studia, zapłacił za nie,
nagrywał moje piosenki, śpiewał ze mną duety
i aranżował moją muzykę, żeby pokazać mi, jak to będzie.
Więc czemu odszedłem z zespołu?
Myślę, że nadal jest na mnie trochę zły za odejście z zespołu.
Mieszkaliśmy wtedy w Nowym Jorku, a ja naprawdę chciałam pojechać do Kalifornii,
gdzie świeciło słońce.
Biznes muzyczny był w Kalifornii, myślałem, więc chciałem być w Kalifornii.
Powiedziałam mu, że zamierzam odejść.
Mieliśmy surowego managera, który powiedział:
„Nie odchodzisz z zespołu. Wszyscy są zadowoleni”.
W pewnym momencie czułem się jak w niewoli,
będąc w zespole.
Pamiętam, że w Corpus Christi w Teksasie spałem na lotnisku.
Powiedziałem: „Dzisiaj uciekam”.
Chciał być gwiazdą i tego dokonał.
Jestem z niego dumny.
Stevie jest wściekły?
Chciałem, żeby nagrał ze mną płytę,
ale nie tak miało być.
Zrobił swoje i wyszło świetnie.
Jestem szczęśliwy.
Szczęśliwy z jego sukcesu.
Sądziłem, że jeśli dotrę do Kalifornii,
to mi się uda.
Wiem, każdy tak mówi.
Pojadę do Hollywood i zostanę gwiazdą.
Ale komuś się musi udać, więc pomyślałem, czemu nie mnie.
Szedłem do studio takiego jak The Record Plant,
albo jakoś tak, to było bardzo popularne studio.
W jednej ręce miałem gitarę, w drugiej wzmacniacz.
Każdego ranka siadałem przed studio
z gitarą i blokowałem drzwi.
Jeśli chcesz wejść,
porozmawiaj ze mną albo posłuchaj, jak gram.
Poznałem Raya, kiedy był bardzo młody. Miał19 lat.
DON PASSMAN ADWOKAT
Było jasne, że rozumiał o co chodzi w tym biznesie.
Sukces w branży muzycznej składa się z dwóch elementów
dla kreatywnej osoby. Pierwszy to talent. Drugi to pasja.
Ray miał w sobie talent i pasję.
Byłem bardzo, bardzo porywczy.
Mówiłem ludziom:
„Pozwól mi zagrać na gitarze albo przez 20 minut będę gadać
i ci przeszkadzać.
Pozwól mi pograć chwilę, posłuchaj,
i dam ci spokój”.
Większość patrzyła i myślała:
„Za dziesięć sekund nie będę musiał z nim rozmawiać”.
Osobą, która wpłynęła na mnie w Los Angeles
bardziej niż ktokolwiek, był Gene Page.
Wprowadził mnie na scenę sesyjną i pomógł mi zacząć.
Gene Page był największym aranżerem.
Robił wszystko,
od „You Lost That Lovin' Feeling” The Righteous Brothers,
przez Barry'ego White'a,
po wszystkie aranże Lionela Richie'ego
i aranże Eltona Johna.
Napisał smyczki i dęciaki
na największy instrumentalny kawałek w historii, „Love's Theme”.
Glen Campbell grał na gitarze w studio z Genem Pagem.
Glen Campbell dostał program w telewizji.
Kto by pomyślał, że to mi pomoże?
Gene Page zaprosił mnie na sesję Barry'ego White'a.
Pamiętam, że Barry puścił bardzo głośno utwór,
w którym było słychać gwizdek lokomotywy.
Jestem z Detroit.
Podszedłem do magnetofonu.
Głośniki grały głośno, wszyscy tańczyli.
A ja miałem w głowie pomysł na piosenkę,
więc podszedłem do magnetofonu i go wyłączyłem,
muzyka ucichła.
Barry powiedział: „Co do cholery?”.
Powiedziałem: „Przepraszam, to wspaniała piosenka,
ale wpadłem na pomysł”.
Spojrzał na mnie i powiedział:
„To graj, do cholery”.
Zacząłem grać motyw i mu się spodobał.
Przestałem, bo pomyślałem,
że zagram to razem z taśmą.
Powiedział: „Graj dalej”.
W nagraniu jest przerwa,
około półtora taktu, kiedy nie gra gitara.
Wtedy nacisnął przycisk i powiedział: „Graj dalej”.
Wróciłem do grania, to wylądowało na płycie, a my zostaliśmy przyjaciółmi.
Menadżer Barry'ego White'a mieszkał piętro nade mną.
Zatrzymuje się w swojej białej limuzynie,
parkuje przed bramą, przy której były drzwi,
bo jest Barrym White'em.
Nie będzie parkował na ulicy,
zaparkuje tam, gdzie mu wygodnie.
Wysiada z auta, widzę go.
Biegnę, wsiadam do mojego auta,
bo chcę mu zagrać piosenkę. Niestety,
zaparkował zbyt blisko, więc kiedy otworzyłem bramę,
brama podniosła jego samochód,
a potem spadła na jego samochód
i odpadła od budynku,
na co on odparł: „Dzięki, Ray. Tegomi było trzeba”.
Ja na to: „Przepraszam, ale musisz usłyszeć moją piosenkę”.
Uwierzysz, że po tym wszystkim usadziłem go w aucie?
Mógł mi przywalić, prawda?
Siadłem z nim w aucie i zagrałem mu piosenkę.
Zabrał ją do domu, napisał do niej słowa,
a tą piosenką jest „You See the Trouble with Me”.
Dwa razy była numerem jeden na świecie.
Sprzedaliśmy sześć, siedem milionów płyt.
Barry White nie potrzebował moich piosenek.
Po prostu ich nie potrzebował. To najlepiej sprzedający się artysta
w tamtym okresie.
Barry nie lubił cudzych piosenek,
ale zrobił wyjątek dla Raya i odniósł wielki sukces.
Kto zrobił na tobie największe wrażenie?
W Kalifornii mieszka taki facet, Barry White.
Naprawdę? Kiedy tu przyjechałeś? Co odkryłeś, patrząc, jak pracuje?
Byłeś muzykiem studyjnym.
Podoba mi się prędkość, z którą pracuje. Trzy hity jednego dnia.
Wciąż próbuję to zrobić. Jeszcze nie wiem jak.
Barry White miał dziwny sposób robienia rzeczy.
Raz powiedział: „Zapłacę wam potrójną stawkę...
ale chcę osiem gotowych piosenek.
Możecie to zrobić w 12 godzin albo w trzy godziny i iść do domu.
Mam to gdzieś. Dostaniecie tyle samo.
To kwota, którą na to przeznaczyłem”.
Pewnego dnia zrobiliśmy „You're My First, Last And Everything”,
„Can't Get Enough of Your Love”,
i „Love's Theme”, wszystko tego samego dnia.
Tego samego dnia.
DAVID FOSTER PRODUCENT
Nie pamiętam, jak poznałam Raya, ale wjechał do miasta
i na scenę muzyczną jak piorun.
JAY GRAYDON GITARZYSTA/PRODUCENT
Miałem szczęście być głównym gitarzystą.
Pewnego dnia na sesji nagraniowej
obok mnie siedział jakiś koleś.
Pomyślałem: „Oby był dobry”.
Po jednym podejściu byłem pewien,
że to najlepszy gitarzysta, jakiego słyszałem.
LEE RITENOUR GITARZYSTA
Ray to najlepszy gitarzysta rytmiczny na świecie.
Po prostu wymiata.
Ma tak niezwykły rytm,
nikt w mieście takiego nie miał.
Za młodu Ray nie był skromny.
Jak chcesz wiedzieć, jak dobry jest, zapytaj go samego.
Byliśmy uważani za młodych, gorących gitarzystów.
Gdy poznałem Raya Parkera Juniora,
uścisnął mi dłoń i powiedział:
„Jestem najlepszym gitarzystą świata”.
A ja się uśmiechnąłem i powiedziałem: „Zobaczymy.”
Jest wspaniały. Wtedy też taki był.
Ale gdyby to powiedział,
przyłożyłbym mu.
Co więcej możesz powiedzieć? To Ray Parker.
STEVE LUKATHER GITARZYSTA
Powiedziałam tylko, że słyszałam.
Ray jest pewny siebie.
Jest pewny siebie. Przy okazji,
nie jest najlepszym gitarzystą.
Ale jest świetny.
Ten człowiek miał styl,
jakiego nie słyszeliśmy wcześniej
ani potem.
Dla mnie oni są jak rodzina, wszyscy są sobie bliscy.
To rodzaj miłości i szacunku,
którego nie potrafię wyjaśnić nawet mojej żonie.
Nie potrafię tego wyjaśnić moim znajomym.
Musisz być jednym z nas,
by zrozumieć, co to, i jak ważne to jest.
Wszyscy darzyliśmy się wielką miłością
i wiedzieliśmy, że to nasz najlepszy okres.
To był najlepszy okres w naszym życiu.
Mamy z Rayem specjalną więź:
jeden mózg, cztery ręce i dwie gitary.
No dosłownie. Jakbyśmy czytali sobie w myślach.
Nasze mózgi są połączone.
Uwielbiamy to, co gram ten drugi,
dobrze się uzupełniamy
i nasze poczucie rytmu jest bardzo podobne,
to magia.
Kiedy wchodzimy do pomieszczenia, w którym jest kilku z nas,
to jakbyśmy się cofnęli do 1976 roku.
Jakbyśmy byli znów małymi dziećmi w dorosłych garniturach.
Najwspanialsze chwile w życiu.
Najlepszy czas w moim życiu to granie w studiu z chłopakami.
Najlepsze bez dwóch zdań,
- najlepsze chwile mojego życia. - To były płodne czasy dla muzyki.
Branża muzyczna nadal przynosiła dużo pieniędzy.
Wszyscy byli podekscytowani.
Kupowano płyty, puszczano muzykę. Było dużo pracy.
Przebywaliśmy z artystami, którzy chcieli,
- żeby grali tacy jak my. - Tak.
Poproszono mnie, żebym zagrał na płycie Billa Withersa.
Pewnie słyszał o mnie od innych.
Uwielbiałem jego nagrania.
Pomyślałem, że to super. Zagram z Billem Withersem.
Jeśli spojrzysz na tył albumu,
zobaczysz mnie w kąpielówkach, jedzącego mięso z grilla
i leżącego na trawie. Było super.
Poszliśmy do domu Billa, a on uwielbia rozmawiać.
Zaczyna swoją piosenkę, a ja pomyślałem,
że to może być jeden z jego hitów.
Dlatego wymyśliłem chwytliwy refren na gitarze.
Wiele osób gra różne partie gitarowe,
ale to właśnie ta partia w piosence.
Piosenka „Jojo”...
BOZ SCAGGS
była Raya i Steva Lukathera.
To ta mała rzecz,
która jest bardziej w stylu tego, co Ray robi z piosenką.
Taki już jest Ray.
Zawsze wymyśla dobre rzeczy.
Uwielbiam go, a dzięki temu mogę się z nim spotkać.
To, co myślisz
Co teraz czujesz
To, co wiesz
Że jest prawdziwe
Cheryl Lynn siedzi obok mnie.
CHERYL LYNN
Lepiej być nie może. Luther Vandross śpiewał duety
- z Cheryl Lynn. - Posłuchaj siebie.
Nigdy mnie nie poprosił, żebym z nią zaśpiewał.
- Uwielbiam z tobą śpiewać. - Tak?
- Zawsze. - Za dużo zobowiązań, rozumiem.
- Za dużo zobowiązań. - Kiedykolwiek. To mój człowiek.
...wiesz
Że jest prawdziwe
Powiedziałam...
To, co teraz czujesz
Powiedziałam...
Kiedy nagraliśmy „Got To Be Real”,
to był strzał w dziesiątkę
za pierwszym podejściem.
Nikt nawet nie wiedział, jak to się stało.
Natychmiast, kiedy skończyłyśmy grać,
byli z nami najlepsi muzycy,
stwierdziliśmy, że to brzmi naprawdę dobrze.
To było to.
Można nadal próbować coś zmienić,
ale po co? Wszyscy się zgodzili.
Dźwięk był świetny, miks był świetny. Wszystko było wspaniałe.
Że to jest prawdziwe
Musi być prawdziwe
Że jest prawdziwe
Musi być prawdziwe
Że jest prawdziwe
Nie, nie, nie, nie
Muszę to mieć, skarbie
Cały czas puszczali ten kawałek w The Wave,
taki jazzowy numer. Nazywa się „After Midnite”.
Zapytasz: „Dlaczego wybrałeś tę gitarę, a nie jedną z tych jazzowych
lub jedną z pozostałych?”. W tamtych czasach
bywałem leniwy,
wziąłem pierwszą gitarę z brzegu.
Herbie Hancock jest elitą muzycznego świata.
Poznałem Herbiego
w The Automatt w San Francisco.
Zadzwonili i pomyślałem: „Teraz będziemy grać jazz”.
Całe życie uczyłem się takich...
Grania takich przebiegów.
A Herbie, nie zapomnę tego,
przerwał mi na pierwszej sesji i zapytał: „Co ty robisz?”.
HERBIE HANCOCK
To prawda...
Moje korzenie to jazz.
Ale to nie są korzenie Raya.
Pomyślałem, że z Herbiem będziemy grać jazz.
Powiedział: „Nie po to zadzwoniłem.
Wszyscy mówili, że masz świetne wyczucie z gitarą.
Chcę to usłyszeć”.
Ray był dla mnie ważny
bo potrafił dodać rytm tak,
jak nikt inny.
Powiedział: „Są inni, którzy mogą to zagrać.
Zadzwoniłem do ciebie, więc rób swoje, dodaj rytm”.
Byłem w szoku.
Równie dobrze mógł mi dać w twarz.
Nie tego się spodziewałem.
Więc w mniej niż minutę
musiałem zmienić swój tok myślenia.
Spędziliśmy razem cudowny czas.
Byłem u niego w domowym studio, pracowaliśmy nad piosenką.
Grał kolejne akordy, szybko, a ja mówię: „Hej”.
Powiedział: „Wystarczy. To wszystko”.
Powiedziałem: „O czym ty mówisz?”.
A on: „Te akordy, które zagrałeś.
Potrzebujemy tylko pierwszych czterech”.
„Mogę napisać cały utwór z tego, co zagrałeś w dwie sekundy,
jeśli rozciągniesz akordy ”.
Tak dobrze szło,
że w trakcie sesji nagraniowej,
za którą płacił,
wzięłam cały jego sprzęt, włożyłam do samochodu,
wsadziłem go do samochodu, i zawiozłem do mojego domu
i powiedziałem: „Teraz zagraj to tu”.
Tak bardzo spodobała mu się moja piosenka,
że podzieliśmy się po połowie,
nagrał tę piosenkę na jednym ze swoich albumów
z wokalistką.
„Tonight's the Night” Raya Parkera Juniora i Herbiego Hancocka.
Spotkałem Chakę Khan w Chicago.
Podeszła do mnie i powiedziała: „Chcę, żebyś posłuchał tej taśmy”.
Patrzyłem na nią i miałem co do niej inne plany.
Kazałem jej wysłać taśmę pod mój adres w San Francisco,
jako że nie chciała współpracować w mojej sprawie.
Kto by pomyślał, że rok później
napisałem piosenkę z The Groove
i miała świetny gitarowy riff...
Słyszałem to w liceum.
Kto to grał? Ray Parker? Co to za koleś?
Osiemnaście? Był tak młody?
EDDIE HOLLAND HOLLAND-DOZIER-HOLLAND
Ale pamiętam ten motyw.
Chciałem, żeby Stevie to nagrał, ale on nie chciał.
Chciałem, żeby Barry to nagrał, nie chciał.
Andre Fischer powiedział:
„Nagramy to dla naszego zespołu Rufus”. Ja na to: „Czym jest Rufus?”.
Nigdy nie słyszałam o tym zespole.
Ale nikt inny tego nie chciał nagrać.
Wchodzi Chaka,
nie było mnie przy tym, ale gdy przyszła,
skończyła tekst i zaśpiewała piosenkę. Nigdy tego nie zapomnę.
Przesłuchałem utwór i powiedziałam: „Umie śpiewać.
Naprawdę umie... Kto to?”.
Brawa dla Rufusa.
Kochaj mnie jak należy
Co z tobą nie tak?
Obejmij mnie mocno
Dlaczego mam ci mówić, co robić?
Uśmiechnij się
To mnie nie dziwi
„You Got the Love” to esencja funku.
Rozbili nią bank.
To, co widzę w twoich oczach
Ta historia jest
Znacznie głębsza
Niż widzą oczy
To prawda
Masz w sobie miłość
Daj mi siłę
Niesie cię...
Nie da się jej powstrzymać i to zasługa Raya.
Cokolwiek to jest
Bez czego nie mogę żyć
Siedzieliśmy z Chaką, a ona powiedziała: „Nie pamiętasz mnie, prawda?”.
Ja na to: „Jak to? Niepoznaliśmy się”.
Ona na to: „Poznaliśmy się już wcześniej”.
Przypomniała mi o tym, co zrobiłem źle.
Gdybym przesłuchał jej kasetę, zamiast myśleć o czymś innym,
pewnie sam miałbym ten zespół.
Mógłbym podpisać z nią kontrakt. Chciała go ze mną podpisać.
Jak na ironię,
rok później mam hit z tą samą osobą?
Potrzebuję cię
Była bardzo słodka. Wybaczyła mi.
Zostaliśmy przyjaciółmi.
Dzięki temu zacząłem pisać piosenki.
Ludzie zaczęli zwracać na mnie uwagę.
To dodało mi pewności siebie, by iść dalej,
i nagrać więcej piosenek. „Stary, jestem w radiu”.
Swoją drogą, słuchanie swojej piosenki w radiu było niewiarygodne,
usłyszeć, że leci. Czekałem z włączonym radiem,
nasłuchując całymi dniami, żeby usłyszeć moją piosenkę w radio.
Żeby móc kiwać głową w górę i w dół. To było wspaniałe.
Byłem na sesji dla producenta, Jeffa Barry'ego.
Jeff wziął partię gitarową, która brzmiała...
Wzięli moją partię
i ją kompletnie zmienili.
Ray przeszedł samego siebie
z utworem Dona Kirshnera.
Dosłownie to napisał.
ROCKOWY KONCERT DONA KIRSHNERA
Nie zapłacili mi za to, nie byłem wymieniony jako twórca.
To niewybaczalne.
To była jego rzecz.
To jego kawałek. Jego rzecz.
Nie uznano jego pracy.
Co ciekawe,
każdy rozpoznał mój styl gry.
Wszyscy rozpoznają ten dźwięk.
Brzmi jak Ray.
Dostałeś coś za to? Nie.
Jako muzyk sesyjny masz fuchę.
Zwykle grasz trzy piosenki w ciągu trzech godzin.
Tego dnia mieliśmy przerwę
na obiad pomiędzy dwiema trzygodzinnymi sesjami.
Napisałem w domu piosenkę
i wpadłem na pomysł,
ale chciałem usłyszeć to z perkusją, basem i klawiszami,
żeby usłyszeć rytm.
Producent przyszedł pod koniec przerwy
i powiedział: „Podoba mi się. Możemy to nagrać dla Leo Sayera?”.
Od razu powiedziałem: „Chwila, to moja piosenka.
Napisałem ją w domu. O czym ty mówisz?”.
Powiedział: „Dam ci procent,
ale co, zadzwonisz do prawnika?
Podoba mi się. Nagrajmy to”.
Zapisałem kawałek,
pokazałem zespołowi, jak to grać, ale nikt nie wie, że to mój numer.
Ta piosenka stała się największym hitem Leo Sayera:
„You Make Me Feel Like Dancing”.
Przy tobie chce mi się tańczyć
Chcę przetańczyć całą noc
Przy tobie chce mi się tańczyć
Ten kawałek stał się przebojem R&B roku,
zdobył Grammy.
To było okropne. Siedziałam w domu i oglądałam telewizję,
gdzie koleś, którego nigdy nie poznałem, odbierał moją Grammy.
Nie znam Leo.
McKINLEY JACKSON ARANŻER
Znam Richarda Perry'ego,
o nim nic nie będę mówił,
bo powiedzmy, że za sobą nie przepadamy.
Jest ceniony za wiele świetnych utworów.
Tyle powiem.
Właśnie zdałem sobie sprawę,
że nie wymienił mnie na płycie Pointer Sisters.
Wielu z nas było na sesjach, gdzie coś się wydarzyło,
a kiedy płyta jest wydana, widzisz, że czegoś brakuje...
Tak już jest w tej branży. Kiepska sprawa.
Dajesz z siebie wszystko,
czasem nawet za dużo, i nic z tego nie masz.
Taka jest natura tej branży.
Ray się nie wściekł, tylko się odegrał.
Chodzi o to, że wiesz,
pracujesz 15 lat jako muzyk sesyjny
i potem możesz zostać kompozytorem,
producentem czy artystą.
Szybko się zorientował,
że nie powinien się dzielić wszystkim, co wie,
za kilkaset dolców dziennie.
LEE RITENOUR GITARZYSTA
Jako muzyk studyjny byłeś częścią układanki.
Jednym elementem.
Chciałem być całością układanki. Ray też.
Ray miał w sobie ogień i uwielbiał pisać piosenki.
Miał wielkie marzenia.
Myślę, że nawet przekroczył swoje własne marzenia.
Ustawił słupek wysoko, po czym poszedł dalej.
Co mnie motywowało do działania...
Wracałem do Detroit na święta. Miałem już na koncie dwie piosenki,
„You've Got the Love” Rufusa i Chaki Khan
i „Always Thinking of You” z The Love Unlimited Orchestra
Barry'ego White'a.
Wracam do domu i myślę: „Jestem gitarzystą,
ale napisałam dwie piosenki. To się naprawdę dzieje.
Pierwszy rok w Los Angeles, dobrze mi idzie”.
Wróciłem do domu, do mamy.
Spojrzała na płytę i powiedziała: „Nie widzę cię”.
Powiedziałam: „Nie zobaczysz mnie.
Nie ma mnie na płycie. Napisałem piosenkę”.
Ona na to: „Co to znaczy?”.
„To znaczy, że wziąłem ołówek
i napisałem akordy i teksty”.
„Gdzie jest twoje imię?”. „Na płycie”.
Wzięła płytę i powiedziała:
„Przynieś mi lupę”.
Wzięła lupę.
Próbuje zobaczyć moje imię. A tam jest napisane:
„R. Parker”.
Mama wiedziała trochę o czcionkach, i powiedziała:
„Jeszcze jeden znak i mogliby napisać Ray,
zamiast kropki. Mogli napisać Ray.
Nie mogli dać całego imienia?”.
Oczywiście kiedy jechałem na Święta,
miałam wielkie ego, ale zanim wyjechałem, kompletnie zniknęło.
To zmotywowało mnie do działania.
Ray napisał wiele hitów.
Sprzedawały się w milionach egzemplarzy, ale nie były jego.
Chciał być gwiazdą.
Marzył o byciu gwiazdą,
bo zawsze chciał być sławny
i jego marzenia się spełniły.
Przysiągłem sobie, że powiem: „Wiesz co?
Muszę wydać płytę ze swoim zdjęciem na okładce,
pod moim nazwiskiem,
żeby mama wiedziała, czym się zajmuję”.
Byłem na sesji Gene'a Page'a z Rayem.
A to było zaraz po tym, jak nagrał demo do „Jack and Jill”.
Posłuchałem tego i pomyślałem: „To brzmi jak hit.
Myślę, że stworzyłeś hit”.
Jesteśmy na scenie dla Gene Page. To było dla Osmondów.
Gene wylicza rytm.
„Jeden, dwa”.
Wtedy usłyszałem w słuchawkach „Jack and Jill”.
Ray zabrał magnetofon
i przyłożył do mikrofonu, który miał przy wzmacniaczu.
Co za tupet.
„Chciałem, by wszyscy usłyszeli mój numer”. Może w trakcie przerwy?
Jak myślisz, czemu
- Jack zszedł ze wzgórza - Zszedł ze wzgórza
Bo potrzebował miłości
Miłość, której nie dostał od Jill
O tak, potrzebował
Jak myślisz, czemu
- Jack zszedł ze wzgórza - Wymknął się
Zaczął mówić o jakiejś piosence, którą napisał.
EDDIE I BRIAN HOLLAND
Powiedziałem, Boże, on pisze piosenkę.
Zaczął grać „Jack and Jill”.
„Jack, Jack zszedł”. To było dobre.
To była kopia piosenki Holland-Dozier-Holland.
Podobało mi się, jak robił to „Fee-fi-fo-fum,
czuję czyjąś obecność”.
„Ktoś tu spał w moim łóżku.
Ktoś wypił mój najlepszy alkohol”.
Mieli taką jedną piosenkę.
„Jeśli tańczysz do muzyki, musisz zapłacić muzykowi. Zapytaj mamę”.
To była piękna piosenka.
Mieli różne teksty i piosenki,
muzyka była świetna i tekst też.
Mogę skomponować dobrą muzykę, ponieważ gram na gitarze, myślałem sobie,
ale musiałem popracować nad tekstami.
Ten tekst był bardzo dobry,
jak rymowanka,
ale sprawił, że brzmiała seksownie i po prostu się uśmiechał.
Grał tylko tę piosenkę.
Pomyślałem, że mamy hit.
Ciężko coś zrobić bez pomocy.
Moja przyjaciółka, Carole Childs,
wzięła „Jack and Jill” od swojego pracodawcy
i zabrała do Clive'a Davisa.
Wysłuchał jej i nie zapomnę, miał zamknięte oczy.
Robił coś takiego, a ja się zastanawiałam, czy to dobrze, czy źle?
Nigdy wcześniej się z nim nie widziałam.
A na koniec, gdy otworzył oczy, powiedział: „Puść to jeszcze raz”.
Te jego piosenki. Jego teksty. Był znakomitym tekściarzem.
CLIVE DAVIS KIEROWNIK WYTWÓRNI
„Jack and Jill”, niesamowity tekst, który zrobił z tego przebój.
Clive Davis był nie tylko kierownikiem w wytwórni,
ale także siadł i mnie wysłuchał, a jakby tego było mało,
po tym, jak postawiłem mu swoje warunki,
powiedziałam mu, że nie podpiszę kontraktu, jeśli nie zatrudni Carol.
Zaryzykowała pracę i została zwolniona, by mi pomóc.
Więc zatrudnił nie tylko mnie.
Zatrudnił też Carol, przez co był dla mnie wyjątkowy.
Jill
Moja mama musiała usłyszeć moją piosenkę w Detroit.
Al Perkins z WJLB zapytał: „Gdzie jest twoja mama? Dzwoń do niej”.
Powiedział: „Przez następny kwadrans będę grał tylko twoją piosenkę”.
Zagrał ją cztery razy z rzędu,
żeby moja mama mogła mnie usłyszeć w radiu.
Było dobrze.
Ray Parker Junior, dobrze cię widzieć.
Spójrz na to.
Nie zauważyłem tego. To radiowe pokrętło.
To on stworzył Raydio.
To były teksty Raya Parkera Jr.
„Two Places at the Same Time”, „The Other Woman”,
„You Can't Change That”.
Skarbie, zawsze będę cię kochać Obiecuję zawsze cię kochać
Bo jesteś dla mnie ważna Nie zmienisz tego
Nie jesteś w stanie tego zmienić Myślałam o tym cały dzień
Decyzja zapadła Nie zmienisz tego
Bo tylko ciebie kocham I nie zmienisz tego
Ty jesteś tą jedyną I nie zmienisz tego
To ciebie kocham
Tylko ciebie kocham I nie zmienisz tego
Ty jesteś tą jedyną I nie zmienisz tego
Jego nastawienie się zmieniło. Z członka grupy
zmienił się w samodzielnego artystę.
Byłem pewien, że to był autentyczny Ray.
Musieliśmy to robić etapami, bo był nieśmiały.
Naprawdę świetnie grał na gitarze.
Niełatwo było go oswoić
z mikrofonem.
To było Raydio. Potem było Raydio z udziałem Raya Parkera Jr.
A w końcu Ray Parker Jr.
Nigdy nie poznałam jego zespołu.
Nigdy nie poznałem żadnego z jego członków.
Więc nigdy nie miałem do czynienia z nikim innym.
Tak naprawdę od początku był artystą solowym,
który przyjął nazwę grupy, bo był zbyt nieśmiały i niechętny,
żeby się wypromować.
Ale ja spotkałem tylko jego i tylko nim się zajmowałem,
nigdy nie poznałem nikogo z grupy.
Dla mnie to zawsze był Ray Parker Jr.
Kobieta potrzebuje miłości Tak jak ty
Nie łudź się, że ona jej nie potrzebuje
Potrafi się zabawić tak samo jak ty
Wiele rzeczy w „A Woman Needs Love”
było zupełnie innych niż to, co robiłem wcześniej.
Po pierwsze, to pierwsza piosenka, którą zaśpiewałem sam w całości.
Napisałem ją dla Arnella, ale zapisałem ją w złej tonacji,
dopracowałem muzykę i brzmiała kapitalnie.
Zapomniałem sprawdzić, czy jest w stanie to zaśpiewać.
Muszę podziękować Arnellowi,
bo to on powiedział: „Ciężko nad tym pracowałaś.
Twój głos brzmi dobrze. Puść to Clive'owi i spytaj, co on na to”.
Bo kobieta potrzebuje miłości Tak samo jak ty
Nie łudź się, że ona jej nie potrzebuje
Potrafi się zabawić tak samo jak ty
Gdy Clive ją usłyszał, powiedział: „Petarda. To jest to”.
Przesłanie było mocne.
Dziewczynom się podobało.
Sytuacja kobiet była bardzo ciekawa, szczególnie w radiu,
bo w tamtych czasach trzeba było płacić promotorowi,
żeby być puszczanym w radiu.
Ale ten utwór nie wymagał dużej promocji.
Dziewczyny kupowały mi prezenty. Dostałam telewizor od jednej dziewczyny.
Kierownik programu, zwykle facet,
mówił: „Nie wiem, czy to zagram”.
Dziewczyna za biurkiem
na to: „Jak to nie zagrasz »A Woman Needs Love«?”.
Zmuszały ich do grania go. To był bardzo ciekawy utwór.
Nie zapomnę, jak promotor powiedział:
„To najłatwiejszy utwór, jaki napisałeś. Muszą to zagrać.
Inaczej będą przeciwko kobietom”.
- Jeśli masz trochę oleju w głowie - Tak jak ty
Przestań się zabawiać
Bo ona też to zrobi
Tak samo jak ty
Moi rodzice tańczyli do tego w domu,
- wiesz, w Boże Narodzenie. - Jasne.
Puszczali to
w piątkowy wieczór, kiedy grali w karty przy muzyce.
Czemu nagle zdecydowałeś się
zacząć solową karierę?
Od dawna nagrywałem hity, ale postanowiłem nagrać coś własnego.
Dla mnie od razu mogłeś być Rayem Parkerem.
Właśnie.
Ale trwało to naprawdę długo,
zanim zgodziłeś się powiedzieć: „Z udziałem Raya Parkera Juniora”,
a co dopiero na karierę solową.
Zawsze był tylko Ray i ja.
W pokoju, który można było porównać do tego hotelu.
To było niesamowite doświadczenie. Dziękuję ci.
Myślałem, że jego głos był seksowny, jakby to nie brzmiało.
DAVID FOSTER PRODUCENT
Ma łagodny głos. Nie jak Marvin Gaye.
Nie jak James Ingram. Nie jak Bruno Mars.
Ale to pasowało.
Udało mu się wyprodukować i dopasować te piosenki idealnie
do barwy swojego głosu. Już samo to było niesamowite.
Wiedział dla kogo pisze.
Pisał je dla Raya Parkera Jr. i zrobił to dobrze.
Symbol seksu. To dobrze czy źle?
To zabawne. Byłem wysokim facetem z gitarą.
Po drugim czy trzecim albumie dziewczyny zaczęły się mną interesować.
Chwila, moment. Nie byłem tak przystojny trzy lata temu.
Spojrzałem w lustro. To ten sam facet w lustrze.
Ale uwierzę wam na słowo.
Nie zapominaj,
że trzeba wspomnieć o kilku rzeczach.
Popularność dodaje uroku.
Nieważne, na jakim szczeblu kariery jesteś,
popularność działa na plus.
No i chodziło o kwestie damskie.
Pomogłaby nawet, gdybyś był niski i gruby,
z jednym okiem.
Ray jako symbol seksu...
ELAINE PARKER ŻONA RAYA
Mam to powiedzieć?
Ray myśli, że był symbolem seksu... że nim jest...
Przepraszam. To trudne.
Mój tata jako symbol seksu.
JERICHO I GIBSON SYNOWIE
Ja tego nie widzę.
Nie widzę tego.
Rozbawiły mnie te wszystkie czasopisma.
Szukałem go w sieci
i myślałem, że to zabawne.
Ale gdy myślę o jego osobowości dziś,
nie można sobie tego wyobrazić...
Jest zbyt gamoniowaty i zabawny.
Trudno to sobie wyobrazić. Widziałem niektóre zdjęcia.
Najlepiej, jak wam pokażę.
Mam przy sobie kilka rzeczy.
Podoba mi się tylko ten sygnet,
który mam nadzieję, że odziedziczę.
Mały sygnet dla szpanu, i spójrzcie na ten złoty zegarek.
Niektóre zdjęcia są zabawne, ale to wasz symbol seksu.
I nie zapomnijmy o tym. To nawet rozumiem.
Chcecie rozmawiać o symbolu seksu, to musicie zobaczyć to.
Widzieliście czarnego Willy'ego Wonkę?
Jestem jego synem, więc jeśli on jest symbolem seksu,
może też mam parę genów z tej puli.
RAY PARKER III SYN
Nadal mam go w głowie,
jako symbol seksu, w którym się zakochałam.
Miałem idealne życie. Wszystko poszło świetnie.
Kariera szła świetnie. Byłem zdrowy.
Wszystko było cudowne, poza tym, kiedy moi rodzice zachorowali.
Moi rodzice byli dla mnie najważniejsi.
Mój menedżer raz mnie zapytał:
„Może spędzisz weekend z rodzicami?
Dokończmy płytę, jak wrócisz”.
Nie.
Po raz pierwszy w życiu byłem w martwym punkcie,
bez żadnych odpowiedzi.
Podpisałem kontrakt z Geffen Records
i płaciłem karę za każdy dzień opóźnienia.
Spóźniałem się 400 dni, płacąc kilkaset dolarów dziennie.
Musiałem przekonać mojego prawnika, żeby załatwił mi nowy kontrakt,
bo byłem tak przejęty tym, co się działo z moimi rodzicami.
Nie miałem pomysłów na nowe piosenki,
nic nie mogłem wymyślić.
Nie mogłem pojechać w trasę, bo wróciłem do Detroit,
żeby móc opiekować się mamą i tatą.
Nie grałem muzyki, nie zrobiłem nic przez kilka lat.
Najpierw usłyszałem o ojcu.
Miał raka pęcherza czy coś takiego.
Spotykaliśmy się od roku czy dwóch,
kiedy jego ojciec zachorował na raka.
Nawet nie zauważyłem, że mama zaczynała chorować na Alzheimera,
bo poświęcałem całą uwagę tacie.
To wszystko działo się jednocześnie.
Było to naprawdę druzgocące.
Łamie mi to serce, że Detroit teraz tak wygląda.
To mój początek.
Holland-Dozier-Holland, Motown, branża samochodowa, dosłownie wszystko.
Smokey Robinson, Marvin Gaye, Stevie Wonder.
To pozytywna, motywująca siła.
Ktoś powinien coś zrobić.
Marzę o tym, żeby każdy odwiedził Detroit.
Żeby wszystko było jak dawniej
i znów było tym cudownym miejscem.
Mam niewiarygodnie wspaniałe wspomnienia
z tego domu za mną.
Serce mi się kraje na samą myśl, że ten dom się sypie.
Chciałbym go kupić, naprawić i zrobić z niego mój dom letniskowy.
Ta dzielnica, wszyscy rodzice,
wszyscy troszczyli się o dzieciaki.
To była dobra rzecz. Sami muzycy w okolicy.
Nathan mieszkał niedaleko.
Ollie mieszkał nade mną. Lynwood mieszkał za rogiem.
Świetnie było tu dorastać.
W Detroit były wspaniałe możliwości.
Muzycy z Detroit to prawdopodobnie najlepsimuzycy na świecie.
Motown przełamało bariery, bo jako pierwsi
byli w pierwszej czterdziestce listy przebojów.
Podobno to dzięki Rosalie Trombley.
Motown zmieniło oblicze Ameryki.
Najpierw to były płyty rasowe,
tak zwana „czarna muzyka”, a potem po prostu muzyka.
Motown zjednoczyło świat.
Jestem dumny, że jestem z Detroit, i że brałem w tym udział.
Wychowano mnie, żeby nie nienawidzić żadnej kultury.
JAY GRAYDON GITARZYSTA
Moi rodzice nie wyprali mi mózgu.
Ale w USA ludzie są wychowywani na rasistów.
To nie w porządku.
To wciąż ma miejsce
i robi mi się niedobrze na samą myśl o tym.
Najpierw nas tu przywożą.
Każą zbudować nam ten kraj.
Potem chcą nas zatłuc na śmierć, bo chcemy być obywatelami.
Chcemy być częścią tego kraju.
Chcemy wolności, sprawiedliwości i równości.
Teraz jest pewnie jeszcze trudniej.
Musimy częściej gryźć się w język, bo cię zabiją.
Dosłownie cię zabiją.
Nie powiem, że dziś są większe napięciana tle rasowym,
ale jesteśmy u granicy buntu.
Jestem rozczarowany polityką, tym, co się dzieje w Ameryce,
a kraj jest podzielony, jak nie był od lat 60.
Nie wiem, jak to rozwiążą.
Ray miał trudne dzieciństwo.
To, co mu się przydarzyło,
kiedy został pobity przez głupich policjantów,
którzy wykorzystywali rasę, swój strach
i ich niechęć przeciw komuś,
dla kogo Bóg ma większy plan, jest smutne.
I jestem pewien, że życie dało im w kość.
Myślę, że jest dużo rasizmu zamiatanego pod dywan,
ale dzisiejsze sytuacje go ujawniają.
Można zmienić coś złego w coś dobrego.
Jak mogę stworzyć z tego coś wartościowego?
Najlepszy w muzyce jest to, że to międzynarodowy język.
Moim zdaniem to ratuje świat,
to coś, co zmieni świat,
bo ludzie z różnych kultur słuchają muzyki
i to ich uszczęśliwia. To zbliża ludzi do siebie.
Nie ma słów, które mogą skrzywdzić. Nie ma kłótni.
Słuchają muzyki i świetnie się bawią.
A co do tego, co osiągnął w życiu,
miał wielkie szczęście
pracować nad muzyką i odkryć swój dar.
A więc ostatecznie wygrał.
Hejterzy przegrali.
Myślałem, że moja kariera się zatrzymała. Myślałem, że wszystko się zatrzymało.
Rok później Jheryl Busby z MCA zaprosił mnie
na występ grupy New Edition.
- Ochłoń teraz - Ochłoń teraz
Uważaj
Powiedział, że muszę nagrać tę piosenkę.
Powiedziałem mu, że nie mam ochoty pisać.
Byłem przygnębiony, bo moi rodzice byli chorzy.
Tak.
Powiedział: „Nie musisz pisać piosenek. Chcą nagrać jedną z twoich starych”.
Panie operatorze
Coś jest nie tak z moją linią
Kiedy wybieram numer do mojej dziewczyny Słyszę tylko kliknięcie
To był „Mr. Telephone Man”.
Napisałem go wtedy co „Jack and Jill”.
Nawiasem mówiąc, pierwszy raz od dawna pojechałam do Los Angeles.
Byłem w Los Angeles, pracując nad New Edition.
Jadłem lunch w Spago's, popatrzyłem w lewo
i zobaczyłem czarny plakat.
Za każdym razem, kiedy byłem w Spago's, było na nim coś innego.
Pomyślałem sobie: „Co to jest?
Czemu jest cały czarny?”.
Potem dodali czerwone kółko. Nie wiedziałam, o co chodzi.
Zadzwonił do mnie Gary LeMel,
i powiedział: „Mam film, do którego potrzebujemy piosenki.
Nie mamy czasu, więc musimy działać szybko.
Nazywa się „Pogromcy duchów”.
Film miał premierę 8 albo 9 czerwca. To było w kwietniu, może maju.
IVAN REITMAN REŻYSER
Dostawałem oryginalne piosenki, ale nic pasowało.
Przesłuchałem chyba ze sto popowych kawałków,
żeby chociaż mieć punkt zaczepienia.
Poszedłem na plan, zobaczyłem, co kręcą.
Rozmawiam z reżyserem, Ivanem Reitmanem,
który nawet nie wiedział, kim jestem.
Mówi mi, czego chce. A ja myślę, że sobie poradzę.
Pokazałem Rayowi film, a przynajmniej tę scenę,
i pamiętam, że był bardzo pewny siebie.
Powiedział: „Dam radę. Żaden problem”.
Miałem kilka pomysłów na intro.
Wymyśliłem to bardzo szybko.
I wtedy doszliśmy do trudnej części.
Powiedział, że w piosence mają być słowa „pogromcy duchów”.
A ja na to...
Pogromcy duchów
Pomyślałem, że nie da się tego zaśpiewać.
To głupie słowo do zaśpiewania.
Miałem absolutnie zero pomysłów
na melodię i tekst, i żeby wszystko grało.
W nocy, zanim skończyłem, zobaczyłem jakąś reklamę
produktu na pluskwy w telewizji, gdzie mają tę pistolety,
które używają do spryskiwania.
Pod spodem był numer telefonu.
Pamiętałem z filmu
czterech Pogromców duchów z numerem telefonu...
POGROMCY DUCHÓW
...gdyby potrzebowało się pomocy.
Pomyślałem: „Wow”.
Chodzi o to, żeby zadzwonić do nich, a nie śpiewać ich piosenkę.
O to chodzi.
Nie mogę użyć słów „Pogromcy duchów” w piosence.
To będzie zawołanie i odpowiedź.
Ciągle brakowało mi słów, ale miałem już pomysł.
Do kogo zadzwonisz? Do Pogromców duchów. Mam to.
Posłaniec miał przyjść o 21, a była 20.30.
Dokładnie w tym miejscu siedziałem,
kiedy napisałem „Pogromców”.
Na zewnątrz siedział posłaniec. Czekał na mnie.
Nie chciałem go wpuścić.
Zamknąłem drzwi na klucz, bo gdybym nie miał słów,
nikt by mi nie zapłacił.
Napisałem tę piosenkę bez słuchawek,
i wersja, którą tu zaśpiewałem,
jest teraz na płycie.
Jeśli w okolicy dzieje się coś dziwnego
Do kogo zadzwonisz?
Śpiewałam to, siedząc na podłodze.
Nagrałem to na kasetę i przekazałem posłańcowi.
Potem poszedłem do domu spać, bo nie spałem ponad dwa dni.
Zadzwonił do mnie reżyser, Ivan Reitman,
w środku nocy.
Powiedział, że piosenka bardzo mu się podoba.
Wysłał mi piosenkę około trzeciej nad ranem.
Była szybka,
pamiętam, że ją puściłem i zaczęłam się uśmiechać.
Wymiótł tą piosenką.
Pochodził z Montrealu, może z lepszego środowiska.
Powtarzał: „Jaki ma być ten tekst? Nie boję się duchów?”.
Ja na to, że nie: „Nie boję się żadnych duchów”.
On pyta: „Nie boisz się duchów?”. Nie: „żadnych”.
„Nie boję się żadnych duchów”.
Nikt na świecie nie boi się duchów bardziej niż ja.
Ray, odkąd go znam, nie śpi po ciemku.
ELAINE PARKER ŻONA
Musimy mieć odsłonięte okna.
Musi być włączona lampka nocna.
Gdy się urodziłem, moja mama zostawiała włączoną lampkę,
więc teraz zawsze muszę mieć włączone jakieś światło.
Nigdy nie bywam w ciemnym pokoju. Umarłbym ze strachu.
Chyba wyskoczyłbym z 50-piętrowego budynku,
by uciec od mroku.
Tak bardzo mnie przeraża.
Jeśli mnie nie ma i wrócę do domu,
po nocy na mieście,
wracam do domu i wszystkie światła
są włączone.
A potem mówi: „Nie mogę uwierzyć ile płacimy za prąd”.
Kiedy odkryłem, że tata boi się ciemności...
REDMON PARKER SYN
...wcześniej myślałem, że niczego się nie boi.
Nie zapomnę, byliśmy na statku.
Miałem 12 lat i wyłączyłem światło,
bo otwierałem drzwi.
Zanim otworzyłem drzwi...
Usłyszałem walenie w ściany,
od razu włączyłam światło.
Obejrzałam się, a on trzymał się...
„Nigdy nie gaś światła”.
Widzę w domu, jak rzeczy się ruszają.
Wiem, że lekarze i wszyscy mówią:
„Ray, zasłony ani drgnęły”.
A ja na to: „Cóż, powinieneś to powiedzieć
zasłonom”, bo zdecydowanie się ruszają.
Wszyscy mówią o geniuszu Clive'a Davisa,
ale pamiętam, że piosenka mu się nie podobała.
Reakcja Clive'a, kiedy usłyszał piosenkę,
była: „Oszalałeś? Będziesz śpiewał duchom?
Uczyniliśmy z ciebie macho. Śpiewasz dla dziewczyn”.
Powiedział: „To się nie uda”.
A ja na to: „Nie będzie kontraktu, jeśli nie dasz tego na początku,
to musi być pierwsza piosenka”.
Musiałem poprosić, by prywatnie przesłali mu film,
żeby mógł mieć prywatny pokaz.
Powiedziałem: „Możesz tu dać wszystkie swoje zespoły.
Zapełnimy album. Zrobimy ścieżkę dźwiękową”.
Uznał, że to świetny pomysł.
Gdy usłyszałem piosenkę po raz pierwszy, nie widziałem filmu,
CLIVE DAVIS KIEROWNIK WYTWÓRNI
ale to był sukces.
Pamiętam, że chcieliśmy szybko wydać piosenkę.
Pamiętam, że piosenka wyszła
tydzień przed premierą.
Stała się największym przebojem 1984 roku.
Zadzwonił do mnie Clive, jakieś trzy, cztery tygodnie później.
Myślę, że powie mi, jak pniemy się w górę,
a że jakoś to idzie.
Powiedział, że eksportowaliśmy cztery miliony płyt.
Nie sprzedaliśmy w Ameryce, tylko eksportowaliśmy.
Ten utwór trafił na pierwsze miejsce w 52 krajach na świecie.
Pierwsze i drugie miejsce w 52 krajach.
Płyta wyszła w sierpniu.
W lutym dostałem nagrodę za dziesięć milionów sprzedanych płyt.
Dziesięć milionów płyt tylko do lutego,
w pięć, sześć miesięcy.
Nie wiem, czy to przez film...
ERNIE HUDSON AKTOR
ale myślę, że film i piosenka napędzały siebie nawzajem.
Myślę, że ten film wywołuje ogromną nostalgię,
że niósł ze sobą wiele rzeczy.
Piosenka byłaby popularna,
nawet gdyby film nie był fenomenalny,
bo to dobra piosenka.
Myślę, że świetnie do siebie pasowały.
Podejdź do kogoś...
DAVID FOSTER MUZYK
...bez względu na wiek i pokolenie,
i powiesz „Do kogo zadzwonisz?”.
„Pogromcy duchów!”
Wszyscy znają tę piosenkę.
Dla mnie ta piosenka definiuje go najmniej.
STEVE LUKATHER TOTO
Bez wątpienia, z całego jego repertuaru
nigdy nie wybrałbym „Pogromców duchów”.
To może i był jego największy hit,
ale miał dużo innych piosenek, innych hitów.
Kiedy chodzę w różne miejsca, ludzie nie znają moich innych utworów.
To dla nich starocie.
Od 18. roku życia
marzyłem, żeby mieć gwiazdę na Hollywood Boulevard.
Przyjechałem tu, kiedy miałem 17 lat, z marzeniem, że kiedyś będę miał gwiazdę.
Jestem naprawdę podekscytowany.
Gdy na nią patrzę, czuję, że to spełnienie marzeń.
Nie mogę uwierzyć, że to zaszło tak daleko.
Coś cudownego.
Kocham moich fanów tak bardzo,
że bywam tu przynajmniej dwa, trzy razy w miesiącu,
żeby okazać wdzięczność
za to, że ją mam.
O to chodzi.
Jak się nazywasz?
- Do kogo zadzwonisz? - Pogromców duchów!
Mój tata to najlepsza gwiazda. Kocha to tak bardzo.
Nie usłyszysz historii z tatą,
gdzie ludzie mówią:
„Prosiłem go o autograf i powiedział nie”.
Nie mój tato, zrobi dla ciebie wszystko.
Zawsze odpowiada na: „Jesteś tym i tym?”.
„Tak, to ja”.
To robi wrażenie.
Kiedy mówi, że uwielbiam być celebrytą,
czasem jest to męczące, ale dla mnie,
myślę, że ludzie, którzy kupili mój produkt,
to tak samo, jak gdyby kupili Forda.
Jestem pewien, że jeśli kupisz Forda, pan Ford będzie cię lubił.
Jestem taki sam.
Jeśli kupisz mój produkt, to mnie wspierasz.
Mam swój styl życia tylko dlatego, że lubicie mój produkt i go wspieraliście.
Czuję się zobowiązany wobec tych ludzi,
którzy mnie wspierają.
Bardzo się cieszę, że mogę przedstawić pana Raya Parkera Juniora.
Brawa dla Raya.
- Ile tu dzieciaków! - Nie wiem, jak się tu dostaniesz.
Nawet nie wiem, jak się tam dostać.
Ale najpierw zrobię kilka selfie.
Tak, podejdźcie.
Machamy.
Patrzcie na te gitary. Wielkie nieba!
W mojej szkole mieliśmy tylko klarnety i flety.
Macie gitary i bębny, możecie dać czadu.
To spełnienie moich marzeń
z dzieciństwa: mieć w klasie gitary.
Myślałem nad tym w drodze tutaj:
„Co powiedzieć tym dzieciakom, co nie zajmie dużo czasu?”.
Nie bój się żyć.
Pracowałam ciężko, bo mój tata ciężko pracował.
Włożył we mnie wszystko od samego początku.
Wtedy powiedział mi: „Wiesz, synu, oszczędzałem, żebyś poszedł na studia,
zanim jeszcze się urodziłeś”,
żebym skończył studia jako pierwszy w rodzinie.
Przekazałem ojcu złe wieści.
„Tato, ja nawet nie chcę być na studiach. Już studiuję, ale chcę zrezygnować
i pojechać w trasę koncertową z zespołem rockowym”.
„Chcę pojechać w trasę ze Stonesami albo Stevie Wonderem”,
co uważałem za lepszy pomysł i nadal tak uważam.
Ale tamtego dnia złamałem mu serce,
kiedy zniszczyłem jego marzenie.
Było starsze niż ja sam.
Nie bój się żyć. Nie mów w szkole:
„Mam plan B, zostanę sekretarką”,
bo zostaniesz sekretarką.
Chcesz być gwiazdą rock and rolla? Przyłóż się.
Jedyna rzeczą, której bałem się jako dziecko,
było to, że skończę 40 czy 50 lat i nie spróbuję czegoś.
Ojciec chciał, żebym został pracownikiem umysłowym.
Marzył o tym,
ale to nie było moje marzenie.
Nie chciałem pracować w biurze.
Nie chciałem projektować części ani samochodów.
Chciałem nimi jeździć.
Kiedy będziecie już starsi,
a nie spróbowaliście osiągnąć swoich marzeń,
to jest najgorsze, co może się stać.
Jeśli spróbujecie i się nie udało,
to przynajmniej spróbowaliście, nie musicie żałować,
ale w ogóle nie spróbować? To dopiero okropne.
Widzę tu sporo utalentowanych ludzi,
więc za kilka lat będę was oglądać na Grammy.
Czy jest coś szczególnego, co...
Tak, mamy mały prezent.
Może pójdziesz tam i pokażesz im, co to?
Mały prezent. Weź to.
- Gotowi? - Tak!
Gotowi?
Proszę.
Nie macie już żadnych wymówek.
Żadnych wymówek, prawda?
Dzieci dają czadu. Jest wcześnie rano.
Jestem nabuzowany i podekscytowany.
Widziałem jakieś 25, 30 dzieciaków, które szalały
i grały świetne kawałki.
Gdy patrzyli na te gitary i kolory,
to przypominało mi, jak się czułem,
kiedy dostałem mojego pierwszego Kingstona.
Widzisz, kto ma na oku którą gitarę.
Ktoś patrzył na pomarańczową gitarę:
„Gram na pomarańczowej”.
Potem ktoś inny patrzy na brązową.
„To coś dla mnie”.
Mam nadzieję, że ich to podekscytuje i zainspiruje.
Jak mawiał mój ojciec,
zawsze kochał moją grę na gitarze,
bo uważał, że robię coś dobrego.
Jeśli spędzam tyle czasu na robieniu czegoś dobrego,
nie będę robił nic złego.
To bardzo prosta piosenka.
Mówię: „Do kogo zadzwonisz?”.
A wy...
Pogromcy duchów.
Ale zróbcie to z entuzjazmem,
jakbyście się dobrze bawili.
Inaczej to nie będzie hit.
Dobra, zaczynamy.
Śpiewamy, dalej.
Jeśli w okolicy dzieje się coś dziwnego
Do kogo zadzwonisz?
Pogromców duchów
Podoba mi się.
Gdy dzieje się coś złego I źle to wygląda
Do kogo zadzwonisz?
Pogromców duchów
Czy „Pogromcy duchów” mnie męczą?
Czy męczy mnie: „Do kogo zadzwonisz?”,
„Nie boję się żadnego ducha”?
Czy męczy mnie „Łapanie sprawia, że czuję się dobrze”?
Męczy mnie słuchanie: „Nie słyszę was”?
Czy męczy mnie...
Nie! Żartujecie?
To jak trafienie szóstki na loterii.
Oddałbyś zwycięski kupon?
O to pytam ludzi.
„Pogromcy duchów” to największe błogosławieństwo.
To najcudowniejsza rzecz, jaka mogła się zdarzyć.
Wszyscy znają „Pogromców duchów”
i ta piosenka sprawia, że wszyscy się uśmiechają.
Gdy pada imię Ray Parker Junior,
wszyscy robią to samo.
„Do kogo zadzwonisz?
Przepraszam, nie powinienem był tego mówić”.
Zawsze to robią, a ja na to: „Nie ma problemu. To ja.”.
Do kogo zadzwonisz?
O tak
Lecimy.
Jestem zakochany
W innej kobiecie
Wszystko było w porządku
Póki nie zawróciła mi w głowie
Jestem zwykłym facetem
Trochę się zabawiam na boku
Nie sądziłem, że to będzie za dużo
Nie znałem tak trudnej miłości
Kto by pomyślał, że jednorazowy numerek
Może przerodzić się w gorący romans
Tłumaczenie napisów: Jan Slobodzian