Probeer het nou.
Ik voel me als de lucht.
Verdomme.
ontrafeld
Help me alsjeblieft.
-Succes. -Becca.
Becca. Zus.
Alsjeblieft.
-Kom op. Ontbijt. -Ik heb geen honger.
Becca, ik zit hier vast.
Ik heb je nodig. Het spijt me.
Geraldine?
Jij weer. Hou op met mij te volgen.
Wat?
Alma.
-Ik ben je kleindochter. -Dat kan me niets schelen.
Mij krijg je niet klein.
-Ik ben niet wie je denkt dat ik ben. -Ga weg.
-Wat is er aan de hand? -Niets. Alles is in orde, toch?
Alles is goed.
Als ik door jou langer moet blijven...
Ik kom helpen.
Denk ik. Ik weet niet precies waarom ik hier nu ben.
Mijn zus hielp me, maar ik probeerde naar een andere tijd te gaan.
-Juist. -Later voor jou.
Als je tegen mijn moeder zegt dat ze haar zoon niet moet adopteren.
Je weet niet waarom je dat zegt.
-Dat zou zeggen. Gaat zeggen? -Luister...
Mijn drie jongetjes hebben me nodig.
Ik kan hier niet blijven. Begrijp je dat?
Dit moeten we samen doen.
Wat samen doen?
Voorkomen dat je zegt dat m'n moeder Alejandro niet moet adopteren.
-Nee, ik kan zoiets niet doen. -Natuurlijk wel.
Ik weet dat je gaven niet zijn ontwikkeld.
-Ik heb geen gaven. -Het is oké.
Ik heb gaven, mijn zus ook, mijn vader...
Nee. Daar ben ik mee gestopt.
Wat?
Waarmee gestopt?
Heeft zij je hierheen gestuurd?
Span je met haar samen?
Wie? Waar heb je het over?
Is er iets met je gaven gebeurd?
Val me niet meer lastig.
Eens zien wat jullie gemaakt hebben. Geraldine?
Ik heb deze cirkel gemaakt en het zijn alle delen van mij.
Die blijf je maken. Ik zag ze in paps kantoor.
Nee, ik heb nog nooit zoiets gemaakt.
Misschien nog niet, maar dat komt wel.
En dat stuk?
Dat is voor mijn kinderen. Die mis ik.
Ik zie het.
Wat kan het anders zijn?
Iets wat je wilt vergeten of verbergen...
Nu is een ander.
Misschien heb je daarom gezegd haar zoon niet te adopteren.
Geen idee waar ze het over heeft. Ze blijft me lastigvallen.
-Nee. Ik probeer te helpen. -Laat me met rust.
Kom op, man. Nee.
Jongen, kom op.
Verdomme.
Jacob. Mijn jongens.
Ik heb iets voor je gemaakt.
Mijn hemel. Wat mooi.
Een armband met speciale krachten om je blij te maken.
Zodat je hier nooit meer heen hoeft.
Geweldig.
Ik wist dat je me zou redden.
Oké, wie wil er naar buiten om hagedissen te zoeken?
Laten we dat doen. Kom op.
Waarom speel je dat?
Vraag je dat omdat je het in een droom hebt gehoord?
Hoe weet je dat?
Het is ook een oud Nahuatl-lied.
Een sjamaan zong het voor me op een piramide in Mexico.
Wat betekent het? Misschien iets.
Misschien niets.
Ik weet het niet.
Probeer je me te raken? Dat gaat niet lukken.
Ik speel het voor mijn zus.
Als kind verzonnen we liedjes met onze vader.
Ik hoop dat ze me hoort, door tijd en ruimte
en me hier weghaalt.
Ik ben niet gek.
Ik hoor hier niet.
Ik ook niet.
Ik probeer alleen mijn gezin te helpen.
Ook al lijkt het alsof ze het niet echt willen.
Wil je me je lied leren
dat je met je zus hebt bedacht?
Natuurlijk.
Het gaat zo:
-Alma? -O, mijn god. Het is gelukt.
We doen het. Dit is Geraldine. Dit is onze oma.
-Geraldine? -Kijk wat we kunnen.
-Nee, dit gebeurt niet. Ik heb niet... -Nee, wacht.
Verdomme.
Ten eerste, je hebt me naar het verkeerde jaar gestuurd.
-En ik vergeef je. -Bedankt.
En ik heb Geraldine gevonden.
Iets zorgt ervoor dat ze mam zegt dat ze Alejandro niet moet adopteren.
Als we teruggaan naar die dag...
Waarom zoeken we mam en pap niet en lossen we het onderling op
in deze tijd, hier, nu?
Ik heb een fout gemaakt. Het spijt me.
Ik loog omdat ik dacht dat het het beste was voor ons gezin.
Ik weet niet wat je wilt dat ik zeg.
Je kunt meer zeggen. Waarom vertrouwde je me niet?
Ik probeerde het je te zeggen.
Ik zou al mijn pijn opnieuw moeten beleven.
-En je leek niet geïnteresseerd. -Ja.
Er was iets mis. Ik wilde niet alles op z'n kop zetten
-dus ik negeerde het. -Kunnen we hier niet meer over praten?
M'n borst voelt als 'n kapot raam.
Ik wil niet dat je pijn hebt, maar niet praten is niet de oplossing.
Je hebt geen idee hoe het is om met zoiets zwaars te leven.
Ik kan me wel voorstellen hoe dat is.
Ik wil gewoon alles oplossen, zodat we verder kunnen.
Sommige dingen zijn te kapot.
Dat kan niet waar zijn.
Jacob, als we eerlijk zijn,
dit huwelijk was al lang voorbij.
Laten we eerlijk zijn.
Ik ga naar mijn moeder. Ik moet mijn hoofd leegmaken.
Wie is dat?
Reed.
Is dat 'de dingen hier en nu oplossen'?
Wat moet ik tegen hem zeggen?
Verander de realiteit. Je hoeft hem niet te kennen.
-Hou op. Nee. Laten we gaan. -Becca, ik...
-Waar waren jullie? -Waar is mam?
Ze is naar haar moeder toe.
Ons huwelijk is misschien voorbij. Ik boek vluchten naar huis.
Alma, je maakt ons gezin kapot.
-Het is te repareren. -Wanneer is de vlucht?
Het snelst is...
Luister, pap. Ik was net in het verleden bij je moeder.
Ik zag je als kleine jongen. Je gaf haar een armband.
-Om haar te beschermen. -Dat was lang geleden.
Je wilt je moeder helpen. En ze wordt door iets achtervolgd
vanwege haar gave. Ze wil het vergeten.
-Weet je wat dat is? -Ze wilde er niks over vertellen.
Als we het ontdekken, weten we waarom ze het gezegd heeft tegen mam.
Lossen we dat op, dan...
Dit is als iets wat nooit eindigt.
Je maakt alles erger. Hou ermee op.
Wanneer zei oma tegen mam dat ze niet moest adopteren?
Ze was zwanger. Weet je de dag nog?
We gaan erheen en zoeken uit wat Geraldine zei.
Misschien zei 't tegen mam.
-Dit doen we niet. -Gaan we niets doen?
Terwijl we weten wat er mogelijk is.
Jij bent daar het voorbeeld van.
Anders zou je hier niet zijn.
-Alma, genoeg. -Nee, ik wil het weten.
Wat is mogelijk? Wat heb je veranderd?
Wat is dit andere leven waar je niet over vertelt?
-Het maakt niet uit. -Jawel.
Ze moet het weten. Ze moet geloven in het potentieel hiervan.
Vertel het me, pap. Alsjeblieft.
Het verandert hoe je me ziet.
Dat is niet zo.
Nee. Dat beloof ik.
Herinner je je de...
De auto...
Toen ik in de auto naar die afgrond reed.
Het waren je angsten. Iets met je angsten?
Nee, het was echt.
Dat was een ander leven. Het leven dat Alma en ik veranderden.
Ik was gek geworden door het onderzoeken van deze gaven.
En ik zat in die auto met mijn assistente, Farnaz.
Ik beëindigde mijn leven en het hare.
Dat kan ik niet geloven.
Het is waar.
We waren toen nog kinderen.
We groeiden op zonder pap.
Maar ik kan me mijn leven niet voorstellen zonder jou.
Ik hou ook van dit leven en ik wil het houden.
We moeten dit doen.
Ja, we doen het.
Het gaat niet altijd zoals je wilt.
-Wat is er te verliezen? -Ons verstand.
Onze relaties. Dit goede leven.
Je kunt je moeder helpen. Je huwelijk helen.
Alejandro zou vanaf het begin onze broer kunnen zijn.
Het komt wel goed met ons.
Wij drieën, samen.
We zijn niet te stoppen.
Oké, we kunnen het proberen.
Er was een tijd die ik me onlangs herinnerde.
De laatste keer dat jullie moeder mijn moeder bezocht.
En toen ik haar ophaalde, was er iets mis.
Ze was van slag.
En dat was de laatste keer dat ze mijn moeder alleen bezocht.
Je bent hier.
Goed nieuws, Jacob. De dokter zegt dat ik snel naar huis mag.
Zeker. Luister, ik kom even snel langs.
Ik moet werken, maar wilde gedag zeggen.
Daar ben ik blij om.
En ik ben vooral blij dat je Camila hebt meegenomen. Die buik.
Ze schopt vandaag toch zo.
Ze wordt vast heel lastig.
-Ik heb lunch meegebracht. -Wat fijn.
Ik kan beter weer aan het werk gaan. Hou van jullie.
Waarom bleef je niet?
Ze ziet ons.
Is alles oké?
-Ja. Prima. -Oké.
Ik wist niet dat ze zo hecht waren.
Dat waren ze. Een tijdje.
Het klikte gelijk tussen hen.
Mijn moeder zag zichzelf in Camila,
een jonge immigrant die een nieuw leven opbouwt.
Je moeder was vervreemd van haar familie.
En mijn moeder had geen familie.
Dus zorgden ze voor elkaar.
Liet je vader haar daar gewoon?
Hij kon haar inzinkingen niet aan.
Mijn broers schaamden zich voor haar ziekte en negeerden haar.
Ik kreeg het druk met mijn carrière, manieren zoeken om haar te helpen.
Camila was de enige die regelmatig tijd met mam doorbracht.
Ze werden als moeder en dochter.
En Camila had een moeder nodig die haar goedkeurde.
Ja. Nadat haar eigen moeder haar had afgewezen.
Zit je ergens mee?
Ik durf het niet te vragen...
Denk je dat Jacob het goed zou vinden om een kind te adopteren?
Dit is het moment.
Je krijgt een kind.
Ja,
maar een ander kind.
Wat bedoel je?
Ik heb een zoon gekregen. Jaren geleden.
Ik kon het mijn moeder niet vertellen. Ik kon het aan niemand vertellen.
Waar is hij?
In een weeshuis in Mexico.
Een goed gezin zou hem kunnen adopteren, maar ik wil het zelf doen.
Ik weet het niet.
Ik heb een foto.
Zoals je zei,
een goed gezin kan hem adopteren.
Je staat op het punt je eigen gezin te stichten.
Een nieuw leven.
We weten allebei hoe moeilijk dat is.
Ik denk dat het beter is als je hem daar laat.
Als ik toch een gezin sticht, dacht ik, kan hij er wel bij.
Dit kind is een zegen.
Ze zal je toekomst opfleuren.
Maar je moet je verleden loslaten.
Dat was een andere jij. Vergeet haar.
Vergeet alles wat ze gedaan heeft
en sta jezelf toe dit nieuwe leven te beginnen.
Ik spreek uit ervaring, Camila.
Het is het beste om het te vergeten.
Ga verder.
Ze danst op mijn blaas.
Neem me niet kwalijk.
Hé, mam. Mag ik bij je zitten?
Ik weet dat je hier niet echt bent.
Ja, dat klopt.
Sorry, ik heb het fout gedaan.
Wat heb je fout gedaan?
Ik had hier gewoon bij jou moeten zijn,
in plaats van je proberen op te lossen, als een probleem.
Het is goed, Jacob.
Je bent een goede jongen.
Je hebt 't goed gedaan.
Zou je me een plezier kunnen doen?
Wil je Camila vertellen dat het oké is dat ze haar zoon adopteert?
Dat kan ik niet doen.
Ik help haar. Het is ook voor jou.
Maar het helpt haar niet.
Mij ook niet.
Het is voor niemand goed. Vooral voor het kind niet.
Het is beter om het te laten.
Wat is er met je gebeurd?
Waar vlucht je voor?
Ik weet niet waar je het over hebt.
Oma Geraldine.
Jij weer.
Wat is dit kleinere stuk?
Dit ding waar je niet naar wilt kijken.
Het is niets.
Het is gewoon iets wat ik maak als ik niet nadenk.
Wat is er gebeurd?
We zijn in de collage.
Ik zat in haar herinneringen.
Dit is vast een stuk dieper.
-Mijn hemel. -Wat is het?
Het is Alma's deur. Het...
Vast een herinnering van Geraldine.
Een herinnering die ze wil vergeten.
Hier gaan we de hele tijd al naartoe.
Dat is Alejandro niet.
Het kind dat ik heb gehoord...
Dat moet Geraldine geweest zijn toen ze klein was.
Wacht. Geraldine heette niet zo toen ze klein was.
Ruchel.
We komen helpen. Kun je deze deur openen?
Ondertiteld door: Bianca van der Meulen
Creatief Supervisor: Xander Purcell