Spróbujmy.
Jestem niczym niebo.
Cholera.
poplątana
Hej!
Pomocy.
-Powodzenia. -Becca!
Becca! Siostrzyczko!
Błagam!
-Idziemy. Śniadanie. -Nie jestem głodna.
Nie!
Becca, utknęłam tutaj.
Potrzebuję cię. Przepraszam.
Becca?
Geraldine?
To znowu ty? Przestań mnie śledzić.
Co?
Alma.
-Jestem twoją wnuczką. -Nie obchodzi mnie, kim jesteś.
Nie dam się w to wciągnąć.
-Nie jestem tym, za kogo mnie masz. -Zostaw mnie w spokoju!
-Co się dzieje? -Nic. Wszystko w porządku. Prawda?
Tak.
Wszystko gra.
Jeśli przez ciebie wydłużą mi pobyt...
Jestem tu, by ci pomóc.
Przynajmniej tak sądzę. Nie wiem, czemu tutaj trafiłam.
Moja siostra otworzyła ten czas, ale ja chciałam znaleźć cię później.
-Jasne. -Później dla ciebie.
Za 30 lat, gdy mówisz mojej mamie, by nie adoptowała swojego syna.
Nie wiesz, dlaczego to mówisz.
-Właściwe to „powiesz”. Czy jakoś tak. -Posłuchaj.
Mam trzech synów, którzy mnie potrzebują.
Nie mogę tu utknąć. Rozumiesz?
Musimy to zrobić razem!
Co zrobić razem?
Powstrzymać cię przed tym, byś odradziła mojej mamie adopcję.
-Nie potrafię takich rzeczy. -Oczywiście, że potrafisz.
Wiem, że twoje zdolności nie są rozwinięte.
-Nie mam żadnych zdolności. -Spokojnie.
Ja też ja mam, podobnie jak siostra, tata...
Nie. Już z tym skończyłam.
Z czym?
Z czym skończyłaś?
To ona cię tu wysłała?
Omamiła cię?
Kto? O kim mówisz?
Czy coś się stało z twoimi zdolnościami?
Przestań mnie męczyć.
Dobrze.
Zobaczmy, co zrobiliście. Geraldine?
Zrobiłam to koło. Są w nim wszystkie części mnie.
Ciągle je robisz. Widziałam to w gabinecie taty.
Nie. Jeszcze nigdy czegoś takiego nie robiłam.
Jeszcze nie, ale zrobisz.
A tamten kawałek?
To moje dzieci, za którymi tęsknię.
Rozumiem.
Co jeszcze mógłby symbolizować?
Coś, co chcesz wyprzeć lub ukryć...
Teraz ktoś inny.
Może to dlatego odradziłaś adopcję mojej mamie.
Nie wiem, o czym ona mówi. Bez przerwy mnie nęka.
-Nieprawda. Chcę jej pomóc. -Zostaw mnie.
Człowieku, nie rób tego. Nie!
Stary, daj spokój!
Cholera.
Mamo!
Jacob! Chłopcy!
Zrobiłem ci coś.
O rety. Jest piękna.
To magiczna bransoletka szczęścia.
Dzięki niej już nigdy tu nie wrócisz.
Jest cudowna.
Wiedziałam, że mnie uratujesz.
Kto chce pójść na zewnątrz i poszukać jaszczurek?
Chodźmy.
Dlaczego to grasz?
Pytasz, bo usłyszałaś tę melodię we śnie?
Skąd to wiesz?
To stara pieśń w języku nahuatl.
Pewien szaman zaśpiewał mi ją przy piramidzie w Meksyku.
Co to oznacza? Może to ma jakieś znaczenie.
A może nie ma.
Nie wiem.
Jeśli próbujesz mnie zdenerwować, to nie zadziała.
Gram ją dla swojej siostry.
Gdy byłyśmy małe, zrobiłyśmy z tego piosenkę.
Mam nadzieję, że dotrze do niej przez czasoprzestrzeń
i siostra wyciągnie mnie z tej dziury.
Nie zwariowałam.
Nie powinno mnie tu być.
Mnie też nie.
Chcę tylko pomóc swojej rodzinie.
Mimo że sprawiają wrażenie, jakby tego nie chcieli.
Nauczysz mnie piosenki,
którą napisałaś z siostrą?
Jasne.
Idzie tak.
Czymże jest tęcza?
To światło w kropli rozszczepione
Becca!
-Alma? -O Boże! Udało się.
Możemy to zrobić. Becca, to Geraldine. To nasza babcia.
-To ona? -Zobacz, na co nas stać.
-To się nie dzieje naprawdę. Ja nie... -Nie, zaczekaj.
Cholera!
Po pierwsze, wysłałaś mnie do nie tego roku, co trzeba.
-Ale wybaczę ci to. -Dzięki.
Ale i tak znalazłam Geraldine.
W przeszłości coś zmusiło ją do odradzenia mamie adopcji Alejandra.
Jeśli wrócimy do tego dnia...
Może po prostu znajdziemy rodziców i spróbujemy wszystko naprawić
w teraźniejszości, tu i teraz?
Popełniłam błąd. Przepraszam.
Kłamałam, bo uznałam, że tak będzie najlepiej dla naszej rodziny.
Nie wiem, co mam ci powiedzieć.
Możesz powiedzieć więcej. Dlaczego mi nie ufałaś?
Czasem chciałam to zrobić.
Ale wtedy przeżywałabym na nowo cały ból.
-A ty nie podejmowałeś tematu. -Masz rację.
Czułem, że coś jest nie tak, ale bałem się wszystko zepsuć,
-więc milczałem. Nie powinienem był. -Możemy zostawić ten temat?
Czuję się jak dźgana w serce.
Nie chcę, żebyś odczuwała ból, ale unikanie rozmów nie rozwiąże sprawy.
Nie masz pojęcia, jak to jest dźwigać takie brzemię.
Jestem to sobie w stanie wyobrazić.
Chcę po prostu wszystko naprawić, abyśmy mogli żyć dalej.
Niektórych rzeczy nie da się naprawić.
To nie może być prawda.
Jacob, jeśli mam być szczera,
nasze małżeństwo wypaliło się już dawno temu.
Bądźmy ze sobą szczerzy.
Zamieszkam z matką. Muszę uporządkować myśli.
Kto dzwoni?
Reed.
To twoje „naprawianie wszystkiego tu i teraz”?
Nie wiem, co mu powiedzieć.
Zmień rzeczywistość, a nawet go nie będziesz znać.
-Przestań. Chodźmy. -Becca, ja...
-Gdzie byłyście? -Gdzie mama?
Zamieszkała ze swoją matką.
To może być koniec naszego małżeństwa. Rezerwuję loty do domu.
Alma, rozbijasz naszą rodzinę!
-Możemy to naprawić. -Kiedy mamy lot?
Pierwszy będzie o...
Tato. Spotkałam twoją mamę w przeszłości.
Zobaczyłam cię, jak byłeś mały. Dałeś jej bransoletkę.
-Chciałeś ją ochronić. -To było dawno temu.
Wiem, że chcesz pomóc babci. Zdecydowanie coś jej nie daje spokoju.
Coś związanego z jej zdolnościami, co chciała zapomnieć.
-Jakieś pomysły? -Nigdy o tym nie mówiła.
Jeśli to zrozumiemy, dowiemy się, dlaczego odradziła adopcję mamie.
A jeśli to naprawimy, to...
To jak niekończący się labirynt.
Wszystko pogarszasz. Zostawmy to.
Czy wiesz, kiedy dokładnie babcia odradziła mamie adopcję?
Była wtedy w ciąży ze mną. Pamiętasz jakąś datę?
Możemy się tam cofnąć i usłyszeć, co powiedziała.
Może wyjawiła, co jej się stało.
-Nie ma mowy. -Czyli co, nie zrobimy nic?
Zostawimy temat, mimo że wiemy, co możemy zdziałać?
Jesteś żywym dowodem naszych możliwości.
Gdyby nie one, nie byłoby cię tutaj.
-Alma, wystarczy! -Nie. Chcę poznać prawdę.
Co jest możliwe? Co zmieniliście?
Czym jest to „inne życie”, które przede mną skrywacie?
-To bez znaczenia. -Nieprawda!
Ona musi to wiedzieć. Musi zobaczyć, jak wielki ma to potencjał. Powiedz jej.
Tato, powiedz mi. Proszę.
Zaczniesz mnie postrzegać inaczej.
Nieprawda.
Obiecuję.
Pamiętasz...
Ten samochód...
Gdy zbliżałem się w nim do krawędzi klifu?
To był wyraz twoich lęków, prawda?
Nie.
To wydarzyło się naprawdę.
To było w innym życiu, które zmieniliśmy z Almą.
Postradałem zmysły od badania tych zdolności.
Byłem w samochodzie z Farnaz, moją asystentką.
Zabiłem nas oboje.
Nie wierzę.
Ale to prawda.
Byłyśmy wtedy dziećmi.
Dorastałyśmy bez taty.
Nie mogę sobie wyobrazić życia bez ciebie.
Ja też kocham to życie. I nie chcę go zmieniać.
Musimy to zrobić.
To prawda.
Nie wszystko kończy się tak, jak tego chcemy.
-Co mamy do stracenia? -Nasze rozumy.
Nasze relacje. To dobre życie.
Mógłbyś pomóc babci. Naprawić swoje małżeństwo.
Alejandro mógłby być naszym bratem.
Będzie dobrze.
Razem we trójkę...
Jesteśmy nie do zatrzymania.
Dobrze, możemy spróbować.
Niedawno przypomniała mi się pewna sytuacja.
To były ostatnie odwiedziny waszej mamy u babci.
Kiedy ją odebrałem, coś było nie tak.
Była jakaś niespokojna.
To był ostatni raz, gdy samotnie odwiedziła moją mamę.
Geraldine.
Przyjechałaś.
Mam dobre wieści, Jacob. Lekarz mówi, że niedługo mnie puszczą do domu.
Jasne, mamo. Słuchaj, wpadłem tylko na chwilę.
Praca mnie wzywa. Chciałem się tylko przywitać.
I tak się cieszę.
I cieszę się, że przywiozłeś Camilę. Jaki piękny brzuszek!
Nawet nie wiesz, jak strasznie dziś kopie.
Czuję, że będzie niesforna.
-Przyniosłam lunch. -Cudownie.
Lecę do pracy. Kocham cię, mamo. Ciebie też, skarbie.
Czemu nie zostałeś?
Ona nas widzi.
Cześć, mamo.
Wszystko w porządku?
-Tak. W najlepszym. -To dobrze.
Nie wiedziałam, że były tak zżyte.
Tak, przez pewien czas tak było.
Polubiły się od pierwszego spotkania.
Moja mama widziała w Camili siebie.
Młodą imigrantkę zaczynającą nowe życie.
Wasza mama została odepchnięta przez rodzinę,
a moja nie miała żadnej.
Zaopiekowały się sobą nawzajem.
Twój tata ją tam tak po prostu zostawił?
Nie mógł znieść jej epizodów.
A moi bracia wstydzili się matki z taką chorobą, więc ją ignorowali.
Mnie z kolei pochłonęła kariera i badanie sposobów na to, by jej pomóc.
Tylko Camila spędzała regularnie czas z moją mamą.
Stała się jakby jej córką.
A Camila potrzebowała matki, która ją akceptuje.
Nic dziwnego. W końcu własna ją odrzuciła.
Coś cię trapi?
Boję się tego pytania, ale...
Myślisz, że Jacob zgodziłby się na adopcję dziecka?
To ta chwila.
Przecież jesteś w ciąży.
Tak,
ale mówię o innym.
Nie rozumiem.
Parę lat temu urodziłam syna.
Nie mogłam powiedzieć własnej matce. Ani nikomu innemu.
Gdzie on jest?
W sierocińcu w Meksyku.
Być może trafi do dobrej rodziny, ale wolałabym, by trafił do mnie.
Sama nie wiem.
Mam jego zdjęcie. Pokażę ci.
Jak zauważyłaś,
może trafić do dobrej rodziny.
A ty zakładasz własną rodzinę.
Zaczynasz nowe życie.
Obie wiemy, jakie to trudne.
Lepiej, żebyś go tam zostawiła.
Myślałam, że skoro zakładam rodzinę, on mógłby do niej dołączyć.
Twoja córeczka to błogosławieństwo.
Zapewni ci jasną przyszłość.
Ale musisz zostawić przeszłość za sobą.
To byłaś inna ty. Zapomnij o niej.
Zapomnij o wszystkim, co zrobiła,
i pozwól sobie na nowe życie.
Mówię to na podstawie własnych doświadczeń.
Lepiej zapomnieć o przeszłości.
Zostawić ją za sobą.
Rety.
Zaczęła mi tańczyć na pęcherzu.
Zaraz wrócę.
Cześć, mamo. Mogę się dosiąść?
Wiem, że wcale cię tu nie ma.
To prawda.
Wybacz mój błąd.
Jaki błąd?
Powinienem był być przy tobie,
zamiast traktować cię jak problem wymagający rozwiązania.
W porządku.
Jesteś dobrym chłopcem.
Nie zrobiłeś nic złego.
Mamo, mogę cię o coś prosić?
Czy mogłabyś poradzić Camili, by adoptowała syna?
Nie.
Nie mogę tego zrobić.
Chcę jej pomóc. I tobie też.
Ale to jej w niczym nie pomaga.
Mnie też nie.
To nie jest dobre dla nikogo, zwłaszcza dla dziecka.
Lepiej to zostawić.
Co cię tak doświadczyło?
Przed czym uciekasz?
Nie wiem, o czym mówisz.
Babciu.
To znowu ty.
Co oznacza ten mały kawałek?
Ten, na który nie chcesz patrzeć.
To nic takiego.
Umieszczam go bezwiednie.
Co się stało?
Jesteśmy wewnątrz wyklejanki.
Chciałam zobaczyć jej pamięć.
To chyba coś głębszego niż pamięć.
-O Boże! -Co to jest?
To drzwi Almy. To...
To wspomnienie Geraldine.
Wspomnienie, do którego nie chce wracać. Chce o nim zapomnieć.
Od samego początku droga prowadziła nas tutaj.
To nie Alejandro.
Dziecko, którego płacz słyszałam...
To musiała być mała Geraldine.
Geraldine?
Zaczekaj. Jak była mała, nazywała się inaczej.
Rachel!
Chcemy ci pomóc. Czy możesz otworzyć drzwi?
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem: Tomasz Robaczewski