Dene yahu, dene.
Gökyüzü gibiyim.
Kahretsin.
Hey!
Yardım edin lütfen.
-İyi şanslar! -Becca!
Becca! Kardeşim!
Lütfen!
-Hadi. Kahvaltı. -Aç değilim.
Hey! Hayır! Hayır, hayır.
Becca, burada mahsur kaldım.
Sana ihtiyacım var. Özür dilerim.
Becca!
Geraldine?
Yine sen. Beni takip etmeyi bırak.
Ne?
Alma.
-Senin torununum. -Kim olduğun umurumda değil.
Beni alaşağı edemezsin.
-Hey, sandığın kişi değilim. -Uzak dur benden!
-Neler oluyor? -Hiçbir şey. Her şey yolunda, değil mi?
Evet.
Her şey yolunda.
Senin yüzünden kalışım uzarsa...
Yardım etmeye geldim.
En azından öyle sanıyorum. Şu an neden burada olduğumu bilmiyorum.
Kız kardeşim bu zaman dilimini açtı, ben daha sonraya ulaşmaya çalışıyordum.
-Peki. -Senin için öyle.
30 yıl sonra anneme oğlunu evlat edinmemesini söyleyeceksin.
Neden öyle dediğini bilmiyorsun.
-Yani öyle diyeceğini. -Dinle...
Bana ihtiyacı olan üç küçük oğlum var.
Burada kalamam. Anlıyor musun?
Bunu birlikte yapmamız gerekiyor!
Neyi yapacağız?
Anneme Alejandro'yu evlat edinmemesini söylemene engel olacağız.
-Hayır, böyle bir şey yapamam. -Tabii ki yapabilirsin.
Yeteneklerin geliştirilmemiş olabilir.
-Yeteneğim yok. -Sorun değil.
Benim var, kardeşimin de var, babamın...
Hayır. Bütün bunları durdurdum.
Ne?
Neyi durdurdun?
Seni buraya o mu gönderdi?
Sana bir şekilde ulaştı mı?
Kim? Sen neden bahsediyorsun?
Yeteneklerine bir şey mi oldu?
Beni rahatsız etme.
Tamam.
Bakalım neler yaptınız. Geraldine?
Bu çemberi yaptım. Bunların hepsi benim parçalarım.
Hep bunlardan yapıyorsun. Babamın odasında gördüm.
Hayır, daha önce böyle bir şey yapmadım.
Belki henüz değil ama yapacaksın.
Peki ya şu parça?
O parça, özlediğim çocuklarım için.
Anlıyorum.
Başka ne olabilir?
Unutmak ya da saklamak istediğin bir şey...
Sıra başkasında.
Belki de bu yüzden anneme öyle söyledin.
Neden bahsettiğini bilmiyorum. Beni taciz edip duruyor.
-Yardım etmeye çalışıyorum. -Beni rahat bırak.
Hadi ama. Hayır!
Hadi ama!
Kahretsin.
Anne!
Jacob! Oğullarım!
Sana bir şey yaptım.
Vay canına! Bu çok güzel.
Bir bilezik. Seni mutlu edecek özel güçleri var.
Bir daha buraya dönmen gerekmesin diye.
Bayıldım.
Beni kurtaracağını biliyordum.
Peki, kim dışarıya çıkıp kertenkele aramak ister?
Hadi gidelim. Gelin. Hadi.
Neden bunu çalıyorsun?
Bir rüyada duyduğun için mi soruyorsun?
Nereden biliyorsun?
Aynı zamanda eski bir Nahuatl şarkısı.
Bir şaman Meksika'daki bir piramidin üzerinde söylemişti.
Anlamı ne? Belki bir anlamı vardır.
Belki de yoktur.
Bilmiyorum.
Bana eziyet etmeye çalışıyorsan işe yaramayacak.
Kız kardeşim için çalıyorum.
Çocukken babamızla buna sözler uydurmuştuk.
Kız kardeşimin zamanın ve mekânın ötesinden beni duymasını
ve buradan çıkarmasını umuyorum.
Ben deli değilim.
Buraya ait değilim.
Ben de değilim.
Aileme yardım etmeye çalışıyorum.
İstemiyor gibi görünseler de.
Kardeşinle yaptığınız şarkıyı
bana öğretir misin?
Tabii.
Şöyle bir şey.
Becca!
-Alma? -Tanrım! Başardık.
Oluyor. Becca, bu Geraldine. Bizim büyükannemiz.
-Geraldine mi? -Başarıyoruz.
-Hayır, bu olmuyor. Ben yapmadım... -Hayır, bekle.
Siktir!
Bir kere, beni yanlış yıla göndermişsin.
-Ama affediyorum. -Sağ ol.
Yine de Geraldine'i buldum.
Geçmişinde bir şey anneme Alejandro'yu evlat edinmemesini söyletmiş.
O güne geri dönersek...
Annemle babamı bulup şimdi ve burada
aramızı düzeltmeye ne dersin?
Bir hata yaptım. Özür dilerim.
Yalan söyledim çünkü ailemiz için en iyisi bu diye düşündüm.
Ne söylememi istediğini bilmiyorum.
Daha çok anlatabilirsin. Neden bana güvenmedin?
Sana anlatmaya çalıştım.
Ama tüm acılarımı yeniden yaşamak anlamına gelirdi.
-İlgilenmiş gibi görünmüyordun. -Haklısın.
Bir terslik olduğunu bilsem de her şeyi mahvetmek istemedim.
-Görmezden geldim. Yapmamalıydım. -Bunun hakkında konuşmasak olur mu?
Yüreğim paramparça.
Acı çekmeni istemiyorum ama konuşmamak çözüm değil.
Böyle ağır bir şeyle yaşamanın nasıl bir şey olduğunu bilemezsin.
Sanırım tahmin edebiliyorum.
Bak, her şeyi çözüp hayatımıza devam etmek istiyorum.
Bazı şeyleri çözmek mümkün değil.
Bu doğru olamaz.
Jacob, dürüst olalım,
bu evlilik uzun zaman önce bitti.
Bence dürüst olalım.
Annemle kalacağım. Kafamı toplamam lazım.
Kim o?
Reed.
"Şimdi ve burada bir şeyleri düzeltmek" bu mudur?
Ona ne diyeceğimi bilemiyorum.
Gerçekliği değiştir, onunla hiç tanışma.
-Kes şunu. Hayır. Hadi gidelim. -Becca, ben...
-Nerelerdeydiniz siz? -Annem nerede?
Annesiyle kalmaya gitti.
Evliliğimiz sona ermiş olabilir. Dönüş uçağı bakıyorum.
Alma, ailemizi mahvediyorsun!
-Düzeltmenin yolu var. -Uçak ne zaman?
En erken...
Dinle, baba. Geçmişte annenle birlikteydim.
Senin küçüklüğünü gördüm. Ona bir bilezik verdin.
-Onu koruyacağını söyledin. -Uzun zaman önceydi.
Annene yardım etmek istediğini biliyorum. Ve yeteneğiyle ilgili
unutmak istediği bir şey ona rahat vermiyor.
-Ne olduğunu biliyor musun? -Bana bundan bahsetmedi.
Bunu çözersek anneme neden öyle söylediğini öğrenebiliriz.
Bunu düzeltirsek...
Bu dipsiz bir kuyu.
Durumu kötüleştiriyorsun. Bırak artık.
Geraldine anneme o tavsiyeyi ne zaman verdi?
Hamileydi, o günü hatırlıyor musun?
Oraya gidip Geraldine'in ne dediğini öğrenelim.
Belki de anneme anlatmıştır.
-Bunu yapmayacağız. -Hiçbir şey yapmıyoruz.
Öyle mi? Olanakları bildiğimiz hâlde mi?
Nelerin mümkün olduğunu biliyorsun.
Bazı şeyler mümkün olmasa burada olmazdın bile.
-Alma, yeter! -Hayır, bilmek istiyorum.
Ne mümkün? Neyi değiştirdiniz?
Bana anlatmadığınız öteki hayat nedir?
-Önemi yok. -Evet, var!
Bilmesi gerek. Bunun nelere kadir olduğuna inanması gerekiyor. Söyle ona.
Söylesene baba. Lütfen.
Bana bakışını değiştirir.
Hayır, değiştirmez.
Değiştirmez. İnan.
Hatırlıyor musun...
Araba...
Arabayı uçurumun kenarına sürmüştüm.
Senin korkularındı. Korkularınla ilgili bir şey mi?
Hayır.
Hayır, gerçekti.
O başka bir hayattı. Alma ile onu değiştirdik.
Bu yetenekleri araştırırken aklımı kaybettim.
Asistanım Farnaz ile o arabadaydım.
Kendi canımla birlikte onunkini de aldım.
Buna inanamıyorum.
Ama doğru.
Olay olduğunda daha çocuktuk.
Babasız büyümek zorunda kaldık.
Ama hayatımı sensiz hayal bile edemiyorum.
Ben de bu hayatı seviyorum ve devam etmesini istiyorum.
Bunu yapmak zorundayız.
Evet, öyle.
Biliyorsun, her zaman istediğin gibi olmaz.
-Kaybedecek neyimiz var? -Akıllarımız.
İlişkilerimiz. Bu güzel hayat.
Annene yardım edebilirsin. Evliliğini kurtarabilirsin.
Alejandro başından beri bizim ağabeyimiz olabilir.
Hadi, iyi olacağız.
Üçümüz birlikte.
Bizi kimse durduramaz.
Tamam, deneyebiliriz.
Kısa süre önce hatırladığım bir şey var.
Annenizin annemi son ziyareti.
Onu aldığımda bir terslik vardı.
Sarsılmıştı.
Ondan sonra bir daha annemi tek başına ziyaret etmedi.
Geraldine.
Buradasın.
Haberler iyi Jacob. Doktor yakında eve gidebileceğimi söyledi.
Tabii anne. Dinle, çok kısa kalacağım.
İşe gitmeliyim. Sadece merhaba demek istedim.
İyi ki uğradın.
Camila'yı getirmene de çok sevindim. Karnına baksana.
Bugün ne kadar tekmelediğine inanamazsın.
Çok yaramaz olacak bu.
-Öğle yemeği getirdim. -Harika.
Tamam. İşe dönsem iyi olacak. Seni seviyorum anne. Seni de canım.
Neden kalmadın?
Bizi görüyor.
Selam anne.
Her şey yolunda mı?
-Evet. İyiyim. -Tamam.
Bu kadar yakın olduklarını bilmiyordum.
Bir süreliğine öyleydiler.
İlk karşılaştıklarında iyi anlaştılar.
Annem Camila'da kendini görmüştü.
Yeni bir hayat kuran genç bir göçmen.
Anneniz ailesine yabancılaşmıştı.
Annemin de ailesi yoktu.
O yüzden birbirleriyle ilgilendiler.
Yani baban anneni orada mı bırakmıştı?
Onun krizlerini kaldıramadı.
Kardeşlerim akıl hastası annelerinden utandıkları için onu görmezden geldiler.
Ben de kariyerimle, ona yardım etmenin yollarını araştırmakla meşguldüm.
Camila düzenli olarak annemle zaman geçiren tek kişiydi.
Anne kız gibi oldular.
Camila onu onaylayan bir anneye muhtaçtı.
Tabii. Kendi annesi onu reddetmiş.
Aklında bir şey mi var?
Sormaya korkuyorum ama...
Sence Jacob bir çocuk evlat edinmeye razı olur mu?
İşte o an.
Bir çocuğun olacak.
Biliyorum.
Ama bir tane daha.
Ne demek bu?
Yıllar önce bir oğlum vardı.
Ve anneme söyleyemedim. Kimseye söyleyemedim.
Nerede o?
Meksika'da bir yetimhanede.
İyi bir ailenin onu evlat edinme ihtimali var ama ben istiyorum.
Bilemedim.
Sana gösterebileceğim bir fotoğraf var.
Dediğin gibi,
iyi bir aile onu evlat edinebilir.
Sen kendi aileni kurmak üzeresin.
Yeni bir hayat.
İkimiz de bunun zorluğunu biliyoruz.
Bence onu geride bıraksan daha iyi olur.
Bir aile kurduğuma göre o da katılabilir diye düşündüm.
Bu bebek bir lütuf.
Geleceğini aydınlatacak.
Ama geçmişini geride bırakmalısın.
O farklı bir sendin. Unut onu.
Yaptığı her şeyi unut
ve bu yeni hayata başlamak için kendine izin ver.
Tecrübelerime dayanarak konuşuyorum Camila.
En iyisi unutmak.
Devam etmek.
Vay canına.
Mesanemin üstünde tepiniyor.
İzninle.
Merhaba anne. Seninle oturabilir miyim?
Aslında burada olmadığını biliyorum.
Evet, bu doğru.
Üzgünüm, yanlış anlamışım.
Neyi yanlış anladın?
Burada seninle olmalıydım.
Bir sorunmuşsun gibi seni çözmeye çalışmak yerine.
Sorun yok Jacob.
Sen iyi bir çocuksun.
İyi şeyler yaptın.
Anne, bana bir iyilik yapar mısın?
Camila'ya oğlunu evlat edinebileceğini söyler misin?
Hayır.
Bunu yapamam.
Ona yardım ediyorum. Seni de düşünüyorum.
Ama bu ona da yardımcı olmuyor
bana da.
Bu hiç kimse için iyi değil. Özellikle de çocuk için.
Bırakmak daha iyi.
Sana ne oldu anne?
Sen neden kaçıyorsun?
Neden bahsettiğini bilmiyorum.
Geraldine nine.
Yine sen.
Bu küçük parça ne?
Bakmak istemediğin bu şey.
Hiçbir şey değil.
Sadece düşünmeden yaptığım bir şey.
Az önce ne oldu?
Kolajın içindeyiz.
Hafızasına erişiyordum.
Bu, hafızadan daha derin olabilir.
-Tanrım! -Bu ne?
Alma'nın kapısı. Bu...
Geraldine'in bir anısı olmalı.
Erişmek istemediği, unutmak istediği bir anı.
Başından beri yöneldiğimiz yer burasıydı.
Bu Alejandro değil.
Duyduğum çocuk...
Geraldine'in küçüklüğü olmalı.
Geraldine?
Bir dakika. Küçükken adı Geraldine değildi.
Ruchel!
Yardım etmeye geldik. Kapıyı açabilir misin?
Alt yazı çevirmeni: Selen Akhuy
Proje Kontrol Sorumlusu: Şengül Usta