-Co to było, do cholery? -O nie. Mamo?
Mamo!
Camila.
Poplątana
Niewiarygodne, że tak po prostu sobie pojechała.
O co jej chodzi?
Alma, coś ty narobiła?
Nasz świat zaczyna się rozpadać.
Co my tu robimy? Becca, to twoja sprawka?
Nie. Nie wiem, co to jest.
To nie jest moje wspomnienie. Nigdy nie byłam poza własnymi.
Zaraz. Tato, to ty?
Czuję wielki smutek.
Nie walcz ze swoimi uczuciami. Będzie dobrze.
Musisz nas stąd zabrać. I to już!
-Becca. -Szybko!
Becca! O cholera!
Już dobrze.
Tato, to było twoje wspomnienie?
Nie. To nie było jego wspomnienie.
Odebrałaś strach taty przed opuszczeniem przez mamę.
Wyglądało tak prawdziwie.
Becca, te wizje
bywają interesujące, ale czasem też przytłaczają w sposób,
który na początku trudno dostrzec. Dlatego lepiej z nich zrezygnuj.
-Dobrze. Spróbuję. -A co zrobimy z mamą?
Cokolwiek teraz przeżywa, to jej sprawa.
Ty się zajmij dokończeniem rozprawy.
Przestań! Nie wiemy, dokąd pojechała.
-A jeśli ma poważne kłopoty? -Dobrze. Sprawdzę karty kredytowe.
Kupiła bilet lotniczy do Meksyku.
Leci odwiedzić bliskich.
Uciekła w środku nocy, żeby udać się na pogaduchy z rodzinką?
Na to wychodzi.
A teraz może pojedziecie do domu i położycie się spać,
żeby trochę otrzeźwieć, wy małe ochlapuski?
A mama wróci do domu, gdy będzie gotowa,
i wszystko będzie w porządku.
Zobaczycie.
Wpadłem zabrać parę rzeczy. Wciąż nie wiem, co o tym myśleć.
Szkoda, że nie mogę ci ufać.
Reed
Tu Camila Diaz. Zostaw wiadomość.
A teraz co mam zrobić?
Mamo, to ja.
Wybacz, że tak na ciebie naskoczyłyśmy.
Po prostu bardzo się o ciebie martwimy.
Będę dzwonić, dopóki nie odbierzesz, wiesz?
Więc może zrób to już teraz.
Naciśnij przycisk.
Sądzisz, że w jakimkolwiek świecie będziesz szczęśliwa?
Alma. Obudź się.
Alma.
Wstawaj. To ważne. Rusz się.
Miło, że wpadłaś w odwiedziny.
Dzwoniłam do mamy, ale nie odbiera. Zapełniłam jej pocztę głosową.
Ile wiadomości zostawiłaś?
Nieważne. Bodajże dwadzieścia siedem.
A co, jeśli zerwała z Alejandrem, on to źle przyjął,
więc mama musi mu przelewać pieniądze na jakieś tajne konto?
Tak. Mama może być w niebezpieczeństwie.
-Cały czas o tym mówię. -To co zrobimy?
Tata uważa, że poleciała odwiedzić rodzinę.
-Zadzwońmy tam i sprawdźmy tę teorię. -Dobrze.
Wskakuj, koleżanko.
Dzień dobry, słoneczka!
Kto dzwoni?
Alma i Becca.
Myślałam, że to twój kochaś.
Ależ skąd! Daj spokój!
Masz kochasia, babciu?
Dajcie spokój. To tylko kolega, z którym chodzę do kościoła.
Moje aniołki. Cudownie was zobaczyć.
Co słychać? Opowiadajcie.
Szukamy mamy.
Wczoraj wyleciała do Meksyku.
Myślałyśmy, że może jest u was.
Jest w Meksyku i nie dała nam znać?
Masz jakiś pomysł, gdzie jej szukać?
Wiem jedno: powinna być tutaj.
Podobnie jak wy.
Wszyscy powinni być tu ze mną.
A możemy do ciebie wpaść?
Tak! Przylećcie w odwiedziny!
Może wasza mama jest już w drodze.
Dobrze.
To cudownie.
Trzymajcie się, słonka!
-Pa. Tęsknimy! -Pa!
Polecimy tam na parę dni,
upewnimy się, że mamie nic nie jest, a potem wrócimy do domu.
Genialny plan.
Czy to nie wspaniałe, że obie znamy hiszpański?
Ale z ciebie dziwaczka.
Jak cudownie zobaczyć moje wnuczki!
Patrzcie tylko, jakie piękności. Jesteście supermodelkami?
Nie, babciu.
Ja owszem.
Cześć!
Cześć, ciociu Monse! Jak się miewasz?
¡Alma y Becca! Mój Boże!
Moje ulubione siostrzenice. Musicie mi powiedzieć, co u was.
Znam bardzo przyjemny bar z koktajlami.
Wujek Oscar wyjechał w interesach,
ale przesyła przytulasy i buziaki!
Wielka szkoda. Uwielbiamy jego przytulasy.
Tak, są takie serdeczne.
Wasza mama nie odbiera telefonu.
Nie wiem, gdzie jest.
To bardzo skryta osoba.
Ma wiele tajemnic.
Becca, kiedy się doczekamy małego Reeda lub małej Bekki?
To się okaże.
Ale chcemy ci coś pokazać.
Czy to wygląda znajomo?
Znalazłyśmy ten portret mamy.
Podpisał go niejaki Alejandro.
Nie, nie znamy nikogo takiego.
Chyba że syna Vicente Fernándeza, Alejandra Fernándeza.
A kto to taki?
Słynny śpiewak.
Tak naprawdę to go nie znamy.
Jego ojciec pięknie śpiewa rancheras.
Babciu, zaczekaj.
A jakiś dawny chłopak, którego mama mogłaby odwiedzić?
Chłopak? Nie.
Nie miała żadnego chłopaka!
Owszem, miała jednego, ale...
Wystarczy, Monse!
Nie. Nic nie wiemy o żadnych chłopakach.
A mogłabyś się temu przyjrzeć trochę uważniej?
Tak dla pewności, czy nic nie wydaje się znajome.
Nie. Nic.
Przykro mi.
Becca! Przywołałaś wspomnienie babci.
To mama.
Coś mi się tu nie podoba.
Przykro mi.
Nie widziałam tego obrazu.
Rozumiecie?
Zdenerwowałyśmy cię?
Nie. Po prostu nie chcę już o tym rozmawiać.
W porządku.
Zobacz, Becca. Dodali cię do Wielkiej Galerii Małżeńskiej. Gratuluję.
Faktycznie.
Uwielbiam to zdjęcie mamy i taty.
Wyglądają na szczęśliwych.
Jak myślisz, co ukrywa babcia?
Nie wiem. Ta wizja była bardzo dziwna.
Tak jakby stawiała nam opór.
Może to był tylko wyraz jej lęków, tak jak u taty?
Myślę, że to było prawdziwe.
Cokolwiek to było, nie chciała, byśmy to zobaczyły.
Może musisz się bardziej otworzyć.
-To znaczy? -Masz w sobie naturalną empatię.
Gdy oglądasz wspomnienia ludzi, mierzysz się z ich wszystkimi emocjami.
Jeśli nauczysz się otwierać i stawać się nicością,
uczucia będą przez ciebie przepływać, a prawda zacznie być wyraźniejsza.
Wszystko jasne. Brzmi jak bułka z masłem.
Próbuj, a z czasem załapiesz. Jeszcze pogadamy z babcią.
-A ciocia Monse? -Co z nią?
Coś wiedziała. Może spytajmy ją.
Dobrze. Możemy od tego zacząć.
A niech to. Tata.
Wymyślimy jakąś wymówkę po powrocie.
Poprosimy jeszcze dwie palomy i whiskey. Dziękujemy!
Świetnie się bawię! Dzięki za zaproszenie na drinka.
Czuję się jak małolata, która wymyka się na imprezy.
Becca tak robiła! Wymykała się i całowała z chłopakami.
Niemożliwe! Ściemniasz! Becca zawsze była grzeczną dziewczynką.
Alma, to ty paliłaś trawkę na strychu!
Nie wierzę! Camila zawsze robiła z was dwa aniołki.
-Z Almy trochę mniejszego. -To by się zgadzało.
A ty, ciociu?
-Ja? Ay, ay, ay! -Tak, ty.
Gdy chodziłam do liceum,
sprzedawałam... Jak to się mówi w waszym języku?
-„Kokaina”? -Co?
-O kurwa! -Tego się nie spodziewałam. Że co?
To było w latach 80. Potrzebowałam kasy na ciuszki.
O Boże. Czy nasza mama też robiła jakieś fajowskie rzeczy?
Nie. Co wy.
Właściwie... Nie.
Co to za pauza?
-Jaka pauza? -To była pausa!
-Wcale nie! -Owszem.
Nie mogę wyjawić cudzego sekretu.
Prosimy, ciociu! Powiedz nam! Wiesz, jak skryta jest mama.
Nigdy nam nie powie. Chcemy ją lepiej poznać.
A co powie Camila, jak się dowie, że wam powiedziałam?
Gówno jej powiemy. Ciociu! No ciociu!
-Ciociu! -No dobra. Więc...
Pytałyście wcześniej o chłopaka.
Gdy byłyśmy młode, wasza mama miała chłopaka.
Uczył się w kościele,
w el seminario, żeby zostać księdzem.
Naprawdę bardzo się kochali.
To rozwija się tak łatwo.
Popatrz. Ciocia Monse.
Zobaczyłam ich, jak byłam mała.
Wtedy znałam pocałunki tylko z filmów i seriali,
ale ten nie był udawany.
Łączyła ich miłość, której chyba sama szukam do tej pory
i której dalej nie znalazłam.
Camila była wtedy inną osobą.
Bardziej beztroską.
Przedstawię ci mojego chłopaka.
Ale musisz zachować to w tajemnicy, dobrze?
Wpuścili mnie do swojego świata i staliśmy się jakby drugą rodziną
wewnątrz tej głównej.
Ale musieliśmy być ostrożni.
Czasami wasza mama prosiła mnie o przekazywanie liścików.
Używali fałszywych imion i tajnych miejsc do spotkań.
Spotkajmy się. Kocham cię! Maria
Czułam się jak mały szpieg.
Ale Camila wpakowała się w kłopoty, a jego odesłali do innego kościoła.
Miała złamane serce.
Przepraszam.
Po tym wszystkim stała się inną osobą.
Wyprowadziła się z domu i już nigdy nie miałyśmy
takiej samej relacji jak wcześniej.
Muszę wyjechać.
Nie wiem, czy obwinia mnie za liścik.
Ale to nie koniec historii.
Kiedy miałam 12 lat,
matka powiedziała mi, że Camila poszła na studia,
ale potem usłyszałam, jak mówiła tacie coś innego.
Mówiła, że gdy ten chłopak został księdzem,
Camila z nim zamieszkała. Żyli w grzechu.
Więc nie zostawiła go nawet po tym, gdy go przenieśli?
Takiej wersji się trzymam,
bo wydaje mi się mniej smutna.
Pamiętasz, jak miał na imię?
Może Alejandro? I czy to możliwe, że namalował jej portret?
Nie, tak się nie nazywał, ale jak mówiłam, mieli swój szyfr.
Może to coś, co tylko ona potrafi zrozumieć.
A gdzie on jest teraz?
O nie. Tego to wam nie powiem.
Prosimy, ciociu. Chcemy jej tylko pomóc.
Chcemy poprawić nasze relacje. Prosimy.
Na tym skończymy, obiecuję.
To on.
Chodź. Będzie dobrze.
Szczęść Boże. Witamy w La Iglesia de la Virgen de Guadalupe.
To miłe. Szukamy naszej mamy. Nazywa się Camila Diaz.
Wyjechała parę dni temu i nie możemy się z nią skontaktować.
Przykro mi to słyszeć.
Czy imię Alejandro mówi coś księdzu?
„Alejandro”...
Nie, nie wydaje mi się.
Błagam! Wiemy, że ksiądz miał romans z naszą mamą.
I znów jest ksiądz w jej życiu.
Tego nie wiemy. Nie mamy pewności. Żadnej.
To bardzo poważne oskarżenia.
Ojcze, proszę wybaczyć mojej siostrze. Jest jej przykro.
Bardzo się martwimy o mamę.
Szukamy wskazówek, gdzie mogłaby być.
Przykro mi, że wasza matka zaginęła,
ale nie widziałem się z Camilą od bardzo wielu lat.
Będę się modlić za was i za nią.
Dziękujemy za pomoc, ojcze.
-Chodźmy. -On kłamie!
-Przestań! -On kłamie. Odkryjmy prawdę.
Chcesz znaleźć mamę czy nie? Tylko ty możesz to zrobić.
Jak ja się tym zajmę, skończymy we mgle.
-On nie chce, żebyśmy wiedziały. -Po prostu spróbuj.
-Nieźle. -Nie powinnyśmy tego robić.
Wiesz, co mi się marzy?
Że znowu będę się z tobą kochać.
Camila, błagam. Jestem zmęczony.
Wcale nie!
Że wezmę ślub
i założę rodzinę.
Z tobą.
Byłoby pięknie.
Ale już to, że mnie przenieśli, przyniosło wstyd mojej rodzinie.
Jeśli mnie ekskomunikują,
rodzina nigdy mi nie wybaczy.
Camila.
Nie możemy zniszczyć swoich żyć.
Nie chcę też zniszczyć twojej rodziny.
Mamy zobowiązania ważniejsze od tego, co nas łączy.
Przykro mi, ale...
Nie mogę.
Więc jednak ze sobą zerwali.
To nie jest w porządku. To niestosowne, że widzimy...
Rozumiem. Chodźmy stąd.
Wiem, że to trudne, ale ten ból nie był twój.
Ludzie nie chcą, żebyśmy grzebali w ich duszach...
Chcemy pomóc mamie.
Czemu tatę tak przeraża, że to robię?
Widocznie ma obawy, czy możesz sprostać
-niektórym kwestiom. -Może ma rację?
Mniejsza z nim! Ja wiem, że dasz radę. Poza tym robimy to w dobrej wierze.
-W porządku. -Dobrze.
Babcia ewidentnie coś wie i nie chce się do tego przyznać,
być może nawet przed sobą.
Nie chcę męczyć babci.
Jeśli otworzysz się na jej wspomnienia, tak jak w kościele,
odkryjesz to, co ukrywa.
Niech będzie. Zróbmy to i miejmy nadzieję,
że pozwoli nam to namierzyć mamę i wrócić do domu.
-Becca... -Nie drąż. Chodźmy już.
-Babciu. -Tak?
Możemy porozmawiać?
Oczywiście, skarbie. Co jest?
Wiemy o relacji naszej mamy z wielebnym Reyesem.
O czym mówicie?
Pierwsze słyszę.
Na pewno nie wiesz nic o tym portrecie albo o Alejandrze?
Błagam, przestańcie mnie tym męczyć.
Nic nie wiem.
-Teraz. Zrób to. -Dobrze.
To wspomnienie, które blokowała.
Tam jest mama.
To dom z obrazu.
Camila!
Co ty tu robisz?
Mamo, jak mnie znalazłaś?
To tutaj mieszkasz?
Z kim mieszkasz?
Wiem o rozstaniu z wielebnym Reyesem.
Przyszedł do nas i pytał o ciebie.
Pewnie żyjesz tu w grzechu z kimś innym.
Mamo, przysięgam, to nie tak...
Taką kobietą jesteś?
Sypiającą, z kim popadnie?
Mamo, czemu tak mówisz?
Co pomyślą ludzie, gdy się dowiedzą?
Mamo, błagam, pozwól mi wyjaśnić.
Rób, co chcesz,
ale nie przychodź do mojego domu.
Przyniosłaś hańbę naszej rodzinie.
Mamo, błagam...
Mamo!
Chryste. Babcia tak potraktowała naszą mamę?
To dla mnie za wiele. Nie mogę...
Dobrze. Zabierz nas stąd.
Jestem okropną matką.
Nie wiem, dokąd poszła Camila,
ale to dorosła kobieta.
Nie mogę znów ingerować w jej życie.
Idę się położyć.
To było okropne uczucie.
Wybacz,
ale naprawimy wszystkie problemy w naszej rodzinie.
Obiecuję.
Nie wiem, jak to działa. Nie wiem, co robię.
Wiesz. Przecież to robisz.
Chodź. Znajdźmy mamę.
Dobrze.
Oto i on. Dom z obrazu.
Tata dzwoni. Pewnie się martwi.
Wszystko naprawimy, Becca. Jesteś w stanie naprawić wszystko.
Musimy to zrobić.
Nie wiemy, kto będzie za tymi drzwiami.
A mama nie chce, żebyśmy to wiedziały.
To ostatnia szansa, by się wycofać.
Będzie dobrze.
Alma, ja...
Becca?
Becca!
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Tomasz Robaczewski