Zostań tu. Wrócę po ciebie.
-Był wypadek. -O czym ty mówisz?
Gdzie jest tata?
Miałeś po mnie wrócić.
Taki był plan.
Przykro mi, że mnie przy tobie nie było.
Ale jestem teraz.
Czy tracę rozum jak Geraldine?
Nie.
Tak i nie.
Niektórzy ludzie więcej widzą, więcej czują i więcej rozumieją.
Twoja babcia do nich należała. Ty też.
„Do nich”?
Jesteś chora psychicznie.
Nie cofnęłaś się w czasie
i nie rozmawiałaś z ojcem, bo on nie żyje!
Zerwałabym z tobą teraz, ale gdy połączą się linie czasu,
nie będziemy się w ogóle znali.
Tata się nie zjawił.
Muszę mieć pewność, że tata nie wyjdzie z tej jaskini.
Poczekam w aucie.
POŁĄCZENIE BECCA
-Błagam, powiedz, że ją znalazłaś. -Znalazłam ją. Nic jej nie jest.
Chwała Bogu.
-Sam, nic jej nie jest. -Całe szczęście.
Jest skłonna wrócić do domu i zacząć brać leki.
-A co z ośrodkiem zdrowia psychicznego? -Spróbuję o tym porozmawiać.
Ukradła mi auto i ruszyła do Meksyku spotkać zmarłego ojca.
-Ona potrzebuje pomocy. -Wiem, mamo.
Załatwimy jej pomoc.
Tato?
Przyjdź po mnie.
Tato?
Poplątana
Tato?
Nie udało się?
Tato?
Nie możesz mi znowu tego zrobić!
Ay niña. Zgubiłaś się?
Potrzebujesz pomocy?
Dziękuję, nie trzeba. Moja siostra na mnie czeka.
To dlatego płaczesz?
Nie.
Płaczę, bo...
Bo nie jestem tą, za którą wszyscy mnie uważają.
Nigdy nie jest za późno na zmiany.
Tak.
A co, jeśli inni mają rację?
A uważasz, że tak jest?
Chciałabym po prostu uciec, ale muszę iść do auta mamy,
usiąść obok siostry i wracać do bycia cholerną zakałą rodziny.
Nie widzę żadnego auta.
Co?
Gdzie jest samochód?
Cześć, Alma. Co tam?
-„Cześć, Alma. Co tam?”? Gdzie jesteś? -Na Bora-Bora.
Wyjechałam na miesiąc miodowy z Reedem zaraz po ślubie. Przecież ci mówiłam.
Że co?
Alma, jest trzecia nad ranem. O co chodzi?
Chcesz o czymś pogadać? Co się dzieje?
-Że co? -Nie słyszałaś o strefach czasowych?
Tak to działa.
-To serio się stało? -Tak, wyszłam za Reeda.
Nie udawaj, że go nie lubisz, bo wiem, że tak nie jest.
To twoja siostra?
Powiedz jej, że Bora-Bora bez niej to Pora-Porażka.
-Reed cię pozdrawia. -Mówiłem co innego.
A tata? Gdzie on jest?
A skąd ja mam to wiedzieć? Jestem na Bora-Bora, do cholery.
A Reed mówi, że bez ciebie ta wyspa to „Pora-Porażka”.
Dzięki.
Zaśmiała się?
Ale tata żyje?
Chryste, Alma. Nie przerażaj mnie.
Coś się stało tacie?
Nie.
Miałam dziwny sen, w którym umarł. Ale wszystko jest dobrze, prawda?
Słuchaj, naprawdę padam na twarz. A za trzy godziny mamy parasailing.
-Muszę kończyć. Kocham cię. Pa. -Ale tata żyje, prawda?
Mój tata chyba żyje.
To cudownie. Czy to oznacza, że możesz wracać do domu?
To oznacza, że świat jest magicznym miejscem,
w którym wszystko jest możliwe.
Mam nadzieję, że od teraz twoje życie będzie idealne
i wszyscy będą cię kochać.
Też na to liczę.
Wszystko gra?
Tak, nic mi nie jest.
Jesteś na mnie zła?
Czemu miałabym być zła?
Nie wiem.
Jeśli szukasz taty, jest w gabinecie.
Dobrze.
Proszę.
Tato.
Cześć, Alma.
Tato.
To ja.
Udało się.
Linie czasu się połączyły.
Alma...
Moja Alma? Ty...
Jesteś tutaj?
Pamiętasz?
Tak.
O mój Boże!
O Boże! Nie wiedziałem, czy to kiedykolwiek nastąpi!
Stałaś się energią? Jak było?
No nie wiem. Fajnie?
Niesamowite! Po prostu niesamowite!
Tato...
Strasznie się postarzałeś.
Ja też się cieszę, że cię widzę.
Czekam na ciebie, odkąd scaliłem się z samym sobą.
W halloweenowy wieczór 17 lat temu.
Dla mnie to było wczoraj.
Wiesz, przez cały czas tu byłaś.
Po prostu twoja świadomość scaliła się z tą linią czasu.
To ty na licealnych targach naukowych. Zajęłaś drugie miejsce.
Dzieciak, który wygrał, zbudował rakietę zasilaną skoszoną trawą.
A ty mu powiedziałeś: „Jeśli chcesz więcej trawy, skoś nasz trawnik”.
-Zaczynam mieć wspomnienia stąd. -To fascynujące. Spróbujmy z tym.
To zdjęcie ze studiów.
Zawsze przy mnie byłeś.
Przez całe życie.
Ja, Becca i twoja mama...
-Spóźnisz się. -Na co?
-Na zajęcia? -Zajęcia?
Wykładasz na uczelni razem ze mną. Zaraz masz zajęcia.
-Wolne żarty. -Chodź.
-Nie mogę wykładać na uczelni. -Owszem, możesz.
-Ledwo tu przyszłam. -Pokażę ci.
Poradzisz sobie.
Witam.
Jestem waszym wykładowcą...
Alma Winograd-Diaz.
Ale oczywiście już mnie znacie,
więc trochę dziwne, że to powtarzam.
Wracajcie, wspomnienia.
Co?
A gdybym wam powiedziała, że jestem drzewem?
Albo domem?
Albo że jestem Ziemią, Słońcem i Księżycem?
I całym wszechświatem?
Jestem przeszłością. I teraźniejszością. I przyszłością. Jestem wszystkim.
Jam jest Teotzin.
Kim jest Teotzin?
Czym jest Teotzin?
Wiem!
Według filozofii ludów Nahua Teotzin to święta siła
wprawiająca w ruch wszystko i będąca wszystkim.
Teotzin to wy. Teotzin to ja. I drzewo, i dom.
Wszystko. Każdy z nas. Teotzin jest wszystkim.
Wrażenie naszej oddzielności
jest jedynie iluzją.
Niezła jazda.
Cała wiedza po prostu do mnie przyszła. Nie wierzę, że robimy to razem!
-Tak, to ekscytujące. -Co jeszcze potrafię?
Przymusiłem cię do gry na pianinie. Dajesz radę.
Zawsze żałowałam, że nikt mnie do tego nie zmusił.
I znasz hiszpański.
No co ty. Znam hiszpański?
Tak, znam hiszpański!
Zachęcałem twoją mamę, by w domu mówiła w swoim ojczystym języku.
Dzięki temu też troszeczkę znam hiszpański.
Masz przekomiczny akcent.
Chciałaś powiedzieć: excelante.
Nie wydaje mi się.
Musimy się zająć twoją rozprawą.
Rozprawą?
Tak, piszesz pracę doktorską.
Jak ją obronisz, ustawisz się na całe życie jako pracownik akademicki.
Dałoby się przeskoczyć parę lat? Brzmi koszmarnie.
Nie martw się, pomogę ci z tym, jak zawsze.
A co, jeśli nie jestem równie dobra jak ona?
Jak kto?
-Ta druga Alma. -Ta druga?
Ale ty nią jesteś. Po prostu pamiętasz też inną linię czasu.
Wszystkie wspomnienia wrócą. Pokochasz to życie.
No tak. Jasne.
Wiem.
A jakich mam tu przyjaciół?
Co z Samem? Czy ja go w ogóle znam?
Raczej nigdy nie rozmawiamy o takich sprawach.
Rozumiem.
GERALDINE GRA
Co robisz ze zdjęciami swojej mamy?
Próbuję ją lepiej poznać. Zrozumieć wybory, których dokonała.
-I dlaczego postradała zmysły. -Czyli dalej to robisz.
Cofnąłeś się w czasie, by poznać prawdę?
Nie. Odkąd wróciłem do swojego ciała, mam ograniczone zdolności.
Podchodzę więc do tematu bardziej tradycyjnie.
Co odkryłeś?
Zmieniła imię po tym, jak przypłynęła do portu w Galveston.
Ludzie chyba często tak robili?
Chcieli się zasymilować albo byli do tego zmuszani.
Tak. Ale nazywała się Rachela, czyli na nasze Rachel.
Skąd więc ta Geraldine?
Może cofniemy się w czasie i sprawdzimy? Pomogę ci!
-Nie. -Daj spokój. Będzie ekstra!
Córka i ojciec, podróżnicy w czasie!
Serio?
Odkrywają wyrąbaną prawdę o przeszłości!
-To zbyt niebezpieczne. -Jak to „niebezpieczne”?
Ciebie uratowaliśmy.
Pomyśl, co możemy zdziałać, jakie prawdy odkryć
i ile żyć uratować.
I o szkodach, które możemy wyrządzić, i ludziach, których możemy zranić.
Poszczęściło nam się. Dostałem nowe życie. Ty też.
-Chcesz zaryzykować utratę tego? -Chciałeś pomóc babci.
Zacząłeś badania, żeby nie trafiła do psychiatryka.
Twoja mama się obawiała, że mam schizofrenię,
więc musiałem zrezygnować z badań.
Skupiłem się na tobie i Becce. To moje nowe życie i jestem szczęśliwy.
Spróbujmy nie próbować.
Nie, nie chcę tego robić.
Alma. Przestań. Alma!
Tato!
-Nie! -Alma.
Nie mogłam tego kontrolować. Ani donikąd się udać. O Boże.
Czy w tym życiu nie mam zdolności?
Nigdy tu tego nie próbowałaś, ale może to znak,
żeby dać sobie spokój.
To co mam tutaj robić?
Żyć pełnią tego życia. Bądź tu i teraz.
Razem stworzyliśmy wspaniałe życie. Twój tata żyje.
Czy to nie wystarczająco niesamowite?
Pewnie, że tak.
UNIWERSYTET SAN ANTONIO
Witaj.
Sam?
Tato, wyznaję ci to z bólem, ale...
COATLICUE - zamiatająca świątynię -
O Boże!
Opowiadaj.
Jak miesiąc miodowy?
Było świetnie. Mieszkaliśmy w nadwodnym bungalowie.
-Co to jest „nadwodny bungalow”? -Budują je bezpośrednio nad wodą.
Rano otwierasz drzwi i wchodzisz do oceanu.
Widziałam dziś, jak ktoś potrącił kobietę.
-O Boże. Nic się jej nie stało? -Ay!
Nic nie mogłam zrobić.
Widziałam, jak się wiła niczym umierająca ryba.
Alma, wystarczy.
Ale przyjechała karetka, więc na pewno przeżyła.
To dobrze. Czyli otrzymała pomoc. Prawda?
Tak.
To co, niebawem możemy się spodziewać wnuczka?
-Mamo, na miłość boską! -Jesteście po ślubie. Na co czekacie?
Prawdę mówiąc, wcale nie czekamy.
Mieliśmy nic nie mówić, póki nie zajdę w ciążę.
-Kurczę, wybacz. -To świetna nowina.
To prawda.
Zaiste. Gratuluję seksu bez zabezpieczeń.
Przepraszam.
Halo.
To niby tylko przystawka, ale ja mógłbym je jeść na okrągło. Naprawdę.
Daruj sobie komentowanie tego, co zrobiłam.
...przez cały czas. Niektórzy twierdzą, że wszystko dzieje się równocześnie, ale
-my doświadczamy czasu tylko linearnie. -Że co?
Czacha dymi.
Mogę to zjeść?
Jedziemy z tym.
Jedziemy.
O tak! Ej!
Tato, udało mi się. Przebiłam się. Wydostałam się z mgły.
Zamknij drzwi.
Ale mimo że się staram, ciągle do niej wracam.
Czemu nie mogę tego odtworzyć?
-Nie wiem. -Jesteś genialnym fizykiem. Rozgryź to.
Nie będę musiał, jeśli przestaniesz próbować.
Tato... Coś jest nie tak z mamą.
Widziałam, jak kłóciła się z jakimś gościem przed domem.
-Nie chcę tego słuchać. -A co, jeśli ma kłopoty?
Płacze i śpi w ciągu dnia. To nie jest dla niej typowe.
Potem odebrała telefon podczas kolacji. Przecież u innych zawsze to tępiła.
Skoro tak, to czemu z nią nie porozmawiasz?
-Bo robi z tego sekret. -Może nie powinnaś go poznać.
-Może mogłabym jej pomóc. -Może ona tego nie chce.
Ale może tego potrzebuje?
Alma, dostałem drugie życie. Drugą szansę.
Robię wszystko, co w mojej mocy, by na nią zasługiwać.
-Nie chcę tego zniweczyć. -Moglibyśmy coś naprawić.
Albo sprawić, że znowu się w tym zatracę.
W badaniach, w obsesyjnym dążeniu do zdobycia tych zdolności.
Zostawiłem cię na ulicy, gdy byłaś dzieckiem.
Robiłem okropne rzeczy.
-To byłeś inny ty. -On wciąż jest częścią mnie.
Nie chcę go dopuszczać do głosu.
-Tato, możemy pomóc... -Twoja babcia i ja się zatraciliśmy.
Nie chcę, by to samo stało się z tobą.
Kiedy dziś zobaczyłam, jak samochód potrąca tę kobietę,
nie mogłam jej w żaden sposób pomóc.
Może to nie był twój obowiązek.
Nie wszystko nim jest.
Becca. Zaczekaj.
Wybacz brak pożegnania. Byłaś w gabinecie taty,
-więc uznaliśmy, że pracujecie. -Becca...
-Mogę z tobą chwilkę pogadać? -Poczekam w aucie.
Wzywają mnie słodkie dźwięki ukulele z Tahiti.
-Co za gamoń. -Tak.
Chciałam spytać o mamę. Czy coś z nią nie tak?
No właśnie. Zdecydowanie coś z nią nie tak.
Próbowałam z nią pogadać, ale mnie zbywała.
-Jak myślisz, o co chodzi? -Widziałam coś dziwnego.
Po ślubie wpadłam do niej, by zostawić parę szpargałów
przed naszym lotem.
Mama była w aucie przed domem...
Daruj sobie komentowanie tego, co zrobiłam.
Becca, co ty tu robisz?
O Boże. To byłaś ty.
To ty to zobaczyłaś.
Co?
Nie, Alejandro. Odejdź stąd. Już!
Mamo, kto to był?
To nic takiego. Stary znajomy.
Że co? Kto to taki?
Myślałaś o tym podczas kolacji.
To, co widziałam, zobaczyłam twoimi oczami.
Widziałaś to? Wcześniej nikt inny nie był w stanie tego zrobić.
„Wcześniej”? Już ci się to zdarzało?
Potrafisz zobaczyć dawne wspomnienia? Poruszać się w czasie?
To nie jest podróż w czasie. Nic dziwnego w tym stylu.
Becca. Podróżujesz w czasie. Potrafisz to robić.
I ja też. To znaczy chwilowo nie, ale... Możemy robić to razem.
Że co?
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Tomasz Robaczewski