We willen graag wat zeggen.
Alejandro, we zijn zo trots op je.
En we zijn zo blij dat Malik nu een deel van ons leven is.
Bedankt, mam en pap.
Laten we nu dansen.
Gaat het?
Ja. Ik ben in orde.
-Mag ik je wat vragen? -Natuurlijk.
Het is hier allemaal perfect
en we houden van elkaar, hè?
Heb je ooit het gevoel dat er iets anders moet worden opgelost?
Je maakt een grapje, toch?
Diep in je onderbuik?
Nee. Alma, je moet hierop vertrouwen, oké?
Dat doe ik.
Ik vertrouw dit.
Druk op de knop.
We zijn hier gelukkig.
-Ik niet. -Wat bedoel je?
MAM
Wat? Mam?
Je vader ligt met een beroerte in het ziekenhuis.
Mijn hemel. We komen eraan.
Er is iets mis met deze realiteit.
-Het had overal kunnen gebeuren. -Ik weet 't niet.
-Jullie zijn er. -Natuurlijk.
-Waar is hij? -Wat gebeurt er? Waar is pap?
Hij wordt geopereerd.
Er is een bloedstolsel gevonden.
Hij is verlamd aan zijn rechterkant.
Hij kan niet praten.
Hoe kon hij me dit aandoen?
-Hij zal herstellen. -Mam.
We gaan dit oplossen.
We bellen Rosario. Zij weet wat we moeten.
We kunnen daar beginnen.
Fijn dat jullie er zijn.
Het komt goed.
Het spijt me zo, pap.
Dit is mijn schuld.
Ik had niet zo moeten aandringen.
Als je jezelf niet had uitgeput om oma Ruchel te redden...
'Geef
'jezelf niet de schuld.'
Maar het putte je uit.
Helpen het leven van mijn moeder te veranderen,
is het grootste geschenk dat je me had kunnen geven.
Neem me dat niet af.
Er moet iets zijn wat we kunnen doen.
Om dit te veranderen.
Ik moet nu rusten.
Je huis voelt geweldig.
Vind je dat echt?
De energie is erg goed. Je geneest mensen hier.
Ik geloof dat ik mam en pap hoor. Ik ben zo terug.
Wat is er met de deur gebeurd?
Degene waar je niet doorheen kon?
Mijn oma's jeugdige zelf zat erachter vast.
Toen ze zichzelf vergaf, zette dat van alles in gang
en werd de familie overal genezen.
Niets bijzonders.
Zo klinkt het niet.
Het was ongelooflijk.
Tot aan nu.
Maak je geen zorgen.
We zullen hem helpen.
Was er niets anders achter de deur?
-Hoezo? -Zomaar.
Kijk wie hier is.
Kijk eens. Je doet het geweldig.
Hallo, lieverd.
Bedankt voor je komst.
Natuurlijk.
Ik ga wat handdoeken halen.
Tot zo.
Jongens?
Is de kast op slot?
Ik verlies hem niet nog eens, Becca. Geloof me maar.
We weten niet wat er gebeurt. Deze behandelingen kunnen helpen.
-En zo niet? -Er is geen weg terug.
Je zei zelf dat pap zei dat je dit niet ongedaan kunt maken.
We kunnen niet terug naar een leven zonder Alejandro.
Maar er is nu een hele nieuwe tijdlijn.
We kunnen de oorzaak van de beroerte voorkomen.
Zelfs als we zorgen dat pap stopt met roken en suiker eten,
weten we niet zeker of dat het voorkomt.
-We maken een tijdlus. -Tijdlus?
We leven tot het moment waarop hij de beroerte krijgt.
We blijven voor altijd in die gelukkige zone.
Maar dan wordt Nicolás nooit volwassen en zouden we gewoon vastzitten...
Moeten we niet accepteren dat er moeilijke dingen gebeuren?
Dit soort dingen meemaken, dat is het leven.
Niet dat pap sterft.
We vragen 't hem. Hij heeft vast een miljoen ideeën.
Hij wil zo niet leven.
We moeten dit kunnen veranderen.
Hoe kunnen we je helpen?
'Tijdens de massage
'kwam mijn moeder naar me toe en vertelde me
'dat ik binnenkort bij haar zal zijn.
'Een deel van mij is bang.
'Maar de dood is niet het einde.
'Ik ben klaar.
'Ik denk
'dat ik er misschien
'klaar voor ben.'
Je zei dat ik meer ben dan mijn slechte keuzes.
Dat ik mensen wil helpen. Hoe zou ik daaraan komen?
Wacht. Waar is pap?
Er moet een manier zijn.
Kan de huidige jij haar dan niet helpen?
-Wie? -Ik bedoel...
Moet ik dit echt accepteren?
Nou?
Shit. Er belt iemand.
Natuurlijk.
MAM
Pap probeerde het juiste te doen.
Soms had hij het mis.
Maar dan kon hij zichzelf zien en het opnieuw proberen.
En niet alleen voor hem,
voor iedereen in zijn leven, om ons leven beter te maken.
Misschien is dat wat we hier uiteindelijk moeten doen.
Onszelf onder ogen zien, omwille van onze relaties.
Voor de mensen van wie we houden.
Misschien telt alleen dat.
Onzichtbare draden die tussen ons en door ons heen lopen, door de tijd heen.
Onzichtbare lijnen die ons binden en ons bevrijden.
Ik ben zo blij dat ik met jullie verbonden ben.
Ik weet dat pap dat ook was.
Ik kan niet geloven dat hij weg is,
omdat ik nog steeds die lijn voel.
Maar een cool iemand vertelde me dat
een deel van het leven accepteren is dat er slechte dingen gaan gebeuren
en manieren vinden
om erdoorheen te komen,
samen.
-Heb je weer problemen met je deur? -Nee, het lukt wel.
Wat heb je daar gezien?
Waar ben je bang voor?
Ik zag mijn oma als kind.
En mijn broer in het weeshuis...
En mezelf.
Van de andere tijdlijn, voordat ik erdoor kwam.
Toen ik niet zeker wist of ik mijn vader had gered.
Of ik nu gek was of niet.
Ze zit daar maar,
te wachten op het antwoord.
-Maakt dat je bang? -Ik kan niet terug naar haar.
Heb je het gevoel dat het moet?
Mijn oma en broer zijn achtergelaten.
-Dus heb je jezelf achtergelaten? -Nee.
Ik ben haar niets verschuldigd.
Deze zijn vuil.
'Hoe noem je een aap met bananen in haar oren?'
-Wat? -Wat je maar wilt. Ze kan je niet horen.
Wat doe je?
Ik zoek moppen voor Nicolás.
Hij houdt wel van apen.
'Wat is rood, maar ruikt naar blauwe verf?'
-Wat? -Rode verf.
Dus? Is het gewoon allemaal verf? Wat moet dat betekenen?
Alma...
Ik dacht dat je mist weg was.
Dat is misschien niet zo.
Alma, je moet dit zien.
Kom op.
Dat ben jij.
Uit mijn oude leven.
Alma, we komen je bezoeken.
Wil je met ons praten?
Jullie hoeven hier niet te komen.
Dat willen we.
-Jullie vinden me een mislukkeling. -Mija...
We willen je beter maken.
Doe dat niet.
God.
Wat is het nut hiervan?
-Doe je jezelf pijn? -Ga weg.
Ga weg.
Verdomme. Ik moet terug.
Naar je oude tijdlijn?
Dat is haar toekomst zonder mij.
Dit voelde ik dat er opgelost moest worden. Zij.
Ik.
Waarom is ze zo verdrietig?
Ze weet niet dat het beter kan.
-Ga niet. -Ik wil ook niet gaan.
Ik zeg iedereen dat ze hun waarheid onder ogen moeten zien, en nu is dit...
Dit is mijn waarheid.
Oké, maar hoe ga je haar helpen?
Nooit gedacht dat ik paps dood zou kunnen accepteren.
Maar door deze ervaring met jou
voel ik me anders.
Sterker.
Onze banden voelen sterker aan.
Dat moet ik haar geven.
Ik wil zeggen dat het heel fijn was om je gelukkig te zien.
Het was moeilijk om je vader te verliezen,
maar ik doe mijn best.
Ik bedoel, onze hele levens.
Jou en pap samen zien, verliefd.
Alejandro in ons leven hebben.
De vreugde zien die hij je brengt,
die hij ons allemaal brengt.
Het was heel fijn.
Het is een goed leven geweest.
Ik hou zo veel van je, mam.
Dat weet je toch?
En het spijt me als ik gemeen tegen je was.
Ik begreep gewoon niet alles wat je doormaakte.
Ik hou ook van jou.
Die handschoenen zijn echt nat.
Ik weet het.
Hier ga ik.
Pap?
Vergeet me niet.
Dat kan toch niet?
Ja, mam, natuurlijk doen we voorzichtig.
We stoppen niet, maar als we door Saltillo rijden,
halen we tegels voor je.
Oké, goed.
Alma is hier. Ik moet gaan.
Ze wil met je praten. Het is mam.
-Hoi, mam. -Mija, ik was zo bezorgd om je.
-Sam ook. -Is Sam daar?
Fijn dat je naar huis komt.
En we gaan je helpen, oké, mi amor?
Dat kunnen we proberen.
Goed zo.
Oké. Sam wil met je praten.
Het spijt me echt dat de dingen zo zijn gegaan.
-Ik weet het. -We praten erover als je terug bent.
Alleen als je dat wilt, of wat dan ook. Geen druk.
We zullen zien.
Nog een leuke terugrit.
Niet leuk. Veilig.
Je moeder zegt: 'Geen plezier maken. Doe voorzichtig.'
Dat zei ik niet. Doe gewoon vooral voorzichtig.
Ik heb haar gehoord. Dag, Sam.
Dag.
Heb je iets gezien?
Ik dacht het, maar ik weet het niet zeker.
Wil je teruggaan?
Laten we naar huis gaan.
ONTRAFELD
Ondertiteld door: Bianca van der Meulen
Creatief Supervisor Xander Purcell