Chcielibyśmy coś powiedzieć.
Alejandro, jesteśmy z ciebie tacy dumni.
I bardzo nas cieszy, że Malik dołączył do naszej rodziny.
Dziękuję, mamo i tato.
A teraz zatańczmy!
Wszystko gra?
Tak.
Jest dobrze.
-Mogę cię o coś spytać? -Jasne.
Zauważyłaś, jakie wszystko jest idealne
i jak się wszyscy kochamy?
Tak.
Nie masz poczucia, że przeoczyłyśmy coś, co też trzeba naprawić?
Podpuszczasz mnie, prawda? To żart?
Nie masz takiego przeczucia?
Nie. Musisz uwierzyć, że już jest dobrze, rozumiesz?
-Wierzę. -Jasne.
Wierzę w to.
Naciśnij przycisk.
Po co? Dobrze nam tutaj.
-Mnie nie. -Jak to tobie nie?
Cholera.
MAMA
Że co? Mama?
Tata miał udar. Jesteśmy w szpitalu.
O Boże. Zaraz tam będziemy.
SZPITAL METODYSTÓW
Coś jest nie tak z tym wymiarem.
-To się mogło wydarzyć w każdym. -Sama nie wiem.
Mamo!
-Dotarłyście. -Oczywiście.
-Gdzie on jest? -Co się stało? Gdzie tata?
Zabrali go na zabieg.
Znaleźli jakiś zakrzep.
Cała prawa strona jest sparaliżowana.
Nie może mówić.
Jak on mógł mi to zrobić?
-Już dobrze. Wróci do zdrowia. -Mamo.
Wszystko naprawimy.
Zadzwonimy do Rosario. Ona coś doradzi.
Tak. Możemy od tego zacząć.
Cieszę się, że tu jesteście.
Wszystko będzie dobrze.
Tato, tak mi przykro.
To moja wina.
Niepotrzebnie aż tak naciskałam.
Gdybyś się nie wykończył od ratowania babci Rachel...
„Nie...
„obwiniaj się”.
Ale to cię wykończyło, tato.
Pomogłaś mi uratować życie mojej mamy,
a to najpiękniejszy prezent, jaki mogłaś mi dać.
Nie odbieraj mi tego.
Na pewno da się coś z tym zrobić.
Jakoś to zmienić.
Na razie potrzebuję odpocząć.
Dobrze.
To mieszkanie wydaje się świetne.
-Naprawdę tak pani sądzi? -Tak.
Wyczuwam bardzo dobrą energię. Tutaj można leczyć ludzi.
To chyba rodzice. Zaraz wracam.
I jak tam z tymi drzwiami?
Tymi, przez które nie mogłaś przejść?
Była tam uwięziona dziecięca wersja mojej babci.
Pomogliśmy jej wybaczyć samej sobie i wywołaliśmy efekt domina,
który naprawił wiele problemów w rodzinie.
Taki tam drobiażdżek.
Faktycznie, błahostka.
To było coś niesamowitego.
Przynajmniej do teraz.
Nie martw się.
Pomożemy mu.
Na pewno za drzwiami nie było nic więcej?
Tak...
-Czemu pani pyta? -Bez powodu.
Patrzcie, kto przyszedł.
Spójrzcie tylko. Świetnie sobie radzisz.
Witaj, kochana.
Dziękuję, że wpadłaś.
Nie ma sprawy.
-Pójdę po ręczniki. -Jasne.
Do zobaczenia.
Słuchajcie...
Zamknęliście szafę?
Nie zamierzam go znowu tracić. Możesz być tego pewna.
Nie wiemy, co się zdarzy. Te zabiegi mogą mu pomóc.
-A jeśli nie? -Nie będziemy wracać i tego zmieniać.
Sama mówiłaś, że tata kazał ci tego nie ruszać.
Nie możemy wracać do życia, w którym Alejandro mieszka sam.
Zgadza się, ale to całkowicie nowa linia czasu.
Możemy znaleźć to, co spowodowało udar, i zapobiec temu.
Nawet jeśli powstrzymasz tatę przed jedzeniem cukru i paleniem,
nie wiadomo, czy to pozwoli zapobiec udarowi.
-Stworzymy pętlę czasu. -Pętlę czasu?
Będziemy żyć od chwili, gdy zmieniliśmy bieg zdarzeń, aż do udaru.
Pozostaniemy na zawsze w krainie szczęścia.
Ale wtedy Nicolás nigdy nie dorośnie, a my utkniemy w jakiejś...
Czy nie powinnyśmy zaakceptować, że nie unikniemy przykrych zdarzeń?
Zdolność do godzenia się z takimi sprawami to część życia.
Ale nie ze śmiercią taty.
Może spytajmy go o zdanie. Pewnie ma z milion pomysłów.
Na pewno nie chce żyć w taki sposób.
Dobrze.
Na pewno musi istnieć jakiś sposób, by to zmienić.
Jak możemy ci pomóc?
„Podczas masażu
„przyszła do mnie moja mama i powiedziała mi,
„że wkrótce do niej dołączę.
„Jakaś część mnie się tego boi.
„Ale śmierć nie oznacza końca.
„Jestem na nią gotowy.
„Myślę, że
„chyba
„jestem na to gotowy”.
Mówiłaś, że nie jestem tylko sumą swoich złych wyborów.
Że w głębi duszy chcę pomagać ludziom. Jak myślisz, skąd to się wzięło?
Zaraz. Gdzie tata?
Musi istnieć jakiś sposób.
Czy ty z teraz nie możesz pomóc jej z przeszłości?
-Komu? -Chodzi mi o to...
Czy ja naprawdę muszę to zaakceptować?
A czy ja muszę?
Cholera. Ktoś dzwoni.
No tak.
MAMA
Tata zawsze chciał postępować słusznie.
Nie zawsze mu się udawało.
Ale wówczas potrafił na siebie spojrzeć z boku i próbował ponownie.
Robił to nie tylko dla siebie.
Chciał, żeby każdemu w jego życiu wiodło się lepiej.
Być może właśnie to od początku było naszym celem.
Zmierzyć się ze swoimi słabościami dla dobra naszych relacji.
Dla dobra ludzi, których kochamy.
Może jedyne, co ma znaczenie,
to te niewidzialne nitki w nas i między nami, obecne przez całe życie.
Niewidzialne więzi, które jednocześnie spajają nas w jedno i dają nam wolność.
Jestem tak szczęśliwa, że łączą mnie z każdym z was.
I wiem, że tata też to czuł.
Nie potrafię uwierzyć, że odszedł,
bo wciąż czuję, jak jego nić mnie ciągnie.
Ale pewna cudowna osoba powiedziała mi,
że częścią życia jest akceptowanie, iż złe rzeczy będą się przydarzać,
i szukanie sposobów na to,
by przejść przez trudności.
Razem.
-Czyżby kolejne problemy z drzwiami? -Bynajmniej. Poradzę sobie.
Co tam zobaczyłaś?
Czego się boisz?
Zobaczyłam moją babcię jako dziecko.
I mojego brata w sierocińcu...
I siebie.
Z tej drugiej linii czasu, z której trafiłam tutaj.
Gdy nie miałam pewności, czy uratowałam tatę czy nie.
Czy byłam obłąkana czy nie.
Ona tam dalej siedzi
i czeka na odpowiedź.
-I to cię przeraża? -Nie mogę do niej wrócić.
Ale czujesz, że powinnaś?
Moja babcia i mój brat zostali porzuceni.
-Więc porzuciłaś samą siebie? -Nie.
Niczego nie jestem jej winna.
W porządku.
Te są brudne.
Mam pytanie: „jak nazwać małpę z bananami w uszach?”.
-Że co? -Jak chcesz, i tak cię nie usłyszy.
Co ty wymyślasz?
Szukam dowcipów dla Nicolása.
W sumie lubi małpy.
„Co to: czerwone, ale pachnie jak niebieska farba?”.
-Nie wiem. -Czerwona farba.
Czyli że co, wszystko to farba? O co w tym chodzi?
Alma...
Myślałam, że z mgłą już koniec.
Wygląda na to, że nie.
Musisz to zobaczyć.
Podejdź.
To ty.
-Z dawnego życia. -Tak.
Alma.
Przyjechałyśmy cię odwiedzić.
Porozmawiasz z nami?
Nie musicie tu przyjeżdżać.
Ale chcemy.
-Myślicie, że jestem cholerną zakałą. -Mija...
Chcemy, by było ci lepiej.
Przestań.
Chryste!
Przecież to jest bez sensu.
-Okaleczasz się? -Idźcie już.
Idźcie już.
Wyjdźcie już. Wynocha!
O cholera. Muszę tam wrócić.
Do dawnej linii czasu?
To jej przyszłość beze mnie.
Wiedziałam, że coś trzeba naprawić. Chodziło o nią.
O mnie.
Czemu ona jest taka smutna?
Bo nie wie, że może być lepiej.
-Nie odchodź. -Wcale nie chcę.
Ale pouczam wszystkich, by spojrzeli prawdzie w oczy, a to...
To jest moja prawda.
Jak zamierzasz jej pomóc?
Sądziłam, że nigdy się nie pogodzę ze śmiercią taty.
Ale dzięki temu, co z tobą przeszłam,
czuję się kimś innym.
Kimś silniejszym.
Nasze relacje też są silniejsze.
Muszę się tym z nią podzielić.
Mamo.
Chcę tylko powiedzieć, że miło widzieć cię szczęśliwą.
Odejście taty było dla mnie trudne,
ale staram się, jak mogę.
Chodzi mi o całe nasze życie.
O to, że widziałam was razem z tatą,
zakochanych w sobie, i o to, że Alejandro do nas dołączył.
Widziałam radość, którą przyniósł tobie
i każdemu z nas.
To było krzepiące.
Tak.
Chyba faktycznie udało mi się to życie.
Bardzo cię kocham, mamo.
Wiesz o tym, prawda?
Przepraszam, jeśli kiedykolwiek byłam przykra.
Nie rozumiałam tego wszystkiego, przez co przechodziłaś.
Ja też cię kocham.
Trochę mokre te rękawiczki.
Wiem.
No dobrze.
Czas na mnie.
Tato?
Słuchaj.
Nie zapomnij mnie.
Jakże bym mogła?
Tak, mamo, nic nam nie będzie.
Czyli żadnych postojów, ale gdybym akurat jechała przez Saltillo,
to mam ci kupić po drodze kafelki?
Jasne.
Alma wróciła. Muszę kończyć.
Mama chce z tobą porozmawiać.
-Cześć, mamo. -Skarbie, tak bardzo się martwiłam.
-Sam też. -Sam tam jest?
Cieszymy się, że wracasz.
Załatwimy ci pomoc, dobrze, kochanie?
Dobrze.
Możemy spróbować.
Moja kochana córeczka.
Teraz Sam chce z tobą porozmawiać.
Hej, Alma.
Hej.
Przykro mi, że to się tak potoczyło.
-Wiem. -Pogadamy o tym, jak wrócisz.
O ile zechcesz, oczywiście. Żadnej presji.
-Zobaczymy. -Dobrze.
Wesołej przejażdżki powrotnej.
Nie wesołej. Bezpiecznej.
Twoja mama mówi: „Nie bądźcie wesołe. Bądźcie bezpieczne”.
Nie zabraniam wesołości. Ale bezpieczeństwo przede wszystkim.
Słyszałam ją. Na razie, Sam.
Pa.
Widziałaś coś?
Tak mi się zdawało, ale sama już nie wiem.
Chcesz tam wrócić?
Nie.
Jedźmy do domu.
Poplątana
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Tomasz Robaczewski