Poprzednio...
Nazywam się Hope Mikaelson. Jestem trybrydą.
To szkoła dla istot nadprzyrodzonych.
- Witajcie w Szkole Salvatorów. - Jestem Josie.
A ja Lizzie.
Dobrze, że Dana cię polubiła. Dzięki temu skruszysz skorupę Lizzie.
Wybaczę ci, jeśli obiecasz, że skończysz z tajemnicami.
Obiecuję.
Landon znalazł się w szkole przeze mnie.
Przeze mnie ukradł nóż.
Do pokonania smoka potrzeba wielkiej odwagi i miecza.
To zaklęcie śmierci. Nie akceptujemy czarnej magii.
Wypełnia serce i zatruwa umysł.
- Gdzie są? - Odjechali.
„Kłamałem, żeby się chronić, i dlatego cię skrzywdziłem.
Zawsze będę tego żałował”.
Założyłem szkołę, by chronić te dzieci.
Jak ochronię je przed czymś, co nie powinno istnieć?
CZTERNASTOWIECZNA FRANCJA
A ty chciałeś zawracać!
Czekaj!
Strażnik! Musimy uciekać.
- To bajki dla dzieci. - Tak jak nóż.
Obudził się.
Ignarius!
Litości! Błagam o litość!
WAMPIRY: DZIEDZICTWO
Galijski. Dlaczego wszystko musi być po galijsku?
Złapcie się za ręce.
Zaklęcia łańcuchowe polegają na przepływie energii między czarownicami.
Gdzie Penelope Park?
Ma okres.
Przepraszam, że pytałem.
Brak harmonii w grupie powoduje nierówny przepływ.
Kto idzie do dyrektora?
Odpowiedzialni za bójkę z miejscowymi.
Lizzie Saltzman, Josie Saltzman i ty. Ruszajcie.
Dlaczego nas karzesz?
Bo wywołałyście bójkę na meczu. Mogliśmy zostać zdemaskowani.
- Wczoraj nie byłeś zły. - Byłem,
ale miłość do córek przebiła gniew.
Wszyscy zawodnicy wezmą udział w pracach społecznych.
Cieszcie się, że nie traficie za kratki.
Czy sąd pozwoli mi odeprzeć zarzuty?
Po pierwsze, zostałam sprowokowana.
Moja reakcja proporcjonalna do zniewag, które musiałam znosić.
Po drugie,
wszystkiemu winna jest Josie.
- Co? - Mogłaś pozwolić, by Kaleb złapał piłkę.
- I tak miałybyście kłopoty. - Pogrążyłaś własną siostrę.
- Dzięki. - Autobus odjeżdża za dziesięć minut.
Dziś macie współpracować w zgodzie.
- Koniec debaty. - Nie byłam na meczu. Czym zawiniłam?
Wiesz, co zrobiłaś.
Idźcie już.
- Poważnie? - Czego nie rozumiesz?
- Chcę ci pomóc. - Dorośli sobie poradzą.
Zapominasz o tym, gdy czegoś ode mnie chcesz.
Nie wciągnę cię w to, dopóki nie ustalę, co się dzieje.
Bądź dzieckiem. Nie opowiadaj nikomu o smoku.
Zrozumiałaś?
Co zrobiłaś? Tata nigdy się na ciebie nie złości.
Jesteś córką marnotrawną. To musiało być coś wyjątkowego.
Nie ma czasu na pogaduszki. Musimy pracować.
Słuchajcie.
Jest piękny dzień, a wybór należy do was.
Śmieci, chwasty albo graffiti.
Nie ukarali ludzi. Nie będę zbierał ich śmieci.
Nic z tego.
Uwielbiam śmieci.
Wiedziałam!
- Zostaje nam graffiti. - Tata kazał nam współpracować.
W zgodzie, a ja jestem wściekła.
Wolę się oddalić w stronę tego graffiti.
Idziesz ze mną?
Nie dam się znów pogrążyć.
Lizuski!
Ktoś jeszcze?
Rusz się, M.G.
Gotowe.
Następnym razem upolujmy jelenia. Będzie więcej mięsa.
Ważne, że mamy jedzenie.
- Dzięki, że ze mną zostałeś. - Gdzie miałbym się podziać?
Nie wiem.
Ta szkoła była fajna.
Jesteśmy nierozłączni. Proste.
Znienawidziła mnie.
Hope?
Pewnie tak.
Dlaczego nas oszukałeś?
Nie mam pojęcia.
Wydaje mi się...
że nóż chciał, żebym go ukradł.
Chciał też, żebym kłamał.
- Noże nie myślą. - I nie przyciągają smoków.
Było, minęło. Więcej jej nie zobaczysz.
Zostaliśmy we dwóch.
Las nas wyżywi. Nie ma nic lepszego.
Burger byłby lepszy.
Faktycznie.
Mam pomysł.
Wykorzystamy twoje zdolności, by zarobić. Wchodzisz w to?
Wolniej się nie da?
Robię, co mogę.
- Żałosne. - Przynajmniej się stara. A ty?
To jakiś żart! Ukarał nas, bo chcieliśmy grać fair?
Nie graliśmy fair. Jesteśmy istotami nadprzyrodzonymi.
Czy LeBron odpuszcza, bo inni nie mogą się z nim równać?
Jesteśmy szybsi, silniejsi i lepsi.
Nie zrobiliśmy niczego złego.
Nic.
Byłoby kiepsko, gdyby autor tego graffiti
wrócił tu w nocy i je odtworzył.
Powinien popracować nad ortografią.
Cześć!
Co słychać?
Jest zajęty.
Nie potrzebuje adwokata.
Zrobię sobie przerwę.
Przepraszam!
- Cześć, Lizzie. - Nie wkurzaj mnie.
Nie teraz.
Mówiłeś, że spotkania z psychologiem są obowiązkowe.
Jestem zapracowany. Terapia może poczekać.
Tego noża szukała smoczyca?
Dorian nie opuszcza spotkań.
Tak. Jeśli dobrze zrozumiałem,
jego właściciel może ocalić świat,
albo zniszczyć Ziemię.
Język galijski z czwartego wieku jest zawiły.
Zamiast go czyścić, zniszcz nóż.
Kwas solny.
Używałem materiałów wybuchowych, palnika i piły tarczowej.
Przejechałem po nim ciężarówką.
Legenda głosi, że jest niezniszczalny.
Zaczynam w to wierzyć.
Jesteś ojcem, nauczycielem,
a od niedawna lingwistą, zabójcą mitycznych stworzeń
i specjalistą od wyburzania.
Spoczywa na tobie spora odpowiedzialność.
Nic mi nie jest.
Jesteś głupi.
Co ci się stało?
Jakiś neandertalczyk oblał mnie koktajlem,
a Dana... Nie mogę o tym mówić.
Na dodatek Hope i Josie zostały siostrami.
Wracając do domu, zagłębiłam się w swoich emocjach
i zrozumiałam, że to jego wina.
- Dlaczego? - Gdybyś przyszedł na mecz,
zamiast wyjeżdżać z Hope, wszystko wyglądałoby inaczej.
To niesprawiedliwe, że ona zna tajemnice,
o których nie wiedzą twoje własne córki.
- Racja. - Nie pomagasz.
- Nie wrócę tam. - Dobrze.
Pomóż uczniom w ogrodzie.
Teraz wiesz, dlaczego jestem taka pokręcona.
Miałaś nam pomóc.
Powinieneś się czegoś nauczyć.
Ludzie nas zawodzą.
Posąg się ruszył.
Dobre.
Zasługuję na takie samo traktowanie jak Hope.
- Jestem jego córką! - Znów się ruszył.
Wkręcają nas. Czarownice z szóstej klasy uczą się zaklęć.
Jest...
Jest tuż za mną?
Lizzie!
Pedro...
Uciekaj!
Biegnij do szkoły!
Daj mi rękę.
Znajdź mojego tatę.
Imperium monstrum!
Lizzie?
Co się stało? Dlaczego ona się nie rusza?
Posąg ją zranił.
- Co wiesz o gargulcach? - Słucham?
Sprawdź średniowieczną francuską legendę o gargulcu Petrotho.
Jeśli się nie mylę, zatruł Lizzie szarą łuszczycą.
- Jest sparaliżowana. - Zajmę się tym.
Byłabyś świetnym śmieciarzem.
Często sprzątam po innych.
Twoja siostra lubi bałaganić.
Dlaczego się czepiasz?
Znamy się od dziesięciu lat. Wbijasz nam szpile przy każdej okazji.
- Nie pozostajecie dłużne. - Tylko się bronimy.
Spędzasz dużo czasu z moim tatą i skrywasz tajemnice.
- Bzdura. - Co stało się z Landonem Kirbym?
- Nic. - A jednak.
Rafael nie wrócił do szkoły, a tata był zdenerwowany.
Koniec rozmowy.
O Boże!
- Co teraz? - Wyciągnij to.
- Co? - Uzdrowię się.
Sama wbiłaś sobie szpilę.
Zamknij się.
Na dach i z powrotem w 20 sekund?
- Zakład? - Stawiam dziesięć dolarów.
20, 19...
Nie zdąży.
Cóż mam powiedzieć?
Mój kumpel jest w formie.
Podbijam stawkę.
Przegrał pan już dwa razy.
Zagrajmy o stówkę. Ma dziesięć sekund.
Czas start.
Są tutaj.
Zamykam szkołę. Nikt nie wychodzi na zewnątrz.
Zostańcie w swoich pokojach. Starsze roczniki dzielą się na pary.
Młodsze pójdą z Emmą.
- Idźcie. - Ruszamy.
Obserwuj stan Lizzie, a ja odciągnę go od szkoły.
- Jak? - Mam to, czego szuka.
Wszystko gra?
Zemdliło mnie na ich widok.
Nie spodziewałam się tego.
MG ma hormony nastolatka i samokontrolę przedszkolaka.
Zawsze wybiera nieodpowiednie dziewczyny.
Nie powinnam go oceniać.
Ostatnio wybrałam diabła wcielonego.
Chyba, że liczysz...
Kogo?
Nieważne. Lizzie ma pierwszeństwo.
Mówisz o Rafaelu? Ona zawsze ma pierwszeństwo.
Tak już jest.
To niesprawiedliwe.
Twój tata wie, że użyłam czarnej magii.
Nie mówiłam, że mi pomagałaś.
Dziękuję.
Landon i Rafael uciekli razem.
Landon nie ma pojęcia, dlaczego ukradł nóż
Nie byłam pewna, czy mogę mu ufać,
ale napisał... uroczy list.
Lizzie jest wrażliwa.
Nasza mama często wyjeżdża.
Dlatego bywa rozdrażniona. Tęskni za nią.
Znam to uczucie.
Twoja mama często odwiedzała szkołę.
Była piękna.
Wiem.
- Mogłyśmy wysłać kwiaty. - Wysłaliście.
Wasz tata podpisał się za was.
Zasługujemy na kilka szpil.
Ciekawe, gdzie są chłopcy.
Ciocia nauczyła mnie zaklęcia, które działa jak immersyjny wideoczat.
Potrzebujemy czegoś, co należy do Landona.
To ten list?
Nie mów tacie.
Nie uczą tego w szkole.
Dotrzymam tajemnicy.
- I to mi się podoba. - Przywyknij do tego.
UCIEKAJ, WILCZKU, ALBO ZGINIESZ
Wszystko gra?
Tak.
Hope?
Spadajmy stąd.
- Co się stało? - Odczuwam jej ból. Lizzie ma kłopoty.
- Nie możecie odejść. - Muszę zobaczyć się z siostrą.
Jest z tatą. Wy zostaniecie tutaj.
- Dlaczego? - Co czytasz?
Podobasz mi się. Jesteś piękna.
Piękniejsza od Lizzie?
Powiedz prawdę. Podobam ci się?
Jesteś fajny, słodki i masz świetne włosy,
ale kocham się w Connorze.
- Dlaczego to robisz? - Żeby wzbudzić w nim zazdrość.
Ty robisz to samo z Lizzie.
Zamiast się z tobą całować, musiałem zadać ci głupie pytanie.
Nie mogę cię wykorzystywać.
Nie tak zostałem wychowany.
Zapomnij, że się całowaliśmy,
ale pamiętaj, że jestem fajnym gościem
i świetnym futbolistą. Wymiatam.
Odejdź.
Rusz się.
Dobrze mi tu.
Powinniśmy już iść.
Powiedz, co się dzieje.
Jest na korytarzu.
Bądźcie cicho.
Visilaris!
- Wszystko gra? - Nie sądzę.
On ma gorzej.
Spokojnie.
Nie zrobię wam krzywdy.
- Kim jesteś? - Waszym najlepszym przyjacielem.
Niewiarygodne! Kazałem ci odejść, a ty całujesz się z innym.
Co robisz?
A jak myślisz? Jem.
O przepraszam. Gdzie moje maniery?
- Nie powinniśmy... - Wolisz biegać za Lizzie
jak zagubiony szczeniaczek?
Zabaw się.
Nie chcę.
Masz okropną malinkę.
Wróć do domu, znajdź szalik i zapomnij o tym dniu.
Cześć!
Jesteśmy kumplami, a ja nie robię nikomu krzywdy.
Zachowasz to dla siebie?
Jasne.
Wampiry rządzą.
Lizzie?
Sprawdzę w bibliotece.
- Co robisz? - Przestraszyłeś mnie!
- Dorian miał was pilnować. - Próbował.
Oto jak zabić gargulca. Musisz to przetłumaczyć.
Galijski.
Co sugerują Galowie?
Trzeba uderzać go z całej siły. Wielokrotnie.
Czy to...?
Tak. Zatruł Lizzie, zaatakował mnie i odebrał nóż.
Smoczy nóż? Nie zabił cię?
- Mam pewną teorię. - Nie teraz. Zdjęłyśmy zaklęcie,
żeby wejść do szkoły, więc potwór może się wydostać.
Lizzie nie chciała, żeby gargulec stąd uciekł.
Mądra dziewczynka.
Znajdźmy go, zanim pojawi się w wiadomościach.
- Jak zdjęłaś zaklęcie? - Ja to zrobiłam
i mam kilka pytań.
Kto to?
Łowca wilkołaków.
- Oni istnieją? - Żółtodziób.
Myślisz, że bycie nadprzyrodzonym daje ci przewagę,
ale świat jest okrutny dla takich jak ty.
Szczególnie, gdy popisujesz się mocami.
Ratujesz nowych wilkołaków?
Jestem Jeremy. Znam Alarica od dziecka.
Czasem dla niego pracuję.
Chciał, żebym sprawdził, czy nie wpakowałeś się w kłopoty.
Banknot miał cię ostrzec.
Banknot?
Pójdę po łopaty. Gdy zakopiemy ciało, odwiozę was do szkoły.
Co to było?
Sporo dla mnie poświęciłeś.
Tak dobrze jak dziś nie bawiłeś się od śmierci Cassie.
Gdy zrozumiałem, że to się skończy, spanikowałem.
Przepraszam.
Naprawdę.
Powinieneś z nim jechać.
Beze mnie będzie ci lepiej.
Nigdy ci za to nie podziękowałem.
Mogłem na ciebie liczyć po odejściu Cassie.
Dałeś z siebie wszystko.
Doceniam to.
Naprawdę.
Pochowajmy go i wróćmy do szkoły.
- Nie chcą mnie tam. - Nie pojadę bez ciebie.
Wszystko albo nic.
Emma?
- Nie! - Tato!
- Pomóż mi. - Jak?
Powtarzaj za mną.
- Dobra robota. - Dlaczego ją osłoniłeś?
Mogłeś zginąć.
Wiedziałem, że mnie nie zabije...
- Co z Lizzie? - Dochodzi do siebie. Dzięki siostrze.
Skąd wiedziałeś, że gargulec cię nie zabije?
Gargulce to strażnicy.
Znalazłem opowieść o gargulcu, który chronił osady we Francji.
Jej mieszkańcy czcili potężny relikt.
Nóż.
- Nasz nóż? - Gargulec pokochał ludzi.
Obiecał, że nie zrobi im krzywdy i będzie walczył ze złem w ich imieniu.
Jestem tym złem.
- Josie i Lizzie też. - Jego zdaniem.
Nie zrobił mi krzywdy,
bo chciał mnie chronić.
Ta wiedza nie poprawi im nastrojów.
Pójdę do dziewczynek.
Poczekaj.
Powtarzasz, że musimy współpracować
dla dobra szkoły i społeczności.
Nie zawsze cię słuchałam, ale...
uważam, że to dobra rada.
Sam ją wykorzystaj.
Jeśli chcesz, żebyśmy się dogadywały,
żeby one były szczęśliwe, a szkoła była bezpieczna,
skończ z tajemnicami.
Jeszcze tydzień temu
wiedziałem, co różni mity od faktów.
Wydawało mi się, że znam wszystkie gatunki istot nadprzyrodzonych.
Sądziłem, że folklor i bajki to tylko historyjki.
Zmieniłem zdanie, bo kilka dni temu
zmierzyłem się ze smokiem.
Dziś szkołę sterroryzował ożywiony gargulec.
Niektórzy z nas zostali zmuszeni do walki.
Wygraliśmy. Tym razem.
Potwory przyciąga nóż, który zaginął na początku tygodnia.
Widzą w nas wrogów,
bo nie chcemy oddać im tego, czego pragną.
Nie wiemy nawet, dlaczego nóż jest dla nich taki ważny,
ale to ustalimy.
Chcesz mojej śmierci?
Tylko tobie mogę zaufać.
Zadzwonię, gdyby pojawiły się problemy.
Chcę podwyżki i ubezpieczenia.
Nie mam pewności, co nimi kieruje.
Nie mogę obiecać, że to koniec ataków.
Chcę was ostrzec
i poprosić, żebyście na siebie uważali.
Poprosiłem, żeby je upieki.
Twoje ulubione. Z karmelem.
Dziękuję.
Pomagajcie sobie.
To coś więcej niż szkoła.
Jesteśmy rodziną.
Nie poddamy się.
Będziemy walczyć razem.
Wspólnie wygramy tę bitwę.
Niezależnie od tego, co nas czeka.
Mówił, że zaraz przyjdzie.
Godzinę temu.
Szkoła nie oszpeci się sama.
Każ Connorowi przywieźć farby w sprayu.
Nie chcę wyjść na zdesperowaną.
Jesteś zdesperowana. Dlatego się przyjaźnimy.
Nie mam zasięgu.
Dwa procent baterii.
Co robisz?
Zabiję cię, jeśli zabawiasz się tam z Connorem.
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Antoni Regulski