Poprzednio...
Założyłem szkołę, by chronić te dzieci.
Jak ochronię je przed czymś, co nie powinno istnieć?
- Potwory przychodzą pojedynczo. - Coś kazało mi odnaleźć nóż.
- Co? - Głos w mojej głowie.
- Poleci na nią? - Pewnie tak. Jak wszyscy.
- Ma pierwszeństwo. - Zawsze je ma. A ty?
Trzeba ustalić, czy Landon zostanie w szkole.
Landon musi odejść.
Twoja praca jest ważna,
ale jak powiedzieć dziewczynkom, że mama opuści ich szesnaste urodziny?
Nie mają pojęcia, czym się zajmujesz.
Wciąż nie rozwiązałem tej sprawy.
Mam nóż, symbol i miejsce,
ale nie wiem, co oznaczają i jaki potwór będzie następny.
Ric?
Oddzwonię.
Dorian!
Wszystko gra?
Opuść kuszę, bo zaczynam się bać.
- Znasz ją? - Wiem, za kogo się podaje.
Kogo?
Miłość mojego życia.
WAMPIRY: DZIEDZICTWO
- Czekaj! - Spokojnie.
Posłuchaj Doriana. Jestem Jo.
Jego nieżyjąca żona? Narzeczona.
- Naprawdę? - Nie.
- Skąd się tu wzięła? - Ktoś wyrwał mnie ze snu.
- I nagle byłam tutaj. - Brzmi podejrzanie.
- Myślisz o tym, co ja? - Zabiję ją, zanim zaatakuje.
Chciałem ją przesłuchać. Może wiedzieć więcej niż driada.
Zgoda, ale nikt nie może jej zobaczyć.
- Szczególnie dzisiaj. - Dobry pomysł.
Są mi potrzebne.
Nic z tego nie wyniknie.
Możliwe, że więcej go nie zobaczę.
Rozmowy przez telefon to za mało, choć ma ładny głos.
Niski, mądry i kojący.
Oczy są zielono-szare.
Gdy ubiera się na zielono, są zielone. Co ja wyprawiam?
Jesteś normalną nastolatką. Miło, że zaczęłaś rozmawiać o chłopakach.
Nie potrzebujesz psychologa, tylko przyjaciela.
Wynieśmy krzesła i stoły.
Ruchy!
Dobrze być alfą.
Możesz rozkazywać ludziom.
Czekają, aż powiem im, co mają robić.
- Kto kazał ci organizować imprezę? - Sam się zgłosiłem. Czego chcesz?
Wiem, że jesteś zły, bo odesłałam Landona,
ale tak będzie lepiej.
- Skąd wiesz? Nawet go nie znasz. - Myślałam o jego bezpieczeństwie.
Chciałam cię przeprosić.
Zawsze możesz na mnie liczyć.
Nieważne.
Poczekaj.
Potrzebuję pomocy.
Tam, gdzie dorastałem, nie było eleganckich przyjęć.
Nie chciałbym zawieść Lizzie.
- Kogo obchodzi zdanie Lizzie? - Mnie. Jestem jej partnerem.
- Nie widziałam cię na śniadaniu. - Nie byłam głodna.
Wszystkiego najlepszego. Zapowiada się piękna impreza.
- Jesteś radosna. - Oczywiście.
Przyjeżdża mama, uprawiałam seks z Rafem, a moje pory są niewidoczne.
- Uprawiałaś seks? - Wczoraj.
Mama zawsze powtarzała, że wszystko w końcu się ułoży.
Jestem w związku i nie mam czasu na reprezentowanie czarownic.
Dobrze, że zdobyłaś nagrodę pocieszenia.
Musisz mi pomóc. Chcę być jak Meghan Markle.
Sto lat!
Przyszedł szatan w krótkim topie.
- Co tu robisz? - Styl retro.
Wyglądasz jak księżniczka Diana, zanim odnalazła swój styl.
- Czego chcesz? - Chciałam was pocieszyć,
- bo wasza mama nie przyjedzie. - Co?
Podsłuchałam rozmowę w sekretariacie. Myślałam, że wiecie.
Rzuciłam proste zaklęcie, by ją tu zatrzymać.
- Na pewno nie potrafi czarować? - Nie potrafiła przed śmiercią.
Zobaczymy, czy coś się zmieniło.
Jestem tutaj i mam mnóstwo pytań.
Uważaj na nią.
Porozmawiajmy.
Kim jesteś i czego tu szukasz?
- Jestem Josette Laughlin. - Jo nie żyje.
Wiem. Zamordowano mnie na ślubie.
Co pamiętasz?
Poranne mdłości,
suknię, nasze śluby,
mojego szalonego brata bliźniaka z wielkim nożem. A potem...
Nic.
Ile czasu minęło? Postarzałeś się.
Minęło 16 lat.
16 lat?
Nie wiem, co powiedzieć. Jak się miewasz?
Przestań udawać.
Nie udaję. To Mystic Falls.
Nie jestem pierwszą osobą, która tu zmartwychwstała.
Sytuacja się skomplikowała.
Tato, dlaczego się zamknąłeś?
Tato?
I dlaczego nie powiedziałeś, że mama nie przyjedzie?
Na lotnisku w Mozambiku trwa strajk.
Nie mogła użyć perswazji i przylecieć prywatnym odrzutowcem?
Wszystko wam wyjaśni, a teraz odejdźcie, bo pakuję prezenty.
Słyszymy, że kłamiesz.
- Kim jest ta wywłoka? - Wyjdźcie!
Ile macie lat?
Dziś kończymy szesnaście.
- Jesteście bliźniaczkami? - Przerwałyśmy wam?
- Możecie zrobić to, o co was proszę? - To ona!
Kto?
Ona.
O rany!
Nasza biologiczna mama!
Niemożliwe. Na ślubie nie miałam jeszcze brzuszka.
Twoja rodzina użyła magii, by umieścić je w Caroline po twojej śmierci.
- Ona je urodziła. - Caroline?
- Jesteście razem? - Nie. Wyszła za Stefana Salvatore'a,
który zmarł w dniu ich ślubu. To długa historia.
Nadal są bardzo blisko.
- Otworzyliśmy tę szkołę. - Wyjechała za granicę. Ma ważną pracę.
Jestem Lizzie. Po mamie mamy.
A ja Josette.
Po mnie.
Potem pojawi się Lizzie wraz z osobą towarzyszącą.
- Co? - Jak na balu debiutantek.
- Wychowałem się w rodzinie zastępczej. - Mieli schody?
Czekasz na nią w połowie.
Skąd to wszystko wiesz?
Moja ciotka żyje od tysiąca lat. Uwielbia takie rzeczy.
Mam tu stać?
Weź ją pod rękę.
Twoja ma być na górze.
A potem zejdziecie po schodach.
Ukłon.
- Żartujesz? - To dopiero początek.
Lizzie Saltzman planuje swoją szesnastkę od kiedy skończyła pięć lat.
Trzeba było się zastanowić, zanim spytałeś, czy będzie twoją partnerką.
Nie pytałem, ale nie mogę jej zawieść.
- Dlaczego? - Bo się z nią przespałem.
Gdyby nie fakt, że szanuję kobiety i gardzę toksyczną męskością,
doszłoby do bójki, którą pewnie byś wygrała.
Chciałam pomóc.
Mówiąc dziewczynom, że ich mama nie przyjedzie?
Lizzie idzie na bal z Rafaelem, a nie z tobą.
- Dlaczego tak się starasz? - Wciąż mam szansę.
Dłużej tego nie zniosę.
Nie zgadzam się, by Lizzie trzymała cię za jajka.
Czuję smak zwycięstwa.
Mam propozycję.
Sprawię, że Rafael spóźni się na przyjęcie,
a ty po raz ostatni spróbujesz poderwać Lizzie.
Obiecaj, że gdy znów złamie ci serce, dasz sobie spokój.
Jeszcze raz. Jak się nazywasz?
Josette Laughlin.
- Gdzie pracujesz? - Byłam lekarką.
Powtarzaj za mną. Przybyłam, by cię skrzywdzić.
- Jak poznałaś tatę? - Co to za pytanie?
Poznałam go na imprezie studenckiej. Był najstarszy.
- Zakochałaś się od pierwszego wejrzenia? - Nie bądź wścibska.
Nie. Flirtowałam z nim, a potem poprosiłam o łyk drinka.
Powiedział, że boi się zarazków, choć wyglądał jak Indiana Jones.
Miło powspominać dawne czasy,
ale musimy wyszykować się na imprezę.
- Zostaniesz z nami? - Później do was dołączę.
Nie wracajcie tu.
Nie wierzę, że przespałeś się z Lizzie Saltzman.
Byłem wściekły, a ona była pod ręką. Nie jestem z tego dumny.
Prowadzisz.
Właśnie zostałeś żigolakiem.
Dzięki.
- Zobaczymy się na imprezie? - Nie.
Zostaniesz w swoim pokoju?
- Lubię być sama. - Bzdura.
- Wszyscy potrzebują przyjaciół. - Nie chciałeś zostać alfą.
Wataha to co innego.
- Landon był moim przyjacielem... - Znów do tego wracamy?
Zależy ci na byciu samotniczką.
Lepiej iść na bal z kimś, kogo się nie lubi?
Masz rację.
Czegoś się nauczyłem.
Co to?
Bariera. Fantastycznie.
Przepraszam. Nie bierzcie tego do siebie.
- Wypuść nas. - Będziecie wolni za godzinę.
Poćwiczcie taniec.
Nie rozumiem. Nie próbowała uciec. Nie wspominała o nożu.
Zna fakty, które znać może tylko Jo.
Pamiętam ją. Różni się od tamtych istot.
Rozwiązania siłowe nie przyniosły efektów, więc próbują wojny psychologicznej.
Jeśli Jo jest następnym potworem, może skrzywdzić cię bardziej niż smok.
Powiedziała coś ciekawego.
Pamiętam historię o grupie żołnierzy pochowanych we Francji,
którzy ożyli i dokonali rzezi we wsi.
Po wszystkim niczego nie pamiętali, ale czuli, jakby wyrwano ich ze snu.
Ktoś ich wskrzesił, żeby zaatakowali wieś?
Bez ich wiedzy.
Tata jest podejrzliwy.
Ja też.
Przypomina wróżkę chrzestną, a nie zombie.
Nie jest naszą mamą. Łączy nas tylko DNA.
Możemy być złe na mamę, bo omija nasze urodziny,
ale nie zdradzimy jej z tym trupem.
Jeszcze się nie ubrałaś?
Nie chcę być spóźniona na własne przyjęcie.
Dogonię cię.
„Oby twoje życzenia się spełniły. Hope”.
Cześć.
- Potrzebujesz osoby towarzyszącej. - Jasne.
Znasz kogoś, kto nie ma serca z kamienia?
Przepraszam.
Chciałam, żeby Lizzie cierpiała.
Daj jej spokój.
Wysysa powietrze z każdego pomieszczenia, w którym się znajdzie.
To moja bliźniaczka. Podzielimy się tlenem.
A chłopakiem? Ona nie idzie na bal sama.
Zaawansowana współzależność każe ci myśleć,
że dbanie o siebie jest egoizmem.
Nie jest. Kiedy zadbasz o siebie?
- Nic mi nie jest. - Serio?
Impreza zaczyna się za pięć minut.
Zmarnowałaś mnóstwo czasu pomagając Lizzie.
Umiesz pleść warkocze?
Powitajmy pierwszą jubilatkę i szczęściarza, który jej towarzyszy!
- Gdzie mój partner? - Przed tobą.
- Włożyłeś sportowe buty. - Wersja Concord 11.
A gdybym powiedziała, że wolę słoneczniki?
- Skłamałabyś. - Skąd wiesz?
Wiem, że lubisz kolor lawendowy, tartę limonkową,
hip hop, stary soul
i że masz alergię na skrzydła nietoperzy.
Moja ukochana piosenka.
Wiem.
Spóźnisz się.
Nikt nie zauważy.
To twoje przyjęcie.
Nawet nie mam partnera.
Myślisz o kimś?
Zadajesz trudne pytania.
Opowiadaj.
Miałam dziewczynę,
ale mnie rzuciła.
Teraz pojawił się pewien chłopak, ale Lizzie ma pierwszeństwo.
Wie, że go lubisz?
Nie. Wolę tego uniknąć.
Niełatwo mieć 16 lat i silną bliźniaczkę,
ale każdy widzi, że jesteś wyjątkowa.
Mówisz tak, bo...
Twoją mamą jest Caroline. Świetnie cię wychowała.
Lizzie ją przypomina.
Nie zgadłabyś, że nie jest jej matką biologiczną.
A ty przypominasz mnie.
Dobrze, że się pojawiłaś.
Tata jest bardzo samotny.
To wspaniały facet.
Pogadamy później. Leć na imprezę.
Pójdziesz ze mną?
Potrafisz zabić smoka, ale nie umiesz nas stąd wydostać?
Tylko Penelope może cofnąć zaklęcie.
Albo bliźniaczki.
Lizzie myśli, że ją wystawiłem.
Ma zbyt wysokie ego.
Nie zapominam o ludziach.
- Spokojnie. Minęło dopiero 12 godzin. - Nie chodzi o to!
Sześć tygodni temu...
Umarła twoja dziewczyna.
Czuję się, jakbym ją zdradził.
- Nie zawiodę Lizzie. - Żeby wyjść na uczciwego?
Może.
Przeżyłeś tragedię.
Masz prawo opłakiwać dziewczynę,
ale nie udawaj, że lubisz Lizzie,
bo oboje na tym ucierpicie.
Nieźle się ruszasz.
To dopiero początek.
Zatańczmy.
Widziałaś Josie?
Lizzie kocha Rafa, a M.G. kocha się w Lizzie.
Szaleństwo.
Z alkowy na górze będziemy wszystko widzieć.
Jo?
Pomocy!
Zaraz wracam.
Została minuta.
Wysłałam Landona do kogoś,
kto pomoże mu odnaleźć mamę.
Został sam.
- Ma szukać kobiety, która go oddała? - Może być cudowna.
W końcu odzyska rodzinę.
Miał rodzinę.
- Miał mnie. - Przyjaciele to co innego.
Rodzina jest na zawsze.
Nie jesteśmy spokrewnieni,
ale to mój brat.
Radzę, żebyś znalazła sobie przyjaciół.
Zastąpią rodzinę, której tak ci brakuje.
Czas minął.
Już jestem.
Dzięki.
Przepraszam za spóźnienie.
Tym razem ci wybaczę.
Może być wszędzie.
- Przeszukujemy budynek. - Idę do sali balowej.
Ric?
- Odwołaj ekipę. Chyba ją znalazłem. - Będą w gotowości.
- Coś się stało. - Jak wyszłaś?
Josie cofnęła zaklęcie i zabrała mnie na bal.
Chciałam zobaczyć, jak się bawią.
- Co było potem? - Nie wiem.
Straciłam rachubę czasu. Chyba ją skrzywdziłam.
Poznasz prawdę, jeśli oddasz mi nóż.
Nie spiesz się. Twoja córka udusi się dopiero za godzinę.
Gdzie ona jest?
Doktorze Saltzman?
Co się dzieje?
Musisz mi pomóc.
- Widziałeś Josie? - Pewnie świetnie się bawi.
Tak jak ja, dopóki książę z bajki nie zmienił mnie w dynię.
Mam nienawiść w sercu.
Jestem gotowy. Czas na pojedynek.
Nie. Dotrzymaj słowa i zapomnij o Lizzie Saltzman.
- Idziesz wyć do księżyca? - Nie mam czasu na kłótnie.
Pomóżcie mi odnaleźć Josie.
- Co się stało? - Nawiedzona matka pochowała ją żywcem.
Idziemy z tobą.
Gdzie on jest?
- Potrzebujesz przyjaciela? - Oddaj nóż.
- Stawką jest życie mojej córki. - Dlatego go zabrałem.
- Wiedziałem, że potwór coś wymyśli. - Przywieź mi nóż.
Nie damy im tego, czego chcą.
Ten nóż może doprowadzić do Armagedonu.
Mają Josie!
Uratujemy ją, ale nóż jest nasz.
- Słyszysz jej oddech? - Chyba tak. Daj łopatę.
To nie wystarczy!
Każdy wie, że szwendacza zabija się ciosem w mózg.
Każdy nerd. I nazywaj go zombie.
Jest ich więcej.
Niedaleko jest zalany kamieniołom, w którym można kąpać się nago.
Woda będzie zimna, ale przyda nam się orzeźwienie.
Przykro mi, ale nie mogę.
Nie chciałem robić tego w twoje urodziny,
ale nie będę cię okłamywać.
Dziś możesz na mnie liczyć.
Postaram się być jak najlepszym partnerem,
ale do niczego nie dojdzie.
Nie rozumiem.
Wczoraj...
Wczoraj popełniłem błąd.
Gdzie moja siostra?
- To już drugi! - Powstrzymamy resztę, a ty znajdź Josie.
Dobrze.
Użyjemy magii?
Wyobraźmy sobie, że zombie to Lizzie Saltzman.
Niech będzie.
Słyszę cię! Wytrzymaj!
- Czas ucieka! - Uważaj!
Rzuć topór!
- Wstań i ją znajdź. - Jest za głośno.
Wyobraź sobie, że jesteś na plaży.
Słyszę ją!
Talizman działa.
Co robi?
Sprawia, że słyszymy to, co ciche.
Mogła przeze mnie zginąć.
Nic jej nie jest. To nie byłaś ty.
Coś przejęło nad tobą kontrolę.
Nie wiemy, czym jest mroczna siła, która kieruje tymi potworami.
Jesteśmy zdani na jej łaskę.
Stanowię zagrożenie.
Musicie to ze mnie wyciągnąć.
Powiedz dziewczynkom, żeby odebrały mi magię.
Magia utrzymuje cię przy życiu.
Rozumiem.
Josie uważa, że bywasz samotny.
- Jesteś szczęśliwy? - Teraz tak.
W ramionach nawiedzonej matki moich dzieci.
Pytam poważnie.
Będę szczęśliwy, gdy dziewczynki dorosną.
Wiedzą, co się stanie, gdy skończą 22 lata?
Nie.
Jeszcze nie.
Nie dowiedzą się, dopóki nie spróbujemy wszystkiego.
Caroline opuściła ich urodziny, bo sprawdza kolejny trop.
Podziękuj Caroline za bycie matką moich dzieci.
Zabijając zombie poczułem,
że jestem sobą.
- Co to znaczy? - Jestem superbohaterem.
Jak z komiksu.
Bohaterowie zdobywają wszystkie dziewczyny.
Superman to znany kobieciarz.
Dzięki za pomoc.
Przyjmuję podziękowania i lecę dalej.
A ja? Też pomagałam.
To przez ciebie zostałam pochowana we własne urodziny.
Skorzystałam z twojej rady i zrobiłam coś dla siebie.
Egoistyczna decyzja doprowadziła do spotkania z zombie.
Na świecie jest miejsce dla ludzi, którzy troszczą się o innych.
- Nie każdy musi się popisywać. - Masz rację.
Świat potrzebuje altruistów i egoistów, by przetrwać.
Należę do drugiej grupy.
Nienawidzę cię!
Wiem.
Ciężka noc?
Wręcz przeciwnie.
Dobrze się bawiłam.
A ty?
No właśnie...
Powiedziałem Lizzie prawdę.
A ja dołączyłam do Avengersów.
Sprawdzimy, czy pamiętam kroki?
Czemu nie?
- Wyglądasz, jakbyś kąpała się w błocie. - Dziękuję.
Nie ma za co.
Nie uwierzysz, co się stało. Wykorzystałam twoją radę.
Wyssiemy z niej magię, aż znów...
umrze?
Odbiło ci?
Nie przejmuj się.
Naprawdę.
I tak jestem martwa.
Byłam czarownicą tak jak wy.
Wierzymy w naturalny porządek rzeczy.
Nie powinno mnie tu być.
Cieszę się, że was zobaczyłam,
ale to kłamstwo.
Pomóżcie mi wszystko naprawić.
Im dłużej tu jestem, tym lepiej pamiętam, skąd przybyłam.
Obserwowałam was.
Obserwowałam was wszystkich.
Jak we śnie, w którym jest ciepło i przyjemnie.
Chyba odnalazłam spokój.
Będę tam na was czekać.
Przepraszam,
że byłam dla ciebie niemiła.
Lizzie...
Masz wielkie serce.
Nie wstydź się tego.
Moje piękne dziewczynki.
Jesteście spełnieniem moich marzeń.
Bądźcie dla siebie dobre.
Walczcie o siebie.
Gdy dorośniecie, zrozumiecie, o czym mówię.
Zapamiętajcie te słowa.
Nie mogę.
Josie...
Tak będzie lepiej.
Musisz to zrobić.
Kocham was.
Bardzo was kocham.
Wracaj do domu.
Zajmę się tym.
Muszę znaleźć potwora, który to zrobił
i go zabić.
Powoli.
Nic ci to nie da.
Kim jesteś?
Żałosne żarty nie ukryją twojego przerażenia.
Zadrżyj na widok Nekromanty!
Kogo?
Nekromanty!
Pana życia i śmierci, dzierżącego nici losu,
przeklętego króla zaświatów.
Nie kojarzę.
Znam Nekromantów z gier wideo.
To podrzędni czarownicy.
Nie jestem zwykłym czarownikiem.
Widzieliście, co potrafię.
Przejdźmy do interesów i porozmawiajmy o pewnym nożu.
Jeśli odpowiadasz za to, co się dziś wydarzyło,
pożałujesz, że nie jesteś kimś innym.
Śmierć mnie nie powstrzyma.
Kolego...
Zobaczymy jak będzie.
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Antoni Regulski