Koniec trasy. Zbliżamy się do Mystic Falls.
Dobrze pani trafiła.
Jutro na placu powieszą nauczyciela, który zamordował uczniów i spalił szkołę.
W samo południe czeka go randka ze stryczkiem.
Nie sądzę.
Jestem jego córką.
Przepraszam.
Nie ma za co.
Mój ojciec jest niewinny i zdołam to udowodnić.
Jeśli chcesz za coś przeprosić,
niech będzie to twój oddech.
WAMPIRY: DZIEDZICTWO
Bez Hope, doktora Saltzmana i Lizzie w szkole jest dziwnie.
Choć większość nie zauważa ich zniknięcia.
Dlatego nie należą do Ekipy.
Potrenujemy po lekcjach?
Jasne.
Jak czuje się Josie?
Rano nie było jej w pokoju.
Nie przyszła na śniadanie.
Myślę, że jest załamana.
Przepraszam za spóźnienie. Całą noc czytałam pamiętniki taty.
Odkryłam, że mama też wyłączyła w sobie człowieczeństwo
i szukałam wskazówek, jak pomóc Hope.
Znalazłaś coś?
W przypadku mojej mamy chodziło o list, który dostała od swojej matki.
Co napisała?
Nie wiem, bo go spaliła,
ale Stefan Salvatore pokazał jej, co ją ominęło.
Powstałe uczucie wystarczyło, by włączyć człowieczeństwo.
Musimy napisać list do Hope, a potem go spalić?
Nie.
Musimy dotrzeć do Hope na poziomie emocjonalnym.
Przypomnieć jej o rodzinie, przyjaciołach i domu.
Znajdźmy silne uczucie, które nią poruszy.
Musi zadziałać szybko.
W każdej symulacji zabija nas w dziesięć sekund.
Będziemy mieli tylko jedną szansę.
Pomysł musi być doskonały.
Potrzebujemy inspiracji.
Myślisz, że drzewo może zabić Trybrydę?
Jestem tego pewna.
Nie wiem tylko, komu powinnam o tym mówić.
Mnie powiedziałaś.
Tajemnice zawsze przysparzały mi kłopotów.
Wierzę, że mogę ufać tobie i naszym przyjaciołom.
- Nie możesz. - Dlaczego?
Bo ciągle robimy głupoty.
Z dobrych pobudek.
Dla bliskich nam ludzi.
Oddałem Hope Malivore, żeby cię ratować.
Nie takiej odpowiedzi się spodziewałam.
Ale wiesz, że może być słuszna.
Dlatego nie rozmawiasz z prawdziwym mną.
Jesteś przejawem mojej podświadomości,
co oznacza, że jestem rozdarta.
Ale jeśli mam popełnić błąd, wolę zaufać przyjaciołom.
Miejmy nadzieję, że się mylę.
Chodź tu, potworze!
Co tu robisz?
Śledzę cię, żeby zadać ci to samo pytanie.
Założę się, że odpowiedź ma związek z wczorajszą pomyłką.
Jesteś mądrzejszy niż myślałem.
Dzięki, ale pochlebstwa nie wystarczą.
Ktoś twierdzi, że w lesie jest potwór.
Śmierć Malivore miała rozwiązać problem potworów,
ale jeśli dzwoniący mówił prawdę, powinienem iść z tobą.
Nic z tego.
Wolisz, żebym powiedział Ekipie?
Skąd wiesz, że oni mnie obchodzą?
Przyszedłeś tu, żeby odzyskać ich zaufanie.
- Nieprawda. - Świetnie.
Na co polujemy?
Argos.
Wielki, brzydki, tysiąc oczu. Ciężko go zabić i zaskoczyć.
Poczekaj, aż zobaczy twoje smocze moce.
Nazywają mnie potworem.
Mówią, że zamordowałem własnych uczniów
i spaliłem własną szkołę.
Bzdura.
Pojechałeś na Zachód, żeby edukować tych dzikusów.
Co się stało?
Sam zadaję sobie to pytanie.
Prowadziłem lekcję
i nagle pokryłem się popiołem i krwią.
Patrzyłem jak szkoła płonie.
Szukałem twojej siostry.
Musisz coś pamiętać.
- Gdzie jest Josette? - Nie wiem.
Wspomnienie zniknęło.
Elizabeth...
A jeśli oni mają rację?
Może oszalałem i zrobiłem coś strasznego?
Gdyby tak było, sama bym cię powiesiła,
ale wiemy, że jesteś inny.
Prawda?
Wiem tylko, że znalazłem to w zgliszczach szkoły.
Nie pamiętam, skąd się wzięło.
Odkryję prawdę.
Właściciel naszyjnika musiał porwać naszą słodką Jo.
Upewnię się, że zawiśnie zamiast ciebie.
Znajdziemy Hope, ale klucz do włączenia jej człowieczeństwa
kryje się w waszej przeszłości.
Przywołajcie najmilsze wspólne wspomnienia.
Mam pomysł, ale jest skomplikowany.
Ty pierwsza.
Mój wymaga kopania i nie wiem, czy zadziała.
Za słabo znam Hope.
Ja też.
Kiedyś flirtowaliśmy, ale pewnie tego nie pamięta.
Zostawcie to osobom, które znają Hope lepiej.
Chyba na coś wpadłem.
Co to?
Alarm, który zamontowałam w szafie taty, gdy Cleo chciała zabić Hope.
Super Ekipa gotowa?
Co tu robisz?
Prowadzę irytującą rozmowę.
Przyszłam, żeby ukraść broń twojego ojca, którą najwyraźniej ukryliście.
Jesteśmy przezorni.
- Po co ci broń? - To długa historia,
ale będę musiała zabijać wampiry, czarownice i wilkołaki,
a tu jest wszystko, czego potrzebuję.
Grozisz nam?
Mówię o Triadzie,
ale jeśli nie dacie mi broni...
Damy ci, co chcesz,
jeśli dasz nam coś w zamian.
Wiecie, że mogę was zabić?
Wiemy, a ty wiesz, że zrobimy wszystko, by cię uratować.
Pozwól nam spróbować.
Chyba, że się boisz.
Zgodzę się, jeśli dacie mi spokój.
Czy mam znaleźć waszą nieobecną matkę?
Żartowałam.
W pewnym sensie.
Nie chcemy, żeby nikomu stała się krzywda.
Przyjmujesz nasze warunki?
Wystarczy, że posłuchasz.
Kogo?
Wszystkich.
Mam trochę wolnego czasu.
Zaczynajmy.
Co się dzieje?
Witamy w programie Idol.
Jeśli zaczniecie śpiewać, zacznę was zabijać.
Ona żartuje.
Rzuciliśmy zaklęcie.
Nie może nikogo skrzywdzić.
Fizycznie, ale mogę ranić psychicznie.
Oto zasady.
Dziesięć gwiazd to dziesięcioro twoich przyjaciół,
którzy dla ciebie wystąpią.
Pod koniec każdej rundy powiesz nam, co czujesz.
Kula Prawdy sprawdzi, czy jesteś szczera.
Ten konkurs to głupota.
Kula działa.
Zaczynamy zabawę!
Gdy przybyłem do szkoły, nie potrafiłem się odnaleźć,
ale zawsze byłaś moim wzorem.
Nie próbowałaś się dopasować.
Byłaś niezwykła.
Gdy odkryłem, że jestem Wróżkiem....
Wayne, muszę ci przerwać,
bo czuję rozdrażnienie
połączone ze wściekłością.
Wiesz, że mam na imię Wade.
Tolerowałam cię ze względu na Landona.
Rozwiń swoje żałosne skrzydełka i wracaj do Doliny Paproci.
Myliłam się. To całkiem zabawne.
Następny.
Nadal myślisz, że problem potworów zniknął wraz z Malivore?
Mówiłeś, że ma tysiąc oczu, ale nie wspomniałeś o zębach.
Dlaczego zabił tego faceta albo kobietę?
Bo jest potworem.
One tak mają.
Powinniśmy pochować zwłoki.
Szkoda czasu.
Musimy znaleźć potwora zanim dorwie kolejną ofiarę.
Za lasem jest miasto.
Argos nie może tam dotrzeć.
Potrafi latać?
- Chyba nie. Dlaczego pytasz? - My potrafimy, co daje nam przewagę.
- Co? - Jak w "Grze o Tron".
Co robisz?
Rozwiń skrzydła.
Będziemy mieli widok z lotu ptaka.
Zabijam potwory.
Nie stanę się jednym z nich.
Rozdzielmy się.
Nie jest dobrze?
To nie teleturniej tylko roast.
Sporo cię ominęło, ale nadchodzi twoja kolej.
- Mówiłam, że chcę być ostatnia. - A ja mówiłam, że nadchodzi twoja kolej.
Użyjesz czarnej magii?
Od kiedy chodzę z czarownicą, potrafię rozróżniać zioła.
Cleo mnie zainspirowała.
Moja mroczna strona może obudzić człowieczeństwo w Hope.
Mroczna Josie to zły pomysł.
Uświadomiłaś mi, że potrafię ją kontrolować.
Plan MG nie wypalił.
To jedyne rozwiązanie.
Może być jeszcze jedno.
Czytałam z Ethanem o włączaniu człowieczeństwa.
Łatwiej dotrzeć do uczuć wampira, gdy jest osłabiony.
- Hope nie słabnie. - Chyba że upuścimy z niej krew.
Nie ma mowy.
Przemoc złamie zaklęcie przymierza.
Hope mogłaby nas zmasakrować. Mój plan musi zadziałać.
A jeśli nie zadziała? Nie możemy jej wypuścić.
- Wiemy, co potrafi. - Zaufaj mi.
Potrzebuję więcej czasu.
Nie boję się ciebie.
Nauczyłaś mnie, jak skopać tyłek potworom
i pomagałaś na plastyce.
Namalowałem to dla ciebie.
Bo jesteś moim Idolem.
Świetnie!
Wyłączyłam człowieczeństwo, ale nie jestem potworem.
Naprawdę muszę to komentować?
Powiedz mi, co czujesz.
Ktoś powinien odciąć mu palce, żeby więcej nie malował.
Dobra robota.
Czas na kolejnego wykonawcę.
Pedro i Wade to strata czasu.
Kiedy pojawią się gwiazdy?
Szukała mnie pani?
To jakaś pomyłka.
Przybliż się, żebym zobaczyła, kim jesteś.
Kaleb Hawkins.
Najlepszy rewolwerowiec w okolicy.
Słyszałem, że szuka pani kogoś takiego.
Interesuje panią pewien naszyjnik.
Oto i on.
Poznajesz go?
Powinna pani wyjechać z miasta.
To symbol gangu Mikaelsonów.
Lepiej się z nimi nie zadawać.
Nie mam wyboru.
Od tego zależy życie mojego ojca.
Przykro mi, ale pani ojciec już nie żyje.
A pani zginie, jeśli zadrze z Hope Mikaelson.
Zapłacę ci.
Chyba, że boisz się tropić jakąś dziewczynę.
Hope nie jest zwykłą dziewczyną
tylko potworem.
Wyzbyła się człowieczeństwa.
Mówią, że pije krew swoich wrogów.
Interesują mnie fakty a nie legendy.
Czy ta kreatura mogłaby spalić szkołę i porwać moją siostrę?
Owszem.
Dlatego muszę wycofać moją propozycję.
Stój, bo zacznę krzyczeć.
Lepiej nie krzyczeć z podziurawioną szyją.
Bardzo dziękuję, ale...
mam taki sam.
Proszę odsłonić szyję.
Tata?
Nie obrażaj mnie.
Jestem twoim wujkiem, Rikiem.
Brat pewnie ci o mnie nie opowiadał.
Nie wierzę własnym oczom.
Landon nie żyje, więc jesteś golemem stworzonym ze szczątków mojego chłopaka.
Użyli pierścienia iluzji.
Jestem nieprawdziwy.
W przeciwieństwie do tego listu.
Zostawił go dla ciebie.
"Droga Hope. Jeśli to czytasz, już nie żyję.
Szkoda, ale nie jest aż tak źle,
bo zapewne pokonałaś Malivore.
Co oznacza, że stałaś się Trybrydą,
choć nigdy tego nie chciałaś.
Osiągnęłaś coś, o czym inni tylko marzą.
Jesteś nieśmiertelna.
Pamiętasz nasze rozmowy o podróży po Europie
i wycieczkach po Zachodnim Wybrzeżu? Teraz masz czas, żeby to zrobić.
Czujesz, że jesteś sama,
ale to nieprawda.
Masz przyjaciół, którzy cię kochają
i zawsze będą o ciebie walczyć.
Nie odcinaj się od nich.
Chciałbym, żebyś żyła długo i szczęśliwie.
I robiła to, czego ja nie już nie zrobię.
Gdziekolwiek pójdziesz, pamiętaj, że zawsze będę cię kochał.
Na zawsze".
Coś poczułam.
Nudę.
To musi być Cleo.
Lubi fałszywych Landonów.
Powinnam ci podziękować. Nakłoniłaś mnie do przemiany,
przez co przyczyniłaś się do śmierci Landona.
Gdyby nie twoje tajemnice, mogliśmy tego uniknąć.
Przejdźmy dalej.
Ethan użyje jakiejś ckliwej metafory sportowej.
Tacy jak ty odnajdują się w drużynach, bo sami niczym się nie wyróżniają.
Odpadasz.
- Josie stchórzyła, więc zapraszam Finch. - Jest w drodze.
Zajmiesz jej miejsce.
Josie mówiła, żebyś nie była samotną wilczycą.
Robisz to, żeby ukryć współzależność.
MG, twój program zostałby zdjęty z anteny jeszcze przed premierą.
Przyznaję ci zero gwiazdek.
Koniec zabawy.
Gdzie ukryliście broń?
Czekaj. Dokąd jedziesz?
Ścigam gang Mikaelsonów.
Potwór przyznał, że mają twoją siostrę.
Nawyk.
Przepraszam.
- Co mam z tym zrobić? - Módl się, żebyś nie musiała tego użyć.
Modlę się o odnalezienie Josette, ale mam mnóstwo pytań.
Chwilę temu nie wiedziałam, że istniejesz. Kim był ten bandyta?
To proste.
Był wampirem.
Skoro wampiry istnieją i zaatakowały szkołę,
dlaczego ojciec niczego nie pamięta?
Wampiry wykorzystują swoje zdolności,
by krzywdzić niewinnych ludzi takich jak twój ojciec,
siostra i moja Isabelle.
Kto to?
Lepiej, żebyś nie poznawała mojej przeszłości,
ale przysięgam, że znajdę Josette
i zabiję te potwory.
Ojciec zawiśnie jeśli nie zdążysz do południa.
Potrafię strzelać. Jadę z tobą.
Jesteś miękką dziewczyną wychowaną przez miękkiego mężczyznę,
który woli książki od bójek.
Nic w tym złego,
ale wampiry pożarłyby cię żywcem.
Sama sobie poradzę.
Pokażę ci gdzie jest broń.
Cleo cofnęła zaklęcie iluzyjne.
Proszę bardzo.
Nie tylko dla tego tu jesteś.
Wciąż wierzysz, że zdołasz mnie przekonać.
To oszustwo.
Nie dałbym rady.
Obserwując cię, zrozumiałem historię o mamie Jo.
Caroline włączyła w sobie człowieczeństwo
po spaleniu listu, bo nie mogła go odzyskać.
Coś ją ominęło.
Uznałeś, że występy uczniów uświadomią mi,
jak bardzo za nimi tęsknię?
To twój dom
i przyjaciele, za których walczyłaś przez wiele lat.
Bez ciebie są zagubieni.
W sercu tej szkoły pojawiła się luka.
Jeśli to nie budzi w tobie żadnych uczuć,
moje słowa nie mają znaczenia.
Skoro nie chcesz wracać,
trudno.
Sam wypełnię tę lukę.
Żałosne.
Wciąż próbujesz wszystkich chronić, ale...
nie potrafisz zrobić tego, co należy.
A jeśli nie odejdę
i postanowię wszystkich zamordować?
Jesteś obrońcą szkoły.
Jak mnie powstrzymasz?
- Nie będę z tobą walczył. - Oczywiście, że nie.
Przywódca musi czasem pobrudzić sobie ręce
i przystawić ostrze do piersi osoby, którą kocha.
Ten miecz nie może mnie zabić, a ty nadal się wahasz.
Jesteś za słaby.
Oblałeś jak wszyscy.
Żegnaj.
Nie żyje?
Jo...
- Nie wiem. - Próbowałam wypić wszystko,
ale krew była gorzka.
Co ci się stało?
Coś pięknego.
Dzięki Hope.
Hope Mikaelson jest nikczemna.
Przybyłam, żeby cię przed nią uratować.
Już mnie uratowano.
A teraz uratuję ciebie.
Zamknij oczy.
Zrobię ci niespodziankę.
Nie chcę.
To, co zobaczysz, może cię przerazić,
ale nie martw się.
Po przebudzeniu poczujesz się dużo lepiej.
Twój umysł będzie czysty a świat kolorowy.
Odkryjemy go razem.
Już nikt nas nie rozdzieli.
Dlaczego to zrobiłaś?
Dlaczego pozwoliłaś mi odejść?
Odeszłaś dużo wcześniej.
Spóźniłaś się.
- Koniec przemów. - Nie wygłoszę przemowy.
Za słabo cię znam.
Dlatego jestem...
bardziej obiektywna.
Co mi zrobisz? Sekcję?
Zrobię coś, czego nie zrobiłaby Josie.
Odwracasz moją uwagę, żebym nie zauważyła twojego wspólnika, ale mam świetny słuch.
Szczególnie, że oddycha przez usta.
Jeśli chciałeś mnie uśpić, wystarczyło gadać.
Kto chce umrzeć pierwszy?
Zostaw ich.
Zmierz się z równą sobie.
Zabierz stad moją dziewczynę.
Dorośli chcą porozmawiać.
Co tak długo? Miałaś tremę?
Potrzebowałam odpowiedniej motywacji.
Przyszłaś, bo zaatakowałam twoją panienkę?
Zmiękłaś.
Josie potrzebowała tego, by mnie wyzwolić.
Zaraz cię załatwię.
- Jesteś gotowa na rewanż? - Oczywiście.
W końcu ktoś mnie zrozumiał.
Udowodniłaś, że mam rację.
Gdy trzeba walczyć, Josie polega na swojej silniejszej połowie.
Takiej jak ja.
Nie będę się z tobą bić.
Wystarczy, że pstryknę palcami.
Pamiętasz Jade?
Była uczennica.
Podobna do ciebie.
Uparta, humorzasta,
gustująca w dziwnych mężczyznach.
Tak bardzo bała się traumy, że wyłączyła w sobie człowieczeństwo.
A ja włączyłam je
robiąc tak...
Pan Argos?
Jed?
Wiedziałem, że ten głupek znajdzie potwora przede mną.
Źle to wygląda.
Nie przejmuj się.
Musisz uciekać.
- Twoja siostra... - Była wampirzycą.
Wiem.
Josie już tu nie przyjdzie.
Nie sądziłem, że cię na to stać.
Ja też.
Nie doceniłem cię.
Jesteś podobna do mnie.
Moja Isabelle też zmieniła się w wampirzycę.
Przemierzałem okolicę i mordowałem potwory w jej imieniu.
Twój ojciec myślał, że oszalałem.
Może miał rację.
Jest mądrzejszy ode mnie.
Robił wszystko, by trzymać was z daleka ode mnie.
Zbudował szkołę,
żebyście nie musiały doświadczać przemocy.
Ale czasem...
przemoc jest jedynym rozwiązaniem.
Ojciec się mylił.
Musimy zabić Hope Mikaelson.
Będziesz musiała zrobić to beze mnie.
Nie martw się.
Nie zostawię cię samej.
Nie przywykłam do takiego towarzystwa.
Kim są Stefan i Damon?
To długa opowieść.
Tu chodzi o amunicję.
Hope Mikaelson nie jest zwykłym wampirem.
Natura zawsze znajdzie jakiś sposób.
Te kule...
na pewno ją zabiją.
A jeśli wcale nie jestem do ciebie podobna?
Złe wieści.
Twoja sztuczka nie zadziałała.
Wiedziałam, że tak będzie.
Jesteś Pierwotna.
Nawet ja nie mam nad tobą władzy.
Byłam ciekawa, co zrobisz, gdy pstryknę palcami.
W twoich oczach dostrzegłam strach.
Niczego się nie boję.
Wolałam to sprawdzić.
Chyba się zepsuła.
Znasz prawdę.
Boisz się, że twoje człowieczeństwo wróci
i przypomnisz sobie smutek, który odczuwałaś zabijając Landona.
Trzymaj się swoich mechanizmów obronnych,
ale w końcu się posypiesz
i będzie jeszcze gorzej.
Lecutio.
Nawet wszechmocna Trybryda nie może uciekać przed traumą bez końca.
Przekonajmy się.
Nie patrz tak na mnie.
Wiem, że jestem ładny.
Smocza skóra.
O rany!
Kapnęło mi do ust.
Gdzie jesteś, Jed?
Przepraszamy za spóźnienie.
Kto jest z tobą?
Spotkałem kumpli.
Byłych kumpli.
Nawet tego nie poczuł.
Rąb, aż poczuje.
Chrzanić to. Czas na dracarys.
Czad.
Zakładam, że jesteś Elizabeth.
A ty to Hope Mikaelson.
Jesteś niższa niż myślałam.
Wykopałam za duży grób.
Ważne, żebyś się w nim zmieściła.
Przejdziemy do rzeczy?
Doprowadziłaś do śmierci mojej siostry i wujka.
Mój ojciec może przez ciebie zginąć. Nie mamy o czym rozmawiać.
Myślisz, że jesteś szybsza od wampira?
Przekonasz się, gdy chwycisz za broń.
Damy mają pierwszeństwo.
Już nie jestem damą.
Masz mroczna stronę jak twoja siostra.
Przyda mi się ktoś taki.
Wybieraj.
Śmierć albo życie.
Wybieram...
śmierć.
Jestem Trybrydą.
Nie możesz mnie zabić.
Zawsze jest jakiś sposób.
Mądre posunięcie, ale zgrywanie słabej i bezbronnej Josie nie zadziała.
Dziś pokazałaś, że da się do ciebie dotrzeć.
Jeszcze nie wiem jak, ale coś wymyślę.
Mogłabym was zabić i zamknąć ten temat.
Ale tego nie zrobisz.
Z tego samego powodu nie zabiłaś mojego taty
i ostrzegłaś, żebyśmy cię nie szukali.
Nie chcesz nas zabić.
Twoje człowieczeństwo wciąż tam jest.
Nie potrafisz odpuścić?
Ty zawsze o mnie walczyłaś,
więc nie odpuszczę.
W takim wypadku...
corporis impetus.
Muszę się zastanowić, co z tobą zrobię.
Skosztujcie zwęglonego Argosa, niewdzięczne tchórze.
Dziękuję, że uratowałeś mi tyłek.
Nie ma za co, ale gdyby nie ty, wciąż byśmy z nim walczyli.
Wiem, że nie chciałeś zmieniać się w potwora.
Nie miałem wyboru. Obym nie musiał tego powtarzać.
A teraz pochowajmy zwłoki.
Nie zawsze byłem niesamowitym wilkołakiem.
- Poważnie? - Trudno uwierzyć.
Nie podobało mi się to, co musiałem zrobić, żeby aktywować klątwę.
Nie opowiadałeś mi o tym.
Szczegóły są nieistotne,
ale przez wiele lat
czułem się, jakbym chodził z kamykiem w bucie.
Codziennie wkładałem buty z nadzieją, że kamyk zniknie.
Potem zrozumiałem, że sam go tam umieściłem
i tylko ja mogę go wyjąć.
Powinienem zmienić buty?
Jeśli chcesz, żeby inni ci wybaczyli,
sam sobie wybacz.
Nawet jeśli te buty są super.
Jesteś w porządku.
Masz gościa,
który wydał nam prawdziwego sprawcę.
Jesteś wolny.
Dziękuję za gościnę.
- Znalazłam Jo. - Gdzie jest?
- Dobry Boże! - Zabiła ją Hope Mikaelson.
Już zrobiłam z nią porządek.
Musimy wracać na Wschód.
Nie chciałam, żebyś tak żyła.
Wiem.
Po tym co widziałam, nie ma już odwrotu.
Gang Hope wciąż jest na wolności.
Elizabeth...
Zemsta nie przywróci życia twojej siostrze.
Wiem,
ale sprawiedliwości stanie się zadość.
Inaczej cię wychowałem.
Szkoda.
Mój prawdziwy ojciec
był kiedyś pogromcą wampirów.
A teraz jest w śpiączce, bo postanowił zostać nauczycielem.
Moi przyjaciele nie próbują mu pomóc.
Zależy im tylko na wybaczeniu Hope.
Mnie na tym nie zależy.
Już nie.
Vindicta.
Landon opowiadał mi o tym liście, gdy byliśmy w ciemności.
Byłam pewna, że jego słowa dotrą do Hope, ale się myliłam.
Przynajmniej otrzymałaś odpowiedź na inne pytanie.
Masz rację.
Chciałam powiedzieć Ekipie o drzewie,
ale to nienajlepszy pomysł.
Dyrektor Saltzman miał rację.
Robimy głupoty dla ludzi, których kochamy.
Gdyby Finch i Ethan wiedzieli o drzewie,
wynik ich starcia z Hope mógł być dużo gorszy.
Jestem twoją podświadomością, co oznacza, że to ty masz rację.
Głowa do góry.
Na pewno coś wymyślisz.
Z kim rozmawiałaś?
Ze sobą.
Połóż się.
Masz szczęście, że przeżyłaś spotkanie z Trybrydą.
Gdzie jest Jo?
Zostawimy ją tutaj?
Hope mogła potraktować Josie gorzej.
Dopóki nie złamiemy zaklęcia,
będzie tu bezpieczna.
Mogłeś dziś zginąć.
Musiałem działać,
choć bardzo chciałeś wykluczyć mnie z gry.
Przecież nie jestem już człowiekiem.
Mamy moce, ale nie zawsze musimy z nich korzystać.
Dopóki tego nie zrozumiesz,
wolę nie ryzykować.
Zmieniłem szkołę, żeby być częścią zespołu.
Nie muszę być rozgrywającym.
Mogę podawać wodę.
Chcę tylko, żebyś mnie uczył.
Lider...
musi podejmować trudne decyzje.
Czasem sadza najlepszego zawodnika na ławce.
A czasem przygotowuje go do ważnego meczu.
Potrenujemy jutro?
Zrobiło się niezręcznie.
Sala powinna być pusta, gdy wychodzimy z terapii.
Co tu robisz?
Hope uwięziła mnie w Skrzynce Terapeutycznej.
Oczywiście.
Mogła mnie zabić.
Wciąż gdzieś tam jest.
A ja zaraz stąd zniknę.
Nie martw się.
Wiem, jak naprawić Hope.
Jak?
Twoja gra dopiero się zaczyna.
Moja się skończyła.
Wygrałam.
Powinnyśmy się unikać.
Powinnyśmy się spotkać, żebym mogła zabić ciebie i resztę Triady.
Obiecanki cacanki.
Jesteś wampirzycą, czarownicą czy wilczycą?
Nie chcę psuć niespodzianki.
Oby była lepsza niż pułapka w archiwum.
Mam wasze dokumenty.
Wkrótce odkryję, kim jesteście.
Chętnie cię poznam.
Obiecanki cacanki.
Tekst: Antoni Regulski