Poprzednio.
Założyłem szkołę, by chronić te dzieci.
Jak ochronię je przed czymś, co nie powinno istnieć?
Mówią nam, co mamy jeść, ale nie wiemy, czym nas karmią.
- W lodówce są zapasy krwi. - Nie jest ludzka!
Zabiłem swoją dziewczynę.
Straciłem panowanie nad samochodem.
Obudziłem się w szpitalu. Niczego więcej nie pamiętam.
- Jesteś szczęśliwy? - Teraz tak.
W ramionach nawiedzonej matki moich dzieci.
Potwory przychodzą pojedynczo.
Coś kazało mi odnaleźć nóż.
Co?
Nekromanta!
Jeśli odpowiadasz za to, co się dziś wydarzyło,
pożałujesz, że nie jesteś kimś innym.
Śmierć nie jest mi obca, ale nie lubię o niej rozmawiać.
Myślałam o tobie, babciu. Szkoda, że cię tu nie ma.
W Dniu Pamięci piszemy listy do nieżyjących bliskich.
Tęsknię za tobą, Cassie.
Podpisujemy się i rozrzucamy listy na cmentarzu.
Nigdy nie rozumiałam, po co pisać do zmarłych.
Wolałam o tym nie myśleć.
Ale ostatnio...
śmierć puka do moich drzwi.
Cassie?
Raf?
- Kto to? - Moja dziewczyna.
WAMPIRY: DZIEDZICTWO
- Czy to było konieczne? - Potrzebuję odpowiedzi.
Nie pomogę ci, bo mnie uwięziłeś.
Zostaniesz ukarany za tę zniewagę.
Przerabiamy to od wielu dni.
Odpowiedz na moje pytania, albo obedrę cię ze skóry i obleję kwasem.
Śmiało.
Poczuję się, jakbyś łaskotał mnie piórkiem.
Zobaczmy, jakie to uczucie.
Doktorze...?
Zastanawiałem się, czy mnie znów odwiedzisz.
Jak miewa się twój przyjaciel?
Ten, który tak mi się przyglądał.
Właśnie spotkał swoją martwą dziewczynę.
- To twoja zasługa? - Biedaczka.
Jej duch nie potrafił o nim zapomnieć.
Wystarczyło, żebym zmarszczył nos,
a młoda miłość odżyła.
Cieszcie się, że na tym poprzestałem.
Poniżyliście wielką postać.
Nikt nie wie, kim jesteś.
Niemożliwe.
Pójdę do Rafa.
Jeśli chcesz to zakończyć, przynieś mi nóż,
- a ja sobie pójdę. - Hope!
- Chyba nie idzie ci najlepiej. - To diwa.
Wiem, że nie oddasz mu noża, ale on wskrzesza zmarłych.
- Zajmę się tym. - Twoje metody są nieskuteczne.
Powiedziałem coś. Nie zbliżaj się do niego.
Cassie?
Jestem doktor Saltzman. Chcę ci pomóc.
Co się dzieje? Skąd się tu wzięłam?
Nie potrafiłem tego wyjaśnić.
Co pamiętasz?
Wracaliśmy do domu z zawodów.
Padał deszcz. Potem zrobiło się ciemno.
Jakiś głos kazał mi otworzyć oczy i znalazłam się tu.
Trudno ci będzie to zrozumieć,
ale wspomnienia pochodzą sprzed dwóch miesięcy.
Zginęłaś w wypadku samochodowym.
Dziś zostałaś wskrzeszona z martwych.
Znalazłaś coś?
Nekromancja pojawia się w każdej książce o okultyzmie.
To forma magii wywodząca się ze starożytnej Grecji,
która umożliwia kontakt z nieżyjącymi.
Nie znalazłem informacji o Nekromancie.
Został wymazany z kart historii, jak każdy potwór, który szuka noża.
Jeśli nie przestanie wskrzeszać zmarłych,
zrobi się nieciekawie.
Zajmę się tym, ale jutro mam wolne, więc to potrwa.
Zło nie śpi.
Nie pracuję w Dzień Pamięci.
Piszę listy, pakuję lunch, idę na cmentarz i oddaję hołd zmarłym.
Porozmawiaj z doktorem Saltzmanem.
Martwię się o niego. Nic mu nie będzie?
Powinien się wyspać, porozmawiać z terapeutą
i wyjechać na wakacje.
Zanieś mu książki.
Pachniesz śmiercią.
Śliczny zapach.
Możemy porozmawiać?
Słabowite stworzenie śmie flirtować z potężnym Nekromantą?
Tyle, że ty nie istniejesz.
- Nie nabierzesz mnie. - Mówię prawdę.
Oto jak było.
Umarłeś, spędziłeś wieczność w mrocznym miejscu,
a potem zostałeś wyrwany ze snu,
by zdobyć nóż.
Kontynuuj.
Tego samego doświadczyły inne nawiedzające nas potwory.
Smok, gargulec, Arachne, driada.
Te stworzenia istnieją jedynie w książkach.
Zostały wymazane z historii. Tak jak ty.
Absurd! Zna mnie cały świat.
Ludzie drżą na dźwięk mojego imienia.
Nie wierzysz mi?
Poczytaj.
Nie!
Moje dziedzictwo zostało zredukowane
do jednej z form magii,
która pojawia się tylko w przypisach.
Kto odpowiada za ten nikczemny afront?
Pomóż mi to ustalić.
Zamieniam się w słuch.
Musimy odkryć, kto się z tobą komunikuje.
Nikt. Mój umysł jest stalową pułapką.
Wskrzesiłeś narzeczoną doktora Saltzmana po tym, jak powiedział o niej driadzie.
Dlatego cię przesłuchiwał.
Wszyscy szukacie tego samego.
Komunikujecie się. Kto pociąga za sznurki?
Nie jestem marionetką.
To nie głos, lecz instynkt.
Wiem, co mam robić.
Wiesz, że przybyłeś po nóż, który ma wrócić do Malivore.
Gdy odniosę nóż, będę wolny.
- Od czego? - Od czerni, pustki i nicości.
Powtarzasz się.
Wiesz, jak tam dotrzeć?
Nóż mnie poprowadzi.
Znasz ten symbol?
To znak najgorszego koszmaru egzystencjonalnego, ostatecznego piekła.
Znów to robisz. Co on oznacza?
Symbolizuje to, co mnie spotkało.
Nikt mnie nie pamięta.
Nikt mnie nie czci.
Nikt nie opłakuje.
W wolnym tłumaczeniu
oznacza wieczną śmierć.
Nie rób tego.
- Muszę zadzwonić do mamy. - Miałeś jej nie zostawiać.
Poszedłem po herbatę.
Ten stan jest tymczasowy.
Mama nie powinna słyszeć twojego głosu.
- Umrę ponownie? - Prawdopodobnie.
Przykro mi.
Jest wam ciężko,
ale możecie na mnie liczyć.
Potrzebujesz czegoś?
Jestem głodna. Chętnie się wykąpię.
Nie ma sprawy.
A potem ustalimy, dlaczego mnie zamordowałeś.
Jak umarłeś?
Byłem na plaży w Normandii.
Chciałem wskrzesić amerykańskich żołnierzy, żeby pokonali faszystów.
Nawet potwory nie lubią faszystów.
Nikt ich nie lubi.
Tańczyłem z martwymi na piasku,
a potem zapadła ciemność.
Pamiętasz, kto cię zabił?
Nie, ale to normalne.
Podświadomość chroni umysł przed traumą śmierci.
Stykałem się z tym w pracy.
Wspomnienie wciąż istnieje.
Można do niego dotrzeć?
Chcesz zgłębić moją podświadomość?
Zrobisz to na własne ryzyko.
Obawiam się, że jesteś za mała,
by przejechać się tą kolejką.
Masz pod ręką potężnego wampira?
Oczywiście.
Dalej!
Nie mogę.
Akurat.
- Jesteś słaby, bo pijesz króliczą krew. - Nie chodzi o krew.
- Sztanga jest ciężka. - Serio?
Prowadziłem strajk głodowy przez cztery dni
i nadal nie masz ze mną szans.
Przemyśl to.
Potrafisz skakać na główkę?
- A powinienem? - To wymaga precyzji.
Pogadaj z Kalebem.
Kaleb nie jest Avengersem.
Doktor Saltzman nie może się dowiedzieć.
Przyniosłem ubrania dla Cassie.
Dzięki.
Wszystko gra?
Jestem skołowany.
Sam przeżyłem coś podobnego i wciąż nie doszedłem do siebie.
Myśli, że ją zabiłem.
Bo zabiłeś.
- To był wypadek. - W którym zginęła.
Możemy przekonać Nekromantę, by pozwolił jej zostać?
Chciałbym ci pomóc,
ale gdy ustalę, jak go zabić, on stąd zniknie.
Wraz z nią.
A jeśli kolejny potwór będzie gorszy?
Może powinniśmy go oszczędzić.
Nie pozwolę, żeby jakiekolwiek dziecko przeżywało to, co my.
Dam ci radę.
Zamknij ten rozdział.
Gdy tracimy kogoś zbyt wcześnie, ból zostaje z nami na całe życie.
Wykorzystaj ten czas.
Pogódź się z nią.
To przypomina wewnętrzny przymus.
Utrzymuję się na powierzchni jego umysłu, a ty nurkujesz w głąb...
Matko Przenajświętsza!
Witaj, Miltonie!
Prababcia Imogene macha do mnie znad twojego ramienia.
- Widzisz moją prababcię? - Widzę wszystko.
Jest rozczarowana, że porzuciłeś Jezusa.
Jego też widzę, ale to inna historia.
Zaczynamy?
Wejdziemy tam? Z nim?
- Z potężnym Nekromantą! - Daj już spokój.
Ukradłaś klucz doktorowi Saltzmanowi?
Tak.
Weź się w garść.
- Nie musisz się mnie bać. - Jesteś Ponurym Żniwiarzem.
Żniwiarz to tania atrakcja z wesołego miasteczka.
Nie wymawiaj jego imienia w mojej obecności,
bo babcia wymyje ci usta mydłem.
Zostaw babcię w spokoju.
Lepiej jej nie podpaść.
Ja stanę tu. Dłonie na ramiona.
Podajmy sobie ręce.
Spojrzę ci w oczy.
Otwórz umysł, jakbyś uchylał okno, by wpuścić wiatr.
Niech mnie diabli wezmą!
Już mnie wzięły, ale to działa!
Co tu robimy?
Sama się wprosiłaś.
To restauracja w Nowym Orleanie. Spędziłam tu połowę dzieciństwa.
Zgadza się.
Chodziłem tam w latach 20.
Twój ojciec ułatwiał mi pracę. Ciągle kogoś zabijał.
Skąd wiesz?
Stoi za tobą.
Żartowałem,
ale jego duch jest blisko.
Sporo razem wypiliśmy, gdy mordował najwięcej.
- Bawisz się mną? - To ty bawisz się mną.
Mówisz, że chcesz rozwiązać zagadkę Malivore,
ale chodzi ci o inną tajemnicę.
Jesteś ciekawa, gdzie znajduje się twój tatuś.
- Nieprawda. - Oczywiście, że tak.
Chcesz wiedzieć, czy odnalazł spokój, czy cierpi i żałuje, że się poświęcił.
Umarł, żeby cię uratować.
Piękny gest zmiennego człowieka.
Niczego ci nie powiem, dopóki nie ukończymy naszej podróży.
Zaczynamy!
To moja świadomość.
Znajdźmy drzwi do podświadomości.
Szukaj korytarza donikąd lub niekończących się schodów.
Uwielbiam parady!
Kocham taniec śmierci.
Zastanawiam się tylko, kto jest gościem honorowym.
Przyjrzyjmy się.
- Może Klaus Mikaelson? - Nie!
- Trumna jest pusta. - Nie jesteś gotowa na prawdę.
Widzę pustkę.
Mądra dziewczynka.
Oto drzwi do mojej podświadomości.
Brawo.
Dobrze, że mamy to za sobą. Spociły mi się dłonie.
Niewiarygodne.
Zwiał mi.
- Wyślij mnie z powrotem. - Nie potrafię.
Dasz radę. Chcę przy nim być, gdy odnajdzie odpowiedzi.
- Jestem gotowa. - A ja nie.
Przesadzasz.
A mówiłeś, że nie lubisz gierek.
Tak mi przykro.
Niczego to nie zmieni, ale...
Przepraszam, że doprowadziłem do wypadku.
To nie był wypadek.
Dobrze o tym wiesz.
Dlaczego tak mówisz?
Wcześniej niczego nie pamiętałam,
ale pod prysznicem wróciły wspomnienia.
Naprawdę nie wiesz, co się stało?
Rozpętała się burza.
Padał deszcz, a droga była śliska.
I?
Jechałem za szybko.
- Zawsze na mnie krzyczałaś... - Nie dlatego umarłam.
Przestań.
Kocham cię.
Nigdy bym cię nie skrzywdził.
Wiem, ale zostanę w szkole,
której dyrektor pozwala ci być wilkołakiem,
dopóki nie przyznasz, co zrobiłeś.
- Nie zrobiłem niczego złego. - Dlaczego jechałeś za szybko?
- Nie wiem. - Akurat. Mów prawdę.
- Nie chciałem. - Ale to zrobiłeś.
Nie zrzucaj winy na deszcz. Zastanów się, dlaczego tak się stało.
- Nie wiem. - Kłamiesz.
Nieprawda!
Po pierwsze, to bolało.
Po drugie, jestem tutaj.
Zeszłam po niekończących się schodach do bezdennej otchłani rozpaczy.
Koniec tortur.
Potężny Nekromanto, mieliśmy zrobić to razem.
Jest tu kto?
Hope?
Raf!
To była moja wina.
Wkurzyłem się, bo nie zdobyłem medalu.
Byłem pewny, że moja dziewczyna flirtuje z chłopakiem, który mnie pokonał.
Zrobiłem się zazdrosny i doprowadziłem do kłótni.
Czułem narastający gniew.
Nie panuję nad nim.
Zacząłem na nią krzyczeć i zbyt szybko wszedłem w zakręt.
Mówiła mi, żebym zwolnił.
Miała rację.
Nie chodziło o burzę, tylko o mnie.
Zabiłem ją.
Dość tego.
Chcesz, żebym przyznała, czego od ciebie chcę, ale się mylisz.
Pogodziłam się z ojcem.
Zginął przeze mnie, ale to był jego wybór.
Zaakceptowałam to. Nie masz racji.
Chrzanić to.
M.G.?
M.G.! Wyciągnij mnie stąd.
M.G.!
Hope, wystarczy.
Koniec nurkowania.
Wypuść ją. Ona się boi.
Pozwól jej wyjść.
Jesteś.
Szukałem cię.
Wałęsałam się po szkole.
Pamiętam...
Pamiętam wszystko.
Nigdy nie wybaczę sobie tego, co ci zrobiłem.
Nie próbuję cię ukarać.
Chciałam, żebyś był szczery wobec samego siebie.
Gdy tu przyjechałem, powiedzieli mi,
że tacy jak ja mają w sobie gniew.
Zapanowałem nad nim, bo wiem, skąd się wziął.
Dziś nad nim nie panowałeś.
Wiem, że nigdy byś mnie nie skrzywdził, ale czasem bałam się ciebie.
Musisz nad sobą pracować.
Nie tylko dlatego, że jesteś wilkołakiem.
Wybaczam ci.
A teraz zostaw mnie samą.
Chcę nacieszyć się słońcem.
Doktorze!
Popełniłem błąd. Hope ma kłopoty. Nie potrafię jej pomóc.
Dlaczego mi to robisz?
Niech ci będzie.
Chcę poznać prawdę o tacie.
Rodzina mówi, że umarł z miłością w sercu
i odnalazł spokój.
Skąd mam wiedzieć, że tak było?
Muszę być pewna, że nie jest sam.
Nie wybaczę sobie, jeśli nikogo nie ma. Nikt nie powinien tak cierpieć.
Proszę!
- Cześć! - Wypuść mnie stąd.
Z przyjemnością.
Tatuś jest w domu.
Jak leci?
Jestem wampirem i muszę być silny.
Nie zdołam nikogo obronić, jeśli będę słaby.
Nakarm mnie krwią. Za wszelką cenę.
Alleluja! Syn marnotrawny powrócił.
- Zachowałaś się lekkomyślnie. - Stałeś w miejscu.
- A jak poszło tobie? - Nienajlepiej.
- Panuję nad sytuacją. - Tak?
Więc jak to wytłumaczysz? A to?
- Może dlatego nie robisz postępów. - Jestem w żałobie.
Sama spróbuj ją przeżyć, zamiast odpychać ludzi.
Próbuję cię chronić.
Ten potwór to manipulant.
Wskrzesił moją narzeczoną, ożywił zombie
i sprowadził tu martwą dziewczynę Rafaela.
Tobie też nie odpuści.
Chcesz spotkać swoich nieżyjących rodziców,
albo ludzi, których zabiłaś?
- Nie wierzę, że to zrobiłaś. - Przestań.
Ukarz mnie za złamanie szkolnego regulaminu,
ale nie zgrywaj rozczarowanego ojca, bo nim nie jesteś.
- Wiem. Dokąd się wybierasz? - Dokończyć to, co zaczęłam.
- Wykluczone. - Cloditay!
Hope!
- Wróciłaś po więcej? - Gdzie jest mój ojciec?
Powiem ci wszystko, co chciałabyś wiedzieć.
Nie jesteś ciekawa, czego dowiedziałem się o Malivore?
Nie pracuję dziś.
- Hope zamknęła mnie w gabinecie. - Poczekaj aż zaklęcie wygaśnie.
Ona negocjuje z Nekromantą.
To mój jedyny wolny dzień w roku. Pogadamy jutro.
Witam w Vegas. Oto szwedzki stół.
Tam podają omlety, a tam owoce morza.
Jest nawet czekoladowa fontanna.
Po naszym rozstaniu, cofnąłem się do chwili swojej śmierci.
Zobaczyłem cień i poczułem ból.
Ktoś wbił mi nóż w serce, a wokół była pustka.
Nóż?
Ten nóż. Ciekawe.
Szukam tego, co mnie zabiło.
Ten trywialny przedmiot...
musi mieć wielką moc.
Wyskoczyłem z podświadomości
i przyzwałem ducha człowieka, który wykuł nóż.
Celowo mnie tam zostawiłeś?
Miałem pracę, a ty musiałaś się czegoś nauczyć.
Wspomniany człowiek opowiedział mi o Malivore,
które zostało stworzone, by zetrzeć plagę nadprzyrodzonych z powierzchni Ziemi.
Malivore nas pochłonęło i wymazało.
To była wieczna śmierć.
Mieliśmy pozostać w Malivore,
ale nóż chciał, żebyśmy odnieśli go do domu.
Nóż?
Dziesiątki lat temu Malivore zostało zamknięte na trzy zamki.
Nóż jest jednym z nich.
Gdy wszystkie zamki wrócą do domu,
Malivore ponownie otworzy swoje szczęki śmierci.
- Co to znaczy? - O rany.
Miejmy nadzieję, że tego nie dożyjesz.
Zabawa nazywa się „Złap, zjedz, wymaż”.
Czytałem o niej w książkach doktora Saltzmana.
- Mam wyrzuty sumienia. - Przestań. To pożywienie.
- Czy jedząc burgera myślisz o krowie? - Czasem.
Lizzie była weganką. Zainspirowała mnie.
Pychota!
Spokojnie!
Zwolnij! Wystarczy!
Chłopak jest drobny. Przestań. Uspokój się!
Zostawiłeś mnie w swoim chorym umyśle,
żebym ci nie przeszkadzała?
Przepraszam za ten melodramat, ale potrzebowałem czasu.
Żeby porozmawiać z martwym nożownikiem?
I odzyskać nóż, który Dorian ukrył w bibliotece.
Co?
Uwięziłem cię w namiastce ciemności, w której żyłem,
żebyś mogła doświadczyć moich cierpień,
a sam robiłem to, w czym jestem najlepszy.
Sterowałem martwymi.
Nie rozumiem.
Grałem na zwłokę.
I znów to robię.
A teraz zostaw mnie samą.
Chcę nacieszyć się słońcem.
Na miejscowym cmentarzu chowano czarownice Bennett,
które specjalizowały się w transporcie mistycznym.
Poprosiłem je o pomoc,
żeby nóż wrócił do Malivore szybko i bezpiecznie.
O Boże!
Nie smuć się. Ty wrócisz do normalnego życia,
a gdy nóż dotrze do Malivore,
ja będę wolny.
Twój ojciec nad tobą czuwa.
Umarł z miłością w sercu i nie żałuje swojej decyzji.
Nie odnajdzie spokoju,
dopóki ty go nie odnajdziesz.
Powodzenia.
Nóż został zniszczony.
Otworzył się pierwszy zamek.
A ja znów jestem wolny.
- Odbiło wam? - Wygłupialiśmy się.
Żywiliście się ludzką krwią.
Karmicie nas krwią królików. Jesteśmy wampirami.
Mówicie, że kształtujecie młode umysły, a nie pozwalacie nam być sobą.
Wiesz, dlaczego byłem na cmentarzu i dlaczego tylko tego dnia biorę wolne?
Bo oddaję hołd ojcu i młodszej siostrze zamordowanym przez wampira,
na którego cześć nazwano tę bibliotekę.
Teraz spędzam tu każdy dzień.
Przez cały rok kocham swoją pracę,
ale w Dzień Pamięci nie mogę patrzeć na to miejsce.
Wiesz, kim jest Rozpruwacz?
Wiesz?
Rozpruwacz to wampir, którym kieruje obsesja.
Żyje tylko po to, by zaspokajać najgłębsze pragnienia.
Rozpruwacz żywi się dopóki nie zabraknie krwi.
otem znajduje nową ofiarę.
Jakie wampiry stają się Rozpruwaczami?
Naiwne, cierpiące na natręctwa, nadpobudliwe i napalone.
Takie jak Milton Greasley.
Kochany Tato, śmierć nie jest mi obca, ale nie lubię o niej rozmawiać.
W Dniu Pamięci piszemy listy do nieżyjących bliskich.
Podpisujemy się i rozrzucamy listy na cmentarzu.
Nigdy nie rozumiałam, po co pisać do zmarłych.
Wolałam o tym nie myśleć.
Ale ostatnio śmierć puka do moich drzwi.
Dziś zrobiłam coś bardzo głupiego.
Gdybyś wciąż żył, byłbyś mną rozczarowany.
Nie wiem, czy zdołam to naprawić.
Chciała, żebym stał się lepszym człowiekiem.
Możesz mi w tym pomóc?
Nie wiem, ale spróbuję.
Obiecuję.
Dowiedziałam się, że nie odnajdziesz spokoju,
dopóki ja go nie odnajdę.
Mam nadzieję, że ktoś skłamał, by mnie ukarać. Zasłużyłam na to.
Jeśli to prawda, postaram się poprawić.
Dziś zobaczyłam, czym jest samotność
i co mnie czeka, jeśli nie osiągnę wewnętrznego spokoju.
Zacznę nad tym pracować.
Cieszę się, że przy mnie jesteś,
ale czekam na dzień, w którym odejdziesz.
Kocham cię. Hope.
Przepraszam, że cię dziś zawiodłam.
Byłam zbyt zajęta wywoływaniem apokalipsy.
Nic się nie stało.
Doktor Saltzman mi pomógł.
Wciąż jest na ciebie zły?
Szybko mu nie przejdzie.
Nóż zniknął. W końcu będziemy mieli spokój.
Nie wiem, czy to możliwe.
Co się stało?
Landon ma kłopoty.
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Antoni Regulski