Poprzednio.
Musimy poznać przeszłość Landona.
- Kim są twoi rodzice? - Mama ma na imię Seylah.
Oddała mnie do adopcji, gdy byłem mały.
Nie możesz zostać w szkole.
- Co to? - Wciśnij guzik, gdybyś mnie potrzebował.
- Znajdę cię. - Zależy ci na mnie?
Znasz ten symbol?
To znak najgorszego koszmaru egzystencjonalnego.
- Malivore. - Muszę odnieść tam nóż.
Nóż został zniszczony, a pierwszy zamek otwarty.
Znów jestem wolny.
To manipulant.
Próbuję cię chronić.
Nie jesteś moim ojcem.
Co się stało?
Landon ma kłopoty.
Muszę wam coś powiedzieć,
ale nie wiem jak.
Jeśli macie to zrozumieć, zacznę od końca.
Gdzie jesteśmy?
- Co się stało? - Nie wiem,
ale nie jesteśmy już w Kansas.
WAMPIRY: DZIEDZICTWO
A jednak zacznę od początku.
TRZY DNI TEMU
Wiedziałam, że Landon mnie potrzebuje. To mi wystarczyło.
Wychodzisz?
A co ważniejsze:
po co ci moje kluczyki?
Wczoraj byłam niemiła.
W ramach przeprosin chciałam wymienić olej.
O trzeciej w nocy? Nie masz prawa jazdy.
Kradzież auta to przestępstwo.
Uciekasz przed egzaminami,
a jestem dla ciebie jedynie dyrektorem szkoły.
Dlaczego nie miałbym cię zawiesić?
- Co to? - Nadprzyrodzony kompas.
Oby wskazał ci drogę do pokoju.
Świeci, co oznacza, że Landon ma kłopoty.
Jadę z tobą.
Poprowadzę.
DWA TYGODNIE TEMU
Nie wiedziałam, że Landon szuka mamy w Kansasie.
Nie miał pojęcia, w co się pakuje.
My też nie.
Uzależniłeś się od kofeiny. Przychodzisz tu codziennie.
Po prostu lubię kawę.
Następną wezmę na wynos.
Nie narzekam, ale trochę się martwię.
Jesteś stałym klientem, a ja nie wiem, jak masz na imię.
Landon.
Piękne imię.
Dzięki.
Ty mi je nadałaś.
WITAMY W INDIANIE
Indiana - rozdroże Ameryki.
Stolica?
- Nie jesteśmy w ósmej klasie. - Powinnaś wiedzieć.
Nie uważałam na lekcjach.
Jeśli nie znasz podstaw geografii,
oblejesz egzaminy.
Skup się na Lizzie i Josie.
Są w Europie z Caroline. Dzięki Bogu!
W szkole nie ma miejsca na religię.
Tak zdecydował Sąd Najwyższy.
Stolicą Indiany jest Indianapolis. Dostanę szóstkę z geografii.
Wyluzuj.
Skręć w lewo. On się przemieszcza.
Z jakimi stanami graniczy Indiana?
Ustaliliśmy, że jestem królową geografii.
Przejdźmy do fizyki.
Cześć.
Nie dotykaj!
Fajne.
Opowiedziałem ci swoją historię,
a nic o tobie nie wiem.
Pamiątki sugerują, że wiodłaś ciekawe życie.
- Czy to prawdziwy miecz samurajski? - Nie dotykaj go.
Przepraszam.
Nie przywykłam do towarzystwa.
Nie musisz przepraszać. Też dziwnie się czuję.
W trudnych chwilach najlepiej zjeść deser. Zgadzasz się?
Nie jestem ekspertem.
Jesteś.
Przykro mi, że życie cię nie oszczędzało.
Mówiłem o deserze.
Starałem się nie narzekać.
Znam prawdę.
Mnie też jest przykro.
Musisz być zaskoczona, ale chciałbym cię lepiej poznać.
- Nic mu nie jest? - To suczka.
Karmiłeś ją pod stołem?
Nie wiedziałem, że to jej zaszkodzi.
Dojdzie do siebie, gdy leki przestaną działać.
Jakie leki?
18 godzin w drodze może zmęczyć.
Szczególnie, gdy słucha się wykładów.
Tak działa osmoza.
- Dojechaliśmy? - Na szczęście.
Zaraz zacząłbyś opowiadać, jak powstają dzieci.
Na pewno się rozumiemy?
Tak. Jesteś Profesorem X, a ja Wolverine'em.
- Wolę uniwersum DC. - Więc jesteś Batmanem, a ja Robinem.
Ty decydujesz.
Użyjemy ognistej kuli czy strumienia wiatru?
- Chciałem zapukać. - Zaskoczyłeś mnie.
Seylah?
Nie chciałem ci tym obarczać, ale źle znoszę niewolę.
Przepraszam.
Kto cię przysłał?
Opowiedziałem ci o sobie.
Nikogo nie obchodzę.
Koniec gierek. Kogo wezwałeś?
Nie mam telefonu!
Nie mówiłam, że masz.
Nie uwierzyłabyś.
Nie wierzę, że jesteś moim synem.
Powiedz prawdę, zanim rozgrzeję żelazko.
Wyważmy drzwi. W środku może być Jabberwocky.
- Kto stworzył tę postać? - Charles Dodgson.
- Lewis Carroll. - To pseudonim literacki Dodgsona.
Z angielskim też sobie radzę.
Cześć! Co oglądacie?
Przepraszam, że zepsuliśmy wam lunch.
Odkupimy drzwi.
Twój kompas się myli.
Ktoś odkrył, że przyjedziemy.
Dlaczego milczysz? Podczas lunchu gadałeś jak najęty.
Myślałem, że mi wierzysz. Nic ci nie powiem.
Każdy w końcu mówi.
Nie rób tego.
Przysięgam, że nie kłamię. Jestem twoim synem.
Przestań to powtarzać, bo stopię ci wargi.
Wezwałem znajomą ze szkoły Salvatore.
Uczą się tam wampiry, czarownice i wilkołaki.
One istnieją.
Podobnie jak smoki, gargulce i gadające drzewa.
W to akurat wierzysz?
Przybyli.
Pewnie cię śledzili.
Poczekaj! Musisz mnie uwolnić!
Czas na spoiler.
Nasza historia przybierze nieoczekiwany obrót.
Potworny obrót.
Seylah? To ty?
Możemy o tym porozmawiać.
O ile masz usta.
Rzuciłam zaklęcie lokalizacyjne,
ale zamiast na Landona, trafiliśmy na kolejne przeszkody.
- Mogę w czymś pomóc? - Mam nadzieję.
- Co się tu dzieje? - Wyciek gazu. Panujemy nad sytuacją.
Wiecie, kto tu mieszka?
Nikogo nie ma w domu.
- Szukamy... - Autostrady.
Zatrzymaliśmy się, żeby spytać o drogę.
Na końcu ulicy skręćcie w prawo.
Dzięki. Ruszajmy, Jessico.
Jessico? Serio?
Ci ludzie są podejrzani.
Szukają Landona?
Nie zadawałby takich pytań, gdyby go mieli.
Musimy się pospieszyć.
Wydawało się, że cały świat ściga Landona,
ale towarzyszyła mu jedna osoba.
Dlaczego oni cię śledzą?
Nie śledzili. Dopóki się nie pojawiłeś.
Może chodzi o ciebie.
Nie jestem głupi. Zorientowałbym się, że ktoś za mną łazi.
Zamknij oczy. Ile okien jest w pokoju?
Dopiero tu weszliśmy.
- Ile samochodów stoi na parkingu? - Dziesięć?
Portier były prawo czy leworęczny?
- Nikt nie zauważa takich rzeczy. - Trzy, siedem, oburęczny.
- Opowiedz o sobie. - Interesujesz się mną
- czy potrzebujesz informacji? - Co za różnica?
Chcę znać prawdę.
Streściłem ci tragiczną historię mojego życia.
Masz dziewczynę?
Na imię ma Hope.
Zabiłaby nas, gdyby usłyszała, jak ją nazwałaś.
Wątpię.
Nasz związek jest skomplikowany.
Zraniłem ją.
Chyba nigdy mi nie wybaczy.
- Co zrobiłeś? - Okłamałem ją.
Między innymi, ale kłamstwo było najgorsze.
Musi być trudna.
I kto to mówi?
Pewnie byście się znienawidziły.
A więc to prawda.
Chłopcy lubią dziewczyny, które przypominają im matkę.
Nie odpuszczasz, choć otacza cię zło.
Bez wątpienia jesteś moim synem.
Szukam Landona Kirby'ego.
Kim jesteście?
Ludźmi, którym na nim zależy. Mów, gdzie jest, zanim odstrzelę ci łeb.
Ty jesteś Hope.
Jesteś dyrektorem szkoły dla istot nadprzyrodzonych,
- a ty jego ulubienicą. - Jest moją zmorą.
Ocenia nas nieobecna matka.
Nie miałeś racji. Lubię ją.
Teraz ty opowiedz o sobie.
Wiemy tylko, że urodziłaś Landona, zaatakował was potwór,
a teraz jesteście ścigani przez ludzi udających gazowników.
Najwyższy czas się wytłumaczyć.
Po ukończeniu służby wojskowej zostałam zwerbowana przez wywiad.
Myślałam, że w Stanach będzie mi łatwiej.
Nie miałam pojęcia, na co się godzę.
Wkrótce odkryłam, że tacy jak ty istnieją naprawdę.
Moja praca przypominała twoją.
Miałam pilnować, by nikt nie poznał tego świata.
Prawda nie mogła wyjść na jaw.
Ścigałam potwory i doprowadzałam do centrali.
- Nie jesteśmy potworami. - Dla mnie jesteście.
Gdzie mieści się ta centrala?
Mógłbyś postąpić nieostrożnie,
a ja mam wystarczająco dużo krwi na rękach.
Pewnego dnia zobaczyłam coś, czego nie powinnam oglądać.
Byłam myśliwym, a stałam się zwierzyną.
Co zobaczyłaś?
Byłam ciekawa, co dzieje się z potworami,
bo choć poświęcałam im dużo czasu,
w ogóle ich nie pamiętałam.
Gdy zaczęłam robić notatki,
zrozumiałam, że wymazują mi wspomnienia.
Chciałam odkryć, jak to robią.
- Malivore. - Skąd wiesz?
Landon zabrał nóż ze szkolnych zbiorów.
Od tego czasu szukają go potwory, które nie powinny istnieć.
Ukradłem ten nóż,
a potem coś obudziłem. Czym jest Malivore?
Piekielnym wymiarem, które pochłania istoty
i sprawia, że o nich zapominamy. Mam rację?
Mniej więcej.
- Super. - Niedawno noża szukał Nekromanta.
Wykiwał nas i zwrócił go do Malivore.
Twierdził, że to jeden z trzech kluczy do portalu.
Dlaczego potwory wciąż cię atakują?
Nie spytałem ostatniego, bo próbował mnie pożreć.
Mamy za sobą ciężki semestr.
Będzie jeszcze gorzej.
Chyba, że zapomnicie o Malivore.
Tak jak zapominacie o każdym, kto tam trafił.
Powiedz nam więcej.
Nie wiem, kim jest twój ojciec.
Romanse pomagały mi odreagować stres w pracy.
Zaszłam w ciążę, ale nie nadawałam się na matkę.
Przykro mi.
Chciałam zagwarantować ci lepsze życie.
Wiecie, co było najgorsze?
Miało być jeszcze gorzej.
Chciałbym, ale próbuję ograniczyć.
Musisz odpowiedzieć na nasze pytania.
Powiedziałam wam wszystko.
Oboje wiemy, że kłamiesz.
Kłamałaś też mówiąc, że nie znasz ojca Landona.
Tak myślisz?
Kiepscy kłamcy odwracają wzrok od swoich dzieci.
Dobrzy patrzą im prosto w oczy.
Coś nas łączy.
Masz dzieci?
Dwie córki.
Posłuchaj mojej rady
i powiedz Landonowi prawdę.
Powiem tobie.
Ciekawe, czy mi uwierzysz.
Sama nie wiem, czy wierzę, choć to przeżyłam.
Moja organizacja strzeże portalu do Malivore.
Gdy pojawiły się zaniki pamięci, zaczęłam wszystko notować.
Rysowałam mapy i opisywałam, dokąd trafiały schwytane istoty.
Tak kończył się każdy wpis.
Dokąd trafiały?
Nieważne.
- Mnie wydaje się ważne. - Nie powiem ci.
Dla twojego dobra.
Zaczęłam węszyć.
Za zamkniętymi drzwiami...
odkryłam czarną otchłań.
- Czy to jakaś metafora? - Nie.
Otchłań była wypełniona smołą.
Otchłań potępienia.
Mówią, że Malivore to nieskończony mrok.
Coś o tym wiem.
Byłam tam.
- Przykro mi. - Niepotrzebnie.
Wszystko się ułoży.
- Nie możesz jej ufać. - Nie ufam,
ale to moja matka.
Zawsze marzyłem o rodzinie i domu.
Nie zapomnę o niej, bo jest pokręcona.
Byłbym hipokrytą.
Wcale nie.
Pewnie myślisz, że jestem słaby.
Nie jesteś słaby.
Przetrwasz wszystko.
Mało kto może się z tobą równać.
Chyba przyciągam kłopoty.
Chyba masz rację.
Nie chciałem cię tym obarczać.
Przepraszam.
Nie masz za co.
Pisałem do ciebie listy.
O czym?
Były żenujące.
Nie wierzę.
„Droga Hope.
W Alabamie jest mnóstwo knajp z goframi,
a ja ciągle myślę o naszym pocałunku”.
Gdy pracodawcy odkryli, że próbuję zachować wspomnienia,
wrzucili mnie do otchłani.
Jak to możliwe, że z tobą rozmawiam?
Nie wiem, jak długo przebywałam w Malivore,
ale czułam to, co opisywałeś.
Odosobnienie, samotność.
A potem obudziłam się na pustkowiu pokryta błotem.
Nie miałam pojęcia, co tam robię.
Okazało się, że minęły dwa lata.
Ale były też tego plusy.
Moi pracodawcy zdążyli o mnie zapomnieć.
Jesteś wolna.
To nie takie proste.
Pojawił się pewien haczyk.
Byłam w ciąży.
Dziękuję, że przyjechałaś, gdy cię potrzebowałem.
To dla mnie nowość.
- Miałeś beznadziejne dziewczyny. - Nie miałem żadnych dziewczyn.
Chyba, że liczysz Lisę Marię Albertson,
która kazała zaprosić się na bal maturalny.
Gdy odmówiłem, powiedziała wszystkim, że jestem spłukany.
Całowałam się z dziewięćdziesięcioletnim wampirem,
który pomógł zamordować moją matkę.
Straszne.
Bal maturalny to spory wydatek.
Ludzie są beznadziejni.
Hope...
Nigdy więcej cię nie skrzywdzę.
Landon powstał na skutek niepokalanego poczęcia?
O rany!
Uwierzyłeś mi.
Moje córki zostały przeniesione do łona matki przez czarownice.
Wierzę prawie we wszystko.
Ciekawe, jak im to wyjaśniłeś?
Łatwiej było zostawić koszyk z Landonem na schodach kościoła.
Byłaś młoda i przerażona.
Byłam egoistką, a teraz jestem zmęczona.
Ukrywałam się przez 18 lat.
Chciałam być zapomniana.
Nie nadaję się na matkę.
Nie spełnię jego oczekiwań.
Nie możesz go zostawić.
Tak będzie lepiej. Dla wszystkich.
Wkrótce historia skomplikowała się jeszcze bardziej.
Hope...
Wyjdź z pokoju.
Mówiłeś, że powinnam zbliżyć się do ludzi.
Nie dosłownie.
- Doktorze, jestem.. - Napalonym nastolatkiem.
To zupełnie normalne. Pamiętaj o tym.
Nie jest pan zły?
Są ważniejsze sprawy.
Musimy porozmawiać o twojej matce.
Jedziesz po pizzę?
Rzeczywiście jesteś zmorą.
To ty kradniesz samochód.
Należy do mnie, więc go nie kradnę.
Nie wrócisz po kluczyki, bo boisz się powiedzieć Landonowi,
że znów go opuszczasz.
On cię lubi.
- Bądź dla niego miła. - Ty też.
Pójdziesz po dobroci czy mam zaciągnąć cię na górę?
Pogodziłam się z tym, że więcej go nie zobaczę.
Nigdy nie chciałam zostać matką.
Czasem zastanawiałam się, co u niego słychać,
jakim jest człowiekiem
i czy dobrze mu się żyje.
Jest porządnym człowiekiem, ale ma ciężkie życie.
- To spraw, że będzie łatwiejsze. - Właśnie to robię.
Nie wiem, co robisz, ale on zapamięta,
że opuściłaś go, gdy najbardziej cię potrzebował.
Nie zapamięta mnie.
Podobnie jak ty.
Zaszła w ciążę w błotnej kąpieli?
- Niełatwo to zaakceptować. - A teraz zniknęła?
Rodzicielstwo jest skomplikowane.
Czasem wmawiamy sobie, że postępujemy słusznie,
choć robimy głupoty.
Pójdę po Hope.
Wielka ryba!
Ictus!
Ohyda!
Mówiłem, że przyciągam kłopoty.
- Co to było? - Wściekły syren?
Dlaczego potwory wciąż go atakują?
- Nie wiem. Zabierzmy go stąd. - O nie.
- Co? - Nekromanta mówił,
- że nóż jest jednym z trzech kluczy. - To długa historia. O co ci chodzi?
Skurczybyk!
Widziałem tę urnę u mamy. Nie ukradłem jej.
Nie wiem, skąd tu się wzięła. Tak samo było z nożem.
- Przecież nie zrobiłbym tego ponownie. - Wierzę ci.
- Musimy uciekać. - Zostaw urnę.
- Oszalałaś? - Niech potwór ją zabierze.
Pójdziemy za nim i zobaczymy, gdzie jest Malivore.
Nie będę szukał piekielnego portalu z parą nastolatków.
- Nie masz wyboru. - Dlaczego?
- Bo Seylah tam pojechała. - Powiedziała ci to?
Na swój sposób.
Potrzymaj.
Pogadamy w samochodzie.
Ta ryba nie dogoni nas na lądzie.
Jest całkiem szybki.
To był twój pomysł. Jako dyrektor każę ci zamilknąć.
- A jeśli nie zdążymy? - Seylah wyruszyła tuż przed nami.
Nie wierzę, że woli zapomnienie od macierzyństwa.
Co to?
WŁASNOŚĆ TRIADY
- Triada. - Ryzyko wybuchu.
Może ten płot powstrzyma naszego rybiego przyjaciela.
Nie sądzę.
Tam!
- Jest niebezpieczny. - Muszę za nim iść.
Ostrożnie!
Nie mam pewności, co się potem stało, ale to chyba oczywiste.
- Intruzi. - Zajmę się tym.
Seylah włamała się do centrali.
A potem weszła do Malivore.
Triada próbowała ją powstrzymać,
ale ona miała o co walczyć.
W końcu wygrała.
Poświęciła się dla Landona.
I została wymazana.
Gdzie jesteśmy?
- Co się stało? - Nie wiem,
ale nie jesteśmy już w Kansas.
Dziękuję, że mi pomogliście.
Szkoda, że nie odnalazłeś mamy.
Nie rozumiem tylko, dlaczego nie pamiętam, jak odnaleźliśmy ciebie. Jakieś teorie?
Pracuję nad tym.
Przystanek jest tam.
- Odwiozę cię. - Dokąd?
Do domu.
Skąd ta zmiana?
To chyba instynkt,
albo kolejna decyzja, której nie rozumiem.
Jest Raf?
Minęliście się.
Poszedł trenować z wilkołakami,
a ja podziwiam swój szkolny strój
i próbuję pogodzić się z tym, że nigdy nie poznam kobiety ze zdjęcia,
które zgubiłem.
Kim ona jest?
Zabójczynią, która likwiduje potwory.
Kocha cię na swój sposób.
Moja matka nie może być aż tak fajna.
O czym chciałaś porozmawiać?
Zostaniesz moim chłopakiem?
Poważnie?
Tak.
Co się stało?
Nie wiem.
Cieszę się, że wróciłeś.
To poważna decyzja.
Mogę się z tym przespać?
- Nie. - Więc się zgadzam.
To wszystko.
Wracamy do mojego pytania.
Co dalej?
Skąd mam wiedzieć? Nie pamiętam tego, o czym opowiadałaś.
Zawsze wiesz, co robić, bo jesteś świetnym dyrektorem.
W takim wypadku zadajmy sobie pytanie - dlaczego ty pamiętasz.
Nie mam pojęcia, ale to nic dobrego.
Mogę okłamywać Landona, ale nie ciebie.
Potrzebuję pomocy.
Jest coś jeszcze.
Czy to urna, której nie pamiętam?
Uznałam, że tu będzie bezpieczniejsza.
Co teraz?
Wkrótce się przekonamy.
Co się stało?
Nieplanowana absorpcja.
- Kolejny szczur? - Coś większego.
Człowiek.
- Wiesz, kto? - Oczywiście, że nie.
Niczego nie pamiętam.
To pływało na powierzchni.
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Antoni Regulski