- Stać! - Nie!
To jest doktor Pershing.
Entuzjazm bierze u niego górę nad taktem.
Co masz dla mnie?
POPRZEDNIO
Jeśli tam polecę
i dostarczę dowód, że zanurzyłem się w Żywych Wodach,
to zgodnie z kodeksem dostąpię odkupienia.
W kopalniach Mandalore nie kryje się żadna magia.
Nasi przodkowie wydobywali w nich beskar, reszta to zabobony.
„Te kopalnie sięgają czasów Mandalora Pierwszego.
„Zgodnie z dawnymi wierzeniami były siedzibą Mitozaura”.
„Przysięgam na imię moje”.
„i na imiona moich przodków”.
Zostałem oczyszczony.
A ja byłam świadkiem.
Zanurzyłeś się w Żywych Wodach.
Znów jesteś Mandalorianinem.
Możemy już iść?
Mam do ciebie pytanie.
Dawaj.
Widziałeś coś na dole?
Kiedy spadałem, zauważyłem szczelinę.
Nie sądziłem, że jest taka głęboka.
Nie była.
Bombardowania musiały sprowokować wstrząsy sejsmiczne.
Było tam coś żywego?
Żywego? Na przykład?
Nieważne.
Spływajmy stąd.
Podrzuć mnie do statku i będę leciał.
Jestem twoim dłużnikiem.
Zaprosiłabym cię na ucztę,
ale i tak byś pewnie nie zdjął hełmu.
- Tak każe obyczaj. - Tak każe obyczaj.
Oberwaliśmy.
Wrogie statki na dwunastej.
To chyba eskadra TIE Interceptorów.
Daleko jesteśmy od Kalevali?
Niespecjalnie.
Zawieź mnie tam, wskoczę do N-1 i ci pomogę.
Przebijesz się?
Osłony nie wytrzymają. Spróbuj ich trochę postraszyć.
O co im chodzi?
Wkurzyłam kilku imperialnych watażków.
Nikt nie lubi, jak mu się kradnie statek.
Co ty nie powiesz.
Dobra, koniec zabawy.
Musisz wskoczyć na pełnej szybkości.
Interceptory są groźniejsze od zwykłych TIE.
Może chcesz się wycofać?
Udam, że tego nie słyszałem.
Dotarłem do N-1. Lecę do ciebie.
Spokojnie, latałam tu jako dziecko.
No dobra, minęła chwila.
Dzięki za wsparcie.
Zostały dwa.
Leć w prawo, zaraz cię złapię.
Jeden załatwiony, został ostatni.
Działam.
Nieźle jak na taki antyk.
Uszkodzili ci coś?
Osłony, a tobie?
Nawet ryski.
Sprawdźmy, czy na pewno po nich.
Dobra robota.
Czekaj, mam obiekty na radarze.
Nie.
Bydlaki zbombardowały mi dom.
Mamy towarzystwo.
Posłuchaj.
Musisz stąd znikać.
Za dużo ich, wycofujemy się.
Coś dużo tych statków jak na zwykłego watażkę.
- Wysyłam współrzędne skoku. - Dokąd?
Gdzieś, gdzie nas nie znajdą.
Rozdział 19 ZGROMADZENIE
Cieszę się, że mogę przed państwem wystąpić.
Program Amnestii uratował mi życie.
Jak wielu innym, którzy byli zmuszani do pracy na rzecz Imperium,
Nowa Republika dała nam drugą szansę.
Jestem wdzięczny.
Sądzę, że głód wiedzy jest najszlachetniejszą z namiętności.
Niestety sens moich badań został wypaczony.
Padłem ofiarą podłego indywiduum,
dla którego klonowanie było tylko środkiem do zdobycia jak największej władzy.
Chciałbym dziś zamknąć ten niechlubny rozdział
i ze wszystkich sił pomagać Nowej Republice.
Dlatego, choć ogromnie żałuję tego, co się stało,
zapewniam, że moje zamiary od początku były szlachetne.
Jako młody chłopak straciłem matkę,
która była dla mnie całym światem.
Miała chore serce.
Prosty zabieg klonowania organów mógłby ocalić jej życie.
Tej śmierci można było uniknąć.
Kiedy odeszła, obiecałem sobie, że zrobię absolutnie wszystko,
żeby inni nie musieli przechodzić przez to samo.
Dzięki rewolucyjnym badaniom Kaminoan
wiemy, że jedna nić DNA wystarczy,
by sklonować każdy organizm.
Moje badania polegały
na łączeniu nici różnych dawców tak,
by stworzyć osobniki posiadające najlepsze cechy wybranych gatunków.
Fascynujące zagadnienie.
Pierwszy osobnik odrzucił przeszczep prawie natychmiast,
- ale... - Doktorze.
Musi być pan szczęśliwy, że wreszcie pracuje dla rządu,
który docenia pańską wizję, prawda?
Oczywiście, to wielki zaszczyt.
Przede wszystkim to zaszczyt dla nas.
A jak się żyje w mieście? Wygodnie?
Tak.
W porównaniu z Zewnętrznymi Rubieżami to istny raj.
Aż ciarki przechodzą.
Prawie mnie posłali do wojska.
Ja w okopach, dobre.
Czasy Imperium minęły.
Przepraszam.
Imperium, Rebelia, Nowa Republika, już nie nadążam.
Lepiej będę trzymał język za zębami.
Nie mieszamy się.
W każdym razie życzymy panu jak najlepiej.
Los pana nie oszczędzał, dzielny z pana człowiek.
Jest pan natchnieniem.
Cieszymy się, że pan dla nas pracuje.
Dziękuję.
Leci pan do Izby Abolicyjnej.
Gratuluję dołączenia do programu.
Dziękuję.
Od dawna w Coruscant?
Nie.
Jestem pewien, że się panu spodoba.
Proszę odwiedzić Ogrody Botaniczne Gwiezdnej Kopuły.
Kwiaty Mysess właśnie zakwitły, zapewniam, że to niezapomniany widok.
W wolnym czasie
polecam Galaktyczne Muzeum i wyborną wystawę
techniki nadprzestrzennej.
Proszę się też wybrać
do Muzeum Wymarłych Gatunków.
Zobaczy pan kilka niesamowitych okazów.
Mantabog z Malastare jest naprawdę...
O proszę, dotarliśmy.
Izba Abolicyjna.
Proszę uważać przy wysiadaniu.
Udanego wieczoru.
Powiedział, cytuję: „Jestem w drodze na szczyt”.
Poodoo. Awanse nie są dla nas.
Chyba dla ciebie.
Ekstra.
Zapraszamy do nas.
Reedukowany M34.
Reedukowany L52.
Świeżak?
W sensie?
Nowy w programie.
Ciężko ukryć plakietkę.
Przenieśli mnie tu właśnie z Instytutu Reintegracji.
Witaj w Izbie Abolicyjnej.
W porównaniu z tamtym to raj.
To są G27, M40, G68.
Doktorze.
Wszystko w porządku?
Nie spodziewałem się, że będzie tu ktoś z załogi Moffa Gideona.
Gideona?
Pracowałaś z nim?
Podobno zwiał z transportu do Trybunału Wojennego.
Nie, to tylko przykrywka.
Podobno podłączyli go do łupieżcy umysłu.
Staram się o nim nie myśleć.
Dzięki programowi resocjalizacji mogę służyć Nowej Republice.
Tak jak ty.
Jak my wszyscy.
Niech żyje Nowa Republika.
Proszę siadać z nami.
Jest nas tu więcej, niż się spodziewałem.
Mnie też to zaskoczyło.
Imperium postąpiłoby inaczej.
Tak, zdecydowanie.
Oni nie wierzyli w odkupienie.
Miał pan już okazję pozwiedzać Coruscant?
Nie, nie miałem czasu.
Chętnie pana oprowadzę.
Dziękuję.
Mundury miały lepszy krój.
Brakuje mi też świateł nadprzestrzeni.
A panu czego brakuje?
Brakuje?
Z dawnych lat.
Ja się cieszę, że Imperium już...
Spokojnie.
Wszyscy się cieszymy.
Chodzi o takie zwykłe rzeczy, jak jedzenie na przykład.
Zupełnie nic?
No może...
Dobre były te żółte ciasteczka, które nam dawali na prowiant.
- Tak. - Tak.
Zaraz się chyba wzruszę.
Raczej nie mają takich w Światach Jądra.
W życiu.
Tak szczerze, to wolałam czerwone.
- Poważnie? Suchy prowiant? - A czemu nie?
Jeśli nie każą mi tu wcinać tej żołnierskiej paszy,
- umrę szczęśliwszy. - Tak jest.
Twoje żarty są bardziej suche niż ten prowiant.
OK.
Pij, pij!
Tysiące budynków i imponujących drapaczy chmur
pokrywa całą powierzchnię naszej planety.
Z tego powodu Coruscant jest jedną z zaledwie kilku planet-miast
znanych jako „ekumenopolis”.
Choć bywa często nazywane „centrum galaktyki”,
nie jest zlokalizowane dokładnie...
Chwila!
Suchy prowiant.
Dzień dobry, L52, wesołego dnia Bendu.
Kolejny pakiecik do archiwum.
Dzień dobry.
Widziałem twoją wczorajszą przemowę.
Bardzo to wszystko ciekawe.
Dziękuję.
Nie wiedziałem, że masz aż takie doświadczenie.
Ciekawe, czemu cię tu wysłali.
Pomagam tam, gdzie jestem potrzebny.
No tak, ale...
Przepraszam.
Nadgonię z robotą.
Nie będę cię już zagadywał.
Jeszcze raz dziękuję.
Topi się.
Wiesz... te tłumy.
Odwykłem od czegoś takiego.
Bilion stałych mieszkańców.
Niesamowite.
Jeden wielki współpracujący organizm.
Czuję się lekko nieistotny.
A ja odwrotnie.
To zaszczyt.
Zwłaszcza po tym, ile przeszłam, żeby tu wrócić.
Mieszkałaś już na Coruscant?
Szkoliłam się tu w akademii.
Niewiele się zmieniło. Poza tym, że zdjęli godła ze ścian.
Teraz widzę wszystko inaczej.
Myślałam, że czynimy dobro.
Też sporo myślę o tych sprawach.
Szkoda mi badań, które porzuciłem.
Byliśmy bliscy prawdziwego przełomu.
Nasze odkrycia naprawdę mogły pomóc wielu ludziom.
Czemu nie kontynuujesz ich tutaj?
Nowa Republika raczej nie będzie nimi zainteresowana.
Etyczny aspekt klonowania jest dyskusyjny.
Ale chyba najważniejszy jest rozwój Nowej Republiki.
W przeszłości źle wychodziliśmy na ślepym posłuszeństwie.
Czasem trzeba zaufać intuicji.
Nowa Republika ma wielki potencjał, ale stoi w miejscu.
Wielu ludzi chciałoby to zmienić.
Rozumiesz, o czym mówię?
Co to?
Szczyt Umate, najwyższej góry na Coruscant.
Podobno jedyne miejsce na całej planecie,
w którym widać jej powierzchnię.
Dziwne.
Chcesz dotknąć?
- A wolno? - Wolno?
Odrobinę spontanu. Nie jesteśmy w Imperium.
Kontakt fizyczny z Umate jest zabroniony.
Przepraszam.
Wiedziałaś, że tak będzie, co?
Wybacz.
Proszę nie śmiecić.
Jasne.
Kupię ci musujące fotony.
Żałuj, że nie widziałeś swojej miny.
Czy nadal odpowiada panu aktualne zakwaterowanie?
Tak.
Czy prowadzi pan uregulowany tryb życia?
Tak.
Czy doświadcza pan stresu w związku z pracą lub życiem osobistym?
Nie.
Czy czuje pan złość albo żal w stosunku do swoich obecnych współpracowników?
Nie.
Czy czuje pan złość albo żal
w stosunku do rządu Nowej Republiki lub jej przedstawicieli?
Nie.
- Dziękujemy, że pozostaje pan... - Mogę o coś spytać?
Zezwalam.
Gdybym kontynuował badania we własnym zakresie, czy byłoby to dozwolone?
Z pana akt wynika,
że badania obejmowały klonowanie i inżynierię genetyczną.
Ten rodzaj badań jest zabroniony zgodnie z Porozumieniem z Coruscant,
ustępem 13, podpunktem siódmym.
Bardzo mi przykro.
Czy ma pan jeszcze jakieś pytania?
Chyba już nie.
Dziękujemy, że pozostaje pan ważnym ogniwem Programu Amnestii.
Miłego dnia.
Pamiętasz, o czym ostatnio rozmawialiśmy?
O moich badaniach.
Długo potem myślałem.
Jestem przekonany,
że mogą przysłużyć się wielu mieszkańcom Nowej Republiki.
Muszę to tylko udowodnić.
Chciałbyś je kontynuować?
Tylko jak?
Czego ci potrzeba?
Na początek niewiele.
Kilka preparatów, mobilne laboratorium.
Może to brzmi głupio,
- ale ja wierzę... - Przestań.
Chcesz pomóc Nowej Republice. Nic więcej się nie liczy.
Laboratorium da się załatwić.
Ale będziesz musiał opuścić wyznaczoną strefę.
Nie mogę, nie wolno.
Jak się dowiedzą, wyślą nas z powrotem do Instytutu Reintegracji.
Słuchaj.
Zrobiłam wiele rzeczy, których się wstydzę.
Muszę naprawić mnóstwo spraw.
Ale jeśli twoje badania są aż tak ważne,
podejmę ryzyko.
To zbyt niebezpieczne.
Po prostu... prześpij się z tym jeszcze.
Dzień dobry, L52, wszystko gra?
Tak, dziękuję.
Widzę, że sprzęt, który archiwizuję, ma zostać zniszczony.
Faktycznie.
Ale jest w świetnym stanie.
Technologia Imperium.
Wiem, ale może nam się jeszcze przydać.
Gdybyście dali mi do tego dostęp, mógłbym wam pokazać, jak...
Mogę być z tobą szczery?
Jesteśmy do tyłu z robotą.
Nie tylko katalogujemy zasoby Imperium,
ale musimy zlikwidować całą flotę Sojuszu.
Rozumiesz, prawda?
Mógłbym pomóc, gdybym...
To by wymagało autoryzacji samej góry.
Mógłbyś w sumie wypełnić druk C-1023,
chociaż nikt z Programu nie składał takich wniosków.
Sprawdzę, czy to w ogóle możliwe.
Daj spokój.
Nie było pytania.
Przykro mi, L52.
Wiem, że ci ciężko,
ale zapewniam, że robimy to wyłącznie dla dobra Nowej Republiki.
Dzień dobry.
Czy doświadcza pan stresu w związku z pracą lub życiem osobistym?
Nie.
Czy czuje pan złość albo żal w stosunku do swoich obecnych współpracowników?
Nie.
Czy czuje pan złość albo żal
w stosunku do rządu Nowej Republiki lub jej przedstawicieli?
Może powtórzę.
Czy czuje pan złość albo żal...
Nie.
Dziękujemy, że jest pan...
Moim zadaniem jest pomóc Nowej Republice, tak?
Zgadza się.
I to jest cel nadrzędny wobec innych?
Oczywiście.
Dziękujemy, że pozostaje pan ważnym ogniwem Programu Amnestii.
Miłego dnia.
Mobilne laboratorium. Załatwmy je.
Dobra.
Jutro wieczorem?
Pomagasz Nowej Republice.
Postępujesz słusznie.
Spokojnie.
Trzymaj się mnie.
Oddychaj.
Będzie dobrze.
Wiesz, po co to robimy.
Weź się w garść, doktorze.
Łatwo ci mówić.
Przyzwyczaisz się.
Dni Taungów są najgorsze.
Dokąd jedziemy?
Do składowiska.
Tego sprzętu, który katalogujesz.
Co?
Statki Imperium mają mobilne laboratoria, tak?
Ale one są... imperialne.
Już nie.
Teraz to złom.
Wchodzimy, bierzemy, co trzeba,
i szybko wracamy do Izby Abolicyjnej.
Robiłaś to już wcześniej?
A niby skąd wzięłam ciastka?
Bilety poproszę.
- Dziękuję. - Za mną.
Bilety.
Bilety poproszę.
Śmiało. Będę tuż za tobą.
Dasz radę.
Nieźle, doktorku.
Dzięki.
Szybko.
Dni Taungów są najgorsze.
Popracujemy nad tym.
Przepraszam.
To już koniec pociągu.
Następna stacja Stocznia-Składowisko.
Musimy skoczyć.
Co?
Zaufaj mi.
Dojeżdżamy do stacji Stocznia-Składowisko.
I...
Teraz.
Nie sądziłem, że będę do tego zdolny.
Na pewno jesteśmy sami?
Tak.
Wszystkie statki uziemione.
Po co ich pilnować?
Na statku Gideona musiałam mijać cię setki razy.
Wybacz, że nawet się nie przedstawiłam.
Nie masz za co przepraszać.
Okoliczności były nieco inne.
Nie.
Czas to nadrobić.
Elia Kane, funkcjonariusz łączności.
Doktor Penn Pershing, naukowiec.
Bardzo mi miło.
Jest.
Tyle wystarczy?
Idealnie.
Wezmę tylko to, co muszę.
I tak pójdzie na złom.
Pamiętam, jak pierwszy raz znalazłem się w takim miejscu.
Umarłem ze szczęścia.
Mama była lekarzem w mieście, w którym się wychowywałem.
Przychodziłem do niej do laboratorium i marzyłem o własnym.
A jak w końcu zostałem laborantem...
Zawsze wiedziałeś, co chcesz robić?
O ile pamiętam, tak.
A ty?
Kim chciałaś być, jak dorośniesz?
Nie miałam szansy się nad tym zastanawiać.
Co to było?
Pewnie statek osiada.
Pakuj dalej.
Mam oko na wszystko.
Jak wrócimy?
Nie zatrzymuj się!
Stój!
L52, ręce do góry, jesteś aresztowany.
Zaraz.
Ręce do góry, L52.
Czekajcie, chwila...
Nie!
Dzień dobry.
Mogę wszystko wyjaśnić.
- Bo ja... - Nie trzeba.
Reedukowana G68 złożyła obszerny raport.
Co?
Co wam powiedziała?
Proces asymiliacji bywa trudny.
Nie, to jakaś pomyłka.
- Ale... - Chcemy panu pomóc.
Imperialna indoktrynacja zostawia w psychice trwały ślad.
Zaraz... przecież to łupieżca umysłu.
Mitygator klasy 6-0-2.
Eksperymentalna metoda leczenia
w procedurach rehabilitacyjnych.
Nie, to łupieżca umysłu.
Mechanizm jest podobny,
ale niskie natężenie
może pomóc ukoić traumatyczne wspomnienia.
Zobaczy pan przyjemne kolory i światełka,
a potem doświadczy uczucia niesamowitej ulgi.
- Wymażecie mi pamięć. - Nonsens.
Przecież to nie Imperium.
To urządzenie ma leczyć.
Poddałem się jego działaniu i było to wyzwalające doświadczenie.
Proszę, wszystko wyjaśnię.
Tylko próbowałem pomóc.
To potrwa chwileczkę.
Będę nad panem czuwał.
Pan nie rozumie.
Ona mnie tam zabrała. To była pułapka.
Chciałem tylko pomóc.
Wystawiła mnie.
Wrobiłaś mnie.
Wrobiłaś.
Dlaczego mnie wrobiłaś?
Proszę...
Sądziłem, że świetnie sobie radzi.
Postąpiłaś słusznie.
Dzięki.
Wiem, że to dla jego dobra.
Oczywiście.
Jesteś prawdziwą ozdobą tego programu.
Dobrze wiedzieć, że na każdą porażkę przypada też jeden sukces.
To powinno mu przynieść ulgę.
Idziemy?
A mogłabym zostać?
Pobłądził, ale to przyjaciel.
Zależy mi na nim.
Naturalnie.
Zostań, ile chcesz.
Zabieram cię do mandaloriańskiej kryjówki.
To tam przetrwaliśmy na wygnaniu.
Wiem o tym.
To tajna lokalizacja, a ty jesteś moim gościem.
Nadal żyją wedle dawnego prawa.
Będzie lepiej, jeśli zostaniesz w hełmie. Zaufaj mi.
Oczywiście.
Ani kroku dalej.
Jesteś apostatą, Din Djarinie.
Już nie.
Zszedłem w głąb kopalni Mandalore.
Niemożliwe.
Zawaliły się w czasie Wielkiej Czystki.
Planeta jest przeklęta.
To kłamstwa, żebyśmy nie wrócili z wygnania.
Skąd mamy wiedzieć, że to nie ty kłamiesz?
Mówi prawdę.
Byłam świadkiem.
A coś ty za jedna, Nocna Sowo?
Jestem Bo-Katan z klanu Kryze.
Twój klan sprzeniewierzył się obyczajom. Oboje jesteście apostatami.
Zanurzyliśmy się w Żywych Wodach.
Mam na to dowód.
Zbadamy to.
Din Djarin twierdzi, że zanurzył się w Żywych Wodach.
Czy to prawda?
Tak jest. Przyniosłem dowód.
Byłam świadkiem.
Zanurkował w głębinie, a ja go wyciągnęłam.
Mówi prawdę.
To w istocie Żywe Wody.
Din Djarinie, dostąpiłeś odkupienia.
Tak każe obyczaj.
Zgodnie z kodeksem i ty, Bo-Katan z klanu Kryze, dostąpiłaś odkupienia.
Nie przestrzegałam obyczaju.
Zanurzyłaś się w Żywych Wodach?
Zanurzyłam.
A czy od tego czasu zdjęłaś hełm?
Nie, nie zdjęłam.
Możesz więc dołączyć do tego zgromadzenia i zacząć żyć jak twoi przodkowie.
Będziesz mogła odejść, kiedy zechcesz.
Do tego czasu jesteś jedną z nas.
Witaj, Bo-Katan z klanu Kryze.
Tak każe obyczaj.