Umyję zęby Uczeszę włosy
Tylko pozwólcie mi wyjść Na świeże powietrze
Wywiązałem się z obowiązków Więc mamo…
Mamo, wyluzuj.
Jest sobotnie popołudnie
A to oznacza przygodę
Wejdę na każde drzewo Jest ze mną mój najlepszy przyjaciel
Mógłbym bawić się tu już zawsze
O nic się nie martwię Świetnie się tu bawię
Złap mnie, jeśli potrafisz
Jestem szybszy, niż ci się wydaje
To mój ulubiony dzień Sobota!
Tak, tak!
Co pełznie po kamieniu? Dźgnę to i sprawdzę
Odnajdę przygodę Nic mnie nie powstrzyma
Nie mam czasu jeść Nie mam czasu pić
Chcę być wolny
W sumie to jestem spragniony.
Spragniony przygód
Wejdę na każde drzewo W parku mogę być sobą
Mógłbym bawić się tu już zawsze
O nic się nie martwię Świetnie się tu bawię
To mój ulubiony dzień Biegam i się bawię
Niczym się nie martwię Jestem wolny jak wiewiórka
To jest mój dzień
Sobota!
Tak, tak
Mógłbym bawić się tu już zawsze
O nic się nie martwię Świetnie się tu bawię
- Nie! - Co?
Nie celuj tym we mnie.
Tym? Moja Pani. Zapewniam, że to tylko patyk.
Trzymaj się z daleka.
To tylko zabawka.
Podniosę.
Trzymaj się z daleka.
Okej. Wszystko dobrze?
Cole, może odsuń się od tej pani ze swoją, jak widać, zabawką?
- Hej, tato. - Hej, synu.
Niekoniecznie widać, że to zabawka,
gdy wyskakuje z krzaków i macha nią przed twarzą.
On się tylko bawi. Jest niegroźny.
- Niegroźny? Odetnę ci język. - Cole.
- Nie machał pani przed twarzą. - Wyskoczył i rzucił się na mnie…
Nie rzucił się,
chciał pomóc podnieść torbę.
Proszę się nie martwić o torbę, tylko trzymać syna pod kontrolą.
„Pod kontrolą”?
Chyba ustaliliśmy, że nie jest groźny.
Poczułam się zagrożona. To nie było okej.
Okej nie jest to,
że czuje się pani zagrożona przez jedenastolatka z zabawką.
O co w tym chodzi? Chyba wiem.
Nie, nie, nie. Teraz próbuje pan…
- Proszę z tego nie robić… - Czego?
Chyba najlepiej będzie,
jeśli niezwłocznie pani stąd pójdzie
i pozwoli nam kontynuować ważne sprawy Central Parku.
Dziękujemy.
Miłego dnia.
O co tej kobiecie chodziło?
Może ma alergię na wiewiórki.
Szczególnie takie grasujące po moim parku!
Bo to właśnie robisz. Grasujesz!
Nie grasuję. Wałęsam się.
To niech tak zostanie.
Kocham cię. Do zobaczenia w domu!
Dobrze. Miłej zabawy, Cole!
- To był pierwszy raz? - Tak.
- Pewnie będziesz musiał… - Tak.
Zwykle włączałbym się tu,
by wytłumaczyć, co się stało,
ale tym razem pozwolę to zrobić Owenowi. Tak.
Czemu czuła się zagrożona? Czego się spodziewała?
Mieszka w mieście Powinna być przyzwyczajona do broni
Powinna być przyzwyczajona do noży Powinna być przyzwyczajona do rękawic
To tylko topór wojenny W czym problem?
O to można się założyć
Reakcja byłaby inna Gdyby miał złociste blond włosy
Jest czarny Ale nie jest papierowym tygrysem
Gdyby miał na imię Tyler Gdyby miał łagodniejsze rysy
Masz tupet Uciekać przed młodym nerdem
To ja ci powiem Że twoje podejrzenia są bezzasadne
I to jest jakiś absurd
Że to w ogóle ma być problem
Prędzej poparzysz się na słońcu
Niż skrzywdzi cię mój syn
Jakimś sposobem to jego wina? Niby jak?
Wyłóżmy kawę na ławę Bądźmy szczerzy
Nie odbierajmy radości Małemu czarnemu chłopcu
Ciągle to widzę przed oczami
Kurka To się ciągle powtarza
Kurka Jak mogło mu się to przytrafić?
Wciąż to widzę W głowie
Ciągle mu się to przytrafia
Wiedziałem, że tak się stanie
Że odbierzesz radość Mojemu czarnemu chłopcu
Teraz muszę z nim porozmawiać O tym, co myślą ludzie, gdy chodzi
Że nie może być sobą
Musi zwracać uwagę Na swój kolor skóry
Ludzie się boją
Bo przez tę osobę tam Jeśli zadzwonią po gliny
Każą podnieść ręce do góry A potem będą strzały
Mieliśmy plan Żeby był chłopcem, a nie dorosłym
Takie rzeczy mnie wkurzają
To jest idealny przykład
Dlaczego chcę wychować dzieci Dosłownie w zamku
By mógłby być superbohaterami Albo pterodaktylami
By mogły udawać czarodziejów I by nikt ich nie zaczepiał
To jest park dla wszystkich
Nie powinno być innych zasad Dla tych ciemniejszych
Każdy powinien zaglądać W serce innego człowieka
Bo nikt nie jest wolny Póki wszyscy się nie bawią
To zabawkowy miecz Trzymaj go, jeśli chcesz
Nie zatruję studni Bo nie chcę
Nie zamierzam Nie powinienem musieć
Odbierać radości Małemu czarnemu chłopcu
Ciągle to widzę przed oczami Kurka
To się ciągle powtarza
Kurka Jak mogło mu się to przytrafić?
Ciągle to widzę przed oczami
- Likier miętowy. - Nie muszę myć zębów.
Skończyłam na dziś.
- Odchodzisz? - Nie.
Wychodzisz na wydarzenie, na które nie wolno mi iść…
Racja, Fundacja Pomoc Pomocy.
Zbiera pieniądze dla pracowników pomagających kierownikom.
Bilety kosztowało dziesięć tysięcy. Nie stać cię na to.
Dzięki, że o mnie pomyślałaś.
Nie ma za co. Trudno to było wydusić?
- Na razie. Wychodzę. - Dokąd?
Jeśli musisz wiedzieć, to będziemy robić dużo nietwoja.
Co to? Skandynawski kryminał?
Nie, to nie twoja sprawa. Wybacz. Przez kolejne pięć godzin. Pa.
Użyła szminki? Miała apaszkę? Dokąd ona idzie?
Chrzanić Galę Fundacji Pomoc Pomocy.
Idę na spacer. Helen! Jasne, to ją śledzę.
I to tyle.
Odeszła, jakby nic się nie stało,
jakby zawsze była rasistką w stosunku do dzieci.
„Nic się nie stało!”
O Boże, nie wierzę… Znaczy, wierzę.
- Wiedzieliśmy. - Tak.
Twoja mama mnie ostrzegała, ale nic cię na to nie przygotuje.
Nawet ja byłem w szoku. Jest taki młody.
- Kto jest młody? - O Boże!
Chwila, rozmawiacie o tej dwunastolatce, która opłynęła świat?
Miała nawigację, więc się nie liczy.
Nie, rozmawialiśmy o sprawach dla rodziców.
- Hipoteki, odliczenia, dochód… - Podatki…
Okej, ewidentnie coś ukrywacie.
Powiedzmy jej.
Kobieta w parku zachowała się rasistowsko wobec Cole’a.
Poważnie?
Mogę pożyczyć meleksa i coś, czym mogę uderzyć albo dźgnąć?
To miłe, ale załatwimy to odpowiednio.
O Boże. A jak on sobie poradził? Zestresował się?
Nie zdawał sobie z tego sprawy.
- To zamierzasz… - Co?
Porozmawiać z nim? Będę cię wspierać.
Tak. Powinienem z nim porozmawiać.
- Hej! Młody! - Cole! Cześć.
Cześć, kochanie.
Uściskaj mamę. Kocham cię.
Nie ma czasu! Trzeba się przygotować!
Zapomnieliście? Dziś jest Księżycowa narada.
Tak. Dziś jest Księżycowa narada.
To może dziś skupmy się na tym,
a jutro pomówimy o czymś innym.
Chwila, a co to jest?
Tak, co to jest?
Cisza, niewiasty.
Cole, tak się nie mówi do niewiast…
Kobiet. Świetnie, gadam tak.
To mogę wyjaśnić.
To wydarzenie, które ma miejsce w świecie Sprzeczek wiewiórek.
SPRZECZKI WIEWIÓREK
To spotkanie Starszyzny przy pełni księżyca.
Wydają wtedy oświadczenia, rozwiązują spory,
rywale stają się przyjaciółmi i odwrotnie.
Cole jest podekscytowany, bo postać, którą gra,
Mosias Złodziejaszek, jest teraz w Radzie Złodziei.
POZIOM WYŻEJ
Więc wreszcie może wziąć udział w imprezie w parku.
Obiecałeś zabrać mnie na zakupy po nowy, dojrzalszy kostium.
A nie masz już kostiumu? I broni?
To jest sztylet.
Mosias musi mieć miecz, pasujący do jego pozycji,
i strój, który wzbudza strach w przeciwnikach.
Włożę czystą bieliznę, gdybym miał coś przymierzać.
Czyli dostanie straszniejszy kostium?
- Z większym mieczem? - Tak.
Żeby mógł z nim w nocy biegać po parku?
Nie wspominał o wielkości miecza.
Chodzi mu o styl.
Od wielu tygodni szkicuje różne miecze.
Chodzi mu o coś dużego.
Powinniśmy z nim pomówić. Będę cię wspierać.
Zrobię to.
Porozmawiamy w drodze do sklepu.
Może dorzucę co nieco o seksie przy okazji.
Może nie przesadzaj.
Ma pani rezerwację?
Nie, ale potrzebuję stolik, tak by było widać tamten,
ale by nie było widać mnie. Rozumie pani.
Nie mamy nic wolnego, proszę pani.
- Dziękuję. - O Boże! Tylko nie per pani.
Jesteśmy w tym samym wieku.
Nie mamy wolnych stolików, proszę… osobo… panienko.
Nie wiem, jak do ciebie mówić.
Popatrz na to.
Dajesz mi mandat? Co się dzieje?
- To czek! - Co?
Pieniądze. Daję ci pieniądze. Boże. Masz.
Wiesz co? Właśnie zwolnił się stolik.
Proszę tędy, osobo.
- Menu. - Mniej gadania, więcej odchodzenia.
Helen. Miło mi, że jestem w twoim towarzystwie.
- Miło cię widzieć, Spencerze. - Miło być widzianym.
Zamów, co chcesz, moja droga, ale mam alergię na krewetki.
Chwalisz się tym?
Kiedy pozwolisz mi uczynić cię szczęśliwą kobietą?
Może zamówmy przystawki? Krewetki wyglądają dobrze.
W porządku. Kochankowie sobie dogryzają.
Kochankowie?
Mogę cię o coś spytać?
- Chodzi o Księżycową defiladę? - Zabawne.
Nie, zastanawiałem się, czy zauważyłaś,
że rodzice zachowują się dziwnie w sprawie SW.
SW? Sprzeczki wiewiórek. Nie znałam skrótu.
Myślę, że się o ciebie martwią.
Okej, chyba rozumiem.
Tak? A co rozumiesz?
Myślą, że jestem na to za stary.
Cole, znasz pojęcie rasizmu?
Tak, nie jestem dzieckiem. Mam problem.
Tak, jasne. Twój problem.
Gdyby wiedzieli, co Mosias przeżył, by przejść przez Nawiedzony las,
- to zmieniliby zdanie. - Jasne.
Patrz, tato! Dotknę tej gałęzi.
Nie! Jeszcze raz. Nie udało się.
Cole, synu. Po pierwsze, kocham cię. Jako czarny mężczyzna i jako ojciec…
Co mówiłeś? Skaczę wyżej niż zwykle? Patrz!
Tak, niezły skok.
Nie wiem, czy wyżej niż zwykle,
ale… Możesz trochę zwolnić?
Chcę o czymś porozmawiać.
Jestem podekscytowany.
Mosias planował ten wieczór od wygnania.
Mosias został wygnany?
Tak, bo ma Znamię Czarnoksiężnika.
Czyli prześladowali go z powodu tego, jaki się urodził?
- Ciekawe, że to mówisz. - O nie.
Otrzymujesz Znamię Czarnoksiężnika, gdy okłamiesz magików.
- Zacznę od początku. - Nie zaczynaj.
Jeśli nie czytałeś prequeli, to nie ma sensu.
Przed Wielkim Mrozem, gdy napisano Zwoje…
Cole! Pozwól, że ci przerwę.
Kojarzysz, jakie wyzwania pokonał Mosias?
Czasem pojawiają się prawdziwe wyzwania
szczególnie dla niektórych ludzi.
Tak jak w SW,
łasice są niższą klasą społeczną.
Chciałem powiedzieć coś niezwiązanego z wiewiórkami.
Jesteśmy na miejscu.
Hej, Cole! Nim wejdziemy…
Wybacz, zagłusza cię zabawa.
SKLEP Z KOSTIUMAMI
Mają kostiumy ze wszystkich znanych książek i seriali.
Kroniki plazmy, Dziewczyny z Mglistych Gór, Potyczki przepiórek.
Tam jest sekcja SW. Szybko to przymierzę.
Cole, zaczekaj!
Spójrz na ten.
Prawdziwe cacko.
I nie ma broni. Nieważne. Spojrzałem na cenę.
Zwykle wybrałbym coś dramatyczniejszego,
ale ta prosta brutalność do mnie przemawia.
Przerażająco i realistycznie.
Dzięki, tato.
Te guziki to małe sztylety?
Zauważyłeś! Mogę w nim iść?
Tak, pewnie, synu.
Jest straszniejszy, niż sądziłam.
Porozmawialiście, nim kupiliście ten kostium?
Nie mieliśmy okazji porozmawiać.
Poszliście na miły, długi spacer, więc…
- Rozmawialiśmy o czymś innym. - Jasne.
Zdejmę go już.
Nie chcę się w nim spocić.
Nic nie mówcie! Obie.
Był taki podekscytowany. Nie chciałem psuć mu zabawy.
Jestem jego tatą. Powinienem zapewniać mu zabawę.
Może nie cały czas… Ale wiecie,
- o co mi chodzi? - Tak, tato.
Tylko podczas zabawy może pojawić się problem
i musisz go przed nim ostrzec.
Lepiej ubierasz to w słowa.
- To mój zawód. - Porozmawiam z nim.
Zalotnik Helen nie daje za wygraną i Bitsy się martwi, że Helen ją zostawi.
Dlatego stara się zasabotować ich randkę.
A przez sabotaż rozumiem picie
i rzucanie w nich spojrzeniami zza menu.
Helen, powiedz słowo i zabiorę cię stąd.
Może najpierw zjedzmy? Został mi jeszcze deser.
Ooo, ooo, ooo, ooo
Co ty… Nie. Przestań.
- Przestań. - Ooo, ooo, ooo, ooo
Chwila. Co się dzieje? Co ty…
Joł, co to ma być? Gdzie chcesz zostać?
Powiedz mi, co lubisz Gdzie chcesz być
Usiądź, zrelaksuj się I posłuchaj mnie
Gdy ja tu flirtuję z tobą
Zaczekaj chwilę
Nie musisz mnie ratować
Chcę się cieszyć twoim towarzystwem I zjeść trochę brie
To dobry ser.
Chcę, kochanie Żebyś zamieszkała w penthousie
Chcę w nim mieszkać razem z tobą
Czemu mnie spławiasz, wciąż powtarzasz Że twoja szefowa to wariatka
To prawda, kochanie Pozwól, że cię uwolnię
Bo mam wszystko, tylko nie ciebie Zostań ze mną…
Miło mówisz Ale jedzenie stygnie
Więc jedzmy.
Koniec spacerów Wyrywania włosów
Nie cieszysz się Że zadziałało przeznaczenie?
Nim Bitsy upadła I nie może wstać
Nie chcesz skończyć, myjąc jej… Co!
Chcę, kochanie Żebyś zamieszkała w penthousie
Chcę w nim mieszkać razem z tobą
Czemu mnie spławiasz, wciąż powtarzasz
Że twoja szefowa to wariatka
Na, na, na, na, no
Może deser?
Nie! Zejdź mi… Crème brûlée.
Nie. Nie mogę już na nich patrzeć.
Mam wielkie, wielkie plany Gdy Bitsy odejdzie
Albo umrze.
To między psem a mną
Z całym szacunkiem Jedno z nas się obłowi
Będę nieprzyzwoicie Nieprzyzwoicie bogata
Jak to foie gras. Dobre.
Chcę ciebie, kochanie Mam wszystko poza tobą, kochanie
Mam psa o imieniu Bentley
To nie pomaga.
Mam przyjacielskich sąsiadów
- To się nie zdarza w Nowym Jorku. - Co nie?
Potrzebuję tylko ciebie, kochanie
Co powiesz? My razem? Na zawsze?
Okej.
- Okej. - Wszystko w porządku, tato?
Od pięciu minut powtarzasz „okej”.
Co się dzieje?
Przepraszam. To ważna chwila.
Chcę to zrobić dobrze.
Pamiętasz tę kobietę dziś rano?
Tak, była zła. Myślisz, że boi się opasek na oko?
Myślę, że boi się czarnych ludzi.
Ale czemu miałaby się mnie bać? Jestem tylko dzieckiem.
To skomplikowane, synu.
Pamiętasz, gdy rozmawialiśmy o stereotypach?
- I o tym, jak pokazywani są czarni? - Tak.
Jest jeszcze sporo rzeczy…
o których powinienem ci powiedzieć.
- Okej. - Z czasem te stereotypy,
które wymyślili właściciele niewolników i członkowie Klanu,
ludzie brali za pewnik
i wpłynęły one na działania policji.
Mówiono, że czarni nie odczuwają bólu tak samo,
więc duszenie nas nie boli.
- Dasz wiarę? - To szaleństwo.
Mama jest twardsza od ciebie, a jest biała.
No właśnie!
Zajęło to wiek i dużo wysiłku
wielu ludzi, jak dr King, Malcolm X, Muhammad Ali, James Brown,
by czarni ludzie zaczęli zmieniać te negatywne stereotypy.
Znam tych gości.
Dr King, pokój. Malcolm X, przemoc, gdy trzeba. Muhammad Ali, boks.
To nie był test, ale brawo.
Potem pojawiło się nagranie Rodneya Kinga
i nie dało się udawać,
że to coś, co czarni wymyślali.
Rodney King.
Wiem, że powinienem wiedzieć, kim jest, ale nie wiem.
Nie szkodzi. Mówię ci dużo naraz.
A mimo tego i tak czasem widzą w nas zagrożenie.
Nawet w tobie?
Cole. Wiele razy byłem tym strasznym czarnym.
Musiałem przestać kupować sekatory.
I gdy poznałem rodzinę mamy…
Babcia tak powiedziała?
Tak. Wymsknęło jej się i było jej wstyd.
Przez kolejne dwa lata ciągle mnie przepraszała.
Nie mów mamie, że ci to powiedziałem.
To wszystko.
No może nie wszystko. To tylko do lat 90.
Więcej następnym razem.
Wiedziałem, że istnieją rasiści.
Nie sądziłem, że ktoś mnie tak potraktuje.
Przykro mi, Cole.
Mówisz mi to wszystko, bo to się powtórzy?
Oby nie.
Ale… może się to zdarzyć jeszcze raz lub dwa…
Okej, tak. To się na pewno powtórzy.
Chcę, byś był na to przygotowany.
Pewnie nie powinienem biegać z dwoma mieczami w nocy.
Tak! Bardzo dobrze!
Stąd ta pogadanka. Ale też dlatego, że to okropne.
Nie chcę nikogo straszyć. To niefajne.
I nie chcę się narażać. To też nie jest fajne.
A w parku jest dużo białych ludzi.
W życiu jest dużo białych ludzi.
Chyba nie chcę iść na Księżycową naradę.
Może zostanę i posłucham albumów Rodneya Kinga.
- Jamesa Browna. - Przepraszam, dużo nazwisk.
Wiem, nie szkodzi. Nie chcę, byś to przegapił.
Tak się cieszyłeś.
A może znajdziemy niestraszny kostium,
który spełni twoje wysokie oczekiwania?
- Są wysokie, co? - Bardzo.
Okej. Ale nie może być krzykliwy.
Wiem. Dokładnie mi to wytłumaczyłeś.
A gdybym ci powiedział, że mam coś innego na myśli?
Posiadanie takiego stroju byłoby zaszczytem.
Ale za wydanie takiej kwoty spotkałby cię srogie konsekwencje.
W świecie nierobów i obiboków
zaszczytem będzie pomoc prawdziwemu poszukiwaczowi przygód.
- Niezależnie od kosztów. - To zabawa się zaczęła.
- Wciąż nie umiem pstrykać. - Nauczysz się.
Kochasiu.
Hej. Co robisz z tym melonem?
Ukrywam się. Nie widać?
- Kim jesteś? - Nieważne.
Znaczy, jestem ważna, ale to teraz nieważne.
Pewnie jesteś Bitsy. Helen mi o tobie mówiła.
Więc wiesz, że chodzi mi o jej dobro.
- Cóż… - A najlepsze dla niej
i dla mnie będzie, jeśli znikniesz z jej życia.
To nie jest twoje zmartwienie.
Oto jak będzie.
Dam ci pieniądze, ty się nie zatrzymujesz i nie zabierasz Helen.
A potem znikasz.
Zapłacisz mi, żebym nie spotykał się z Helen?
Tak, Valentino. Au revoir. Ciao. Zmykaj. A sio.
- Ale Helen i ja… - To jednorazowa oferta
- i wygasa za trzy… - Czekaj!
- Dwa… - Zaczekaj!
- Jeden. - Wezmę pieniądze!
I prawidłowo. Było tak ciężko? A teraz się schyl.
- Co? - Wypiszę ci czek na plecach.
Nie ruszaj się.
Panie! Przedstawiam Mosiasa Ducha Borsuka.
O rety. Podoba mi się!
Masz kamienie wplecione we włosy?
- To tylko wsuwki. - Niesamowite.
Odbijają światło. Zapewnią dobrą widoczność.
Tak. To mi się podoba.
I bez obaw, to sztuczne futro.
Bez miecza?
Matko, Mosias nie ucieka się do takich sposobów.
Opanował sztukę iluzji.
Owenie, przetłumaczysz?
Zajmuje się magią. Nie używa broni. Widzisz sakwę?
Są tam kryształy czy kamienie.
Rozumiem. Baw się dobrze, Cole.
Cześć, jak ci minął dzień?
Nigdy mnie o to nie zapytałaś.
A tu proszę.
Jeśli musisz wiedzieć, jadłam lunch z przyjacielem.
- Kobietą? - Nie, mężczyzną.
Jakiś romans?
Nie, to tylko stary przyjaciel.
Choć zawsze chciał czegoś więcej.
Jest miły. Może za bardzo.
Lubię uwagę. Po co ja ci to mówię?
Wszystko się dziś skończyło.
O nie, szkoda. To smutne.
Tak, był smutny, gdy go odrzuciłam.
Trudno w to uwierzyć?
Nie do końca rozumiem szczegóły.
- Kto zerwał z kim? - A to ważne?
Muszę wiedzieć.
Ja zerwałam z nim po deserze.
Opuszczę tę rozmowę i pójdę do pracy.
Masz adres tego gościa?
- Gdybym go potrzebowała. - Odchodzę!
Skończył się likier miętowy. Helen!
Tak, już idę.
Naprawdę ją wybrałam.
KSIĘŻYCOWA NARADA
Przykro mi, że świat jest porąbany
i czarny chłopiec nie może być złodziejem-wiewiórką z mieczem.
Borsukiem. Nie szkodzi. Podoba mi się kostium. Futro jest milutkie.
To dobrze, synu. To idziemy.
Uwaga, ludzie! Cofnijcie się, przechodzi czarny uczestnik.
Nie bójcie się.
Tato, przestań. Tam jest Enrique.
- Cole. Baw się dobrze. - Będę.
- Kocham cię, synu. - Kocham cię, tato.
Enrique, czekaj!
Na litość… Przeraziłeś mnie, młody!
- Przepraszam. - Nie szkodzi. Baw się dobrze.
Napisy: Agnieszka Otawska