‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪โย่!
‪ฟังนี่นะ
‪เอมเบอร์บอกสเตซี่ว่าจะยอม ‪ทำเรื่องสัปดนกับนายหลังจบเกม
‪เมค่อน ช้าลงหน่อย เดี๋ยวนะ ‪โอเค ยัยนั่นคือคนไหนวะ
‪นายเคยเจอเธอเป็นร้อยครั้งแล้วนะ ไอ้เวรนี่
‪ยัยฮอกวอตส์น่ะเหรอ
‪ไม่เอา ลืมได้เลย
‪งั้นนายต้องจ้างฉันแล้ว
‪อะไร จ้างนายเนี่ยนะ ‪เธอให้ท่านายเลยนะโว้ย!
‪ฉันพูดจริง ต่อให้จ้างหนึ่งล้าน…
‪โทษนะ ไม่ใช่ว่าสาวทุกคนจะนมแบน ‪แล้วขี้โมโหเหมือนเฮลี่ย์
‪นายน่าจะลดบรรทัดฐานลงบ้างนานๆ ครั้ง
‪เมค่อน รอแป๊บนะ
‪แม่ฮะ!
‪เซดี้!
‪ไม่รู้สิ ไม่มีอะไรหรอก
‪นึกว่าพวกนั้นออกบ้านแล้ว
‪ใช่ พวกนั้นบอกว่าจะไปแจกอาหารก่อนแข่งนะ
‪เวรเอ๊ย!
‪สาบานได้เลย น้องสาวฉันต้องเลีย ‪ผงบนโดริโทสแล้วเอาใส่ถุงคืนแน่
‪ยัยเด็กนี่เป็นโรคเกลียด ‪รูปร่างตัวเองตั้งแต่แปดขวบเลย
‪น้องนายเป็นเด็กเพี้ยนเฉยๆ ‪ฉันก็เคยเป็นเด็กเพี้ยน
‪- ฉันจะงีบหน่อยก่อนที่… ‪- คลายเครียดได้ชะงัดนะ
‪เพื่อน ฉันไม่เตรียมตัวก่อนแข่งแบบนั้น
‪เย็นไว้ มาเครียดอะไรตอนนี้วะ
‪เพราะไอ้นั่นมันเหมือนโปรตีนล้วนๆ ไง
‪ฉันจะอยากเอาโปรตีนดีๆ ‪ออกจากร่างกายฉันก่อนจะ…
‪ก็ได้ แต่อย่าหลับแล้วหลับเลยล่ะ
‪เออ เดี๋ยวฉันไป กว่าจะเตะลูกแรกก็สี่ชั่วโมง
‪งั้นฉันจะไปเอาโปรตีนออกสี่ชั่วโมงละ
‪เชิญเลย
‪เตรียมตัวก่อนแข่งให้สนุกนะ ไอ้ลามก
‪(นาฬิกาปลุก สี่โมงเย็น)
‪ห่าอะไรวะ
‪รถอยู่ไหนวะ
‪เก้าหนึ่งหนึ่ง มีเหตุฉุกเฉินอะไรครับ
‪ฮัลโหล นี่ตำรวจ…
‪- นี่บ้านเพซค่ะ ‪- เวรเอ๊ย!
‪ฝากข้อความไว้หลังได้ยินเสียงปี๊บ
‪ไม่ว่านี่เป็นเกมอะไร
‪ไม่ว่าแกคิดว่าตัวเองรู้อะไรมา
‪แกไม่รู้ห่าอะไรทั้งนั้น!
‪แกอยู่ในบ้านฉัน
‪เพราะงั้นฉันฆ่าแกอย่างถูกกฎหมายได้
‪ไอ้เวร!
‪ออกมาสิวะ!
‪อยากได้เงินเหรอ ‪ฉันโอนเวนโม่ให้ตอนนี้ได้เลยนะ
‪ไม่มีใครจำเป็นต้องรู้
‪เฮ้ ฟังนะ พวก
‪เราเมาเละกันทุกคน นี่ทำให้ทีมสามัคคีกัน
‪สาบานได้!
‪ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น
‪ฉันไม่ใช่…
‪ฉันเหรอ
‪(พ่อ)
‪รับสายสิ ลูก
‪ให้ตายชักสิ
‪ทีมบุกทำลูกหล่นในแดนหลัง!
‪ป้องกันไว้ได้แล้ว!
‪ได้คะแนนแรกแล้วครับ วอมปัส แคตส์!
‪ทั้งขู่ทั้งข่วน เราคือวอมปัส แคตส์!
‪เดี๋ยวลูกก็มา เขาไม่ใช่คนที่จะมาสาย
‪เคเล็บ กรีลีย์รับลูกที่ส่งมาให้!
‪เคเล็บทางสะดวกเลยครับ!
‪เขาวิ่งไปแล้ว!
‪แจ็คสัน!
‪ถอยออกมาได้แล้ว!
‪เคเล็บ โอเคไหม พวก
‪ตอบสิวะ เพื่อน โอเคใช่ไหม
‪ได้ยินเรื่องแจ็คสันไหม
‪- โคตรเละเทะเลย ‪- น่ากลัวสุดๆ
‪- ใครกันที่ทำแบบนั้น ‪- เธอก็เห็นวิดีโอแล้ว
‪แจ็คสันล้ำเส้นเกินไป
‪เขาแค่อัดคน ไม่ได้แปลว่าเขาสมควรตาย
‪แต่นั่นมันแรงกว่าการรับน้องมากนะ
‪มันโหดร้ายไป
‪เขาจ้องเล่นงานเคเล็บเลย
‪เพราะเคเล็บเป็นเกย์เหรอ
‪คงอิจฉาที่เคเล็บเล่นฟุตบอลเก่งกว่า
‪เคเล็บไม่เคยแจ้งความด้วย
‪แล้วใครเอามาแฉ
‪ทั้งทีมก็อยู่ที่นั่น
‪พวกนั้นคิดว่าเคเล็บอยู่เบื้องหลังละ
‪- ว่าไงนะ ‪- ตอนนั้นเขาก็ลงแข่งอยู่
‪เขาอาจจ้างฆาตกรก็ได้
‪ทุกคนมีคลิปวิดีโอ
‪- ทุกคน ‪- ทั้งเมืองเลย
‪- เพื่อชี้ให้เห็นประเด็น ‪- ประเด็นอะไร
‪ใครจะไปรู้
‪บอกตามตรงฉันกลัวจัง
‪จะให้เราทำอะไร กลับไปเรียนเฉยๆ เหรอ
‪- ฉันนอนไม่หลับเลย ‪- อยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว
‪- นายอำเภอรู้ตัวผู้ต้องสงสัยไหม ‪- เขาไม่บอกหรอก
‪- ลองนึกภาพกลับบ้านมาเจอแบบนั้นสิ ‪- น่าเศร้านะ
‪ถ้ามันเกิดขึ้นอีกล่ะ
‪(จากไปเร็วเหลือเกิน)
‪(แจ็คสัน เพซ ลูกชาย เพื่อนและนักกีฬาที่น่าทึ่ง)
‪(หายเร็วๆ นะ)
‪อะไร
‪- ก็ร้านไม่เหลือการ์ดเศร้าๆ เลย ‪- แล้วฉันว่าอะไรหรือยัง
‪ฉันว่ามันเจ๋งดีต่างหาก ‪ฉันชอบการมองโลกแง่ดีแบบนั้น
‪อย่างน้อยเธอก็ซื้ออะไรให้เขา
‪ขอโทษด้วยที่ฉันไม่รู้จะซื้ออะไร ‪มาให้คนที่ชอบอัดฉันเล่นตั้งสามปี
‪เอาจริงเหรอ
‪มันสร้างภูมิคุ้มกัน
‪ไม่มีครูคนไหนจะทำโทษเด็กที่โศกเศร้าอยู่หรอก
‪เอาจริงนั่นฉลาดมากเลย
‪ฉันบ้าไปแล้ว หรือคนอื่นกำลังแอบมองฉัน
‪เธอไม่ได้บ้าหรอก ที่รัก
‪เคเล็บเจอหนักกว่าอีก
‪โคตรแย่เลยที่พวกนั้นโทษเขา
‪พวกเขาต้องโทษคนเป็นเกย์อยู่แล้ว
‪คืนวันศุกร์ที่ผ่านมา
‪แจ็คสัน เพซคุกเข่าข้างหนึ่งให้แก่สนามแห่งชีวิต
‪แต่เขาได้ใช้ชีวิตทุกวันอย่างเต็มที่
‪ฉันจะไม่มีวันลืมนายเลย
‪ในม่านหมอก
‪มีเสียงครางแผ่ว
‪ไม่นะ
‪เมื่อเสียงครางแผ่วนั้นเปลี่ยนเป็นเสียงคำราม
‪ขาทั้งหกก้าวเข้ามาสู่แสงไฟ
‪และเรารู้ว่าถึงเวลาต้องสู้แล้ว
‪ที่จริงเขาก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น
‪ดังนั้นลุยเลย ทีมแคตส์ ลุยไป
‪ลุยให้ถึงชัยชนะ
‪เพื่อพระเจ้า และเกมของพระองค์
‪และพระสิริของพระองค์!
‪หวังว่าพวกเขาจะเสิร์ฟ ‪เหล้าไฟร์บอลบนสวรรค์นะ พี่ชาย
‪อยากตายขึ้นมาเลย
‪มีอยู่ครั้งหนึ่งเรากินพิซซ่ากันอยู่
‪ฉันก็บอกเขาว่าฉันมีปัญหา ‪กับการหาเม็ดละมุดของสเตซี่
‪แจ็คสันก็ใช้กล่องพิซซ่ากับซอส ‪มาวาดเป็นแผนภาพเลย
‪เพื่อให้ฉันเห็นว่ามันอยู่ตรงไหนบนตัวเธอ
‪โคตรสมเป็นแจ็คสันเลย
‪ฉันนั่งหัวโด่อยู่นี่นะ
‪ฉันเดาผู้ต้องสงสัยหลักออกแล้ว ‪เมค่อน บิวลี่ย์เลย
‪เขาโง่เกินกว่าจะไม่ถูกตำรวจจับ ‪เพราะงั้นถือว่าดีต่อทั้งสองฝ่าย
‪มีทฤษฎีอื่นละ พ่อฉันเอง
‪นายฝันเอาน่ะสิ
‪ก็ลองคิดดู
‪ไม่มีทางที่พ่อแม่ของแจ็คสันจะอยากอยู่ในบ้านนั้น
‪บนฟาร์มที่ลูกของพวกเขาถูกฆ่า
‪นานกว่าที่พวกเขาต้องทนอยู่หรอกว่าไหม
‪แล้วมีใครอยากได้ฟาร์มนั้น ‪ไปมากกว่าสกิปเปอร์ แซนด์ฟอร์ด
‪บารอนที่ดินแห่งออสบอร์น
‪"ความโกลาหลก่อให้เกิดโอกาส ไอ้ลูกชาย
‪และนี่ก็คือโอกาสของแซนด์ฟอร์ดแฟมิลี่ฟาร์มส์"
‪นายมานั่งกับเราก็ได้
‪โทษที ขอบใจนะ
‪ฉันชื่อดาร์บี้
‪ฉันรู้ ฉันเคเล็บ
‪ดีใจที่ได้รู้จักทุกคนมั้งนะ อย่างเป็นทางการ
‪เคเล็บ
‪นี่ไม่ใช่คันทรีคลับนะ เคเล็บ
‪ฉันมาคานี่
‪นั่นโรดริโก้ กับแซค
‪แล้วก็อเล็กซ์ เป็นยัยตัวร้ายประจำกลุ่มเรา
‪แหม ขอบใจนะ
‪- เหล่าม.หกเพื่อนรัก ‪- คิดว่าฉันร้ายแล้วเหรอ
‪โปรดฟังทางนี้ด้วย
‪ขอบคุณ
‪คนเราจะพูดอะไรได้หลังจากเรื่องเศร้าเช่นนี้
‪กระนั้นในฐานะประธานสภานักเรียน
‪ฉันรู้สึกว่าจำเป็นที่ฉันจะต้องจุดไฟสัญญาณ
‪แสงสว่างที่จะนำทางในช่วงเวลา ‪แห่งความมืดมิดและยากลำบากนี้
‪ฉันจึงอยากอ่านข้อความที่ยกมาจาก ‪เรียงความสมัครเข้าม.คอร์เนลที่ฉันเขียนขึ้น
‪เกี่ยวกับการกดขี่ข่มเหง
‪เจ้าหญิงไดอาน่าแห่งเวลส์เคยกล่าวไว้ ‪ด้วยสติปัญญาที่ยิ่งใหญ่ไร้ขอบเขต
‪ว่าปัญหาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกปัจจุบันนี้ ‪คือการไม่ยอมรับความคิดต่าง
‪ยัยนี่ยกคำพูดเจ้าหญิงมาแทนที่จะเป็น ‪คนที่ถูกกดขี่จริงๆ เหรอ
‪ที่โรงเรียนของฉันมีนักเรียนอยู่คนหนึ่ง
‪ที่คลั่งไคล้ในอวกาศ
‪แต่นั่นไม่ใช่สิ่งเดียวที่ทำให้นักเรียนคนนี้ ‪แตกต่างจากคนอื่น
‪ชื่อของเขา หรือของเธอ
‪ขึ้นอยู่กับวันนั้นๆ คือดาร์บี้
‪เกิดมาพร้อมชื่อจัสตีน ดาร์บี้
‪เด็กคนนี้ทำให้ฉันรู้จักความหมาย ‪ของคำว่ากล้าหาญ
‪ตอนอายุ 11 ขวบ เธอมาที่โรงเรียน ‪ในฐานะเธอ เขา และพวกเขา
‪และตอนนี้ที่ฉันคิดไม่เว้นวัน
‪คือฉันชื่นชมเธอ เขาและพวกเขาจริงๆ
‪วิดีโอของแจ็คสันและการตายของเขา ‪เต็มไปด้วยความเกลียด
‪และทางเดียวที่จะตอบโต้ความเกลียดชัง
‪ก็คือด้วยความรัก
‪เรารักทุกเวอร์ชันของเธอนะ ดาร์บี้
‪เหมือนที่เรารักทุกเวอร์ชันของเคเล็บ
‪ดังนั้น ขอร้องล่ะ ทุกคน มาร่วมไว้อาลัย
‪คนที่เรารักในพิธีรำลึกในโบสถ์โฮลี่ ทรินิตี้กัน
‪แต่สำหรับตอนนี้ เป็นช่วงเวลา ‪แห่งการสวดอ้อนวอนอันเงียบสงบ
‪ไม่บีบบังคับและไม่แบ่งแยก
‪ขอให้พวกที่เออออไปตายให้หมด!
‪รู้นะว่าเรียงความเข้ามหาลัย ‪ของเราทุกคนเขียนถึงเธอ
‪เดี๋ยวปาดคอซะหรอก
‪- คงดีเลยถ้าเคที่เป็นฆาตกร ‪- ไม่ก็ขอให้ฆาตกรฆ่าเคที่
‪พูดออกมาง่ายๆ เลย ชอบแฮะ
‪(สมบัติของแซนด์ฟอร์ดแฟมิลี่เฮงซวย)
‪"แซนด์ฟอร์ดแฟมิลี่เฮงซวย"
‪ก็นะ
‪มันก็เป็นความจริง
‪พ่อฉันมันเฮงซวย
‪- อยากดูดหน่อยไหม ‪- อยาก
‪เคเล็บก็ดูเจ๋งดี
‪โอเค ขอฉันพูดใหม่แล้วกัน พวกทุเรศ
‪ฉันชอบที่พวกนายยอมให้เขานั่งกับเรา
‪เพราะพวกนายก็ทำแบบนั้นกับฉัน ‪ตอนที่ฉันย้ายมาที่นี่ใหม่ๆ
‪ให้ตาย พวกนั้นเอาแต่เรียกเธอว่าโมอาน่า
‪- ฉันชอบการ์ตูนเรื่องนั้น ‪- ไม่ใช่คำดูถูกนะ
‪ไม่ใช่คนพวกนั้น แจ็คสันต่างหาก
‪เธอรอให้ถึงเวลานี้ตั้งนานใช่ไหม
‪- แม่งเอ๊ย ‪- ให้ตาย!
‪พูดถึงคนที่น่าจะเป็นฆาตกรที่สุด
‪เดี๋ยวนี้ใครเขาสูบบุหรี่กันอีก
‪โอลิเวอร์ ลาร์สสันไง ‪เพราะหมอนั่นเป็นพวกต่อต้านสังคม
‪เธอก็คิดว่าทุกคนต่อต้านสังคมหมดแหละ
‪ใช่ แต่พูดจริงๆ เลยนะ ‪พ่อแม่เขาคงเลือกจบชีวิตตัวเอง
‪เพราะลูกชายพวกเขาไร้อารมณ์มนุษย์สุดๆ
‪ฉันขอจบชีวิตตัวเองเหมือนกัน ‪ถ้ายังไม่ได้ข่าวเรื่องทุนการศึกษานั่น
‪เมื่อคืนแม่ฉันบอกว่าฉันรับโทรศัพท์ ‪ตอนอยู่ในโรงฆ่าสัตว์ได้เสมอ
‪ตอนนี้เข้าใจแล้วว่าทำไมทุกคนถึงถือว่า ‪การจบการศึกษาเหมือนโทษประหาร
‪ในออสบอร์น มันเป็นจริงๆ
‪เว้นแต่ว่าที่จริงแล้วมันตรงข้ามเลย
‪มันตรงข้ามกับจุดจบ
‪ใช่เลย!
‪มันตรงข้ามกับจุดจบเว้ย พวกบ้าเอ๊ย!
‪(สถาบันการนอนหลับ ‪เพื่อการพักผ่อนที่สมควรได้รับ)
‪แค่คิดๆ นะ
‪"นั่นสิ ซาบรีน่า
‪ขอให้หลานสาวกล้าที่จะเข้าเรียนมหาลัย
‪ทั้งที่ฉันยังไม่กล้าแก้ไขปัญหาเล็กๆ ของตัวเอง"
‪ยายก็เลยลงทะเบียนเข้าร่วมเดือนหน้าแล้ว
‪หรือไม่ยายก็แค่ดื่มชาเอาก็ได้
‪เมื่อคืนหนูได้ยินเสียงยายเดินไปเดินมาด้วย
‪ไม่คิดว่ายายรู้ทันเหรอว่าหลานเปลี่ยนเรื่อง
‪หลานรัก ยายเข้าใจว่าเรื่องแย่ๆ ในโรงเรียน ‪มันรื้อฟื้นความทรงจำขึ้นมา
‪แต่สิ่งที่หลานควรจดจ่อคือการสมัครเข้ามหาลัย
‪เพื่ออะไรคะ ที่พวกเขาต้องทำ ‪ก็แค่เอาชื่อหนูไปเสิร์ชกูเกิล
‪ชื่อจริงของหนู
‪จากนั้นทั้งเงินทุนช่วยเหลือ ‪ทั้งเพื่อนที่หนูหามาได้ ก็…
‪"บ๊ายบาย" แล้วจะทำไปเพื่ออะไร
‪ประเด็นก็คือหลานไม่ได้เป็นแบบนั้นอีกแล้ว
‪ยายเห็นหลานใช้ห้องเก่าของแม่หลานชั้นบน
‪ของเก่าๆ ของแม่หลานยังติดอยู่บนผนัง
‪หลานทำอย่างกับตัวเองไม่มีสิทธิ์ใช้ห้องนั้น
‪หลานต้องเลิกโทษตัวเองในสิ่งที่เกิดขึ้นได้แล้ว
‪ได้ค่ะ
‪แต่ยายต้องดื่มชานั่นให้หนู
‪(ตลอดชีวิตที่ยาวนานของคุณ)
‪(คุณจะเปลี่ยนแปลง)
‪(จากออลลี่ - แต่งกลอนใหม่เหรอ)
‪- ฝันดีค่ะ ยาย ‪- ฝันดีจ้ะ
‪(จากออลลี่ - เมินฉันตลอดไปไม่ได้หรอก)
‪นี่ แจสมิน
‪(นังบ้า)
‪แกชื่ออะไร
‪ฉันถามว่า "แกชื่ออะไร"
‪ยายคะ
‪ยายเดินละเมออีกแล้ว
‪เพิ่งเคยเจอแบบนี้แฮะ
‪ยายคะ
‪นี่
‪ยายคะ ตื่นเถอะ
‪ยายเดินละเมออีกแล้วค่ะ
‪จริงเหรอ
‪เราเว้นพิธีตอนเช้าพรุ่งนี้แล้วกันนะคะ
‪(งานไว้อาลัยแจ็คสัน เพซ)
‪(พิธีรำลึกถึงที่จัดขึ้นพิเศษ)
‪เคเล็บต้องอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้แน่
‪ฉันว่าเขาจ้างใครสักคนละ
‪เพราะด้วยความเคารพคนตายอย่างสุดซึ้งนะ
‪แต่ฉันดูสารคดีอาชญากรรมมาเยอะ
‪และนี่ก็เห็นได้ชัดว่าไตร่ตรองไว้ล่วงหน้า
‪ว่าไหม
‪นี่ คิดว่าใครที่…
‪มาร์คัส
‪(ป่วยจะตายอยู่แล้วเนี่ย ‪เธอทำพิธีคนเดียวได้ไหม)
‪- พูดจริงนะ หยุดเลย ‪- อะไร
‪- ฉันรู้ว่านายไม่ได้ป่วย ‪- เธอพูดเรื่องอะไร
‪เพราะฉันเพิ่งคุยกับนายที่นี่ไง
‪เมื่อกี้นายอยู่ที่นี่
‪บางเผ่าพันธุ์ก็มีไอคิวสูงกว่าเผ่าพันธุ์อื่น
‪มันเป็นวิทยาศาสตร์พื้นฐาน เช็กดูได้เลย
‪มาร์คัส เดี๋ยวโทรหาใหม่นะ
‪ทว่านักวิชาการลิเบอร์ร่านเหล่านี้…
‪ที่เอาแต่ป่าวประกาศตนว่าเป็น…
‪ผู้ปกป้องวิทยาศาสตร์
‪จู่ๆ ก็เริ่มแหกปากร้องว่า "นี่เป็นข่าวปลอม!"
‪ทั้งที่สิ่งที่เรากำลังทำคือนำเสนอ ‪ข้อเท็จจริงทางวิทยาศาสตร์ล้วนๆ
‪ไหงเป็นงั้น
‪เพราะเสรีนิยมพวกนี้บูชาแท่นพิธี
‪แห่งความเท่าเทียมและความหลากหลายไงล่ะ
‪ซึ่งแปลว่าเหล่าผู้อ่อนไหวราวเกล็ดหิมะทุกคน
‪ต้องเป็นเหมือนกันหมด ‪และไม่อาจมีความแตกต่างได้เลย
‪พระเจ้า…
‪มันทำให้คุณสงสัยว่ามี…
‪- คนอเมริกันผิวขาว ‪- ฟังนะ
‪- ดีๆ กี่คนจะถูกสังเวย ‪- นี่ ฉันไม่รู้ว่าใคร…
‪- กว่าที่เราจะรู้ว่าพระราชา… ‪- นี่มันเรื่องอะไร
‪โอเค ฉันอาจอัดพอดแคสต์ไปตอนเดียว
‪แต่ไม่ควรมีใคร…
‪- พวกเขาอยากทำ… ‪- ฉันโพสต์แบบไม่ระบุชื่อนะ
‪มันเหมือนการเสียดสีไง รู้นะ
‪ก็แค่เรื่องโง่ๆ ฉันก็แค่ล้อเลียนพวกเวรนั่น
‪ฉันเป็นนักสัจนิยมทางเชื้อชาติ
‪ฟังที่ฉันพูด ไม่ใช่ไปฟังความคิด ‪ของพวกผีดิบสังคมนิยม
‪ฉันไม่ได้กำลังต่อว่าเชื้อชาติอื่น
‪ฉันแค่บอกว่าพวกเขาไม่ได้ฉลาดเท่าเรา
‪ชอบจังที่นานๆ ทีคุณสวมสีเหลือง
‪มันควรเปิดแล้วนี่นา
‪แต่ละชาติพันธุ์ต่างก็มีจุดแข็งและจุดอ่อน
‪ความจริงคือสำหรับนักรบคีย์บอร์ดเหล่านี้
‪สิ่งที่พวกเขาต้องการคือทำลายสังคมคนขาว
‪สำหรับพวกเขา ถ้าคุณเป็นคนขาว
‪คุณก็คือศัตรู
‪คุณมีความผิด
‪นั่นทำให้คุณสงสัยว่ามีชาวอเมริกันผิวขาวดีๆ กี่คน
‪จะถูกสังเวยที่แท่นบูชานั้น
‪ก่อนที่เราจะรู้ว่าเรากำลังโดนหลอก
‪ฉันขอโทษ โอเคไหม ขอโทษ!
‪คุณไม่ต้องใช้วิกิพีเดียเพื่อหาคำตอบหรอก ‪มันอยู่ในประวัติศาสตร์
‪แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เรา "เหนือกว่า"…
‪เผ่าพันธุ์ทั้งหมดโดยทั่วไป
‪- เก้าหนึ่งหนึ่ง มีเหตุฉุกเฉินอะไรคะ ‪- ค่ะ ฆาตกรอยู่ที่นี่
‪เขาสวมหน้ากากที่เป็นหน้าของฉัน
‪และใช้มีดบังคับให้ฉันอัดคำพูด ‪สร้างความเกลียดชัง…
‪ไม่เหมือนคนหัวก้าวหน้าที่จะโต้เถียง
‪ว่าแม้แต่ตัวอ่อนในครรภ์ที่ถูกทำแท้ง ‪ก็มีคุณสมบัติลงแข่งโอลิมปิก
‪เอาไว้ใช้ทำอะไรสักอย่างได้นะ
‪- สวัสดีค่ะ บาทหลวง ‪- ขอโทษที
‪ไม่เป็นไรค่ะ
‪ไม่เป็นไรเลย
‪- สุดท้ายแล้ว ตัวเลือกเดียวที่ฉันเห็น… ‪- นี่มันอะไร
‪ก่อตั้งชุมชนคนผิวขาวของเราขึ้นมา
‪ระบบโรงเรียนคนผิวขาวของเรา
‪นั่นเหมือนฝันเลยใช่ไหม
‪- คุณพระ ‪- เด็กผิวขาวได้ฉลอง…
‪ผิวขาวๆ อันงดงามที่พระเจ้ามอบให้
‪ขอให้วางใจ เรากำลังติดตามทุกเบาะแส
‪ทำงานทั้งวันทั้งคืนเพื่อไขอาชญากรรมเหล่านี้
‪ซึ่งเป็นเหตุผลที่เราออกเคอร์ฟิว ‪ทั่วเมืองตอนสองทุ่ม
‪เพื่อป้องกันไว้ก่อนเท่านั้น แต่สิ่งหนึ่งที่ชัดเจน
‪ฆาตกรหรือกลุ่มฆาตกรดูเหมือนมีเจตนา
‪เปิดโปงข้อมูลส่วนตัว
‪ของเหยื่อของเขา หรือเธอ หรือพวกเขา
‪และเพราะเหยื่อทั้งสองเป็นเด็กม.หก ‪โรงเรียนออสบอร์น…
‪เราเลยจะเริ่มการสืบหาที่นั่น
‪มีข่าวลือให้ทั่วว่าฆาตกร…
‪สวมหน้ากากเป็นหน้าของเหยื่อ
‪หรือมีกล้อง
‪เราจะมุ่งเน้นไปที่สิ่งที่เรารู้
‪(มาคานี่ ยัง)
‪(มาคานี่ ซอนวู)
‪ว่าไง
‪- อย่าเดินหนีนะ! ‪- ดีใจไหมที่ย้ายมาที่นี่
‪- ให้ฉันเข้าไป! ‪- ว่าไงนะ
‪- ผมคุยโทรศัพท์อยู่! ‪- แกล็อกประตูเหรอ
‪ให้ตาย ฉันจะทำยังไงกับแกดีเนี่ย
‪- โทษที แม่ฉันแค่… ‪- ฉันรู้
‪นายไม่ต้องขอโทษหรอก
‪รู้ไหม เธอโชคดีมากเลยที่ไม่ได้อยู่กับพ่อแม่
‪โอเคไหมเนี่ย
‪โอเคอยู่ ฉันแค่… ฉันเป็นหวัดน่ะ
‪กินยาแก้หวัดมาสักพักแล้ว
‪ฟังนะ ฉันรู้ว่านี่ฟังดูเห็นแก่ตัว
‪แต่ฉันมีชีวิตปกติที่ไม่มีใครถูกฆ่า
‪ได้มีแฟน ได้ไปมหาลัย ‪ได้ออกแบบเกมไม่ได้หรือไง
‪มันงี่เง่านักเหรอ
‪งี่เง่าสินะ เธอไม่ต้องสนใจฉันก็ได้
‪นายเอาแต่โทรหาฉันนะ โร ‪ทั้งที่ฉันรู้ว่านายอยากโทรหาอเล็กซ์
‪ฉันคงกลัวมั้ง
‪นายปกปิดมันได้ดีเลย
‪แต่ฉันว่าเราคงปกปิดอะไรไม่ได้อีกแล้วว่าไหม
‪(ฮาวายทริบูน - วัยรุ่นท้องถิ่นถูกจับกุม)
‪(ฮาวายเอียนทริบูน - สาววัยรุ่นถูกจับ)
‪คิดว่าตำรวจถามอะไร
‪ถ้าเธอผิวขาวก็คง "รายการทีวีมีอะไรน่าดู" ‪ถ้าผิวสีก็ "เธอฆ่าทำไม"
‪ใช่ ส่วนสูทนี่ก็ใส่แล้วคันชะมัด
‪คิดว่าตอนนี้ฆาตกรอยู่ในห้องนี้ไหม
‪ไม่รู้สิ
‪ปวดหัวเลยเนี่ย นี่มันไม่สมเหตุสมผลเลยว่าไหม
‪แบบว่าฆาตกรจะตามฆ่าเคที่ทำไม
‪เพราะเคที่กับแจ็คสันต่างมีความลับไง
‪นี่ ดูภาษากายเขาสิ
‪- ดูหน้าเขาสิ ‪- เขากำลังจับปาก
‪ไม่ยอมสบตาด้วย
‪เป็นท่าทางสองในสิบอันดับต้นๆ ‪ที่บอกว่าบางคนกำลังตอแหล
‪นายเห็นทุกอย่างเลยเนอะ โร
‪มันก็เหนื่อยเอาการเลย
‪รู้ไหม เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นตลอดเวลา
‪พวกนักฟุตบอลได้รับความเสียหายทางสมอง ‪แล้วก็เริ่มไล่แทงผู้คน
‪มันแบบ… เกิดขึ้นจริง
‪รู้นะว่าการเกลียดฟุตบอลเป็นความคิดที่เกร่อ ‪เหมือนการชอบเล่นฟุตบอล
‪- พวกนั้นไม่ได้แย่ที่สุดหรอก ‪- พวกเขาทำตัวแย่สุดๆ กับนายนะ
‪พวกเขาสับสนน่ะ มันต่างกัน
‪พวกนายมองผิดด้านของโต๊ะแล้ว
‪- นายอำเภอเหรอ ‪- ฮัลโหล
‪เดือนหน้ามีการลงคะแนนเสียง ‪เพื่อยุบกรมตำรวจ
‪- ถูกกฎหมายเหรอ ‪- แล้วแทนที่ด้วยบริษัทรักษาความปลอดภัย
‪แต่ไม่เป็นแบบนั้นหรอก ‪ถ้าเขาไขคดีฆาตกรรมสำเร็จ
‪และที่ว่าไขสำเร็จก็คือ ‪โทษใครสักคนที่ไม่ใช่คนขาว
‪แล้วกลายเป็นฮีโร่ของชาวเมือง
‪อุ่นใจเลย
‪หรือไม่ก็อาจเป็นคนที่เห็นๆ กันอยู่
‪อดีตน่าเศร้า ไร้เพื่อน
‪พูดง่ายๆ ก็เราเลย
‪อะไรนะ ไม่หรอก
‪พวกนายก็แค่เป็นตัวของตัวเอง
‪นั่นคือสไตล์ของพวกนาย พวกนายไม่มีความลับ
‪เว้นแต่นายมีบางอย่างที่อยากบอกพวกเรา
‪แซคคาไรอาห์ แซนด์ฟอร์ด
‪ทนายของพ่อนายเพิ่งมาเรียกร้อง ‪สิทธิตามรัฐธรรมนูญให้
‪เพราะงั้นนายไปได้
‪- โคตรห่วยเลย ‪- เฮงซวยว่ะ!
‪แหงละ โชคดีชะมัด บ้าฉิบ
‪ออกมาก็ระวังตัวล่ะ เพื่อน
‪รักนะถึงได้เตือน
‪มีไอ้พวกบ้าคลั่งในเมืองนี้
‪หลับอย่างเป็นสุขไปกับเดฟ ‪อูเบอร์สุดเจ๋งและมีคนเดียวในเมืองนี้
‪เมื่อกี้หมายถึงนั่งหลับอย่างเป็นสุขในรถนะ ‪ใบปลิวไหม
‪(แซนด์ฟอร์ดแฟมิลี่ฟาร์มส์)
‪แล้วพวกนายล่ะ จะเข้าไปไหม
‪คือผมขับรถมาเอง เพราะงั้น…
‪พ่อ ผมขอโทษ
‪ฉันกำลังพยายามกำจัดตำรวจให้พ้นทาง ‪ในการเลือกตั้งครั้งหน้า
‪- ผมรู้ ‪- แต่แกกลับมาอยู่ที่นี่
‪ฉันไปสนามบินที่โอฮามา ‪ได้ครึ่งทางแล้วนะตอนที่…
‪ทุกคนมากันหมด เพื่อนผม…
‪เพื่อนเหรอ พวกนั้นไม่ใช่เพื่อนหรอก
‪พวกนั้นคือเศษเดนเหลือๆ ‪ตอนไม่มีใครอยากรู้จักแกแล้ว
‪กลิ่นกัญชาหึ่งเลย
‪ฉันเป็นศัตรูหมายเลขหนึ่งของตำรวจพวกนั้น
‪ซึ่งทำให้แกเป็นศัตรูหมายเลขสอง ‪แต่แกกลับบ้าบิ่น…
‪ไม่สิ ขอโทษที เป็นความโง่มหาโง่ต่างหาก
‪ที่สูบยาแล้วเดินตรงเข้าไปในถ้ำสิงโต
‪ไปขับรถกลับบ้านซะ
‪ให้คนล้างสีพ่นนั่นออกด้วย มันขายขี้หน้า
‪"ไง ออลลี่"
‪"ว่าไง มาคานี่
‪โทษที ฉันกำลังจ้อง ‪ฉันไม่มีอะไรทำจนกว่าพี่จะออกกะ"
‪"ฉันเข้าใจ ออลลี่ ก็มันห้ามใจยาก"
‪"ใช่ ถูกเผงเลย"
‪"นายตัดผมหรือเปล่า" ‪"ใช่ ตัดเองเลยด้วย"
‪"ทรงผมหล่อมาก ออลลี่
‪แล้วก็ขอโทษด้วยที่ฉันเมินนายตั้งแต่เปิดเทอม
‪- ฉัน…" ‪- เอาจริงงั้นเหรอ
‪ใช่ ฉันใช้กรรไกรตัดเองเลย
‪ฉันมีทฤษฎีละ
‪ฉันคิดว่าเธอชอบอยู่กับคนที่เหลวแหลกกว่าตัวเอง
‪มันทำให้เธอรู้สึกปกติ
‪แต่แล้วก็หมดหน้าร้อน โรงเรียนเปิด
‪เธอเลยต้องกลับไปแกล้งทำว่าตัวเองปกติ
‪ซึ่งเธอไม่ใช่
‪ถือเป็นคำชมนะ
‪และการถูกใครเห็นว่าอยู่กับฉัน ‪จะทำลายภาพลักษณ์นั้น
‪นายคิดทฤษฎีนั้นเอง
‪หรือว่าเพิ่งเคยดูหนังเรื่องวัยรุ่นสุดเหวี่ยงล่ะ
‪นี่ น้องชาย
‪เห็นใครเอาปืนช็อตไฟฟ้าฉันไปไหม
‪ไม่เห็น
‪โอเค
‪มาคานี่ ยัง
‪มันเขียนว่าเธอย้ายมาตอนม.ห้าจาก…
‪คาเมฮาเมีย
‪ฉันออกเสียงถูกไหม
‪มีเหตุผลที่ย้ายมาไหม
‪ไม่ค่ะ คือ…
‪เธอไม่มีความสัมพันธ์กับแจ็คสันหรือเคที่ใช่ไหม
‪ไม่เคยทะเลาะกัน หรือเคยเห็น ‪พวกเขาทะเลาะกับใครเลยเหรอ
‪ไม่ค่ะ
‪เธอดูเครียดๆ นะ
‪ฟังนะ มันก็เห็นชัดอยู่
‪เธอเป็นเด็กดี
‪ตั้งใจทำงาน
‪การเป็นคนสมบูรณ์แบบมันกดดันมาก ‪ฉันแน่ใจเรื่องนั้น
‪แต่…
‪เธอบอกว่าไม่รู้จักเคที่ใช่ไหม
‪เพื่อนรักหลายคนของเคที่ก็รู้สึกแบบนั้น
‪พวกนั้นไม่รู้จักเด็กนั่นเลย
‪ก็ตลกดีที่บางครั้งการเป็นตัวเอง…
‪ในหมู่คนแปลกหน้ามันง่ายกว่ากับเพื่อนตัวเอง
‪ฉันควรจดนั่นหน่อยแล้ว
‪เธอไปได้
‪ขอบใจ "ก็ตลกดีที่…"
‪- ไปจากที่นี่กันเถอะ ‪- มีเคอร์ฟิวนะ
‪อยากคุยเรื่องอะไรหรือเปล่า
‪ทำแบบที่เราทำกันตลอดก็พอ
‪(หาดโอมาฮา เนแบรสก้า)
‪ตรงนี้เหรอ
‪นายเป็นคนเดียวที่ยอมให้ฉันหายตัวไป
‪ฉันคิดถึงสิ่งนี้
‪พระเจ้า!
‪อะไรวะ
‪แรนดัลล์ ไบรซ์นี่นา
‪เพื่อนของเมค่อนเหรอ
‪บ้าอะไรเนี่ย
‪ไปกันเลย!
‪ให้ตาย
‪ดูเหมือนแซคจะเป็นคนถัดไปที่ถูกฆ่า
‪โดยพ่อของเขานะ
‪(ปาร์ตี้ "ความลับ")
‪(บุกปราสาทแซนด์ฟอร์ดตอนราชาไม่อยู่)
‪งั้นไปปาร์ตี้กัน
‪ดื่มได้แต่อย่าขับนะ เดี๋ยวฉันขับให้เอง ฉันเดฟ
‪เจ๋ง เอานี่หน่อยไหม
‪ใบปลิวน่ะ เดี๋ยวขับไปส่งบ้านให้เอง
‪หรือที่ไหนก็ได้ที่อยากไปเลย ไม่สนหรอก
‪อย่าเมาแล้วขับแล้วกัน เมาแล้วเรียกเดฟ
‪เอาใบปลิวไปสิ
‪โอบกอดความเยาว์วัยไว้ สนุกกับมัน
‪รู้นะว่าจะหาเดฟได้ยังไง ดาวน์โหลดแอปนั่นเลย
‪เรียกรถครั้งแรกลดสิบเหรียญ อาจมีขึ้นราคานะ
‪ได้เลย
‪ไม่เป็นไร
‪ปาร์ตี้ดูน่าสนุก
‪พวกเขาจ้างคนผิดกฎหมาย ‪ให้มาทำงานในโรงฆ่าสัตว์
‪แล้วก็ชักดาบ!
‪ฉันโพสต์รูปจู๋ลงเน็ต!
‪ฉันกินอาหารขยะตลอดแต่น้ำหนักไม่เคยขึ้น
‪แล้วคนก็ดันเกลียดฉันเพราะเรื่องนี้
‪ความลับของเธอคือเธอไร้ที่ติเหรอ ไปตายไป
‪ฉันมีช่องยูทูบไว้หัดร้องโอเปร่าละ
‪พระเจ้า ฉันรู้
‪- เธอเหรอที่ดูฉัน ‪- ใช่เลย
‪ปีที่แล้วฉันแท้งลูกแหละ
‪เดี๋ยว นี่เรากำลังบอกความลับจริงๆ กันเหรอ
‪ปาร์ตี้ความลับ
‪มาพอดีเลย!
‪พระเจ้า! มานี่มา!
‪ฉันดันชอบญาติตัวเองละ
‪โรดริโก้ เขยิบหน่อย นี่เครื่องดื่ม ดื่มเลย
‪รู้ไหม ฉันบังเอิญขับรถชน ‪คนโบกรถแล้วเอาศพเขาไปทิ้ง
‪ในทะเลละ แย่ไหม เพราะฉันบอกไม่ถูกเลย
‪เดี๋ยวนะ โทษที แต่ทุกคนกำลัง ‪เล่าความลับให้กันฟังเหรอ
‪อัจฉริยะว่าไหม
‪ด้วยการยอมรับต่อหน้าสาธารณะ ‪ในเรื่องที่ฆาตกรจะใช้เล่นงานเรา
‪เราก็พรากอาวุธเดียวของเขา
‪เว้นแต่เมื่อมันเป็นมีด
‪ไม่มีทางที่พ่อนายยอมให้ทำแบบนี้แน่
‪น่าเศร้าที่สกิปเปอร์กำลังเดินทาง ‪ไปล่าสัตว์ที่ซาฟารี
‪ที่เขาไม่อยากพลาด
‪มีอะไรให้เราช่วยไหม
‪นายนั่นแหละ
‪แต่งดำทั้งตัวสไตล์นักกราดยิงในโรงเรียน ‪นายเอาแต่มองพวกเราอยู่ได้
‪นายมีความลับไหม
‪อยากปลดเปลื้องหน่อยไหม ‪หรือแค่จะทำตัวด้อมๆ มองๆ แบบพวกพิลึก
‪นี่ เพื่อน ทุกคนรู้ว่านายเป็นพวกต่อต้านสังคม!
‪เพื่อน!
‪พระเจ้า เมื่อกี้ใจร้ายมากเลย
‪เปล่า ไม่เลย
‪ฉันอาจมีคำสารภาพของจริงละ
‪(นาซ่า)
‪ฉันได้เข้าแล้ว
‪- ว่าไงนะ ‪- คุณพระ เธอได้เข้า
‪- สุดยอด ‪- โอ้ พระเจ้า ไม่มีทาง!
‪- อย่าทำฉันร้องไห้เชียว ‪- ได้ๆ
‪โอเค ได้เลย โอเคๆ
‪ฉันมีความลับละ
‪เหรอ นึกว่าเราเป็นพวกเดียวที่ไม่มีความลับ
‪ฉันแอบชอบ…
‪เพราะนายน่ะโคตรตลกเลย
‪ในแบบที่ความถี่ต่ำสุดๆ
‪แต่ฉันได้ยิน แล้วก็รักมันด้วย
‪ให้ตาย นี่สนุกดีแฮะ เอาสิ โรดริโก้ ตานาย
‪นายมีความลับอะไร
‪เหมือนกัน
‪ว่าไงนะ
‪เดี๋ยวนะ จริงเหรอ
‪มาคานี่ล่ะ
‪ฉันแต่งกลอนแหละ
‪เดี๋ยวนะ จริงดิ ไม่มีทาง
‪ส่วนฉันจะเรียนไม่จบว่ะ
‪เอานี่ไปแต่งเป็นกลอนเป็นไง
‪"จดหมายนี้ขอแจ้งให้คุณทราบว่า ‪แซคคาไรอาห์ แซนด์ฟอร์ด ลูกชายคุณ…
‪กำลังเสี่ยงจะต้องซ้ำชั้น
‪เพราะจีพีเอของเขาคือหนึ่งจุดห่าเหว"
‪ใช่เลย แต่นั่นไม่ใช่ความลับจริงๆ หรอก
‪ความลับจริงๆ…
‪ฉิบหาย
‪ทุกคน! เย็นไว้!
‪สิ่งเดียวที่มันบรรจุอยู่ก็คือความหมาย
‪อะไรน่ะ ไม่!
‪- แซค! ‪- เพื่อน!
‪บ้าอะไรวะ
‪- เพื่อน! ‪- ไอ้บ้าเอ๊ย
‪ซึ่งนำฉันเข้าสู่งานหลักของค่ำคืนนี้
‪นายหัวเราะเยาะฉัน
‪ใช่
‪- นายล้อฉัน ‪- ใช่เลยว่ะ
‪นายพ่นสีรถฉัน
‪เออเว้ย เราทำเอง
‪ฉันเข้าใจ มันก็มีเหตุผลดี
‪พวกนายคิดว่าพ่อฉันคือตุ่มหนอง
‪ที่ปลอมตัวมาเป็นเสาหลักของชุมชน ‪ที่หวาดกลัวพระเจ้า
‪เขาซื้อที่ดินของครอบครัวพวกนาย ‪ด้วยเศษเงินกระจิริด
‪เพื่ออะไรล่ะ
‪เพื่อที่เขาจะได้ขยายอาณาจักร ‪สามหมื่นกว่าเอเคอร์แห่งความโสมม
‪- โคตรโสมมเลย! ‪- ใช่
‪แต่ถ้าฉันบอกพวกนาย
‪ว่าของสะสมของสกิปเปอร์ แซนด์ฟอร์ด ‪มียิ่งกว่าข้าวโพดล่ะ
‪อะไรน่ะ
‪และรวมถึงคอลเล็กชั่นที่ระลึกของพวกนาซี ‪ที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับสิบ…
‪ในอเมริกาเหนือด้วย
‪ไม่ไหวว่ะ
‪จำนวนของมากมายจนน่าตกใจ
‪ที่ฉันได้เอามาเปลี่ยน…
‪เป็นไปป์ มอระกู่ และบ้อง
‪โคตรเจ๋ง!
‪เพื่อน ไม่มีทาง!
‪- บ้าไปแล้ว ‪- ขอฉันดื่มอวยพรหน่อย
‪พวกคนรวยอันน้อยนิดกำลังเผาโลก ‪เพื่อให้พวกเขาอบอุ่นต่อไป
‪ฉันขอบอกว่า "ให้พวกเขามอดไหม้ไปด้วยกัน"
‪ใช่เลย!
‪ระหว่างนั้นเราก็ดูดกัญชา
‪เดี๋ยวๆ นาย…
‪นายพูดจริงใช่ไหม ไม่ใช่แค่พูดเล่นนะ
‪ฉันเป็นความลับของนายเหรอ
‪ต้องการอะไร
‪มันฝรั่งทอด
‪- รสเกลือกับน้ำส้มสายชูเหรอ ‪- ไปให้พ้น!
‪โทษที
‪เธอเป็นความลับของฉัน
‪ฉันเห็นนายนะ โร
‪เห็นมาตลอด
‪งั้นก็…
‪แล้วเจอนายกับพวกนั้นนะ
‪ได้เลย ขอบใจ
‪นายเพิ่งขอบใจฉันเหรอ
‪เปล่า
‪โทษที เมื่อกี้คงงี่เง่าน่าดู
‪ฝีมือนายเหรอ
‪ความลับของนายคือติดยาแก้ปวดเหรอ
‪ติดเฟนตานิลใช่ไหม
‪หมอนั่นเป็นไอ้ขี้ยาว่ะ
‪- โย่ เกิดอะไรขึ้น ‪- ใครมันปิดไฟบ้านฉันวะ
‪ไฟดับเหรอ
‪อเล็กซ์!
‪โรดริโก้!
‪โรดริโก้ เราอยู่ทางนี้!
‪พวกเธออยู่ไหน
‪แซค เกิดอะไรขึ้นวะ
‪เวรแล้ว มีใครไม่รู้สวมหน้ากากหน้าโรดริโก้
‪ฆาตกรอยู่ในนี้!
‪อเล็กซ์!
‪มันแค่ทำให้ฉันมึนๆ ฉันจะได้ไม่คิดมาก!
‪เพราะฉันคิดมากตลอด!
‪โรดริโก้!
‪อเล็กซ์!
‪โรดริโก้!
‪ฉันเห็นเขา!
‪ช่วยฉันด้วย!
‪ช่วยด้วย!
‪พระเจ้า!
‪เวรเอ๊ย!
‪ทุกคน มาเร็ว ต้องไปแล้ว!
‪(โรงเรียนปิดตลอดเดือนตุลาคม)
‪(จากออลลี่ - ฉันอยู่ตรงนี้ถ้าเธอต้องการ)
‪คืนนี้ทีมวอมปัส แคตส์มีแข่งนัดแรก ‪ในรอบสามสัปดาห์
‪ออกมาไว้อาลัยการจากไปของผู้เป็นที่รัก ‪ด้วยความภาคภูมิใจแบบออสบอร์นกัน
‪เจ้าหน้าที่ตำรวจจะคอยดูแลเพื่อให้แน่ใจว่า ‪ทุกคนจะปลอดภัยระหว่างเข้าร่วมงาน
‪ฉันว่าทุกคนคงทำใจกันได้แล้ว
‪พวกเธอจะมาดูการแข่งใช่ไหม
‪เสียใจด้วยเรื่องเพื่อนพวกเธอ
‪ก็แค่รูปที่ฉันวาดเพื่อเป็นเกียรติแก่เขาน่ะ
‪จะไม่พูดอะไรเรื่องเจ้านี่หน่อยเหรอ
‪ฉันเลิกพูดว่าคิดว่าใครทำแล้ว
‪ฉันรู้ว่าใครทำ
‪(ไอ้ฆาตกร)
‪ตอนนี้ทุกคนก็รู้เหมือนกัน
‪ทำไมมาพูดปกป้องเขาตอนนี้
‪เปล่านะ ก็แค่…
‪นึกภาพสิว่าถ้าเป็นเธอ หรือดี ‪หรือแซคที่คนอื่นกระซิบกระซาบถึง
‪มาคานี่ เธอก็อยู่ที่ปาร์ตี้!
‪ฉันด่าเขา เขาได้ยิน!
‪แล้วโรดริโก้ก็พูดแย่ๆ ‪แล้วภายในหนึ่งชั่วโมง โรดริโก้ก็…
‪ฉันได้ยินแล้ว โอเคไหม
‪ฉันไม่รู้เธออยากให้ฉันพูดอะไร ‪ถ้ามั่นใจนักก็โทรแจ้งตำรวจเลย
‪ตำรวจบอกว่าเธอไม่มีหลักฐาน
‪- เพราะเธอไม่มีไง ‪- เพราะพี่เขาเป็นรองสารวัตรต่างหาก!
‪ฆาตกรใช้ปืนช็อตไฟฟ้านะยะ
‪ใครล่ะที่ใช้ปืนช็อตไฟฟ้า ตำรวจไง
‪แล้วใครที่อยู่บ้านกับตำรวจ
‪ทำให้เขาเช็กประวัติของทุกคนในเมืองนี้ได้ ‪รวมทั้งพวกเราด้วย
‪พอดแคสต์ของเคที่เป็นแบบไม่ระบุชื่อนะ
‪เดาซิว่าใครขอบันทึกการเชื่อมต่อจาก ‪ผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ตได้ ตำรวจไง
‪มาคานี่ เธอไม่ได้โตที่นี่
‪เขาเป็นเด็กมีปัญหาของจริงเลย
‪เธอรู้บ้างไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับพ่อแม่เขา
‪เจ๋งเลย เคเล็บ!
‪ดูทีมฟุตบอลสิ ทุกคนมีความสุข
‪ทีนี้ล่ะมาชอบพวกเกย์ตอนพวกเขาทำให้ทีมชนะ
‪ต้องเกลียดไปหมดทุกคนเลยใช่ไหม
‪(จากออลลี่ - ฉันขอเจอเธอได้ไหม)
‪บอกมานะว่าหลานไม่ได้ลืม
‪ค่ะ คลินิกนอนหลับอะไรนั่น
‪หลานรัก ยายไม่อยากให้หลานอยู่ที่นี่คนเดียว
‪หลานบอกแล้วว่าจะไปค้าง ‪บ้านอเล็กซานดร้าคืนพรุ่งนี้
‪ค่ะ ที่จริงหนูเพิ่งส่งข้อความบอกเธอเลย
‪ภูมิใจในตัวยายนะ
‪เป็นสิ่งที่ยายต้องทำเพื่อเอาไอ้กระดิ่งบ้านั่น ‪ออกจากหน้าประตู
‪นายโผล่มาเองเลย
‪ฉันอยากพาเธอไปมหาสมุทรน่ะ
‪ฉันว่ามันไกลเป็นพันไมล์ได้
‪ไม่ใช่มหาสมุทรที่ฉันกำลังคิดถึง
‪ใครเขาสูบบุหรี่กันอีก
‪มันเจ๋งดีที่ได้แกล้งทำเป็นว่า ‪เราควบคุมวิธีตายของตัวเองได้
‪(ทรัพย์สินของแซนด์ฟอร์ดแฟมิลี่ฟาร์มส์)
‪นึกว่านายจะพาฉันไปชายหาดซะอีก
‪เปล่า มหาสมุทร
‪อย่าห่วง รถนี่ก็แค่เศษเหล็ก
‪- โอเคนะ ‪- อือฮึ
‪ก็ไม่เชิงเป็นแปซิฟิกแต่…
‪ก็ทุ่งนั่นแหละ
‪"ปล่อยให้มันถูกลืม
‪ดังที่ดอกไม้ถูกหลงลืม
‪หลงลืมดังเปลวไฟที่ครั้งหนึ่ง ‪เคยเป็นริ้วทองร้องรำพัน
‪ให้มันถูกหลงลืมไปตลอดกาล
‪เวลาคือเพื่อนผู้แสนดี
‪นางจะทำให้เราแก่เฒ่า"
‪แต่งไว้เมื่อไร
‪อย่าปิดกั้นฉันอีกนะ
‪อยู่นี่เถอะ
‪อยู่แบบนี้
‪- ดีนะที่ฉันรู้ว่านายไม่อันตราย ‪- ฉันไม่เคยพูดแบบนั้น
‪นั่นอาจเป็นเหตุผลที่ฉันพาเธอ ‪ออกมาที่นี่ตั้งแต่แรกก็ได้
‪ที่ที่ไม่มีใครหาเราเจอ
‪งั้นนายต้องรู้ความลับของฉันก่อน
‪คิดว่าฉันไม่รู้เหรอ
‪ที่จริงฉันคิดว่าเธอชอบความลับละ
‪เธอยังไม่ยอมบอกเรื่องของฉันให้ใครรู้
‪ให้ตายชักสิ
‪เขาเอาแต่โทรหาฉันไม่เลิก ฉันเลยต้อง…
‪- ได้สิ ‪- โอเค โทษที
‪ว่าไง ต้องการอะไร
‪ไม่ไกลหรอกน่า
‪ใช่
‪ไม่รู้สิ เร็วๆ นี้มั้ง
‪โอเค
‪บาย
‪เขาต้องรู้ให้ได้ตลอดเลยว่าฉันอยู่ที่ไหน
‪- แล้วได้บอกเขาไหม ‪- ไม่บอกหรอก
‪ยังคิดว่าตัวเองเป็นพ่อให้ฉันได้อยู่มั้ง
‪นายไม่เคยพูดถึงพวกเขาเลย
‪พ่อแม่นาย
‪เกิดอะไรขึ้น
‪โทษที
‪เรากลับกันเถอะ
‪พวกเขาขับรถชนต้นไม้
‪พ่อฉันเป็นคนขับ
‪พ่อตายคาที่
‪ส่วนแม่ตายที่โรงพยาบาลวันถัดมา
‪พวกเขาเป็นพวกขี้เมาน่ะ
‪เมาตลอดแหละ แต่เหมือนมีคนตั้งใจ ‪ไม่บันทึกข้อมูลส่วนนั้นไว้
‪คงทำให้มันเป็นตำนานที่สนุกปากกว่ามั้ง ‪เวลาที่กลายเป็น…
‪การฆ่าตัวตายสองศพแสนสะเทือนใจ ‪เพราะลูกมีปัญหาด้านพฤติกรรม
‪รู้ไหม ฉันแค่คิดว่าเวลาที่เกิดเรื่องเลวร้ายขึ้น
‪คนต้องการใครสักคนให้กล่าวโทษ
‪อาจไม่มีใครเข้าใจเรื่องนี้ดีไปกว่าเธอ
‪กลอนพวกนั้นหมายถึงเรื่องนี้นี่
‪ใช่ไหม
‪ว่าไงนะ
‪ถูกกล่าวโทษ
‪นี่นายเช็กประวัติฉันเหรอ
‪มาคานี่
‪มาคานี่ เดี๋ยว หยุดก่อน!
‪มาคานี่!
‪มาคานี่ ซอนวู!
‪ฉันรู้เรื่องเธอ
‪ฉันรู้ว่าเธอเป็นใคร
‪เธอจะทำอะไร โบกรถงั้นเหรอ
‪โลกทำให้เธอผิดหวังเหรอ
‪จะคุยก็ได้นะ
‪ฉันไม่ตัดสินเธอหรอก
‪ฉันมันก็แค่ผู้สังเกตการณ์พฤติกรรมมนุษย์
‪ถ้าอยู่กันสองต่อสองบนรถ ‪เธอจะมองออกทันทีว่าพวกเขาเป็นใคร
‪ยิ่งตอนพวกเขาคิดว่าเธอทำงาน ‪ให้พวกเขาแล้วด้วย
‪อย่างยัยเด็กที่ทำงานในโบสถ์ที่ถูกจับแขวน
‪บอกได้เลยว่ายัยนั่นเป็นพวก ‪พูดจาหน้าอย่างหลังอย่าง
‪เป็นนังตัวแสบของแท้เลย
‪ขอให้ไปสู่สุคติด้วย
‪แถมซ่อนมันไว้ไม่เก่งด้วย
‪ไม่เหมือนเธอ
‪เธอเป็นเด็กดีใช่ไหมล่ะ
‪ใช่สินะ
‪ดีตลอดแหละเวลามีเด็กสาวดีๆ บนรถ
‪เธออยู่บ้านคนเดียวเหรอ
‪เปล่า พ่อแม่ฉันแค่เข้านอนเร็วน่ะ
‪- ห้าดาวเลย ขอบคุณนะ เดฟ ไว้เจอกัน ‪- ได้เลย
‪ไว้เจอกัน
‪ยายเหรอคะ
‪ไม่มีวันไหนที่ฉันไม่เกลียดตัวเอง ‪ที่ทำแบบนั้นเลยค่ะ ศาลที่เคารพ
‪ถ้าฉันสลับที่ได้
‪แล้วเป็นคนที่ล้มใส่กองไฟแทน ฉันก็จะทำ
‪ออลลี่เหรอ
‪(ทริบูนเฮรัลด์ - นักเรียนถูกจับ ‪ในเหตุการณ์กองไฟบนชายหาด)
‪ไม่นะ!
‪ไม่!
‪มาคานี่!
‪ฉันอยู่บ้านเธอแล้วค่ะ มาคานี่
‪ยายเธอโทรมา เธอเป็น… พระเจ้า!
‪เพื่อนฉันถูกทำร้าย บ้านเลขที่ 1412 ‪ถนนเพรสคอตต์ รีบมานะ!
‪- กำลังส่งรถลาดตระเวนไปแล้ว ‪- เป็นออลลี่!
‪เธอคิดถูก
‪ทุกคนจะรู้
‪ทุกคนจะรู้กันหมด
‪รู้อะไร
‪ไงจ๊ะ หลานรัก
‪อะไร
‪เขาอยู่ที่นั่น
‪ยายคะ เขาอยู่ที่นั่น
‪ตำรวจจับตัวเขาได้แล้วจ้ะ
‪- ตำรวจเจอเขาแล้ว ‪- เธอปลอดภัยแล้ว
‪ไม่เป็นไรแล้ว
‪หลานไม่เป็นไรแล้ว
‪เราอยู่ที่นี่แล้ว
‪เขาส่งข้อความหาทุกคนหรือเปล่า
‪ฉันหยุดอ่านก่อนนะ
‪คิดว่าเธออาจอยากให้เรารู้เรื่อง…
‪จากปากเธอเอง
‪ยายจะไปซื้อกาแฟนะ
‪จะได้ให้เวลาหลานหน่อย
‪ลืมตาได้แล้ว
‪โอเค อีพวกบ้า พวกแกคิดว่า…
‪ตัวเองมีของให้ชนะระดับรัฐใช่ไหม
‪เพราะฉันแม่งไม่เห็นอะไรเลย
‪แกชื่ออะไรยะ นังบ้า
‪เดี๋ยวนะ คนพวกนี้ลักพาตัวเธอเหรอ
‪พวกนี้เพื่อนเธอเหรอ
‪บางครั้งก็เป็นเพื่อน ไม่รู้สิ
‪พวกเขาเป็นรุ่นพี่ ‪ฉันเพิ่งได้เข้าทีมตัวแทนครั้งแรก
‪- ทีมตัวแทนอะไร ‪- เธอเล่นกีฬาเหรอ
‪แกหิวหรือเปล่า อีบ้า
‪นังวัว!
‪ดื่มเข้าไป อีพวกเวร!
‪พวกนั้นรับน้องเรา
‪- พยายามทำให้เราแตกคอกันเอง ‪- แกทำได้ดีกว่านั้น!
‪- จนเราคิดอะไรไม่ออก ‪- รสชาติเป็นยังไงบ้าง มาคานี่
‪นี่ แจสมิน
‪ฉันแค่…
‪ผลัก
‪แจสมินรอดตาย แต่ก็มีแผลไฟไหม้
‪ใบหน้าเธอ…
‪ฉันถูกตั้งข้อหาและถูกดำเนินคดี
‪ถึงฉันจะพ้นโทษมาแล้ว ฉันยังได้รับคำขู่…
‪ทุกวันเลย
‪พ่อแม่ฉันโทษกันเอง
‪แต่พวกเขาก็มองหาเหตุผลให้เลิกกันอยู่แล้ว
‪ฉันละอายใจในตัวเองสุดๆ
‪ก็เลยย้ายมาที่นี่
‪ใช้นามสกุลเดิมของแม่และ…
‪พยายามกลายเป็นคนอื่น
‪เธอเป็นคนอื่นแล้ว
‪ฉันไม่เคยเจอคนที่เธอกำลังพูดถึง
‪เธอเอาโดนัทมาให้ฉัน ‪เพราะเธอรู้ว่ามันช่วยปลอบใจฉันได้
‪เธอตรวจทานเรียงความให้ฉัน
‪เธอยืนหยัดเพื่อฉันต่อหน้าทุกคน
‪นั่นแหละตัวตนของเธอ
‪เธอเลือกจะไม่ตัดสินโอลิเวอร์ ลาร์สสัน ‪เพราะว่าไม่มีหลักฐาน
‪และเขาเป็นฆาตกรด้วย
‪ใช่ เธอให้ไอ้ฆาตกรเฮงซวยนั่น ‪มีโอกาสพิสูจน์ว่าเขาเป็นคนดี
‪แด่การไม่มีความลับระหว่างเพื่อน
‪นี่โรงพยาบาลนะ แซค ‪รอให้พาเธอกลับบ้านก่อน!
‪ฉันไม่ได้บอกว่าเราต้องสูบมัน
‪มันเป็นสัญลักษณ์
‪ฉันกอดคนไม่เก่งน่ะ
‪มานี่เลย
‪เคอาร์ดีวายนิวส์เพิ่งทราบว่า ‪นายอำเภอสโลนเคาน์ตี้…
‪ได้เข้าทำการจับกุมแล้ว
‪ตอนนี้ผู้ต้องสงสัยโอลิเวอร์ ลาร์สสัน ‪อยู่ในการควบคุมตัว
‪ความรู้สึกสงบสุขได้กลับคืนสู่ ‪เมืองเล็กๆ ในเนบราสก้าแห่งนี้
‪เมืองมีแผนที่จะก้าวต่อไป ‪ด้วยการจัดเทศกาลข้าวโพดในอเมริกา…
‪(แจสมิน)
‪ในปีนี้ ควรมีการเฉลิมฉลอง ‪เทศกาลเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วง
‪ผู้คนที่นี่มีสิทธิ์ที่จะรู้สึกปลอดภัย ได้รับการปกป้อง
‪และกองกำลังตำรวจน้อยๆ ของเรา…
‪พวกเขาเป็นคนดี แต่น่าเศร้าที่มีกำลังคนไม่พอ
‪เพราะเหตุนั้นแซนด์ฟอร์ดแฟมิลี่ฟาร์มส์ ‪จึงก้าวเข้ามา
‪เราจ้างบริษัทรักษาความปลอดภัย
‪ไม่คิดเงิน
‪ถือเป็นของขวัญเล็กๆ จากเรา
‪คนพวกนี้มาที่นี่แล้ว
‪ผู้คนสามารถสนุกสนานกับเทศกาลดีๆ แบบนี้ได้
‪ไม่มีอะไรทั้งนั้น
‪จะมาหยุดเมืองข้าวโพดที่น่าภาคภูมิใจนี้ ‪ไม่ให้ปลดเปลื้องเหตุการณ์จากอดีต
‪และทำให้คนในเมืองมีความสุข ‪สำหรับอีกปีดีๆ ที่กำลังจะมา
‪(งานข้าวโพดในอเมริกา ‪แซนด์ฟอร์ดแฟมิลี่ฟาร์มส์)
‪ใช่ แต่ฉันนึกว่าแซคจะไปรับเธอนี่
‪เวรแล้ว ฉันลืมบอกไป ‪พ่อเขาให้เขาดูแลเขาวงกตข้าวโพด
‪- เธอขึ้นรถบัสมาไม่ได้เหรอ ‪- บ้าจริง อเล็กซ์ รถเพิ่งออกเลย
‪ก็ได้ เดี๋ยวเราวกรถกลับ เราอยู่ไม่ไกลหรอก
‪- เธอรอคนเดียวได้นะ ‪- ได้ ฉันจะรอ
‪(จากดาร์บี้ - ออลลี่ออกมาแล้ว ‪พี่ชายเขาปล่อยตัวเขา)
‪เก้าหนึ่งหนึ่ง มีเหตุฉุกเฉินอะไรครับ
‪ค่ะ ฉันอยู่ที่โรงเรียน ฉันชื่อมาคานี่ ยัง
‪โอเค บอกเหตุฉุกเฉินมาเลยครับ
‪มาคานี่ บอกได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น
‪ฮัลโหล
‪มาคานี่ ฉันเอง! เฮ้!
‪เคเล็บ ขอบคุณพระเจ้า
‪ฉันก็ดีใจที่ได้เจอเธอ
‪ทุกคนอยู่ข้างนอก…
‪มาคานี่!
‪โอเคหรือเปล่า
‪หวัดดีครับ
‪เราต้องการรถพยาบาลที่โรงเรียนออสบอร์น ‪มีคนถูกแทงที่ท้อง
‪มาคานี่!
‪(เทศกาลเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง ‪และเขาวงกตข้าวโพดของออสบอร์น)
‪เขาวงกตข้าวโพด
‪(แซนด์ฟอร์ด เขาวงกตข้าวโพด)
‪รับสายสิ แซค
‪ขอบคุณ ขอบคุณมากๆ เลย
‪เคเล็บปลอดภัยแล้ว
‪โรงพยาบาลบอกว่าแผลสาหัส แต่อาการคงที่แล้ว
‪หวังว่าแซคจะโอเคนะ
‪- พ่อเขาซื้อฟาร์มของใครบ้าง ‪- น่าจะของทุกคนเลย
‪ของบ้านแจ็คสัน บ้านเมค่อน
‪ทุกคนในออสบอร์น ‪ถ้าไม่ทำงานให้เขา ก็เกลียดเขา
‪- อย่าลืมนายอำเภอแอดคินส์ด้วย ‪- ว่าไงนะ
‪ใช่ นายอำเภอถังแตก เลยต้องขายที่ดิน
‪แล้วตอนนี้พ่อของแซคก็พยายาม ‪ให้มีการแทนที่ตำรวจ
‪ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรเริ่มจากตรงไหน
‪ที่ฉันทำกับนายมันยิ่งกว่าเลวร้ายเสียอีก
‪พวกเรา นั่นอะไร
‪เวรแล้ว
‪แซคโทรมา
‪- ทุกคน! ฮัลโหล ‪- แซค!
‪- นายโอเคไหม ‪- ทุกอย่างไหม้หมดเลย!
‪พ่อฉันอยู่ข้างใน ฉันต้องไปตามหาเขา ขอร้อง!
‪ว่าไงนะ
‪ออลลี่ นายบอกว่ารถนี่แค่เศษกระป๋องใช่ไหม
‪แล้วรถมาเกี่ยวอะไรด้วย
‪เวรเอ๊ย เอาจริงเหรอ!
‪เราต้องพยายามช่วยพวกเขา ‪แซคกับคนอีกครึ่งชั้นเรียนอยู่ในเขาวงกตนั่น
‪ถ้าเราเคลียร์ทางไว้ พวกเขาก็ออกมาได้
‪ก็ได้
‪โอเค มาช่วยทีมฟุตบอลเฮงซวยนี่กัน!
‪นี่ แจสมิน
‪เวรแล้ว ลงไป!
‪บ้าเอ๊ย!
‪- อะไร ‪- เวรละ
‪เดี๋ยวๆ!
‪โอ้ พระเจ้า!
‪โอ้ พระเจ้า คุณพระ!
‪แซค!
‪ฉันหายใจไม่ออก!
‪- นั่นใคร นั่น… ‪- มองไม่เห็นบ้าอะไรเลย!
‪รอพวกที่เหลือก่อน!
‪เฮ้! เราจะออกจากที่นี่ได้ยังไง
‪เราช่วยเอง ไปเลย เร็วเข้า!
‪เราช่วยเอง ไปเลย เรารู้ทาง! ‪โอเค ไปได้แล้ว!
‪- พาพวกเขาไป ‪- เราจะไปด้วย!
‪ไม่ ไปซะ!
‪- เธอต้องช่วยพวกเขา ‪- มาคานี่
‪เราต้องไปตามหาแซคแล้ว
‪ไปสิ! พวกเธอรู้ทางออก
‪- ไปช่วยพวกเขา ‪- มาเถอะ!
‪แซค!
‪- เวรเอ๊ย ‪- บ้าจริง!
‪แซค!
‪นายไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้! ‪คนพวกนี้มีครอบครัวนะ!
‪ฉันมีครอบครัวนะ!
‪- ขอร้อง! ‪- เฮ้ย ไอ้สารเลว!
‪ให้ตายสิ!
‪รู้ไหมว่าฉัน…
‪รู้ไหมว่าฉันฝันถึงช่วงเวลานั้นกี่ครั้ง
‪แซค!
‪เรามีโอกาสฆ่าพ่อตัวเองแค่ครั้งเดียวนะ!
‪พระเจ้า
‪เตรียมคำพูดเหมาะๆ ไว้แล้วด้วย
‪เอาไว้พูดต่อหน้าเขา
‪เป็นอะไร
‪เสียใจเหรอที่ให้ตำราพิชัยสงคราม ‪ในวันเกิดเก้าขวบของผม
‪เห็นไหม ทีนี้มันฟังดูงี่เง่าเลย
‪เขาควรร้องไห้คร่ำครวญ
‪แล้วตระหนักถึงทางเลือกในชีวิต ‪กับผลที่ตามมาและ…
‪แม่งเอ๊ย!
‪ไอ้คนต่อต้านสังคมบัดซบ
‪เวรแล้ว
‪ไม่นะ!
‪ไม่!
‪ฉันไม่ใช่พวกต่อต้านสังคมโว้ย
‪เดี๋ยวนี้ไม่มีคนรู้แล้วเหรอว่าคำนั้นแปลว่าอะไร
‪ถ้าฉันเป็นพวกต่อต้านสังคม
‪ฉันคงไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับผลที่ตามมาหรอก!
‪- ออลลี่! ‪- เรื่องนี้สำคัญกับฉันมากนะ
‪ไม่ต้องพูดถึงที่ฉันต้องลำบากลำบนสุดๆ ด้วย
‪รู้ไหมว่าทำหน้ากากเฮงซวยพวกนี้มันยากแค่ไหน
‪แซค หยุดเถอะ ขอร้องล่ะ! ‪ฟังนะ นี่ไม่ใช่ตัวนาย!
‪เธอไม่รู้หรอกว่าฉันเป็นใคร!
‪เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นใคร!
‪ฉันปฏิเสธตัวตนที่เป็นมาตลอดชีวิต
‪ฉันอับอาย แต่ทำไมต้องอายล่ะ ‪เพราะฉันเกิดมาพร้อมสิทธิพิเศษเหรอ
‪ทำไมฉันต้องรู้สึกแย่ด้วย
‪ไม่ใช่ความผิดฉันสักหน่อย ‪มันเป็นสิ่งที่ถูกหยิบยื่นให้ฉันเอง
‪เข้าใจหรือยัง พวกเธอต่างสวมหน้ากาก ‪มาคานี่ ซอนวู
‪พวกเธอต่างสวมใบหน้าจอมปลอมพวกนี้
‪พวกเธอล้วนหน้าซื่อใจคด เหมือนพ่อฉันไม่มีผิด
‪แต่ฉันซ่อนตัวจากนามสกุลของพ่อไม่ได้
‪ฉันเลยทำให้คนพวกนี้เห็นว่าพวกเขาเป็นใคร!
‪ตัวตนจริงของพวกเขา!
‪เข้ามาอีกก้าว สาบานต่อพระเจ้าเลยว่าฉันจะ…
‪อะไร
‪ผลักฉันใส่กองไฟเหรอ
‪หรือแทงฉันด้วยมีดเล่มเดียวกับที่เธอแทงเคเล็บ
‪แทงแจ็คสัน แทงเคที่
‪มีดเล่มเดียวกับที่เธอใช้ปาดคอโรดริโก้น่ะเหรอ
‪เธอฆ่าพ่อของฉัน
‪เธอฆ่าออลลี่
‪ฉันเลยต้องป้องกันตัว
‪ด้วยการฆ่าเธอ
‪แต่เฮ้ มันสมเหตุสมผลดีออก
‪ไฟไหม้แรงขึ้น เหยื่อมากขึ้น
‪แนวเธอเลยนี่
‪ตำรวจโผล่มา พวกเขาจะเจอมีด ‪เจอเธอที่ตายแล้ว
‪ฉันแค่โยนความผิดทั้งหมดให้เธอ
‪จะไม่มีใครรู้ทั้งนั้น
‪ฉันรู้
‪คิดว่าการมีทุกอย่างทำให้นายเป็นเหยื่อเหรอ
‪ตรรกะห่าเหวแบบไหนกัน
‪โทษทุกคนในเรื่องที่มันไม่ถูกต้อง
‪ทั้งที่นายนั่นแหละที่ผิดเพี้ยน แซค
‪นายนั่นแหละคือปัญหา!
‪มองฉันสิ แซค
‪มองหน้าฉัน!
‪ฉันไม่ต้องสวมหน้ากาก ‪เพื่อให้นายเห็นว่าตัวนายเป็นใคร
‪ออลลี่!
‪ออลลี่ ไม่นะ
‪"ไง ออลลี่"
‪"ว่าไง มาคานี่"
‪ฉันขอโทษจริงๆ
‪นี่ อยู่กับฉันนะ ออลลี่
‪อยู่กับฉัน
‪ความช่วยเหลือกำลังมาแล้ว
‪อยู่กับฉัน
‪"ฉันเคยพูดว่า
‪'ความเยาว์วัยของฉันจากไปแล้ว
‪ดังกองไฟที่มอดดับเพราะสายฝน
‪มันจะไม่มีวันส่ายไหวและร้องเพลง
‪หรือลุกโหมล้อสายลมได้อีก'
‪(มหาวิทยาลัยโคโลราโด โบลเดอร์)
‪ฉันเคยพูดว่า
‪'ไม่มีความโศกเศร้ายิ่งใหญ่ใด
‪จะดับความเยาว์วัยในตัวฉันได้
‪แต่แค่ความโศกเศร้าเล็กๆ ต่างหาก
‪ที่ทำร้ายเราไม่จบไม่สิ้น'
‪ฉันนึกว่าความเยาว์วัยของฉันจากไปแล้ว
‪แต่พวกเธอทุกคนหวนกลับมา
‪ดังเปลวไฟที่เมื่อสายลมพัดมา…
‪(แจสมิน)
‪มันโหมกล้าและลุกโชน
‪สลัดผ้าคลุมขี้เถ้าเก่าทิ้งไป
‪แล้วสวมอาภรณ์ให้เหมือนใหม่
‪เปิดเผยตัวเองดังความลับ
‪กระซิบหาเราทุกคนอีกครั้ง"
‪เจ๋งมาก มาคานี่!
‪คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์