Beatrix zaginęła trzy dni temu.
To moja odpowiedzialność, a nie jej opiekuna?
Rozmawiałam z burmistrzem. Da nam znać.
Powinniśmy jej szukać za wszelką cenę.
- Jeśli wiedźmy ją mają… - Tego właśnie się spodziewają.
Żebyśmy zareagowali.
Żeby zabijać wróżki jedną po drugiej.
Jeśli chcą wróżek, może im jakąś damy?
Na wymianę. Mogę napisać do Beatrix. Zaproponuj im inną wróżkę.
Długo się znamy, więc udam, że tego nie powiedziałeś.
Jest dla mnie jak córka.
Andreasie, mówiłam ci, żebyś nie przywiązywał się emocjonalnie.
Właśnie dlatego.
Marco, właśnie ciebie szukałem.
W samą porę. Uratujesz mnie przed wystawianiem ocen?
Właściwie to tak.
Wybacz, Marco.
Ty albo ona.
Kiedy przestaną się gapić?
Smoczy Płomień to legenda. Teraz ty też.
Daję im tydzień, zanim się znudzą.
Co to ma być? W-Z?
To jakiś zygzak? Wóz?
WK.
Wiedźmy krwi.
- Nie doczytałaś! - Dużo pływałam.
Tak to się teraz nazywa? Pływanie?
Jak Grey lubi to robić?
Motylkiem.
Znam się na wiedźmach krwi.
Nie są zbyt powszechne, ale istnieją.
Jakoś bym zdała.
Moje pismo nie jest takie złe. Pokaż.
Nie. Moce wiedźm krwi.
Ich żywiołem jest krew, więc mogą kontrolować mięśnie i kości.
Swoje i innych. Fujka.
A teraz kradną magię wróżkom. To nawet gorzej.
Tylko szybko odpiszę. Obiecuję.
- Mamy żarcik o jastrzębiu… - Mówiłaś. Urocze.
Mniej uroczo będzie, jak nie zdasz.
Teraz wojny o dominium.
Wiedźmy krwi były tak potężne, że…
Czarowały na kilka kilometrów.
Tak. To pamiętam.
W czasie wojen o dominium Smoczy Płomień istniał po raz ostatni.
- Był uśpiony od tysiąca lat. - Czyli nie jest dziedziczony?
Rosalind uważa, że pojawia się w czasach konfliktów.
Deczko to złowieszcze.
- Wiem, że jest podejrzana, ale… - Jest i już.
Ale dążymy do tego samego.
Chcemy znaleźć kradnącą wiedźmę i ją powstrzymać.
Widziałyście zgarniacza z bliska.
Może i jest podejrzana…
Ale dobrze, że Rosalind nam pomaga.
Niewiele wiemy o zgarniaczach.
Wiemy, że magia wróżek jest przeciwko nim nieskuteczna,
dlatego Specjaliści muszą się wykazać.
Wracam do uczenia walki na odległość,
głównej metody ich eliminacji.
Pokażcie, co potraficie.
Jakby nigdy nie odszedł.
Daj spokój. Nie znudziła ci się walka z nim?
Zgrywa świętoszka. Hipokryta.
Wolisz Andreasa?
- Przynajmniej Andreas jest sobą. - Tak, czyli fiutem.
Prawie urwał mi rękę podczas sparingu.
Pewnie przed zniknięcie Beatrix.
Podobno Rosalind wysłała ją na misję. Zapytałem go o to
i kazał mi spierdalać.
Nic nie wiesz, Riven?
Nie. Nie jest już moim problemem.
Ten koszmar się skończył.
Te strzały są do bani.
Co mówiłeś?
W walce nie będzie tylko jednego celu.
Wiedźmy krwi i zgarniacze zaatakują razem.
Wróżki umysłu ochronią Specjalistów przed ich magią.
Muso.
Mogę tylko popatrzeć? Moja magia nie była pomocna.
Jesteś najsilniejszą wróżką umysłu. Tylko twoja wola ogranicza magię.
Skup się.
Mam go.
Chroń go, a ja symuluję atak.
Czuję cię, Muso. Odepchnij mnie.
Mówiłam. Nie pomaga.
Tak jak ta postawa.
Kto następny?
Z czego to ewoluowało?
Ma narządy sensoryczne, egzoszkielet. Może z meduzy? Skorupiaka?
Może z niczego. Pochodzi z Królestwa Ciemności.
Cokolwiek to jest.
Pomóż mi, nim przyjdzie LeRoy.
Jeszcze weźmie Harveyów za niechlujów.
Nie wierzę, że Aimee LeRoy będzie nas uczyć.
Moi rodzice ją kochają.
Mój tata też. Bez niego i Sama będzie dziwnie.
Jak sobie radzi Musa?
Nie wiem.
Musi być jej ciężko, wiedząc, że to przez nią odszedł.
Musa o tym wie.
Czuję twoją złość na nią, więc ona też czuje.
Nie zmienię swoich uczuć.
Jest w Bastionie? Zajrzę do niej.
I tak muszę tam iść.
- Czemu tam idziesz? - Spotkam się z przyjacielem.
Z jakim przyjacielem?
Nie masz tam żadnych przyjaciół, więc…
Z Rivenem.
Spotkam się z Rivenem. Pogadaliśmy po bankiecie.
Nie, to ma sens. Totalnie.
Pozdrów ode mnie Rivena.
WSZYSTKO W PORZĄDKU?
GDZIE TRZYMASZ AWARYJNĄ WHISKEY? POTRZEBUJĘ PŁYNNEJ TERAPII.
Hej.
Co tu robisz?
Mama miała mi coś przysłać, sprawdzam, czy już jest.
Dzień dobry, pani dyrektor.
Jak tam test o wiedźmach krwi?
Łatwizna.
Ale muszę się na nich znać dla własnego dobra,
w końcu porwały mnie, gdy byłam mała.
Przejrzałam też raporty o wróżkach, które zostały pozbawione magii.
Trzy dni zajęło mi samo przeczytanie.
Ma pani czas na to i na szkołę?
Sen jest dla słabych.
To, co tu robimy, jest ważne dla całego Innoświata. Znalazłam czas.
Jeśli chcesz się przysłużyć, musisz zrobić to samo.
Jadę do Kapitolu.
Na twoim miejscu przyjrzałabym się tym raportom.
Kiedy dorwiemy wiedźmy krwi?
Wiedzą, skąd pochodzę.
We właściwym czasie.
Jesteś naszym najcenniejszym zasobem. Musisz być bezpieczna.
Wiedźmy krwi po ciebie przyjdą.
A kiedy to zrobią…
Mam Smoczy Płomień.
Nie ochroni cię przed nożem w plecy.
Wiedźmy walczą nieczysto.
Zachowaj to między nami, ale…
Beatrix została porwana w noc bankietu.
Co? Dlaczego pani nikomu nie powiedziała?
W naszej szkole może być wiedźma krwi.
Jeśli mamy rację, wykonują zagranie,
ale musimy wiedzieć więcej. Dlatego jadę do Kapitolu.
Może ktoś powinien wiedzieć o zaginionej uczennicy?
Nie, ludzie są irracjonalni.
Kierują się emocjami.
Emocje mają tylko jeden cel.
Magię.
Musisz więc siedzieć cicho
i myśleć o dzisiejszej nauce.
JESTEM
Nigdy nie daj się ponieść emocjom.
Terro, mówiłaś coś?
MASZ CZAS? CHCĘ SIĘ Z TOBĄ SPOTKAĆ.
JA TEŻ, ALE MAM KUPĘ PRACY DOMOWEJ OD ROSALIND
MOŻE JUTRO?
Świetnie, co myślisz? Fajnie, prawda?
Nie odstawiłam się, ale wyszykowałam.
- Tak połowicznie. Co myślisz? - Uroczo.
Nie rozumiem.
Rosalind dziś nie ma,
więc wpadniemy do pubu The Grapevine w Blackbridge.
- My? - Tak.
To był ciężki tydzień i potrzebujemy przerwy. Zwłaszcza ty.
A co z wiedźmą krwi?
Jesteśmy potężnymi wróżkami,
które nie dadzą się zastraszyć.
Mamy też Smoczy Płomień.
W pubie będzie pełno ludzi. To bezpieczne.
Jesteś ostatnia. Szykuj się.
Stello? Chcesz coś dodać?
Nie dam prostemu ludowi satysfakcji z widoku księżniczki w obleśnym pubie.
Miłej zabawy.
Wiele stracisz.
Raz, dwa,
trzy.
Piję.
Tani alkohol zmieszany z innym tanim alkoholem.
Pijcie dalej i wyobrażajcie sobie, że piję z wami.
Idę poszukać Rivena.
Zwykle o tej porze wymiotuje w kącie.
Dobra, drogie panie.
Pewnie lubisz piwo IPA. Tak? Rześkie, ale może poskładać.
Stout dla wróżki umysłu.
Gładkie, daje oderwać się od emocji.
Dzięki, Riv.
Dla ciebie cydr, Terro.
Ma trochę alkoholu, ale to w sumie tylko sok jabłkowy.
Świetny. Dziękuję.
Nie powiem ci, jak pięknie wyglądasz, bo to by było żałosne.
Mówienie, że mi nie powiesz, jest w sumie żałośniejsze.
Dobra, jasne.
Słyszałam, że Aimee LeRoy już dotarła.
Ekscytująco. Jest legendą.
Mój tata też. Szkoda, że musiał odejść z Samem.
Pójdę po serwetki.
Dobra.
SZKODA, ŻE CIĘ TU NIE MA.
Nie wiem, czemu dzwonisz, a nie piszesz.
Tak myślałam, że się nie dodzwonię.
Nie znalazłam twojej whiskey.
Ale znalazłam twoje Crocsy,
ale wytknę ci to jak wrócisz.
Twoja misja dla Rosalind jest ściśle tajna,
ale mam nadzieję, że się uda.
Wybacz to żałosne nagranie.
Oddzwoń
albo napisz.
Wkurzysz się, że to mówię, ale…
martwię się o ciebie.
Ktoś zaczyna wcześnie.
Miałeś nie mówić Silvie o spotkaniu.
Nikomu nic nie powiem.
To z moich czasów w Alfei.
Andreas nazywał mnie gównianym Specjalistą,
więc przychodziłem tu topić swoje smutki.
I byłem gówniany.
Nienawidzisz go, prawda?
Dręczy innych. Nienawidzę takich.
Mam coś dla ciebie.
Kupa papieru.
To duża firma cateringowa.
Naprawdę sądzisz, że tak weszły wiedźmy?
Przez catering?
Jeśli kogoś porwały, to tak.
Pomyśl. Wszędzie byli ich pracownicy. A są praktycznie niezauważalni.
Sprawdziłem wszystkich pracowników i wykonawców.
Porównamy Beatrix i wróżki, którym skradziono magię,
żeby poszukać związków.
To dobry początek.
Zajmę się tym.
Tutaj w pubie?
Dobra.
Nie pochwalam pijaństwa młodzieży. Ani troszeczkę.
Ale nie pochwalam też
siedzenia w pubie, unikania przyjaciół i pracowania.
Tylko ja mogę pokonać wiedźmę krwi
i już je znam.
Muszę się odsunąć. Nawet nie wiedzą o Beatrix.
- Nie wiem, jak zareagują. - Rozumiem.
Tylko tobie mogę ufać.
Ale jesteś też nastolatką, Bloom.
Nie zapominaj o tym.
Muszę lecieć. Ona pije na mój koszt.
Upij się. Zachowuj się jak nastolatka.
Baw się dobrze.
Bloom.
Nie?
Wiem, że to miejsce jest romantyczne i wcale nie cuchnie,
ale chcesz stąd iść?
Chcę ci coś pokazać w okolicy.
Zostanę. Moje kumpele…
Mają swoje sprawy, a ty możesz mieć swoje.
Dziękuję. To najmilsze, co dla mnie zrobiłaś.
Myślałam, że to właśnie robimy. Jesteśmy mili.
Flora to moja przyjaciółka, więc jeśli ją skrzywdzisz…
Spoko. Po prostu dobrze się bawimy.
Ty się nie bawisz. Niszczysz ludzi.
Coś o tym wiem.
Nie mów, że się zmieniłeś,
bo nie wiem, co było z tobą, Danem i Beą,
ale jemu na pocieszenie nie wystarczy nowy chłopak.
Byłem dla niego miły.
- Wiedział, na czym stoi. - Tak, tylko się bawiłeś, prawda?
Wybacz. Wiem, że to żałosne.
Jestem najsilniejszy i umawiam się z ciachem, ale Riven…
Wiem. Czuję to.
Związki są trudne. Nie łam się.
Ty też.
Słyszałem o Samie.
Terra na pewno cię obwinia, ale wybacz sobie. To nie twoja wina.
Na pewno? Odszedł z powodu mojej magii.
Magia umysłu musi być trudna. Ogarniasz cudze emocje.
Ja ledwo ogarniam swoje.
Dziś w Bastionie były jasne.
Dlatego tak uwielbiam treningi. Nie myślisz, nie czujesz, tylko robisz.
Też tego spróbuj.
Nie chodzi mi o trening. Tylko przestań tyle myśleć.
Niemożliwe, by wróżka umysłu przestała myśleć.
Też cię poczułem, wiesz? Dziś rano.
Rosalind to najsilniejsza wróżka umysłu w Innoświecie,
a ty prawie ją zablokowałaś.
Jesteś potężna, Muso.
Gdy będzie trzeba działać,
zrozumiesz to.
Wybacz to ukrywanie się.
Może tak właśnie należy.
- Wciąż nie ma wieści o Beatrix? - Nie.
Może ktoś z twoich dawnych kontaktów wie coś więcej?
Sprawdziłam listę gości. Nikt się nie wyróżnił.
Moje kontakty to stara gwardia. Nikt nie chce walczyć z wróżkami.
- Ktoś chce. - Na to wygląda.
Ktoś, kto wzywa zgarniaczy, chce wzbudzać niepokój.
Żeby kolejne pokolenie wiedziało, że wiedźmy krwi wróciły.
Hammerström zginął w nocy.
Nowa frakcja jest potężna i podejmuje działania.
Marco to najpotężniejsza wróżka powietrza w Alfei.
Jest twój.
Muszę wiedzieć, gdzie jest Beatrix.
Da się zrobić.
Powiedz, gdzie jest.
Pomyśl o odwaleniu czegoś w stylu wiedźm krwi, a zginiesz.
To byłoby przerażające,
gdyby ten frajer był wiedźmą krwi.
Wybacz, błyskawico.
Wiesz, jak jest niebezpiecznie?
Tak, przerażająco.
Wróć przed zmrokiem.
Bo co?
Słucham?
Jakie będą konsekwencje?
Wykład w stylu Silvy czy tortury w stylu Rosalind?
Nie wiem, co ci ostatnio w duszy gra.
Sky, zapomnij o tym, co o mnie myślisz.
Rozmawiasz ze swoim dowódcą.
Wrócę o rozsądnej porze.
- To było niemiłe. - Wiem.
Ale w końcu czuję się sobą.
Byłem wolny.
A teraz wrócił.
Może się o ciebie troszczy?
Bał się, że Andreas ci nie pomoże.
Więc go odstraszył?
Andreas nie odzywa się do mnie od bankietu.
Akurat wtedy zaczynałem go rozumieć.
Jego nastrój nie ma nic wspólnego z tobą i Silvą.
Naprawdę? Jak to?
Rosalind nauczyła mnie, że wszystko jest
bardziej skomplikowane.
To brzmi jak Rosalind.
- Wiesz co? - Co?
Masz rację. Musimy się wyluzować.
Wyluzować?
Dobra. W taki sposób.
GDZIE JESTEŚ?
- Impreza już się zaczęła. - Chcesz wrócić?
Byłoby z tego dziesięć minut zabawy,
a potem ktoś by się upił.
Musiałabym wszystkich ogarniać i wkurzyliby się, że psuję zabawę.
Potem wkurzyłabym się, że mnie to rusza, i wszyscy byliby źli.
To wracamy czy nie?
Bo to brzmi fajnie.
Wolę mieć znajomych niż przyjaciół.
Łatwiej mi osiągać cele bez innych ludzi.
- A jaki masz cel? - Ciebie.
Wyszło niepokojąco? A miało być uroczo.
Jeśli zabierzesz mnie na miejsce mordu, to niepokojąco.
A jeśli na polanę?
To uroczo.
Wszystko gra?
Nie umiesz kłamać.
Może łobuz zaproponuje nowej macha?
Nowa dziewczyna by odmówiła.
Bo jej koleżanki się dowiedzą. Tak czy siak, byłaby awantura.
- Co ci powiedziała? - Czeka nas więcej awantur.
Macie chęć na rzutki? Ja i Kat kontra…
Co mu powiedziałaś?
Nie mogłeś odpuścić?
Nic nie mówiłem.
I proszę.
Awantury.
Chronię cię. Nie jest dobrym kolesiem.
Według kogo? Ciebie?
Nie. Obiektywnie. Zaufaj mi.
Nawet jeśli, to co z tego?
Nie oświadczam się mu. Jesteśmy przyjaciółmi.
Znam cię, Floro.
Oczywiście. Bo wiesz wszystko, prawda?
POMOCY. NIE WIEM, GDZIE JESTEM.
TO JAKIEŚ RUINY ZA MIASTEM?
Ruiny, o których mówi, to opuszczona chata za miastem.
Miejsce spotkań miejscowych.
Kiedyś były tam butelki po piwie i straszna lalka.
Specjaliści są nawaleni, ale wezwę…
Nikogo nie wzywamy i nigdzie nie idziemy.
To pułapka.
- Tego nie wiesz. - Nie myślisz trzeźwo.
Beatrix zaginęła, Rosalind wyjechała i nagle dostajesz prośbę o pomoc.
- To bez sensu. - Podejrzanie to wygląda.
Nieważne. Musimy coś zrobić.
Powiemy Rosalind, ale…
Wiem, że jest w Kapitolu i się tym zajmuje.
Skąd o tym wiesz?
Mówiła, że Beatrix została porwana.
- Co? - Bloom!
Zabroniła mi o tym mówić. Nie chciała paniki.
Trochę popiłyśmy. Lepiej teraz nie decydować.
Wracajmy do pokoju i coś wymyślmy.
Przykro mi.
Miałeś rację, żeby wziąć sprzęt.
Lepiej dmuchać na zimne.
Sky! Co robisz?
Szukamy Beatrix.
Stella ci mówiła?
Szkoda, że nie moja dziewczyna.
Mówiła ci, że to pułapka?
Wiedźmy wabią tam wróżki, by ukraść ich magię.
Jesteśmy przygotowani.
Możemy niszczyć zgarniacze.
Wróżki umysłu chronią nas przed czarami.
Przydam się? Dobra. Wchodzę w to.
- Idziemy? - Nie.
Nie idziemy.
Nie możemy zbliżyć się do tej chaty. To niebezpieczne dla wróżek.
- Wracajmy do Alfei i… - Bloom.
Idę.
Chociaż raz moja magia się przyda.
Damy radę. Dzwoń do Silvy. Chrońcie ludzi.
Napiszę, gdy znajdziemy Beatrix.
Czy ktoś widział Aishę?
Nie pamiętam, kiedy ostatni raz nic nie robiłam.
Przekleństwo ambitnych.
Czemu taka jesteś?
Przez rodzinę.
Rodzice zarządzają elektrowniami wodnymi na granicy Andros.
Chcieli, żebym poszła do szkoły w pobliżu domu
i później przejęła biznes.
A studia aż w Alfei i nauczanie?
Nie cieszyły ich.
Musisz udowodnić, że to słuszny wybór?
Możemy nie znosić rodziny, a wciąż chcemy ich aprobaty.
To piękne.
To małe robaki, ale tak.
Zaraz. A to co?
Nic nie widzę.
Czekaj. Masz na twarzy maleńkiego robala.
Chociaż raz moglibyśmy włamać się na plac zabaw czy coś.
Byłoby mniej strasznie?
Na pewno chcesz to zrobić?
Uspokajające walenie.
To dlatego, że moi przyjaciele i chłopak ładują się w pułapkę.
Do tego ich szkolono.
Nie musisz ich ratować. Wiem, że ciężko to przełknąć.
Lepiej siedzieć i rządzić jak księżniczka. Nie ryzykować.
- Naprawdę tak myślisz? - A jak to wygląda?
Myślisz, że chcę tu siedzieć?
Nie mogę wyjść.
Nie mogę opuścić granic Alfei.
Bo Rosalind, na prośbę mojej mamy,
wszczepiła mi to coś, by mnie kontrolować.
Mam na sobie magiczną smycz.
Jeśli chcesz wiedzieć, co znaczy bycie księżniczką,
to właśnie to.
Czemu nam nie mówiłaś?
Przez to, jak teraz patrzycie.
Na górze. Czuję ją.
Beatrix!
Wciąż żyje.
- Bierzmy ją i jedźmy. - Dobra.
Jest nieprzytomna i pisała SMS-a?
- Zgarniacze. - Ile ich jest?
Zaczynamy.
Andreas? Co do cholery?
Coś jest z nim nie tak. To nie Andreas.
Uciekaj.
Wszystko dobrze?
Mamy Beatrix. Ale miałaś rację. To była pułapka.
Co? Jesteście ranni?
Zgarniacz mnie ugryzł.
Tylko na chwilę, ale…
coś nie tak z moją magią.
Twoja magia osłabnie,
ale jeśli tylko ugryzł, to tymczasowo.
Muszą cię całkowicie wyssać, by efekt był trwały.
- Wróci do normy? - Tak.
- Skąd wiesz? - Badam je.
- A Sky i Riven? - Nie wiem.
Pojawił się Andreas i zaczął z nimi walczyć.
Ale to nie on.
Czuję w jego głowie kogoś innego.
Wiedźma krwi. Musimy przerwać połączenie.
- Co jeszcze czujesz? - Gniew. Całe lata gniewu.
Czuję też urazę. Ktoś, kto kontroluje Andreasa, zna go.
Dobra. Zostań tam, gdzie jesteś. Nie ruszaj się. Silva jest w drodze.
Dobra.
Andreasie, nie.
Zabierz stąd Beatrix.
Zabierz ją do Alfei.
Czekaj. Widziałeś Musę?
Nie.
Cholera.
Kto kontroluje Andreasa?
Wszyscy zakładali, że wiedźma krwi to ktoś z zewnątrz,
ale zna Andreasa, więc…
To ktoś z naszych.
Uczeń albo wykładowca?
Albo absolwent, może ktoś z bankietu.
O mój Boże.
Muszę iść.
- To pułapka. - Dorwę osobę, która ją zastawiła.
Wiem, kto nienawidzi Andreasa i Rosalind.
Cały czas był przy nas.
Napiszcie do Aishy. Muszę go powstrzymać.
Proszę, nie!
Proszę! Andreasie, nie!
Sebastianie.
Cześć.
Nie wierzę, że ci ufałam.
Nie miej wyrzutów sumienia. Wzbudzam zaufanie.
Spytaj moich przyjaciół.
Poza Silvą. Nie będzie zadowolony.
Odważnie, przyszłaś sama.
Założyłam, że wysłałeś zgarniacze do pułapki w chacie.
Słuszne założenie.
Wracają już. Zaraz tu będą.
Zdążysz wrócić ze mną do Alfei,
bo jesteś bezsilny.
- Czary krwi nie działają na wróżki. - To prawda.
Ale
pracuję nad tym małym problemem.
Jak myślisz, co robiłem z magią wróżek?
Odkładałem ją na czarną godzinę?
Najpierw były słabe wróżki.
Nędzna wróżka światła.
Żałosna wróżka wody.
Devin nie był najlepszą wróżką umysłu.
Ale było też kilka lepszych.
Kimkolwiek są, nie są tacy jak ja.
Nie popisuj się. Wiem, że jesteś potężna.
Wiem o tobie wszystko.
Gdzie dorastałaś. Jaki sport uprawiałaś jako dziecko.
Czym się zajmują twoi rodzice. Rodzice adopcyjni, oczywiście.
Wiem też o tych innych.
Wiesz, kim są moi rodzice biologiczni?
Pomyśl.
Gdybyś…
została ze mną, dostałabyś już wszystkie odpowiedzi.
Może nie jest za późno.
Nie chcesz odpowiedzi?
Dostaniesz je, jeśli do mnie dołączysz.
Chyba nie.
Bloom!
Świetne wyczucie czasu.
- Co się stało? - Później opowiem.
Wiem, o czym mówię. Sprawdziłam.
Wierzę, ale Musa to moja przyjaciółka, więc wolę to sprawdzić.
Czemu zawsze we mnie wątpisz?
Bo zwykle to uzasadnione.
- Jak z Rivenem. - Nie chodzi o Rivena.
Ale Riven to idealny przykład działania bez zastanowienia.
A potem ja muszę wszystko naprawiać.
Łatwiej byłoby o tym porozmawiać,
gdybyśmy mogły porozmawiać szczerze.
Jak to?
Jesteś zazdrosna.
Co?
Daj spokój, Terro. Przyznaj się. Dobijają cię moje sukcesy bez ciebie.
Naprawdę tak myślisz?
To czemu w ogóle się przyjaźnimy?
Czasem zadaję sobie to samo pytanie.
Wiadomo coś o Marco?
Znaleźliśmy go przed chatą. Nie ma już magii.
Wracajcie do swoich pokoi!
Miło się bawiłyście?
Ponoć zerwałyście połączenie.
- Znalazłyście wiedźmę krwi? - Sebastian.
Zasraniec.
- Gdzie jest? - W Pierwszym Świecie.
W jego sklepie jest portal.
Powiedział wam cokolwiek?
Że znał moich biologicznych rodziców.
Chciał, żebym cię zdradziła.
Mówiłam, że walczą nieczysto. Możemy to wykorzystać.
Niepotrzebnie poszłam do pubu.
To prawda.
Ale w sumie to drobny błąd.
Brawo ty.
Dziękuję.
- Hej. - Co?
Nic ci nie jest. W porządku.
Zostałaś porwana przez wiedźmę krwi
kilka dni temu, ale teraz jesteś bezpieczna.
Ostatnie, co pamiętam,
to jeden z tych zgarniaczy.
Boże, tak mi przykro, Beatrix.
Kurwa.
- Tak mi przykro. Okropnie ci nagadałam. - Nie.
Miałaś rację. Oczywiście, że tak. Jestem zazdrosna.
Całowałam się z Rivenem.
Kilka lat temu.
Kiedyś fermentowaliśmy własne piwo.
Wiem, że to frajerskie.
Upiliśmy się i go pocałowałam.
Czemu nie mówiłaś?
Bo cofnęłam się po kilku sekundach.
Było niezręcznie.
A potem zrobiło się upokarzająco,
bo zwymiotowałam na jego oczach sobie na ręce.
- O Boże. - Wiem.
Nie wiem, czy było mu niezręcznie, bo zwymiotowałam po pocałunku,
czy dlatego, że…
w ogóle się całowaliśmy,
ale potem zaczął mnie ignorować,
co było niemiłe, więc zrobiłam to samo.
Zimna wojna.
Że też coś was łączyło.
To dawne dzieje. I nie dlatego zazdroszczę.
Wasz związek to okropny pomysł, ale będę cię wspierać,
bo i tak to zrobisz.
Dziękuję.
Jesteś nieustraszona.
Wiesz, kim jesteś i czego chcesz.
I tego…
Zazdroszczę ci tego, jak łatwo przychodzi ci
bycie sobą.
O co chodzi, Terro?
Zanim pocałowałam Rivena, wiedziałam, że tego nie chcę,
ale musiałam spróbować.
A kiedy mnie zignorował,
mogłam mieć spokój.
To on był problemem.
Potem poznałam Dane’a.
Był jego przeciwieństwem. Był dobry.
Ale nawet mu się nie podobałam, więc…
To on był problemem.
Ale chyba wiedziałam, że to nie oni są problemem. Tylko ja.
Nic w tobie nie jest problemem.
Ale jest pewna kwestia…
Myślę, że…
Wybieram gównianych, nieosiągalnych facetów, bo…
nie lubię facetów.
Możesz to powiedzieć na głos.
Chyba jestem lesbijką. Czy to dziwne?
Boże, nie. Idealne. Jesteś idealna. Chodź tu.
- W porządku? - Tak.
Cieszę się, że wróciłaś.
Przepraszam. Musiałam iść walczyć z wiedźmą krwi i…
Uratowałaś mnie.
Myślałem, że go mam.
Zerwałaś połączenie, ale tylko na chwilę.
Rób, co musisz. Proszę.
W porządku.
Był zbyt silny.
Sebastian był zbyt silny.
Co z Andreasem?
Silva przywiezie jego ciało do szkoły.
Chciał zabić Silvę. Nie miałem wyboru.
Przykro mi.
Nie miałem wyboru.
- Trzeba było być tam wcześniej. - Dotarłaś tam w samą porę.
Ty i Bloom uratowałyście im życie.
Żadne z nich nie wróciłoby, gdybyście nie…
Gdzie jest Musa?
Potrzebuję pomocy.
Niech mi ktoś pomoże.
Potrzebuję pomocy.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz