Jak się czujesz w skali od jednego do dziesięciu?
- Mniej niż jeden. - Jeden to najmniejsza cyfra.
A zero?
Rodzice wspomnieli, że urodziłeś się z niezwykłą przypadłością.
Mimowolnie...
zabijam ludzi.
Nie rozumiem.
Gdy ludzie widzą moją twarz...
Mimowolnie zabijasz twarzą?
Przyjmijmy, że to prawda.
Dlaczego twoi rodzice wciąż żyją? Musieli ją widzieć.
Mama od początku wiedziała, że coś jest nie tak.
- Przyj. - Ostatni raz.
Chłopiec!
Najpiękniejsze dziecko, jakie widziałem.
Gdy miałem dwa lata, wyprowadziliśmy się z miasta.
Im mniej ludzi, tym mniej wypadków.
Zaczęliśmy nowy rozdział.
To była moja szansa na normalne życie.
Pobożne życzenia.
Nadal czułem się...
inny.
Rozumiem potrzebę rozpamiętywania.
Co cię naprawdę sprowadza?
Chcę być normalny.
Nie sądzisz, że bandaże
mogą być fizycznym przejawem
depresji?
- O mój Boże. - Próbowałem mu powiedzieć.
A niech to!
ZABÓJCZY UROK
Wiemy, że syn nie jest winny zawałów, ale to dziwne,
że ilekroć ktoś w mieście kopnie w kalendarz, jest na miejscu.
- Fakt, dziwne. - Bardzo.
Słabo to wygląda, gdy wypuszczamy go z upomnieniem.
Ludzie giną, a my możemy powiedzieć tylko: "takie życie".
- Rozumiemy. - Tak.
Więc...
Czy doktor Clingman powiedział coś pomocnego?
Nie.
Kipnął.
Wybacz, że tak chłodno. Czekamy, aż Paul naprawi grzejnik.
- Nie mam problemu z chłodem. - Doprawdy?
- Paul również. - Siemanko, Alano Skovio.
Jakieś nowe państwo?
Alana Skovia to lasencja z Ukrainy.
Paul, wypowiesz się? Tata chce coś powiedzieć.
Twoja matka martwi się, że...
Chwileczkę. My.
Martwimy się, że za dużo czasu spędzasz w domu.
Dan potwierdzi, że zamknięty w pokoju nie poznasz nikogo w swoim wieku.
A może niech też założy konto
w aplikacji randkowej na komórkę?
Świetna myśl!
- Paul! - Genialna.
Laski zabujają się w gościu
wyglądającym jak dziecko poparzonego z seryjnym mordercą.
Nie mów przykrych rzeczy przy stole.
- To zasada? - Tak.
- Od teraz.
Po co ci cegła?
- Nie. - Proszę.
- To miał być ostatni raz. - Wtedy był młotek. Teraz cegła.
- Idź do psychologa. - Byłem. Kipnął.
To twój problem.
Zamykasz się tu jak babcia i wyszywasz...
Ten zajączek sobie obciąga?
Wcina marchewkę.
- Wygląda jak kutas. - Nie kumasz.
- Laski są teraz mega spragnione. - Przez suszę?
Walentynki.
Najlepszy pretekst do randki.
Wszystkie singielki chcą się pochwalić na Facebooku,
a ty im to umożliwisz.
Przestań.
Okropny potwór!
Jest zły, ponieważ jest inny i dziwny!
W Szkolnym Programie Wymian szukają rodzin.
Nie chcesz zagranicznej koleżanki?
Mamo...
To uczniowie, nie zwierzątka.
Zza granicy. I chcą tu przyjechać.
Przynieś sobie magazyn.
Idź.
Słucham.
Chciałem tylko...
To ci nie pomoże.
Przykro mi.
- Co to? - Magazyn.
Brukowiec. Weź to.
Wymiany uczniowskie.
Dawno nie widziałem, by ktoś w to grał.
Nie złapałam 150 pokemonów, żeby je porzucić.
Sto pięćdziesiąt to sporo.
- Przewróciłem się. - Serio?
- Na cegłę. - Nie cierpię, gdy tak się dzieję.
Max Richardson.
Nie dam rady. Jest zbyt zimno.
- Wezwij kogoś. - Ojciec miał na naprawę dwa tygodnie.
Nikt nie powinien mieszkać w takich warunkach.
Sam cukier.
Dzwonię w sprawie grzejnika w salonie. Popsuł się tydzień temu.
Dziękuję, bosko.
Nowych Początków 411.
Tak, to mój syn.
Halo?
Rozłączył się.
Dan.
Nie złamałem ci nosa?
Nie.
Niestety.
Mam nadpobudliwy układ odpornościowy. W zasadzie jestem zdeformowany.
Wieczorem postaraj się tak nie mówić.
Dlaczego?
Nienawidzę cię.
Załatwiłem ci Walentynkę.
Nie mogę się widywać z dziewczynami.
- Już możesz. - Boże.
- Co jest? - Boże.
Stary, wyluzuj.
Laski padną trupem!
Kurna. Wiesz, co miałem na myśli.
Czuję twoją wodę kolońską.
Wszystko dzięki niemu.
To tylko Arm and Hammer.
Soda oczyszczona?
Zwykle nie swatam ludzi,
ale myślę, że jesteście dla siebie stworzeni.
Co?
Witam państwa. Szczęśliwych Walentynek.
Czego się państwo napiją?
Wiecie co? Ja stawiam.
Dan.
- Koktajl mleczny? - Nie mogę.
- Mleko? - Kalorie.
Zatem dwa dietetyczne napoje z lodem.
Dziękuję.
Erica.
To bardzo wyraziste imię.
Filipińskie?
Kubańskie.
Zrobiłem coś dla ciebie.
Mam nadzieję, że nie wyjdę na dziwaka.
- Serwetka? - Nie.
Dokładniej to chusteczka.
Możesz nią otrzeć łzy albo się w nią wysmarkać.
Albo to i to, jeśli jest akurat taka potrzeba.
Dzięki.
Wiem, że nie musiałaś tu dziś przychodzić,
ale wydajesz się bardzo miła.
To moja pierwsza walentynkowa randka.
Dziękuję.
Ja robię scenę?
Dupek!
Erica?
Jak leci, piękna?
Chwila.
Dzieciak, który zabija twarzą?
Nie...
O cholera, to ty.
Pokaż.
- Craig. - Dwa napoje.
Kierownik prosi, aby pan wyszedł.
- Niech mi obciągnie. - Jasne.
- Co, u licha? - Spokojnie.
- Przegiąłeś. - Zawołam kogoś.
Ty to rozlałeś, więc ty to wytrzesz.
- Craig. - Ale czym?
Tym badziewiem.
Pomogę ci.
Przestań!
Proszę wyjść.
Dobra.
Proszę wybaczyć, już sprzątamy.
Dasz się zaprosić na jeszcze jedną randkę?
Nie.
Przykro mi.
Co robisz?
- Jestem Alex. - Pamiętam, ale jestem trochę zajęty.
Przeszkodziłam ci w skoku z mostu?
Sprowadzam nieszczęścia.
Beze mnie ustaną.
- Mroczne. - Moje życie jest mroczne.
Może przez okulary.
Fasolkę?
Same ohydne smaki.
Wyjadłam smaczne i tylko te mi zostały.
Dzięki.
Wskoczysz do rzeki pełnej fasolek.
Kiedyś mi się śniło,
że pływam w basenie pełnym fasolek.
Tu jest za nisko.
Powinieneś znaleźć wyższy most.
- Co? - Chcesz umrzeć?
Tak.
To znajdź wyższy most.
Zaczekaj.
- Mówisz poważnie? - Czysta fizyka.
- Na co liczyłeś? - Nie wiem.
Nie skoczysz.
Umrzesz jako staruszek w ciepłym łóżku. Nie tutaj, nie dzisiaj.
Jeśli skoczysz, to ja też.
Cytat z "Titanica"?
Moja podwózka.
Zostawisz mnie?
Kilka godzin ze mną niczego nie zmieni.
Sprawdzę, czy przyjmuje dziś gości.
Dziękuję.
Miło cię widzieć.
Po co wielkie litery i wykrzykniki?
Wyrażają mój styl życia:
głośny i wyraźny.
Jestem wolontariuszką.
Wkurza mnie, że każą mi się ciągle wpisywać, więc się odpłacam.
Nie przypuszczałem,
że zabierzesz mnie do domu starców.
Uznałam, że towarzystwo umierających pierników pomoże ci docenić życie.
Alex. Zwykle przychodzisz w piątki.
Jest piątek.
Plusem Alzheimera jest to, że niemal zawsze jest weekend.
Jednym z wielu.
Mam dla ciebie prezent. To Max.
Co się stało z twoją twarzą? W torebce mam maść z witaminą D.
- Nie potrzebuje maści. - Przyniosę. Poparzyłeś się?
- Przewrócił się na cegłę. - Poważnie?
- A dziś omal nie spadł z mostu. - Chryste! Pijany jesteś?
Nie, ma depresję.
Rosemary!
- Chłopak myśli, że ma depresję. - Co?
Zaczekaj, aż wysiądzie ci pęcherz, podadzą ci czopki,
i dostaniesz wysypkę w miejscach, o których nie widziałeś.
Wtedy pogadamy o depresji.
O rany, twoja twarz!
Dobrze, że masz maść.
Napisałam ponad 30 powieści i mam o tym pewne pojęcie.
- Pisała pani? - Piszę. Jeszcze nie umarłam.
Romansidła.
Sprośne.
- Jak Danielle Steel? Mama ją uwielbia. - Studiowałam z tą suką.
Ruda zdzira nie ma we łbie ani jednego oryginalnego pomysłu.
Ukradła moje!
Powiedz, o czym teraz piszesz. Jestem zachwycona.
To moja ostatnia powieść.
Nie pamiętnik, tylko spacer z Alzheimerem.
Opis zatapiania się w chorobę.
W moim wieku został mi tylko mój umysł.
Jeśli go stracę, co mi zostanie?
Zaczyna się...
Nie wszyscy potrafią stawić czoło nieznanemu z taką odwagą.
Twoja książka zmieni życie wielu ludzi.
Nie ma nic podobnego.
Poza jednym filmem.
Którym?
Tym, w którym babka nic nie pamięta, a gość codziennie ją odwiedza.
- "Pamiętnik"? - Tak.
Bardzo podobna historia.
Nie musiałaś mnie odprowadzać.
Chciałam się upewnić, że dotrzesz do domu, ze względu na most.
Dotarłeś.
- Dobrej nocy. - Czy...
Co robisz jutro?
- Jutro? - Tak.
Nie mogę.
- Wybacz. - Jasne.
Nie chodzi o ciebie. Dobrze się dziś bawiłam.
Ale nie planowałam tego.
Kumam.
Wybacz.
Dobranoc.
- Znasz jej nazwisko? - Nie spytałem.
Zawsze trzeba spytać, żeby się znaleźć w sieci.
Ładna?
Nie wiem.
Nie wierzę.
Nie!
Mam dość.
Możesz spróbować ponownie na nią wpaść.
Widzisz? Mówiłem, że widać kawałek tyłka.
JEŚLI SKOCZYSZ, TO JA TEŻ
Spóźniłaś się na autobus.
Śledzisz mnie?
- Skąd! - To co tu robisz?
Ja...
- Może ja śledzę ciebie. - Nie wiedziałaś, że tu będę.
Czyżby? Bo jesteśmy tu oboje.
Przez to, że nie widzę twojej miny, jeszcze bardziej chcę z tobą pogrywać.
Na pewno nie chcesz gdzieś wyskoczyć?
- Nie chodzisz do szkoły? - Uczę się w domu.
To nadal szkoła.
W zasadzie to nauczanie indywidualne.
Skoro i tak wagarujesz...
spędź ze mną te kilka godzin.
- Dobra. - Serio?
Chodź, zanim zmienię zdanie.
Darmowy zestaw startowy?
- Ile w tej grze jest goblinów? - Setki. Mają swoje hordy i klany.
- I tylko jedna dziewka? - Dzika Eleanora, ludzka królowa.
Co te gobliny jej robią?
Plądrują jej lochy.
Nie wystarczy.
Przepraszam! Macie więcej na zapleczu?
Fasolki powinny przypominać żelki, nie żwir.
- W moim było o wiele wygodniej. - Co ci się śniło?
Rzeka galaretki.
- Jakiej? - Selerowej.
Nie ma takiej.
Jest. Gospodynie w latach 60. Podawały ją mężom w ramach buntu.
Muszę ci coś powiedzieć.
Urodziłem się z twarzą...
Co ty powiesz...
Boże.
Moja twarz jest śmiertelnie atrakcyjna.
Gdy ludzie mnie widzą...
Umierają?
- Spoko. - Spoko?
To znaczy nie spoko, ale nic nowego.
- Wiedziałaś? - W szpitalu jesteś sławny.
Chwila.
Dlaczego przesiadujesz w szpitalu?
Mam rzadką chorobę układu krążenia.
Coś z sercem?
Jestem uczulona na endorfiny.
Podniecenie powoduje stan zapalny, przez który moje serce rośnie.
Monitoruje tętno i wielkość serca.
Moje ciało odrzuca dobre i złe uczucia.
Podają mi nowe lekarstwo, które na szczęście działa.
Moje serce jest na diecie.
Czyli nic ci nie jest?
O ile codzienne łykanie tabletki i robotyczny stanik to "nic".
Moje serce nie jest już tykającą bombą.
Zastanawiałeś się, jaką muzykę wykorzystaliby w filmie o twoim życiu?
Nie.
Ludzie myślą o takich rzeczach?
Jasne. Wszyscy poza tobą.
To na moment, w którym życie cię przerasta,
ale głowa i serce nie nadążają.
Wszystko się rozmazuje.
A ty słyszysz tylko to...
Od pięciu lat nie grali tu nic nowego, ale to wszystko odświeży.
- To wino? - Tak. Z wódki.
- Jak lakier do paznokci. - Czyli działa.
Skąd wiesz, jak smakuje lakier?
Dzięki.
- Nie dam rady wypić całej. - Nie psuj mi tego.
- Czekałam na to od dawna. - Dlaczego?
Bo przez chorobę nigdy nie mogłam się zabawić.
I nie mam znajomych.
Jesteś moim pierwszym kumplem.
- Gramy w "pij na żądanie"? - Nie znamy filmu.
- Filmy mają stałe elementy. - Mówisz poważnie?
- Dawaj. - Dobra.
- Pij, gdy widzisz tytuł. - Dawaj.
- Dalej. - I retrospekcję.
Gdy aktor się odezwie. Gdy usłyszysz "produkcja".
Gdy ktoś się obudzi.
Planety! Owłosione pachy.
Zdrówko.
Gorąco. Tobie też?
- Nie. - Zaraz się ugotuję.
Dlaczego podłoga się klei?
- Czujesz zęby? - Tak.
- Są tam? - Pijesz pierwszy raz?
Wypij to.
- Wszystko? - Tak.
Nie dam rady. Utonę.
Stary, wpadnij do mnie.
- Cześć. - O cholera.
Wróćcie do tego, co robiliście.
- Max? - Tak?
Trzymam kciuki.
- Kto to? - Dan.
Co to?
Światełko śmierci. Módl się, by nie mrugnęło.
Max?
Wyhaftuj mnie jak jedną ze swoich francuskich dziewczyn.
Dobrze, Rose.
Wiem, że się na mnie gapisz.
Nie możesz tego wiedzieć.
Nie widzę, co robisz.
Cześć.
Max!
- Dziewczyna. - Dobij mnie.
Jestem Alex.
- Wybacz. Jestem przytulasem. - Od kiedy?
- A ja uściskaczem. - Dzień dobry.
Tato...
Wejdź.
To Yu Shen. Z programu wymiany.
Witaj w nowym domu.
Jestem w piekle.
Urocza, co nie?
Tak.
Męcząca podróż.
- Szlag! - Dwa kroki do przodu
i nagle, nie wiedząc jak, lądujesz w szambie.
Dlaczego Rosemary siedzi sama?
Syn ma jej przynieść ciasto urodzinowe. Rzekomo przychodzi co roku.
- Ma urodziny? - 82.
Udawaj, że nie wiesz. Wmawia wszystkim, że 88.
Dlaczego?
W młodości odejmujesz sobie lat, by zatrzymać czas.
Po siedemdziesiątce chcesz tylko nie wyglądać na swój wiek.
Ciasto nie ucieknie! Przywlecz tu swoje cztery litery.
Nie drzyj się!
Zawsze czepiasz się mojego tyłka.
Uwielbiam tę grę.
Wszystkiego najlepszego, Rose.
88 lat.
- Dacie wiarę? - Serio?
Wyglądasz na 82.
- Powiedziałaś mu. - To był tylko komplement.
Dziękuję. Jestem wdzięczna za wiele rzeczy: zdrowie, przyjaciół.
Nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła.
Żyłabyś, jak reszta z nas.
Nie jestem tak silna jak ty.
Nie wiem, czy bym przetrwała, wiedząc, co mnie czeka.
To nie siła. Nie umawiamy się na same dobre chwile.
Nie unikniemy tych złych. Takie jest życie.
Szlag!
- Nie znoszę tej gry. - Moja kolej.
Oto sekret amerykańskiej kuchni.
Kunszt.
Czy zestaw startowy goblinów zawierał proroczy klejnot?
Nie mam pojęcia.
Yu Shen, co gotuje twoja mama? Spróbuję upichcić coś etnicznego.
- Trzeba zapłacić. - Przepraszam.
Proszę.
Dziękuję bardzo. Miłego wieczoru.
- Jutro się nią zajmiesz. - Co? Ona nie chce tu być.
Jej rodzina jest zamożna.
Musi przywyknąć. Wykaż się zrozumieniem.
Mam jej współczuć, bo jest bogata?
Nie możesz pomóc jej się zadomowić?
- Mam już plany! - Max, bądź przyjacielem.
Mamo...
Jadę na biwak z Alex i Danem.
Zatem ty, Alex, Dan i Yu Shen spędzicie świetny dzień.
- To dyktatura! - Nikt nie twierdził, że demokracja.
Serio, Jan?
- Nie mów tak do mnie. - Typowa Jan.
Jasne.
Dzięki za pomoc!
- Zgubiłem Grishnakha. - I za słuchanie!
- Schowałaś go? - Co?
Grishnakha, klucznika z poziomu trzeciego.
Tylko on może spenetrować tajny skarbiec Eleanory.
Był w szufladzie.
Co to za gra?
Nie chcę cię dołować, ale jest zbyt cienki.
Nie masz pojęcia, co robię.
Domyślam się, że laskę.
Zabawne, bo...
różdżkę.
- Do zamknięcia portalu. - Jakiego?
Tego, z którego wychodzą panny z innych wymiarów.
Może Tiffany jest ciepłokrwista.
- Jak niedźwiedź polarny. - Błagam.
Więcej szacunku dla niedźwiedzi.
Cykniecie nam fotkę przy murze?
To drzewo.
- Nie zimno ci? - Nie, to futro.
Jasne...
O kurna! Krwawisz.
Pokaż dłoń.
To szczypie. Nie chcę...
- Cyce babki. - Co?
Chwila.
Mamy harcerzyka.
I jak?
W porządku. Dziękuję.
Wiem, że to twój kumpel, ale to się już robi nudne.
Czy ja wiem?
Dawno zaakceptowałem, że Dan ma coś...
- czego ja nie mam. - Błagam.
Nie nosisz tego, bo jesteś brzydki.
Chciałabym wiedzieć, jak wyglądasz.
To tylko twarz.
Co robisz?
Zamknij oczy i nie otwieraj, dopóki nie powiem.
- Dobrze, panie poważny. - Mówię poważnie.
Chciałbym, żebyś zobaczyła moją twarz.
Umiesz sprawić, by dziewczyna poczuła się jak Helen Keller.
- Max? - Słucham.
Całowałeś się kiedyś?
Prawie.
Raz.
W pierwszej klasie poznałem dziewczynę.
Postanowiliśmy razem przeżyć pierwszy pocałunek.
Powiedziałem, żeby zamknęła oczy.
Ale pierwszoklasistki nie słuchają najlepiej.
Nie popełnię tego samego błędu.
To byłoby trudne, bo nic nie widzisz...
Nie!
Znów to samo.
Miłego przegrywania.
Potrafi grać?
Dobra jest! Jakim cudem?
Zostaniesz moim chłopakiem?
Co?
Jedziesz?
Mama zarządziła wiosenne porządki, więc jestem uziemiona.
Wiosenne? Jest mróz.
Muszę cierpieć przez jej brak znajomości pór roku.
Jak to zrobiłaś?
Zaczekaj.
Zabawmy się wieczorem.
Co? Co powiedziała?
Dzieją się dziwne rzeczy. Napisz, gdy zechcesz się spotkać.
Jasne. Na razie.
...co powoduje, że serce rośnie?
Zróbcie przerwę.
- Potrzebuję drobnej pomocy. - Jasne.
To nie będzie drobna prośba.
- Wywalcie choinkę. - Mówiłem.
Ale franca!
Przymknij się. To twoja wina.
Zaczekaj.
Chyba mam drzazgę.
Chodź do domu. Mama ma pęsetę.
- Boli. - Nie becz.
Yu Shen! Sfajczysz dom!
- Mamo! - Przynieś wodę!
Gotowe.
Za dwa dni zmień opatrunek. Przepiszę ci antybiotyk.
- Pytania? - Co robisz później?
Możesz przyjmować leki przeciwbólowe.
Zgłoś się, gdyby się pogorszyło.
- Jeśli nie, do zobaczenia za tydzień. - Spotkamy się?
Na kontroli.
Szlag.
- Nie była w twoim typie. - A jakie są w moim typie?
Bezmózgie.
Dała ci porządną gazę.
Bliźniaki!
Nie dała ci numeru...
Dlaczego nie powiedziałaś?
- Nie chciałam cię martwić. - Alex!
- Atak choinki. - Zabawne.
Jestem Dan, a to Max.
Pracują ze mną.
- To spędzacie razem dużo czasu. - Pracujemy na innych zmianach.
Spokojnie.
Miło było was zobaczyć.
Zdrowia.
Stary, co, u licha?
Chodźmy stąd.
Na forum wyczytałem, że wyprodukowali tylko 10 tysięcy gremlinów.
Ponoć ma zdejmowaną goblińską zbroję,
którą powinno być słychać.
Tato, gdy poznaliście się z mamą,
skąd wiedzieliście, że się sobie podobacie?
Zaprosiłem mamę na kolację.
To była nasza druga randka.
W drodze do auta powiedziała: "Kochasz mnie, jasne?".
Wtedy się dowiedziałem.
Dla ciebie to oczywiste, że Alex ci się podoba,
ale ona może nie mieć pojęcia.
Nie powiedziałem, że chodzi o Alex.
Hipotetycznie.
Komunikacja z kobietami jest bardzo ważna.
Sądzą, że faceci nie są do niej zdolni.
Podejrzewam, że jeśli powiesz Alex, co czujesz...
będziesz zadowolony z jej reakcji.
Co można kupić w sex shopie?
Nie wiem.
Pewnie coś ohydnego i żałosnego.
Dildo dla psów.
- Kondomy o smaku jarmużu. - Nagie fotki taty.
Porozmawiamy o wczoraj?
Powiedziałam, że razem pracujemy, żeby nie martwić mamy.
- Dlaczego? - Kontrole ją stresują.
Myśl, że mam znajomych, wydaje się zabójcza.
Lubi, gdy pracuję w domu starców,
bo jest tam bezpiecznie i nudno.
Przyjmujesz leki, więc dlaczego się stresuje?
Bo ma nerwicę.
- Wybacz. - Luz.
Nie mów, że jest piątek.
- Wiem, że jest środa. - Jest środa.
- Co to? - Ciasta dla Rosemary.
Nie wiedzieliśmy, jakie lubi, więc wzięliśmy po kawałku z każdego.
Co jest?
Zobacz, kto cię odwiedził.
Rose...
Nie może mnie zobaczyć w tym stanie.
Cześć, Rosemary.
To ja i Alex.
Wszystko gra?
To nie w porządku.
Że podłączyli ją do tych urządzeń.
Fakt.
- Ale utrzymują ją przy życiu. - Nie.
Ledwo utrzymują ją na powierzchni.
Dlaczego?
Bo tak nakazuje głupi kompas moralny?
Tak już jest.
Nic nie poradzimy.
Możesz jej pomóc.
Nie możesz mnie o to prosić.
Mówiłeś, że to nie boli.
Bo tak to wygląda, ale przecież nie mogę ich o to spytać.
Alex...
Uważasz, że to, co cię spotkało, jest przekleństwem.
Ale ci, którzy widzieli twoją twarz, nie wiedzą, jak to jest umierać powoli.
Więdnąć w szpitalnym łóżku.
Ma prawo godnie umrzeć.
Rosemary.
Chcesz zasnąć?
NIE ODZYWASZ SIĘ. WSZYSTKO W PORZĄDKU?
Yu Shen! Cześć!
Jak było w szkole?
Jest nieszczęśliwa, a ojciec przejmuje dom.
Max, wyjaśnij mamie, że niektórzy mają stresującą pracę
i nie można ich ganić za wykorzystywanie wolnego czasu.
A co ja teraz niby robię? Pracuję!
Jak z Alex?
Nie wiem. Nie odpisuje.
Może postrzegać sytuację inaczej niż ty.
Jakim cudem chłopcy mają wiedzieć, co myślą dziewczyny?
To bez sensu!
Gdybym wiedziała, domu nie przejęłyby gobliny.
Wybacz, że robię coś, co sprawia mi radość.
Jestem tą złą? Wyjaśnij ojcu,
- czym są "podwójne standardy". - Rany boskie!
Musisz przestać zrzędzić, a ty przystopować z tą grą!
To nie jest aż tak skomplikowane! Jasna cholera!
Wiedziałem, że ma zmianę.
Mam nadzieję, że nie buja się z Craigiem.
Szlag, idzie.
Bonjour, panowie. Znacie dania specjalne?
Nie, ale ty zdajesz się specjalna.
Nie chodzimy razem do szkoły?
Co?
- Chodźmy razem na bal. - Serio?
- Pewnie. - Odbierz mnie o ósmej.
Dobra.
Stary, idziesz z nami!
- Czyli nie zjemy? - Nie. Idziesz na bal.
Nawet nie chodzę do szkoły.
Jesteś moim skrzydłowym. Zaproś Alex.
Nie odzywa się do mnie.
Co? Daj.
Oddawaj! Nie możesz...
Witaj.
CHCESZ IŚĆ NA BAL?
- Co napisała? - Zaczekaj.
- Co? - Odpuść.
Lekarstwo...
Nie działa?
Muszą zwiększyć dawkę.
Ale twoje serce...
nadal rośnie.
Nie rozumiem, dlaczego nie powiedziałaś.
Bo byś spanikował, przestał się odzywać i dalej żyłabym pod kloszem.
Nie dałaś mi szansy.
A teraz mam wrażenie, że to wszystko przeze mnie.
Przykro mi, że ci ciężko.
Nie w tym rzecz.
Ty musisz tylko zakrywać twarz. Mnie nie da się naprawić.
To niesprawiedliwe.
Wybacz.
MOŻESZ PŁAKAĆ
Najgłupszy pojemnik na chusteczki, jaki widziałem.
Mama lubi ukrywać w domu słowa otuchy.
To miłe. Ale wykonanie jest...
fatalne.
Alex...
Czy mogę coś dla ciebie zrobić?
Możesz być moim dawcą serca.
Albo zabrać mnie na bal.
Przepraszam! Chwila.
Cześć.
- Przepraszam. - Dzwonek.
Co to?
Ty jesteś francuską pokojówką, a ja...
- Muzykalnym kundlem? - Psem na baby.
Wystrojonym psem na baby.
Założyłam, że bal potraktujemy z przymrużeniem oka.
Wyglądasz odpowiednio ordynarnie.
Dziękuję.
- Mama nie ma nic przeciwko? - Ma, ale nic mi nie powie.
To szkodzi sercu.
Zwiększyli ci dawkę?
Jasne.
Yu Shen...
W coś ty się ubrała?
Ubóstwiam ją.
- Zatańczymy? - Ci ludzie nie tańczą.
Tylko robią dzieci na parkiecie.
- Mogłam użyć więcej dezodorantu. - Obleśna jesteś.
Wolne tańce mnie stresują.
Nerwica?
- Kumam aluzję. - Brawo.
- Mam cię. - Udało ci się.
Niedobrze mi.
- Przynieść ci coś? - Nie, zaraz wrócę.
- Gdzie kanapki? - Szlag.
Siema. Gdzie Alex?
Ona...
Valencia.
- Przyszłam z kimś. - Z tym pedałem?
- Nikt już tak nie mówi. - Poza mną.
Wiem, debilu.
- Nieźle. - Bawi cię to?
Całkiem.
Coś za jeden?
O kurna.
Serwetkowiec?
Jak idzie z panienkami? Podobno działasz na nie powalająco.
Co?
Jajco.
- Chodź tu. - Ty buraku!
Valencia.
- Alex. - Idziemy.
Proszę, chcę tylko...
Alex!
W lewo.
Gdybym wiedział, że spędzisz wieczór w łazience, wybrałbym inny termin.
- Wezwać pielęgniarkę? - Dali mi ten cudowny przycisk.
Uwielbiam morfinę.
Wolno ci ją mieszać z lekami?
Co oddziałuje na twoje serce?
Chcę zobaczyć twoje lekarstwo.
To lek na zgagę.
- Okłamałaś mnie. - Zamierzałeś skoczyć z mostu.
- Nie skoczyłem. - Ale chciałeś.
Co byś zrobił, gdyby nie ja?
Gdy miałam cztery lata, powiedzieli mi, że dożyję szesnastki.
Mam 17 lat i nie mogę się tym cieszyć.
Wiem, że nigdy nie pójdę na studia, nie założę rodziny.
Pogodziłam się z tym, że nie doświadczę życiowych etapów.
Ale myliłam się.
Bo poznałam ciebie.
Wybacz, że udawałam, że nie będzie konsekwencji.
To było samolubne.
Chciałam poczuć, jak to jest być czymś więcej niż ciężarem.
Nie jesteś ciężarem.
Dużo o tym myślałam. Przerabiałam w głowie różne scenariusze:
jak długo zaczekać,
jak cię poprosić...
Nie wyzdrowieję. Nie chcę, żeby mama cierpiała.
Wiesz, o co mnie prosisz?
Wiesz, jak to jest patrzeć, jak ktoś umiera?
Ten obraz wżera się w mózg.
Wiesz, jak to jest?
Nie zrobię tego.
Tak po prostu go wypuściliście? Jest nieletni!
Nie macie obowiązku wezwania rodziców?
Oczywiście, że do niego dzwoniłam. Nie odbiera.
Proszę mnie nie uspokajać. Mój syn zaginął.
Chcę porozmawiać z kimś, kto potrafi mi pomóc.
Chwileczkę.
Max? O Boże...
Co robisz? Przestań! Proszę.
Wiem.
O rany...
WITAJCIE W BLEGH
Możesz odebrać.
- Dalej tu jesteś. - Chciałem się pożegnać na osobności.
Rozumiem.
Wysyłają je zamiast świeczek.
Valencia uwielbiała SMS-y.
Rozmawiałeś z Alex? Próbuje się do ciebie dodzwonić.
Unikasz jej?
Nieważne.
- Nie bądź złamasem. - Złamasem?
- Nie wiesz, co mówisz. - Alex jest chora, a ty jej unikasz?
- To popaprane. - Wiesz, co jest popaprane?
Noszenie tego. Codziennie.
Dziewczyny ze mną nie rozmawiają, a gdy któraś w końcu zacznie...
Wiem, że to przykre,
ale przez złość stracisz szansę, by się pożegnać.
Ozdobiłem ścianę, bo była taka pusta.
Wyhaftowałem cię jak jedną z francuskich dziewczyn.
Przepraszam, że zniknąłem.
Wiem, że nie chodzi o mnie.
Po prostu...
Pożegnania są bardzo trudne.
Zazdrościsz, że jestem lepsza w umieraniu.
Spójrz.
KRULOWA MORFINY
Kto będzie się ze mną śmiał z ordynarnych żartów?
Chcę, żeby to się już skończyło.
Zamknij oczy.
Już.
Max...
Boję się.
Niepotrzebnie.
Czujesz coś?
Nie wiem.
Nie działa?
Twoja twarz...
Jest taka...
To ty.
Pomocy!
Alex, zostań ze mną.
Zastanawiałeś się, jaką muzykę wykorzystaliby w filmie o twoim życiu?
To na moment, w którym życie cię przerasta.
Ale głowa i serce nie nadążają.
Wszystko się rozmazuje.
A ty słyszysz tylko...
To.
GALARETKA SELEROWA
Jak się czujesz w skali od jednego do dziesięciu?
Myślę, że... pięć.
Wspaniale.
Co się zmieniło?
Od Alex?
Tak, ale pytam o ciebie.
Sprawa Valencii została rozstrzygnięta.
Koroner orzekł, że zmarła w wyniku przedawkowania serotoniny.
Przysięgli uznali to za śmierć z przyczyn naturalnych.
Sędzia wycofał zarzuty,
nawet wobec Craiga.
Po procesie sprawa zyskała rozgłos.
Wielu niedowierzało w istnienie chłopaka z zabójczo atrakcyjną twarzą.
A niektórzy wierzyli
i mieli nadzieję, że mogę im pomóc,
tak jak pomogłem Alex.
Myślałem, że moja twarz powoduje jedynie cierpienie.
Jednak zrozumiałem, że może je też uśmierzać.
Nadal odwiedzam Esther.
Czasem pyta o Alex. Często zapomina o ważnych rzeczach.
Odpowiadam, że pozywa Danielle Steel za plagiat.
To zawsze ją rozbawia.
Alex nauczyła mnie, że dla ludzi, którzy mnie znają,
twarz nie jest moją najatrakcyjniejszą częścią.
Bezwarunkowa miłość zapewnia odporność.
Choć nigdy nie będę żył zupełnie bez bandaży,
doceniam chwile z tymi, którzy się liczą.
Nawet moi rodzice się do siebie zbliżyli.
Udało im się spotkać w połowie drogi.
- Co dalej? - Nie jestem pewien.
Może spróbuję żyć bez tego.
To duży krok.
Myślisz, że dasz radę?
Mogę spróbować.
Kuźwa!
Otworzę.
Spauzuj.
Rodzice uznali, że powinienem przeprosić...
O kurde.
Szlag!
- O mój Boże. - Przepraszam.
A niech to!
Tekst: Krzysztof Kowalczyk i Sylwester Misiorek