เลขาคิม
คะ
ก่อนหน้านี้วันนี้...
คุณบอกผมว่าอย่ามาทำให้หัวใจคุณหวั่นไหวอีก
ค่ะ คือ...
ผม...
อยากทำให้หัวใจคุณหวั่นไหว
อะไรนะคะ คือ...
อย่าทำแบบนี้เลยนะ
เฝ้าดูวาระสุดท้ายของฉันที
ไม่!
เลขาคิม!
เลขาคิม ให้ผมอธิบายก่อน ผมอธิบายได้นะ
- คือ... - ตอนนี้ฉันนึกออกแล้ว
คุณคือใครและเป็นคนแบบไหน
คุณหมายความว่ายังไง
คนที่หลงตัวเอง และคิดถึงแต่ตัวเองเป็นอย่างเดียว
คนอื่นๆ เป็นแค่ฉากหลังที่ไร้ความหมาย
"กล้าดียังไงที่คิดจะมาคบกับฉัน" ความคิดนั้นแว่บขึ้นมาและคุณก็เลยผลักฉันออกมา
เป็นการเข้าใจผิดไปใหญ่แล้ว
แต่รู้อะไรไหมคะ
ถ้ามีใครถามฉันว่า "จูบแรกของคุณเมื่อไร"
ฉันคงจะต้องมานั่งเลือกระหว่างคุณหรือ ซังชุลเพื่อนสมัยอนุบาล
คนที่พยายามแกล้งจูบฉัน
เลขาคิม
- ท่านรองประธานคะ - ครับ
- ฉันจะหยุดงานพรุ่งนี้นะคะ - ว่าไงนะ
ฉันไม่แน่ใจว่าจะทนเห็นหน้าคุณได้ไหม
งั้นลาก่อนนะคะ
เดี๋ยวสิ
โอ้ และฉันก็จะกลับบ้านแล้วด้วยตอนนี้
อย่าตามฉันมานะคะ
แต่เธอก็ไม่ทันได้สังเกตเห็น มันก็... ไม่ได้ช่วยอะไรให้ดีขึ้นเลยนะ
มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้
แล้วเขาก็ผลักเก้าอี้ออกไปเลย ทันทีที่ริมฝีปากประกบกันนี่นะ
ใช่แล้ว ฉันก็เลย...
ไปหาข้อมูลมาในอินเทอร์เน็ตน่ะ และมันก็น่าอายมากเลยละนะ
พวกพี่พอจะรู้ไหมว่าทำไมเขาถึงทำแบบนั้น
ใช่ ดูเหมือนจะเป็นความบกพร่องทางเพศ
อะไรนะ เพศ...
ไม่ต้องประหลาดใจไปหรอกนะ
มีผู้ชายหนุ่มมากมายมาที่ คลีนิกรักษาทางเดินปัสสาวะของเรา
เพื่อมารับคำปรึกษาเรื่องอะไรพวกนั้น
การที่มีความเครียดมากๆ สามารถเป็นสาเหตุของการกระทำที่ไม่รู้ตัว
ทำไมพี่ถึงพูดแบบนั้นล่ะ
แล้วมันเป็นอะไรล่ะ เธอจะไปโทษการบกพร่องทางเพศไม่ได้หรอกนะ
- ฉันว่าเป็นการบกพร่องทางจิตใจมากกว่านะ - ว่าไงนะ
ก่อนที่จะจูบกัน เขาทำตัวแบบปกติดีสุดๆ เลย
ฉันว่าเขาอาจมีแผลในใจเกี่ยวกับผู้หญิง หรือการจูบมาในอดีต เขาก็เลยปฏิเสธไปแบบนั้น
แผลในใจเหรอ
- ไปต่อกันไหม - ไปสิ
พี่ๆ คะ หยุดเถอะ! ฉันพอแล้วละนะ
อะไรกัน ไปดื่มต่อกันอีกสิ
ให้ฉันได้พักบ้างแล้วกันนะ พรุ่งนี้ฉันหยุดงานทั้งที
ก็ใช่ไงล่ะ เธอถึงต้องไปดื่มกันต่อยังไงล่ะ
โอกาสแบบนี้ไม่ได้มี...
ไม่ค่ะ
ฉันไม่อยากใช้วันหยุดไปกับการเมาค้าง เพราะมันจะเป็นวันที่แสนวิเศษ
งั้นเจอกันนะ
กลับบ้านดีๆ ละ
เรื่องที่เธอไปอ่านมาในอินเทอร์เน็ต...
ฉันว่าน่าจะเป็น เรื่องมีโซกับท่านรองประธานมากกว่านะ
มีโซกับท่านรองประธานเหรอ
งั้นเธอกำลังบอกว่านักธุรกิจไฮโซนั่น มีความบกพร่องทางเพศเหรอ
นักธุรกิจไฮโซก็มีกันได้นี่ ทำไมล่ะ
- นี่ มันไม่ใช่เรื่องสำคัญสักหน่อย! - ตกใจหมดเลย!
ที่สำคัญคือมีเรื่องอะไรที่เกิดขึ้น ระหว่างพวกเขาสองคน
ก่อนที่จะจูบกัน เขาทำตัวแบบปกติดีสุดๆ เลย
ฉันว่าเขาอาจมีแผลในใจเกี่ยวกับผู้หญิง หรือการจูบมาในอดีต
บางที... เขาอาจมีเหตุผลอะไรในใจก็ได้
แล้วยังไงล่ะ ไร้สาระสิ้นดี
เลขาคิม คุณคงตื่นเต้น ในขณะที่คุณคาดหวังที่จะได้จูบผม
ผมเข้าใจดีว่าคุณรู้สึกผิดหวัง พอๆ กับที่คุณคาดหวัง
("เลขาคิม คุณคงตื่นเต้น ในขณะที่คุณคาดหวัง...")
เลขาคิม ผมขอโทษ
ง่ายๆ แต่ได้ใจความที่สุดแล้ว
("เลขาคิม ผมขอโทษ")
ครั้งแรกมักยากเสมอ แต่ต่อไปก็คงจะไม่มีอะไรแล้ว
พูด "ขอโทษ" ก็ไม่ได้ยากเย็นอีกแล้วตอนนี้
(ท่านรองประธาน - เลขาคิม ผมขอโทษ)
ขอโทษเหรอ เรามีเรื่องอะไรกันเหรอคะ
ฉันไม่เห็นรู้เรื่องอะไรเลย
เธอกำลังพูดเรื่องอะไรเนี่ย
นี่อยากแกล้งทำเป็นว่าช่วงเวลาแสนหวานและ เต็มไปด้วยความรู้สึกไม่เคยเกิดขึ้นยังงั้นเหรอ
ฉันไม่เข้าใจเลยว่ามันคืออะไร
ฉันควรทำยังไงดีล่ะ
เลขาคิมมาที่นี่ค่ะ
เธอบอกว่าจะลาหยุดงานสักวัน เพราะเธอรู้สึกไม่ดีเท่าไรนัก
ทำไมคุณถึงเข้ามาในนี่ล่ะ คุณยาง คุณมักจะรอผมอยู่ด้านนอกนี่
ครับ แต่เลขาคิมขอให้ผม...
ช่วยสวมเนกไทให้คุณน่ะครับ
อะไรนะ
เธอบอกว่าเพราะเธอลางาน เลยไม่มีคนที่จะสวมเนกไทให้คุณ
ไม่ หยุดนะ อย่าเข้ามาใกล้ผม
ผมก็สวมได้ดีนะครับ
ไม่เอา
- อยู่เฉยๆ - ให้ผมสวมให้นะครับ
(รายการที่อยากทำในวันหยุด)
แล้วฉันก็จะได้มีวันที่แสนวิเศษ กับแผนที่เตรียมไว้แล้ว
ก่อนอื่นเลย ไปสวนสนุก...
ท่านรองประธานคะ
คุณทำงานไม่ได้หยุดไม่ได้หย่อนอย่างกับวัว ผมก็เลยอยากให้ตุ๊กตาวัวน่ะนะ
มันชื่อว่า "เจ้าวัวคนขยัน"
เจ้าวัวคนขยัน วันนี้เราไม่ต้องเจอหน้ากันนะ
เพราะเห็นหน้าเธอแล้ว ทำให้นึกถึงใครบางคนขึ้นมา
ว้าย!
แล้วจะไปหลับตาทำไมเนี่ย ทำไม
น่าอายจริงๆ เลย
ขอโทษนะคะที่มาสาย
ไม่นะ เธอมาสายตั้ง 14 นาที
ขอโทษค่ะ
คุณจ๋า นี่คุณมาสาย เพราะเห็นว่าเลขาคิมลางานวันนี้เหรอครับ
เปล่าค่ะ เป็นเพราะว่าครอบครัวฉัน ย้ายไปอยู่ที่ยางพยองอาทิตย์ก่อน
และมันก็ไกลจากที่นี่กว่าเดิม
นี่ ฉันไม่สนเรื่องครอบครัวคุณหรอกนะ ไปทำงานได้แล้ว
ค่ะ
ฉันจะไปเจอนายหน้าจัดหาที่อยู่ เพื่อหาที่ใกล้ๆ กับบริษัท แล้วก็จะย้ายออกมาค่ะ
ฉันจะได้ไม่มาสายอีกค่ะ
ฉันไม่สนใจเรื่องหาบ้านของคุณหรอกนะ ไปทำงานได้แล้ว
ค่ะ
คุณรู้ไหมว่าทำไมเธอถึงลางานวันนี้
หรือเธอมีปัญหาอะไรรึเปล่า
- ไม่มีปัญหาอะไรหรอก - สวัสดีค่ะ
อย่ามัวแต่คุยเรื่องของคนอื่นที่ไม่ได้มาทำงาน และทำงานให้หนักขึ้นกว่าเดิมดีไหม
- ครับ - ไม่ต้องห่วงค่ะ
- เจอกันค่ะ - เจอกันครับ
หลีกไปสิ
สวัสดีค่ะ
เบื่อจังเลย
จีอึน เป็นไงบ้าง วันนี้มีเวลามาเจอกันหน่อยไหม
อ๋อ ต้องไปประชุมผู้ปกครองที่เนิร์สเซอรี่เหรอ
อึนมิน หวัดดี เธอมีเวลา... โอ้ กำลังฉีดหน้าอยู่เหรอ
ขอให้ออกมาสวยเลิศไปเลยนะ
ฉันจะทำอะไรดีหลังจากลาออกแล้วเนี่ย
สวัสดีค่ะ ฉันคิม มีโซนะ ที่เราเคยไปนัดบอดกันมา
ขอโทษที่รบกวน แต่ฉันขอถาม เรื่องข่าวลักพาตัวตอนปี 1994 ได้ไหม
อยากรู้ว่าคุณพอเจอข้อมูลอะไรมาบ้างรึยัง
ใช่แล้ว ฉันจะต้องหาเขาให้เจอก่อน
สวัสดีครับ
คุณคือใครคะ
โอ้ คุณที่มาเจอท่านรองประธาน ก่อนหน้านี้ใช่ไหมครับ
ครับ
(นักเขียน อีซองยอน)
- คุณเป็นนักเขียนที่จะมาร่วมงานคอนเสิร์ตเหรอ - ครับ
- นักเขียนมอร์ฟีอัสเหรอครับ - มอ...
- ครับ - สวัสดีค่ะ
ฉันเป็นแฟนหนังสือของคุณเลยค่ะ
เป็นเกียรติมากเลยที่ได้เจอตัวจริง
มีอะไรเหรอ
งั้นก็...
ให้ตายเถอะ ตอนนี้เข้าใจแล้วว่า ทำไมเขาถึงไม่อยากเปิดเผยตัวตน
เพราะเขาไม่อยากให้หน้าตา มาข่มงานเขียนของเขา
เมื่อเขาเปิดเผยตัวตนที่ลี้ลับออกมา เขาทำให้หัวใจต้องอ่อนไหวไปตามๆ กัน
เขาเท่จริงๆ เลยนะ คุณไม่รู้สึกถึงความมีเสน่ห์ที่ส่งออกมาเหรอ
แต่ผมก็ไม่ได้ชอบงานเขียนของเขาขนาดนั้น มันแค่เป็นที่นิยมในหมู่สาวๆ นี่ใช่ไหม
คุณพูดอะไรของคุณ
ที่เป็นหนังสือขายดีขนาดนั้น เพราะว่าทุกคนต่างชอบมันมากๆ ไงล่ะ
ใช่แล้วละ แค่เปิดหน้าแรกอ่าน พอมารู้ตัวอีกทีก็อ่านถึงหน้าสุดท้ายแล้ว
แต่เขามาที่นี่ตั้งสองครั้ง
เขาเป็นเพื่อนกับท่านรองประธานเหรอ
ฉันไม่คิดอย่างนั้นนะ คุณไม่รู้สึกถึงความเย็นชาระหว่างพวกเขาเหรอ
ก็อาจจะใช่น่ะนะ ยังไงก็ช่างเถอะ พวกเขารู้จักกันได้ยังไงนะ
ผมรู้ความลับที่ยิ่งใหญ่ระหว่างพวกเขา
รู้ไหม พวกเขาเป็น... พี่น้องกัน
อะไรนะ
นักเขียนมอร์ฟีอัสเป็นลูกชายคนโตสุด ของบริษัทยูมยองกรุ๊ป
ฉันมาประชุมแถวนี้ก็เลยแวะมาน่ะ
ฉันเห็นข้อเสนอแล้วและมันก็ไม่เลวเลยนะ
นายไม่ต้องมาบอกฉันทุกอย่างหรอกนะ
มันก็เป็นแค่หนึ่งในหลายๆ โปรเจกต์
- นายต้องพูดออกมาขนาดนั้นเลยเหรอ - ก็มันจริงนี่
นั่นสินะ มันคงไม่มีความหมายอะไร สำหรับคุณคนดีเลิศเลออย่างนาย
แต่ฉันไม่คิดว่าคุณพ่อคุณแม่จะคิดแบบนั้นนะ
พวกเขาแค่มีความสุขมากๆ ที่เห็นเราสองคนได้ร่วมงานกัน
ฉันถึงมาที่นี่ยังไงล่ะ
พวกเขามีความสุข เพราะคิดว่าเราดีกันได้แล้ว
ดังนั้นอย่าสร้างปัญหาอะไรกันเลยนะต่อจากนี้
นายบอกตัวเองดีกว่านะ
- ว่าไงนะ - ไม่ใช่ฉันที่เป็นคนสร้างปัญหาขึ้นมา
เลขาคิมไปไหนเหรอครับ
อ๋อ เธอลางานน่ะค่ะ
ฉันเป็นหนึ่งในแฟนคลับรุ่นแรกๆ ของคุณเลยค่ะ
ชื่อบัญชีของฉันคือ "ใครรักมอร์ฟีอัส ก็จีอายังไงล่ะ"
จำได้บ้างไหมคะ ฉันเขียนโพสต์เต็มไปหมดเลย
ขอโทษนะครับ แต่ผมจะจำคุณเอาไว้ต่อจากนี้ไป
ฉันจะจำคุณไปตลอดเลยค่ะ
คุณนักเขียนคะ ขอลายเซ็นได้ไหมคะ
- ฉันชื่อบงเซราค่ะ - ส่วนฉันชื่ออียองอ๊ก
- เซ็นให้ฉันด้วยได้ไหม - ขอผมด้วยครับ
ได้โปรด
คุณมีหนังสือนี่เมื่อไรกัน
ยังไม่ได้แกะห่อออกเลย
- บงเซราค่ะ - อียองอ๊กค่ะ
"ใครรักมอร์ฟีอัส ก็จีอายังไงล่ะ" ค่ะ
ขอลายเซ็นทีครับ ได้โปรด
ก็ดีนะที่เธอหยุดงาน
ค่ะ เลขาคิม
อ๋อค่ะ เดี๋ยวฉันจะปรับ ให้เข้ากับกำหนดการเองค่ะ
แล้ววันนี้คุณกำลังทำอะไรอยู่คะ
อะไรนะคะ ทำไมคุณถึงอยู่บ้านล่ะ
ได้ค่ะ ถ้ามีอะไรก็โทรหาฉันได้ตลอดเลยนะคะ
วันนี้เธอน่าจะออกไปนอกบ้านบ้างนะ
มีอะไรให้ช่วยไหมคะ
ยกเลิกทุกอย่างในกำหนดการวันนี้ให้ทีนะ
ค่ะ
ไม่ตอบกันเลย ไม่มีอะไรทำเลย...
จะว่าไปแล้ว มันก็เป็นความผิด ของท่านรองประธานไม่ใช่เหรอ
ที่ฉันไม่มีอะไรทำ หรือไปเจอใครไม่ได้เลยในวันนี้
เพราะฉันต้องคอยทำทุกอย่างให้เขา
- รองประธานตัวแสบ - คุณเรียกผมเหรอ
ตายแล้ว! ท่านรองประธานตัว...
คือฉันจะบอกว่าท่านรองประธานน่ะค่ะ คุณมาทำอะไรที่นี่
ผมมาที่นี่เป็นการส่วนตัว เพราะผมรู้ว่าคุณจะคิดถึงผม
เราไปเที่ยวกันไหมวันนี้
- ว่าไงนะคะ - ผมก็ลางานมาเที่ยวกับคุณไง
ไม่ต้องก็ได้ค่ะ เพราะฉันยุ่งๆ อยู่
คุณดูเหมือนไม่มีอะไรทำและก็เดินไปมา คุณยุ่งอะไรมิทราบ
ยุ่งที่เดินไปมายังไงล่ะ
อะไรนะ
- คุณรู้ได้ไงว่าฉันอยู่บ้าน - ผมได้ยินคุณคุยกับจีอาทางโทรศัพท์
แต่ถ้าพูดตามตรง คุณก็แอบหวังให้ผมมาหาคุณใช่ไหม
คุณนี่เก่งไปหมดทุกเรื่อง และก็เก่งที่ชอบคิดผิดด้วย
ไว้ใจคนที่เก่งไปหมดทุกเรื่องอย่างผมนะ ผมจะทำให้วันของคุณสนุกเอง
วันนี้ฉันยุ่งค่ะ
กำลังคิดอยู่ว่าจะไปให้ไกลกว่าแค่แถวๆ นี้
ในชุดนอนเนี่ยเหรอ
ให้โอกาสผมแก้ตัวนะ
สำหรับคุณโดยเฉพาะ
ผมคิดมาแล้ว
ไปกินข้าวกันพร้อมฟังวงออร์เคสตราเล่น ที่เลานจ์ระดับพรีเมียม
และไปร่องเรือสำราญกัน
และนั่งเฮลิคอปเตอร์ไปที่สนามบิน ชมวิวริมแม่น้ำ แล้วก็ไปที่ญี่ปุ่น
และกินซูชิกันสำหรับมื้อค่ำ เสร็จแล้วก็กลับมา
พอเถอะค่ะ
ฉันไม่ไปด้วยหรอก
ทำไมล่ะ
วันนี้เป็นวันลาหยุดของฉัน ดังนั้นฉันจะทำอะไรที่ฉันอยากทำ
ฉันจะไม่ทำตามใจคุณหรอกนะ
งั้นก็บอกมาสิว่าคุณอยากทำอะไร ผมทำได้อยู่แล้ว
- คุณทำไม่ได้หรอก - ได้สิ
- คุณทำไม่ได้หรอก - บอกไปแล้วไงว่าได้
ถ้าคุณพูดแบบนั้น...
- อะไรนะ คุณอยากนั่งรถเมล์เที่ยวเหรอ - ใช่ค่ะ
มันไม่ใช่เที่ยวที่ยุโรปหรือเมดิเตอร์เรเนียน
แต่ไปเที่ยวโดยการที่แค่นั่ง รถเมล์ไปรอบๆ โซลเหรอ
ค่ะ
เลขาคิม อย่าพยายามมาลองดีกับผม ทำอะไรที่คุณอยากทำเถอะนะ
ก็ฉันอยากทำแบบนี้ไงล่ะ
เพราะฉันต้องขึ้นรถเมล์ที่แน่นเอี้ยดไปทำงาน
ฉันอยากขึ้นรถเมล์และนั่งไปเรื่อยๆ แบบไม่มีจุดหมายจนสุดสายไปเลยค่ะ
แต่คุณคงทำไม่ได้หรอก
เพราะคุณไม่ชอบนั่งรถที่คนแปลกหน้าขับ
คุณก็เลยให้ฉันมาขับให้คุณประจำเลย
มันคงจะลำบากสำหรับคุณน่ะนะ
- ก็ได้ งั้นไปกันเลย - แน่ใจนะคะ
- บอกแล้วไงว่าจะทำตามคุณ - จริงเหรอคะ
วันนี้ฉันจ่ายเองค่ะ สองคนค่ะ
ยอดเงินคงเหลือไม่พอ
นี่ถึงขนาดต้องบอกอะไร ที่น่าละอายแบบนี้เลยเหรอ
ฉันจะจ่ายเองค่ะ นี่ค่ะ
มันออกแบบมาให้คนที่เตี้ย ซึ่งไม่คิดเผื่อคนตัวสูงอย่างผมเลยนะ
จับนี่สิคะ
โอ้...
- นั่งนี่สิ - ไม่เป็นค่ะ คุณ...
ไม่ต้องนั่ง ฉันจะนั่งค่ะ
เห็นเขาไหม ให้ตายเถอะ ขาอ่อนแรงจังเลยนะ
คุณน่าจะนั่งนะ ถ้าคุณจะเป็นแบบนี้
ขาไม่มีเรี่ยวมีแรงเลยนะ
- พระอาทิตย์ยังไม่ตกเลย - ค่ะ
ร้อนจังเลยนะ ทำไมเราไม่ไปกินไก่กับเบียร์กันล่ะ
โทษทีนะ แต่ฉันไม่ว่าง
ฉันต้องไปเจอนายหน้าจัดหาที่อยู่ เจอกันพรุ่งนี้นะ
แล้วเจอกัน
- ก็เหลือแค่คุณกับผมสินะ - ไม่เป็นไร ขอบคุณ
ว้าย ผู้จัดการโกกวีนัมนี่
เราจะไปกินไก่กับเบียร์กัน ไปด้วยกันไหมคะ
- อะไรนะ คุณเพิ่งบอกว่า "ไม่เป็นไร ขอบคุณ" - เปล่าสักหน่อย
คุณจะไปกับเราใช่ไหมคะ วันนี้ไปผ่อนคลายให้หายเครียดกันนะคะ
ผมว่าการทำงานคือทางแก้ที่ดีที่สุด เพื่อให้หายเครียดครับ
ไม่มีอะไรที่เหมือนกับการทำงานให้เสร็จลุล่วง เพื่อขจัดความเหนื่อยล้าออกไป
ถ้างั้นพวกคุณก็ตามสบายเลยนะครับ
- งั้นครั้งหน้าเราไป... - ได้เลยครับ
- เอาน่า ไปกินไก่กับเบียร์กันนะ - ไม่เป็นไร ขอบคุณ
คุณเพิ่งจะบอกว่าอยากไปผ่อนคลายให้หายเครียด
เปล่าสักหน่อย ฉันบอกแบบนั้น เพราะอยากไปกับคุณโกกวีนัม ไม่ใช่คุณ
คุณนี่ไม่รู้เรื่องรู้ราวเลยนะ
ยัยผู้จัดการบงตัวแสบ อยากจะถีบเธอไปไกลๆ เหลือเกิน
- สะอาดและสวยดี ฉันย้ายเข้ามาได้เลยไหมคะ - แน่นอนค่ะ
ค่ะ อยากขึ้นไปดูดาดฟ้าไหมคะ วิวสวยมากเลยนะ
ฉันขึ้นไปใช้ชั้นดาดฟ้าได้ด้วยเหรอคะ
ได้สิคะ เป็นพื้นที่ส่วนกลางน่ะค่ะ
ผู้ชายที่อยู่ห้องดาดฟ้าข้างบน
มีสวนครัวไว้ปลูกผักกาดหอม และก็มะเขือเทศราชินี
เขาดูเป็นคนขยันดีนะคะ
เป็นคนขยันและก็ประหยัดด้วย
มีไหวพริบและสติปัญญา เขาต่อรองให้ลดค่าเช่า เหลือสี่แสนสองจากเงินมัดจำสิบล้านวอน
ซึ่งราคาเดิมอยู่ที่ห้าแสนต่อเงินมัดจำสิบล้านวอน
เหรอคะ
- ต้องรับสายนี้น่ะ คุณขึ้นไปก่อนเลย - ได้ค่ะ
เฮ้อ หลุดออกมาอีกแล้ว
ใส่สูทตัวเดียวกันทุกวันทำให้มันเน่าเร็วจริงๆ
สูทนี่ก็ทนดีนะ
คุณกวีนัม...
ไม่อยากเชื่อเลย
คุณมาทำอะไรที่นี่ คุณตามผมมาเหรอ
- อะไรกัน เปล่านะ ฉัน... - ก็ได้ ผมมีสูทอยู่ตัวเดียว
นี่ถึงขนาดต้องสะกดรอยตามผมมาเลยเหรอ
เปล่านะคะ ฉันมาดูห้องที่นี่ค่ะ
อะไรนะ
งั้นเจอกันนะคะ
เดี๋ยว!
คนบ้างาน หนุ่มมาดดีและแกร่ง
เป็นหนุ่มที่ป็อปที่สุดในบริษัทยูมยองกรุ๊ป ถ้าคุณมาทำลายชื่อเสียงของผม
ผมจะไม่ยอมแน่
โอเคค่ะ ไม่ต้องห่วงหรอกนะ
ฉันมีคำถามหนึ่งค่ะ
เกิดอะไรขึ้นกับกระดุมเม็ดนั้น ฉันเห็นมันหลุดออกมาน่ะค่ะ
เผื่อมีอะไรฉุกเฉิน...
ผมซื้อเตรียมไว้เยอะเลย
มาไกลขนาดนี้ อร่อยขนาดไหนกันเชียว
ร้านโปรดของฉันเลย นั่นไงคะ
(หนังหมู ปิ้งเลย)
"หนังหมู ปิ้งเลย" อ่านชื่อแล้วอยากกลับบ้านเลยจริงๆ
งั้นก็กลับเลยสิ
ผมจะไปในที่ที่คุณไปไง
บอกไปแล้วว่าจะทำตามใจคุณ
- สองที่ค่ะ - ค่ะ
กินเลยสิ
ตายจริง
คุณเตะโต๊ะเลยเหรอ แค่เพราะว่าฉันไม่ได้ตักให้คุณกินเนี่ยนะ
เปล่านะ คุณเข้าใจผิดแล้ว
คุณชอบมาร้านนี้เหรอ
มันเคยเป็นร้านที่ครอบครัวฉันชอบมากินกันน่ะ
เรามีหนี้สินมากมาย
เราก็เลยไม่มีเงินที่จะไปกินเนื้อย่างเกาหลีกัน
อ๋อครับ
พ่อคุณเป็นคนยังไงเหรอ
วันนี้คุณถามคำถามฉันเยอะจังเลยนะ
- เขาเป็นขาร็อกน่ะ - อะไรนะ
เป็นมือกีตาร์ในวงดนตรี
ฉันเล่าให้คุณฟังแล้วว่าเขาโดนหลอก ตอนเปิดร้านขายเครื่องดนตรีที่ย่านนักวอน
อ๋อใช่ คุณก็เลยต้องทำงานตั้งแต่อายุยังน้อย
ใช่ค่ะ เพื่อส่งเสียค่าเล่าเรียนให้พวกพี่ๆ
เขาไปทำงานแบกหามและก็ได้รับบาดเจ็บ
และเขาก็ไปกู้หนี้นอกระบบมา เพื่อหวังจะถูกแจ็กพอต แต่ดันแย่กว่าเดิมสุดๆ
ที่เป็นอย่างนั้นเพราะเขาพยายาม ฝืนทำในสิ่งที่ไม่ใช่ตัวเขาเลยไม่ใช่เหรอ
แต่ฉันก็มีความสุขที่ตอนนี้เขาทำในสิ่งที่รัก
และพวกพี่ๆ ก็ทำความฝันสำเร็จแล้ว
ตอนนั้นคุณไม่คิดโทษครอบครัวบ้างเหรอ
ไม่นะคะ มันไม่ใช่ว่าพวกเขาตั้งใจให้เป็นแบบนั้น
คนอื่นชอบพูดว่าชีวิตที่หายไป เพื่อการเสียสละ มันเป็นอะไรที่คุ้มค่า...
แต่ไม่จริงเลยนะ
มันก็แค่ชีวิตที่เสียไปโดยเปล่าประโยชน์
สิ่งที่สำคัญที่สุดในทุกๆ ช่วงเวลาก็คือตัวเรา
อย่าลืมว่าคุณคือคนแรก และคนที่สำคัญที่สุดในทุกๆ ช่วงเวลา
ทำไมคุณถึงขำล่ะ
เก้าปีนี่นานจริงๆ เลยนะ
สิ่งที่คุณพูดจากความคิดของคุณ ที่เอาตัวเองเป็นที่ตั้งกลับปลอบใจฉันได้เลยนะ
เอาตัวเองเป็นที่ตั้งเหรอ
ฟังดูหยาบคายไปนะ
กินสิคะ
- เอามาให้ผม เดี๋ยวผมทำเอง - อะไรกัน
มันเป็นวันหยุดงานของคุณ ผมบอกไปแล้วว่าจะทำทุกอย่างเพื่อคุณ
ตอนนี้ เราจะทำอะไรกันต่อล่ะ
ก็...
โอ้
น่ารักจังเลย
คุณยังชอบตุ๊กตาเหมือนเคยเลยนะ
ฉันเคยบอกเรื่องนี้กับคุณเหรอ
จำแบบสอบถามนั่นได้ไหม
คุณอยากได้ตุ๊กตาจากคนที่ชอบ
โอ้ ใช่ ตอนนี้ฉันจำได้แล้วค่ะ
- ขอลองเล่นดูหน่อยนะคะ - แน่นอน
เริ่มกันเลย
อย่างนั้น
ไม่เป็นไร แค่รอบแรก
คราวนี้ได้ตัวนี้แน่
ยากจริงเลย ฉันยังไม่ได้เอาจริง
คราวนี้ได้แน่
นี่ หลีกไป ทนดูไม่ไหวแล้ว
มันค่อนข้างยากและไม่ง่ายเลยนะที่จะคีบขึ้นมา
ผมรู้หลักแล้วจากที่ยืนดูคุณเล่น ต้องให้ความสำคัญที่มุม
แล้วก็จังหวะ แบบนี้!
ตอนคีบจริงกับที่เรียนรู้หลักการของเครื่อง มันไม่เหมือนกันนะ
ผมไม่ได้ใช้สมาธิเพราะมัวแต่อธิบายให้คุณฟัง
มุมที่แม่นยำและจังหวะที่เหมาะเจาะ ตอนนี้แหละ!
เอาละนะ!
ขอละ อย่าตกอีกนะ
ขออีกครั้งหนึ่ง
ผมต้องคีบให้ได้ ต้องคีบให้ได้!
- ตู้นี้ราคาเท่าไร - ท่านรองประธานคะ
- ไปกันเถอะค่ะ - เท่าไร...
- ผมไปกดเงินและกลับไปเล่นอีกรอบ... - ไม่เอาค่ะ พอเถอะ
พรุ่งนี้คุณจะไปทำงานไหม
ไปสิคะ
ฉันจะกลับไปทำงานกับคุณแบบเดิมตามปกติ
- งั้นเจอกันพรุ่งนี้นะ - ค่ะ
เจ้าวัวคนขยันดูแลบ้านให้ดีๆ นะ
เป็นยังไงบ้างคะ
ผมสบายดี ร่าเริงอยู่ดีมีสุขมากครับ
ผมเพิ่งติดต่อกลับมา เพราะเมื่อวานผมทำงานอยู่ภาคสนามน่ะครับ
- เรื่องข่าวลักพาตัวตอนปี 1994 ที่คุณพูดถึง - ค่ะ
ผมไม่คิดว่าน่าจะเป็นข่าวนี้ ที่คุณกำลังตามหา แต่ว่า...
ลูกชายท่านประธานของบริษัทยูมยองกรุ๊ป เคยถูกลักพาตัวไปสามวันในปี 1994
ตรงแถวเขตพัฒนาใหม่ ที่ตอนนี้กลายเป็นสวนสนุกยูมยองไปแล้วครับ
ตรงแถวเขตพัฒนาใหม่เหรอคะ
ใช่ครับ บริษัทปิดข่าวเงียบ
ข้อมูลที่ผมพอหามาได้อย่างเดียวคือ ตอนนั้นลูกชายอยู่ชั้น ป.สี่
และที่ผมรู้มาคือ ลูกชายคนโตของบ้านก็อยู่ชั้น ป.สี่ตอนนั้น
ผมก็ไม่ได้มีความสุขตอนผมอยู่ ป.สี่
ท่านรองประธาน ถ้าคุณอายุเก้าขวบก็เพิ่งจะอยู่ ป.สองเองนะคะ
ผมอยู่ ป.สี่จริงๆ ผมฉลาดพอที่จะได้ข้ามชั้นขึ้นไปสองปี
ผมต้องไปอยู่ชั้นเดียวกับพี่ชาย
ไม่ใช่ค่ะ ท่านรองประธาน ก็อยู่ชั้น ป.สี่ด้วยเหมือนกัน
เลขาคิมครับ
- คุณคิดอะไรอยู่เหรอครับ - สวัสดีค่ะ
ขึ้นรถมาสิ
- ไปกันเลย - รู้ไหมคะ ผู้อำนวยการพัก
อะไรนะ ลักพาตัวเหรอ
ค่ะ
ฉันอยากรู้ว่าท่านรองประธาน เคยเล่าให้คุณฟังถึงเรื่องนี้บ้างไหมคะ
เราก็เป็นเพื่อนกันมานานมากๆ แล้วนะ
เขาไม่เคยเล่าให้ผมฟังเลยนะ
เขาไม่ค่อยเล่าชีวิตในวัยเด็กให้ผมฟังนัก
ถ้างั้นคุณกำลังบอกว่าคุณไม่รู้เรื่องเหรอคะ
ครับ
ถามหน่อยได้ไหมว่า ทำไมคุณถึงเริ่มสนใจเรื่องนี้ขึ้นมา
ฉันก็จำไม่ค่อยได้ดีมากนัก แต่...
ฉันคิดว่าฉันเคยถูกขังไว้ ในบ้านร้างหลังหนึ่งเป็นวันๆ
ว่าไงนะครับ
มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งอยู่กับฉันด้วย คนที่มีอายุมากกว่าฉัน
ฉันว่าเด็กคนนั้นอาจจะเป็นท่านรองประธาน
ยองจุนและพี่ชายของเขาอยู่ชั้น ป.สี่
คุณไม่รู้จักชื่อของเขาเหรอ
ฉันได้ยินมาแต่จำไม่ได้...
แต่ทำไมคุณถึงคิดว่าเป็นยองจุนล่ะ
- คุณคิมมีโซ - คะ
คุณบอกว่าคุณเกลียดแมงมุมมากที่สุดในโลก
พวกสายรัดไนลอนนี่แหละที่ผมกลัวมากที่สุด
ดังนั้น อย่าเอามาใช้อีกนะ ขอละ
- ทำไมคุณถึงได้... - ไม่เป็นไร
ฉันแค่รู้สึกอย่างนั้นค่ะ
ทำไมคุณไม่ไปถามเขาล่ะ
แน่นอนว่าฉันก็คิดแบบนั้น แต่ว่า...
เขาไม่เคยเล่าให้ฉันฟัง และมันต้องมีเหตุผลที่เขาทำแบบนั้น
มันไม่ใช่เรื่องดี และอาจยังเป็นความทรงจำที่เจ็บปวดด้วย
ฉันถามเขาไม่ได้หรอกค่ะ
ฉันน่าจะพอใจแล้วค่ะที่ฉันหาเขาคนนั้นเจอสักที
และก็...
แกล้งทำเป็นว่า คุณไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนแล้วกันค่ะ
ไม่ต้องห่วงครับ
อย่างที่คุณบอก ว่าเขาไม่เคยปริปากพูดเลยตลอดเก้าปี
เขาอาจจะมีเหตุผลของเขาน่ะครับ
เลขาคิม เมื่อวานลาหยุดงานสนุกไหมคะ
ค่ะ
เขามาตั้งแต่เช้า บอกว่าเขามีงานเต็มไปหมด เพราะเมื่อวานเขาหยุดงานไปวันหนึ่งน่ะค่ะ
ทำไมเธอถึงมองอย่างนั้นล่ะ
หน้าหล่อๆ ของฉันก็พรุนหมดสิ
ช่างเถอะนะ ถ้ามันต้องพรุนจริง มันคงพรุนจนไม่เหลือแล้วละนะ
เรียกฉันเหรอคะ
ใช่ ผมมีหนังสือเยอะเกินในห้องอ่านหนังสือ
กำลังคิดอยู่ว่าจะเอาเล่มที่ไม่ได้อ่านออกไป
ได้ค่ะ
- คุณพอมีเวลาตอนไหนบ้าง - ทุกเมื่อค่ะ
- คืนนี้ไหม - ดีเลยค่ะ
ทำไมคุณถึงดูให้ความร่วมมือดีจัง
ฉันพยายามจะช่วยคุณเท่าที่ทำได้ เพราะคุณเคยช่วยฉันไว้ค่ะ
ว่าไงนะ
ท่านรองประธานคะ
มีอะไรอยากบอกผมเหรอ
ฉันดีใจที่ได้เจอคุณอีกครั้งค่ะ
เช่นกันครับ
เจอกันนะคะ
เราเจอกันเมื่อวาน และเธอก็ดีใจที่เจอฉันอีกเนี่ยนะ
นี่เธอหลงฉันเหรอเนี่ย
อะไรกัน ทำไมพวกเขาถึงขำกัน
โอ้ ฉันเกลียดมากเลยนะ
พวกเขากำลังพูดถึงฉันอยู่เหรอ
ยากที่จะเชื่อนะ แต่มีอยู่แค่เท่านั้นแหละ
- คุณคิมจีอา - ว้าย
ขอคุยหน่อยได้ไหม
อะไรกันคะ ทำไม...
ไม่อยากเชื่อเลยว่าสองคนนั้น...
- คุณกำลังพูดถึงผมอยู่ใช่ไหม - อะไรนะคะ
- เปล่า ไม่ได้พูดค่ะ - ใช่ คุณพูด
คุณพูดว่า "ยากที่จะเชื่อนะ แต่มีอยู่แค่เท่านั้นแหละ"
- ซึ่งก็หมายความว่าผมมีสูทอยู่ตัวเดียว - เปล่านะคะ
พนักงานฝึกงานไปกินข้าวที่โรงอาหาร และเขาบอกว่ามันอร่อยมากเลย
ฉันก็เลยบอกว่า "ยากที่จะเชื่อนะ แต่ก็มีอยู่ บริษัทเดียวในเกาหลีแค่เท่านั้นแหละ"
"ที่มีเชฟในโรงอาหารที่มาจากโรงแรม"
ถ้างั้นทำไมคุณถึงขำผมล่ะ
ก็ฉันยิ้มอยู่ตลอดเวลานี่
ยังไงก็เถอะ ระวังไว้แล้วกันนะ เพราะผมจะจับตาดูคุณไว้
อะไรเหรอ พวกคุณคุยกันเรื่องอะไร
ไม่มีอะไรหรอก
ไม่มีอะไรเหรอ
มีเรื่องอะไรระหว่างคุณโกกวีนัมกับคุณเหรอ
ไม่มีอะไรหรอกแต่แค่น่ารำคาญน่ะ
คุณกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่
คุณจะไปกินมื้อเที่ยงใช่ไหมคะ รถมารอรับอยู่แล้วค่ะ
ไปเป็นการส่วนตัวน่ะครับ คุณไปกินมื้อกลางวันตามสบายเลยนะ
ได้ค่ะ แป๊บนึงนะคะ
เนกไทเบี้ยวน่ะค่ะ
ขอโทษทีที่ฉันเพิ่งจะนึกออก
นึกอะไรออกเหรอ
เนกไทน่ะค่ะ
เลขาคิมเป็นอะไรไป
วันนี้เธอดูแปลกๆ ไป
รู้สึกเหมือนเธอมีความรู้สึกให้ฉัน ลึกซึ้งขึ้นเป็นสามเท่า
หรือเธอประทับใจ ที่ฉันทำตัวดีมากๆ กับเธอเมื่อวานนี้
คราวนี้ได้แน่
ถ้าฉันคีบได้เมื่อวานนี้ มันคงจะเจ๋งสุดๆ ไปเลย
ซึ่งอาจจะทำให้เธอรู้สึก ลึกซึ้งมากขึ้นไปอีกเป็นสิบเท่า
อย่างนั้น
เขาห่วยจังเลย
- นายพูดว่าไงนะ - คุณน่ะห่วย
ทีนี้หลบไป คุณคนว่างงาน
อะไรนะ คุณคนว่างงานเหรอ
ใช่ แม่ผมบอกว่า คนที่ไม่ไปทำงานคือคนว่างงาน
นายไม่รู้หรอกว่าฉันเป็นใคร
เครื่องใช้ไฟฟ้าที่บ้านนาย หรือของเล่นที่นายเล่น
อย่างน้อยก็สองถึงสามอย่าง ที่มาจากบริษัทของฉัน
ถ้าจะบอกให้ฟังง่ายๆ ก็คือ ฉันเป็นนักธุรกิจไฮโซน่ะนะ
แล้วทำไมนักธุรกิจไฮโซ ถึงมาคีบตุ๊กตาเล่นแบบนี้ล่ะ
ใช่แล้วล่ะ คุณก็ซื้อตุ๊กตาได้เป็นร้อยๆ ตัว
ไม่ มันไม่ยุติธรรมถ้าทำเป็นแบบนั้น
มันจะมีค่ามากกว่า ถ้านายคีบมันขึ้นมาได้ด้วยตัวเอง
เอาละ เงียบได้แล้ว ฉันต้องใช้สมาธิ
ขอร้องละ...
โอ้...
เลขาคิม
คุณมีแขกพิเศษมาหาน่ะ
คะ
สำหรับที่ทำให้ วันหยุดงานของผมเมื่อวานเป็นช่วงเวลาที่วิเศษ
มันชื่อว่า "จำฉันไว้นะ"
ว้าว คือ...
ขอโทษนะคะที่ฉันจำไม่ได้
ผมเข้าใจว่าคุณซึ้งมาก แต่คุณกำลังร้องไห้เพราะตุ๊กตาเนี่ยนะ
เลขาคิม...
เรากำลังจะไปซื้อกาแฟกัน อยากสั่งอะไรไหม
ได้สิ ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันไปซื้อให้เอง
งั้นเจอกันนะคะ
ซึ้งขนาดทำให้เธอร้องไห้เลยเหรอเนี่ย
ลาเต้สามแก้วและก็อเมริกาโนสี่แก้วค่ะ
พี่ชายคะ ฉันอยากกลับบ้านแล้ว
มีโซ หยุดร้องได้แล้ว เดี๋ยวพี่เอาอะไรอร่อยๆ ให้กินนะ
อะไรอร่อยๆ เหรอคะ
นี่ไง ลูกอมคาราเมล
กินแล้วก็อย่าร้องไห้ล่ะ สัญญานะ
ชอบไหม
โอ้ ฉันน่าจะไปซื้อให้คุณมากกว่านะคะ
คุณซื้อลูกอมคาราเมลมาด้วยเหรอคะ
สำหรับใครบางคนน่ะ
ใครเหรอคะ ผู้ชายที่คุณคุยด้วยอยู่เหรอ
พูดแบบนี้อยู่เรื่อยเลยนะ
แค่ใครบางคนที่ฉันรู้สึกอยากขอบคุณเขา
เขาจำฉันไม่ได้ด้วยซ้ำ
โอ้ รู้อะไรไหมคะ
ฉันได้รับข้อความจากเพื่อน ในกลุ่มมอร์ฟีเชียน
นักเขียนมอร์ฟีอัสของเรา เคยถูกลักพาตัวตอนเด็กๆ ด้วยนะ
อะไรนะ
เขาเขียนไว้ในบล็อกของเขาก่อนที่เขาจะโด่งดัง
แล้วเขาก็รีบลบออกไป แต่แฟนคลับบางคนยังเก็บเอาไว้อยู่
เป็นไปไม่ได้...
ขอฉันดูหน่อยได้ไหม
ในซอยย่านแถวเขตพัฒนาใหม่นั่นที่ไม่มีใครอยู่
ผมสามารถได้กลิ่นของซีเมนต์ที่รุนแรง
ประตูเหล็กสีดำเปิดออกและเสียงที่น่ากลัว
กระจกหน้าต่างทึบแสงที่มีลวดลายเหมือนรวงผึ้ง
ผมภาวนาและมองไปที่เชือกที่แขวนกั้นห้องนั่งเล่น
"ถ้าผมข้ามเชือกเส้นนั้น และออกไปจากห้องนั่งเล่นได้"
ก็เหมือนตุ๊กตากระต่ายที่ไม่มีเจ้าของ
ผมถูกทิ้งไว้ที่นั่นและไร้ซึ่งกำลังใจ
- พี่ชายคะ - เธอนี่โง่จังเลยนะ
ฉันไม่ได้โง่นะ
ฉันห้าขวบแล้ว และก็อ่านหนังสือได้คล่องกว่าพี่มัลฮุยอีก
เดี๋ยวค่อยมาอีกแล้วกัน
จริงเหรอ พี่สัญญานะคะ
ฉันจะไม่ลืมแน่ๆ
ว่าพี่ชื่ออี... อี...
ลืมอีกแล้วสินะ
ชื่อของพี่คืออีซอง...
ใช่แล้วล่ะ
อีซอง...
อีซองยอนนั่นเอง
ใช่ เขานั่นแหละ
เป็นพี่ชายผมที่ถูกลักพาตัวไป
งั้นฉันขอถามคุณอย่างหนึ่งได้ไหมคะ
คุณได้แผลเป็นที่ข้อเท้ามาได้ยังไง
ทำไมจู่ๆ ถึงถามล่ะ
คุณดูเหมือนว่ามีความทรงจำที่ไม่ดีและก็...
แผลเป็นตรงข้อเท้าของคุณ ฉันก็เลยคิดว่าเป็นคุณ
แผลเป็น...
ผมได้มาตอนเป็นเด็ก
อย่างงี้สินะ
คะ
คุณคิดว่าเป็นผมที่ดูแลคุณ
วันนี้คุณถึงมองผมด้วยสายตาแบบนั้น
ฉันขอโทษที่เข้าใจผิดไปค่ะ
เป็นยังไงบ้างครับ
ผมมาเซ็นสัญญาแล้วก็เลยแวะมาน่ะครับ
ผมมาเมื่อวาน แต่คุณไม่อยู่
ฉันลาหยุดงานน่ะค่ะ
อ๋อครับ...
ผมคิดว่าจะโทรหา
แต่ผมมาที่นี่เพราะมันน่าจะดีกว่า ที่มาคุยกันต่อหน้า
ผมขอโทษที่ไม่ได้บอกคุณว่า ยองจุนกับผมเป็นพี่น้องกัน
คุณมีโซครับ เป็นอะไรไปครับ ทุกอย่างโอเคนะ
คุณกำลังบอกว่า เราถูกขังไว้ที่นั่นด้วยกันเหรอ
คุณจำไม่ได้เลยเหรอคะ...
ที่เราอยู่ด้วยกัน
ที่จริงแล้ว...
ผมจำอะไรไม่ได้เลย เพราะอาการช็อกที่ถูกลักพาตัวไป
งั้นคุณจำอะไรได้บ้างคะ
คุณอยากให้ผมเล่าเรื่องที่จำได้เหรอครับ
ค่ะ
เราไม่ลงรอยกันตั้งแต่เด็กๆ
- อะไรเหรอคะ - ยองจุนน่ะ
เขาหยิ่งยโส ก็เหมือนกับตอนนี้เลยน่ะนะ
เขาเก่งไปหมดรอบด้านและก็เรียนรู้เร็ว
ผมมักถูกเปรียบเทียบกับเขาเสมอ
ตอนที่ผมอยู่ ป.สี่
เขาข้ามชั้นขึ้นมาและเราอยู่ห้องเดียวกัน
เขาฉลาดมากถึงขนาดว่า...
เขาทำให้เพื่อนของผมเข้าข้างเขา
เขากับเพื่อนๆ แกล้งผม
ล้อเลียนผมที่ผมอ่อนแอกว่าเขา
อะไรนะคะ
ผมทะเลาะกับเพื่อนๆ ของพี่ชายผมบ่อยๆ
พวกเขาแกล้งผมและบอกว่าผมหยิ่งยโส
แต่คุณต้องดีใจที่มีพี่ชายคอยอยู่ข้างๆ คุณแน่เลย
เปล่าเลย เขานี่แย่ยิ่งกว่าใครเลย
เขามันเฮงซวย
มีอยู่วันหนึ่ง เขาพาผมไปแถวๆ เขตพัฒนาใหม่
เขาทิ้งผมไว้ และบอกว่าเขาจะไปซื้อน้ำและจะกลับมา
เขาไม่ได้กลับมาและผมก็ได้แต่รอ...
เป็นตอนที่ผมถูกลักพาตัวไป
ท่านรองประธานคะ ฉันดีใจที่ได้เจอคุณอีกครั้งค่ะ
ขอโทษทีที่ฉันเพิ่งจะนึกออก
ท่านรองประธานคะ ฉันมาแล้วค่ะ
ไปรอผมที่ห้องอ่านหนังสือนะ
ได้ค่ะ งั้นฉันจะแยกเล่ม ที่จะถูกปรับปรุงออกมาแล้วกันค่ะ
(รายชื่อผู้สมัครตำแหน่งเลขานุการ)
(เรซูเม คิม มีโซ)
ฉันดูเชยมากๆ เลย
ทำไมถึงเขียนแบบนี้นะ
(รางวัลใหญ่การสอบข้อเขียน รองอันดับหนึ่งวิชาศิลปะ)
อยากอวดว่าได้อันดับต้นๆ ในจำนวน หนึ่งเปอร์เซ็นต์ของการสอบเอสเอทีเหรอไง
(เรซูเม)
(คุณสมบัติ - ภาษาต่างประเทศ)
(ฝึกงานที่ต่างประเทศเป็นเวลาสองปี ได้ทุนการศึกษา)
(เรซูเม)
ทำไมเขาถึงเลือกฉันนะ ในขณะที่มีคนเก่งๆ พวกนี้ให้เลือก
คุณสงสัยเหรอ
ว่าทำไมผมถึงเลือกจ้างคุณตอนนั้น
อะไรนะคะ
ค่ะ
เพราะเป็นมีโซไง
เพราะเป็นคิมมีโซยังไงล่ะ
ต้องไปไหนเหรอ
- เดาสิว่าใคร - นายทำอะไรน่ะ
บางอย่างอะไร
พวกนายต่างมีใจให้กัน แต่พวกนายไม่ยอมออกเดตกัน
เธอควรที่จะต้องสร้างความทรงจำใหม่ ขึ้นมากับฉัน ไม่ใช่ไปค้นหาความทรงจำเก่าๆ
เหตุผลที่ผมมาที่นี่...
- เพื่อสร้างความสามัคคีและร่วมมือกันเหรอ - ไม่ใช่
หมดช่วงของการ "มีบางอย่าง ระหว่างเรา" แล้วได้เวลาออกเดตกันแล้ว
อะไรนะคะ
คำบรรยายโดย Poh Jindawech