ANG NAKARAAN SA THE PERIPHERAL
Neo-primitive. Isang taong naniniwalang sinira namin ang mundo sa pagligtas dito.
Ang pamilya mo, pinatay lahat. Nang brutal.
Nakakabalisa ang lahat ng ito.
Gusto mo siyang patayin, tama?
Sobra.
Puwede kitang maging kakampi o kaaway.
Pero sinisiguro ko sa 'yo, hindi madaling maging kaaway ko.
May nangyayari ba?
Bago o kakaiba?
ANG LONDON ISANG TAON BAGO ANG PAGKAWALA NI AELITA WEST
Diyos ko!
Na-miss din kita.
- Ano'ng ginagawa mo? - Nangungumusta lang.
Iisa-isahin ko ba?
Mas gusto ko ang hinaharap, talikuran ang nakaraan.
Kalimutan ang mga alitan, at ang lahat.
Sinubukan kitang batiin noon, pero di mo ako pinansin.
Oo.
Tapos may liham sa akin sa lamesa ko kinabukasan.
Naitago ko pa iyon, kabisado ko pa nga iyon.
Pero kahit walang kopya kaagad nung teksto,
"Kapag kinausap mo pa ulit ako,
"bubulagin kitang ganid na hinayupak ka!"
"Hitad" yata 'yun, sa palagay ko.
"Hinayupak". Sigurado ako.
Kung ako mas gusto ko yung linyang, "hinayupak na hitad."
Isang nasayang na oportunidad.
Oo, tulad nito, kung aalis ka na lang.
Gusto mong uminom, gaya ng dati?
Kasal na ako.
Pwes, binabati ulit kita. Kumusta siyang babae?
Lalaki.
Grace naman. Sabihin mong nagbibiro ka lang.
May dalawa akong anak.
Pambihira!
Kawawa ka naman. Kailangan ba 'yun?
Sinaktan mo ang puso ko.
Isang tagay, tapos aalis na ako.
Kaya sana, diretsahin mo na.
Akala ko panahon na para pag-usapan ang nangyari.
Para namang may barilan.
Hindi ba?
Kumonsulta ako sa AI therapist matapos masira ang lahat sa atin.
Ganiyan ba ang tingin mo? Na basta na lang "nasira lahat"?
Ang kagandahan at kamalian daw sa relasyon natin ay
masamang good-girl ako, at mabuting bad-girl ka.
Kung titingnan lang, masama ka,
pero sa loob mo, napakabuti mo.
At kabaligtaran ako.
At nagbayad ka talaga para sa kalokohang iyan?
Oo, nakatulong naman sa akin.
Naglalaro ka pa rin ba ng mga doll house?
Ilang taon nang hindi.
Alam mo, may teorya ang AIT.
Tungkol daw ito sa kaayusan at kontrol.
Wala kasing ganoon sa pinagmulan mo,
kaya bumabawi ka sa mga doll house.
Maliliit na mundo kung saan ligtas ka.
Tunog kalokohan iyan.
May mas maganda ka bang paliwanag?
Aminin mo, kakaibang libangan iyon.
Mahirap ba sa iyong unawain ang mga tao?
'Yung mga iniisip at nararamdaman nila?
Empatiya ba ibig mong sabihin?
Iba talaga kapag may maliit na figure at inaayos mo ito.
Ang pag-ayos sa pag-upo niya.
Ang tinitingnan nito.
At pakiramdam ko may access ako
sa kaloob-looban ng isang tao.
At walang kapantay 'yun.
Hahalikan mo ba ako?
Iyon ba ang gusto mo?
Na-miss kita, Aelita. Di mo alam kung gaano.
Sana tinrato mo ako nang ayos.
Gusto mong humingi ako ng tawad? Iyon ba?
Kalimutan mo na. Matagal na naman.
E, ano?
Magkuwento ka tungkol sa trabaho mo.
- Trabaho ko? - Oo.
Anong mga misteryo ang binabantayan mo
sa nakatago mong lungga na may malaki at bakal na pinto?
- Ayaw mong marinig iyon. - Hindi, gusto ko.
Parang malaking petri dish.
Magagawa namin ang gusto namin dito. Ginagawa namin ang gusto namin.
At totoo iyon? Nakakatiyak ka?
Nakakagulat, hindi ba?
Sabi sa amin, isa itong simulasyon, isang masalimuot--
Ganoon namin ipinapaliwanag ang mga data
para sa mga lower-echelon type.
Lower-echelon types? Sige.
At ilang tao ang may access?
Ang grupo ko lang. At siyempre, si Doktor Nuland.
Pati ang mga upper tier na security personnel, kaya baka dalawang dosena?
Handa ka na?
God font ang tawag namin dito.
Maa-access ko ang lahat dito.
Hindi lang ito sa stub, pero sa buong RI.
Pero ang data calls natin,
maliit lang kung ihahambing sa buong sistema.
Aktibo naming binabago ang mga kondisyon.
May 8,000 pag-aaral na ginagawa.
Ano ang pinag-aaralan?
Mahirap pangalanan ang field na hindi mo alam.
Botany, meteorology, zoology, genetics,
oceanography, robotics, forestry...
Pero ang mga interesante talaga?
Ang lihim na pagsagip sa mundo?
Galing sa ating Behavioral Mod Department.
May binuo silang shell company sa stub
na may kontrata sa militar
para mag-install ng haptic implants sa mga tauhan.
Ang tech natin, pero mas makaluma.
Para saan?
Panoorin mo. Masaya ito.
Sabihin nating may elite Marines tayo sa liblib na lugar.
Nalaman nilang pinaplano ng mga kaaway na gumamit
ng mga sugatang hayop para lumabas sila,
kaya ano ang gagawin ng mahuhusay na binatang ito
kung may sugatang asong lumitaw malapit sa posisyon nila?
Barilin ito?
E, paano kung bahagyang binago ng implants ang neural chemistry ng mga tao?
Pinataas ang electrical activity sa anterior insular cortex?
Ang compassion center.
Sige.
Alin?
Lahat.
Ngayon, dito nagiging interesante ang mga bagay.
Alam mo, iba-iba ang reaksyon nila,
base sa mga personal na buhay, mga karanasan nila,
mga inililihim nila.
- Siya ba ay-- - Hintayin mo.
Pigilan siya.
- Pigilan siya. - Nangyari na 'yan.
Matagal na.
Isipin mo na lang ang mga implikasyon.
Kung gagawin din 'yun sa lipunan?
Wala na ang karahasan. Wala na ang--
Di mo iyon kayang gawin.
Mga tao sila. Mga tunay na tao.
Kita mo? Nakakatakot.
Plano ba niyang ipatupad iyan dito?
Maniniwala ka ba pag sinabi kong hindi?
Nagawa na ba niya?
Maniniwala ka nga ba kung sasabihin kong hindi?
Magandang gabi.
Sandali!
Mula ka sa Grains and Legumes?
Oo, tama.
Puwede mo bang ipaliwanag kung bakit ka nandito,
kahit wala ka namang karapatan?
- Patawad. - Wala kang clearance sa palapag na ito.
- Kasama ko si-- - Kilala mo ba ako?
Siyempre, Doktor Hogart.
Kung ganoon, ipaliwanag mo kung bakit
binabastos mo ang malapit kong kaibigan?
Ginagawa ko lang po ang trabaho ko.
- Kailangan niya ng-- - Nag-usap kami sa itaas.
Pero nalimutan ko ang jacket ko, kaya kasama ko siyang bumaba.
Sa ilalim ng pangangasiwa ka, at bilang bisita ko.
Puwede kang mag-file ng ulat kung gusto mo,
pero ingatan mo ang pagpirma sa pangalan mo,
para alam ko kung kanino ako magagalit.
Mukhang di na kailangan, Doktor.
Pero huwag mo na sana itong ulitin.
Teka lang.
Gusto ko lang sabihing ang ganda ng mga mata mo.
Seryoso.
Papatay ako para sa ganiyang mata.
Robert O'Connell.
Masaya akong makilala ka.
Sampung milyong dolyar, Bob.
Naipadala na ang 25 porsiyento sa account mo.
Ganoon ako katiwala sa 'yo.
Di ako si Bob, pare. Ako si Pete.
Bakit ba hirap na hirap kayong tanggapin ang pera ko?
Hindi ko alam ang sinasabi mo.
Si Bob "the Butcher" O'Connell ang tinutukoy ko.
- Hindi ko alam kung sino 'yun. - Taga Dublin.
Kilala sa pagpatay sa tatlong UDA fighters bago ang ika-18 niyang kaarawan.
Nakapatay ng maraming tao bago umalis ng bansa.
Binibilang mo ba sila pag gabi, Bob?
Lahat ng kaawa-awang tao na pinatay mo.
Sino ka ba?
Ang bago mong employer. Sinubukan ko ang martilyo. Hindi gumana.
Kaya naghahanap ako ng mas maganda. Isang scalpel, kung puwede sa 'yo.
Nagamit mo naman 'yun parehas, di ba?
Nagkamali ka ng numero, pare.
Baka mali rin ang numero ni Tommy Giorno.
Sayang naman kasi tatawagan ko siya dapat.
Sasabihin ko ang tungkol sa anak mong babae.
Sa maliit niyang bungalow.
Boca Rouge, 'di ba?
Interesado ka na ba ngayon, Bob?
Sino ang gusto mong ipapatay?
Sige, Flynne. Handa ka na?
Oo.
- Yeah! - Go, baby!
Magaling na ulit si Frank!
Sige, sino na? Tara na.
- Kaya mo 'yan, Tony. - Pare, pumunta ka roon.
Pare, kaya mo 'yan.
Kaya mo.
- Sige. - Saglit lang.
Sige.
Alak nga, Janet.
At isa para sa kaibigan ko.
Heto na.
Ang ganda ng hitsura mo para sa matanda.
Mas maraming effort kaysa dati.
Gaya ng iba pa.
Nasorpresa ka bang makita ako?
Naisip kong baka bigla kang lumitaw.
Pero hindi rito.
Hindi 'to maganda, Bobby.
Kilala mo naman ako. Alam mong gusto ko ng pahirapan.
Ang mga anak ko.
Ang lalaki na nila, ha.
Ang bilis ng panahon, ano?
Malaki na rin ang anak kong babae.
Palalagpasin ko na sana, Frank,
kung 'di mo binanggit ang anak ko.
'Yung pagsasabi noong lalaki--
Sino?
Hindi ko alam. Boses sa telepono. Brit.
Ang sabi niya ikaw raw o ako.
Hindi ako masaya sa ginawa ko, Bobby.
Nahihiya talaga ako.
Mr. O'Connell?
Lintik. Sabi na nga ba ikaw 'yan, e.
Saglit lang, mga bata. May pag-uusapan pa kami.
Hindi. Ihahatid na namin si Mr. O'Connell sa kotse niya.
Ano sa tingin mo, Bob?
Itinuring kitang parang kapatid, Frank.
- Mr. O'Connell? - Alam ko na kung ano.
Hindi na mahalaga ang bakit. Babayaran mo ako roon sa paano.
Kailangan kong malaman kung kailan at saan.
Ang targets mo ay nandito bukas ng umaga para sa isang prodecure
na hindi lalagpas ng isang oras.
Anong klaseng procedure?
Isang spinal tap. Pagkatapos, babalik na sila sa bahay nila rito.
Tapos ikaw na ang bahala sa susunod, Bob.
Lintik naman.
Sana di ka na lumabas, anak, at nagpanggap ka na lang na patay.
Sasabihin ko sa 'yo ang gagawin ko.
Sasakay ako sa kotseng 'to.
Kung mapapatakbo ko 'to matapos ang pamamaril mo, aalis na ako.
Kung kaya mong makagapang bago 'yun,
tapos na tayo,
alang-alang sa tatay mo.
Kumusta naman 'yun?
Hindi ko maigalaw ang mga binti ko.
Mukhang hindi rin ayos ang braso mo.
Good luck.
Pakiusap.
Lintik.
Lintik! Huwag!
GUSTO MO ANG TRABAHONG ITO? TANGGAP KA NA!
- Ano'ng ginawa mo, Jasper? - Ano?
Hindi ba sinabi ko sa 'yo na huwag mong kukunin ang perang 'yan?
Hindi ko ginawa.
E, di naghimala lang palang lumitaw 'yan sa bulsa ng jacket mo?
Teka, babe. Ibinigay 'yan ng tito ko.
Para saan?
Tinanong mo ba kung ano ang kapalit?
Siyempre. Hindi naman ako tanga.
At?
Wala naman daw kapalit.
Pagpapasalamat niya lang daw sa mga taon ng pagtatrabaho ko.
Seryoso, babe. Walang kondisyon.
'Yun lang.
Wala ng libre, Jasper.
Puwede ko namang ibalik kung gusto mo.
Hindi. Puwede siguro nating magamit.
- Sana kasi sinabi mo kagabi. - Alam ko.
- Para hindi ako nataranta. - Pasensiya ka na.
May kape pa roon sa lalagyan kung gusto mo.
Salamat.
Mag-ingat ka.
Sigurado ka talaga rito?
Siguradong-sigurado.
Bacterial ito.
Ang pinakakaiba sa lahat ng nakita ko.
Parang meningitis,
pero nasa occipital lobe niya lang.
At ano nga 'yun?
'Yun ang parte ng utak para sa paningin.
Malalaman natin gamit ang lumbar puncture
kung anong bakterya ang nasa loob ng katawan mo.
Mukha lang 'tong nakakatakot.
Medyo makakaramdam ka ng bigat. Hindi naman gaanong masakit,
pero puwede mong hawakan ang kamay ng kuya mo. Ayos lang 'yun.
Ayan.
Hindi naman masakit, 'di ba?
Sakto lang.
- Hello? - Ms. Andrews?
Si Derek Thompson ito ng Appleview Insurance Company.
Pasensiya sa abala, pero kailangan nang kanselahin ang inyong polisya.
- Kailan ito epektibo? - Pasensiya na, pero agad-agad.
Gagawa akong maigi ng mga kaayusan sa lalong madaling panahon.
Gusto pa sana namin ng asawa ko
na ipagpatuloy ang relasyon sa Appleview, kung puwede sana?
Pasensiya na, pero hindi 'yan posible, ma'am.
May posibilidad na magsasara nang tuluyan ang Appleview.
Diyos ko, Dad.
Pero gusto kong sabihin na mahalaga ang kaugnayan namin sa 'yo.
Higit pa sa alam mo.
Hinihiling namin ang mabuting kalusugan at kasiyahan ninyo ng asawa mo.
Buntis ako.
Kung ganoon, magandang balita, ma'am.
Paalam.
At good luck.
Ayos ka lang, sir?
May kaunting sira lang.
Ayos lang ako, salamat.
Gusto mong tingnan ko?
Ang bait mo, binibini. Pero naitawag ko na ito.
Baka parating na rin ang mekaniko.
Si Charlie Burr ba ang ipinadala?
Hindi sinabi ang pangalan, e.
Tingin ko, si Charlie 'yun.
Puwede ko nang gawin para hindi ka na magbayad.
Pinapasalamatan ko 'yan, pero...
susubukan ko na rin.
Hindi naman 'to dahil iniisip mong
hindi ko kayang ayusin ang kotse dahil babae ako?
Hindi, ma'am.
Sigurado akong alam na alam mo ang tungkol sa mga makina.
Hindi ko alam kung papuri ba 'yan o insulto.
Hindi ako magsasayang ng insulto para sa isang estranghero.
Itinatabi ko 'yun para sa mga kaibigan at pamilya.
Sige. Good luck sa 'yo, sir.
Ingat ka.
Hayaan mo nang tingnan ko para maungusan ko si Charlie.
May pinagdaanan na kaming dalawa na 'di ko na ibabahagi.
Mabubuo ang araw ko kung mabubuwisit siya.
Ayos lang naman, 'di ba?
Hihintayin ko na lang siguro.
Ano'ng nangyari?
May bumaligtad na trak ng graba.
Para bang natamaan ng buckshot.
Hindi magandang karanasan.
- Hindi maganda araw mo. - Sinabi mo pa.
Magsisimula pa lang din.
Bababalaan na kita, mister.
Pag hinayaan mo si Burton Fisher na ayusin ang makina mo,
babarilin ko kayong dalawa.
Sabihin mo sa aking hindi mo siya nabangga gamit ang pangit mong sasakyan.
Sinusubukan ko lang maging Mabuting Samaritano.
Hindi siya makapaniwala na kaya ng babae mag-ayos ng kotse.
Hindi yata ako naintindihan ng dalaga.
Pasensiya na kayo sa gulo.
Di ko sinasadyang may masaktan.
Sa totoo lang, naguguluhan din ako.
Barilin mo siya.
Barilin mo na siya!
Yuko!
Lintik.
Ayos ka lang?
Burton! Burton! Lintik!
- Lintik. 'Di ako makaalis. - Lintik!
Ayos ka lang?
Kutsilyo.
Okey.
Burton!
Magaling din ako sa shotgun.
Gusto mong makita?
Sa ulo na ang sunod, tanda.
Flynne?
Ito pala ang ginagawa n'yo sa mga suspek? Inihihiwalay sila?
Kakausapin sila para linawin ang kuwento?
Pati ang mga saksi, Flynne.
E, ang mga biktima, Tommy?
May ideya ka kung ano ito?
Hindi ko alam, mukhang galing sa...
hinaharap.
Oo nga, 'no?
Hindi pa siya nagsasalita.
Walang ID, walang registration, wala.
Pero nakasuot siya ng vest.
At?
Parang inaasahan niya talaga 'to, ano?
Parang tulad din ni Burton,
nagmamaneho, pero nakahanda na parang nasa Texas pa rin siya.
Handa na ang mga armas at drone?
Kung gusto ni Burton na patayin siya, alam mong gagawin niya.
Pero hindi kundi tinawag ka namin.
Alam ko 'yan.
Pero hindi ko maiwasang isipin,
ang bangkay sa tulay, tapos may Homeland Security pa.
Pero ang pagpapaputok ng baril na wala namang bangkay,
pang-lokal pa rin 'yun, 'di ba?
Wala kaming ginagawang masama, okey?
Pangako 'yan.
Alam mo kung ano ang una kong alaala sa 'yo, Flynne?
Ang pinakauna?
Nasa grade 3 ako kaya grade 1 ka siguro n'on.
Ipinadala ka nila sa principal's office.
Naaalala mo?
Nagawa mo kasing dalhin lahat ng earthworm sa science room
papunta sa gubat.
Hindi mo kaya na hahatiin sila ng mga grade 5.
Tumatak 'yun sa akin, para sabihin ko sa 'yo.
May kasabihan ang tito ko.
Kung paanong parang sibuyas ang mga tao.
May tumutubong balat sa isa pa kada taon.
Ibig sabihin, ang batang 'yun, na nagpalaya sa mga uod,
ay nasa loob mo pa.
At pakiramdam ko kailangan siyang protektahan kung kaya ko.
Pero kailangan ko ng tulong mo.
Pasensiya ka na, Tommy.
Siguro dapat umuwi ka na.
Flynne?
Kausapin mo ako, sweet pea.
Hindi ko alam.
Napakaraming puwedeng magkamali roon.
Huwag tayong magtuon sa nakaraan kundi sa mangyayari na lang.
Paano, Burton? E, palagi nga nila tayong nauunahan?
Hinihintay niya na tayo sa tulay.
- Alam niyang dadaan tayo. - Umuwi na muna tayo,
saka natin pag-usapan.
Hindi mo na kailangan magtago. Marami akong alam kaysa iniisip mo.
Pagpunta sa hinaharap,
mga lalaking sumusugod para atakihin kayo,
at ang pagpapadala mo ng pera kay Corbell Pickett.
Puwes, alam mo rin na baka may pagkakaiba ng interes dito.
Sang-ayon ka siguro na interesado tayo sa kapakanan ni Flynne.
Hindi ako sa 'yo nag-aalala.
Kung iniinsulto mo si Jasper, iniinsulto mo rin ako.
Dapat siguro akong respetuhin at pagkatiwalaan dahil sa mga nangyari.
Hindi mananakit si Jasper ng sinuman. Lalong lalo na si Flynne.
Puwede mo akong tawagan.
Salamat.
Totoo lahat ng sinabi ko.
Kaibigan ko siya. Kaya sana, ituring mo rin siyang kaibigan.
Sa ayaw o sa gusto mo, kasangkot na siya rito, okey?
Napakahirap na nitong itago.
'Di si Billy Ann ang problema.
'Di rin si Tommy at ang sheriff badge niya ang solusyon.
- Sana tinapos na natin sa tulay. - E, di mo ginawa.
Nasaan si Mama?
Mama!
Leon?
Hindi, Burton. Ang mga bangkay.
Lintik.
Nahihirapan lang akong intindihin ito.
Gamot mula sa hinaharap.
'Yung pormula lang para dito. Ipinadala lang sa Pharma Jon para i-print.
Paano?
Mahalaga pa ba 'yun? Gumana naman.
Alam n'yo ba kung bakit sa Ohio lumaki ang mga pinsan n'yo?
Naipatalo ni Tiyo Charles ang bukid niya sa bangko.
Nagsawa rin ako sa kakakuwento niyan ng tatay ko,
pero dinibdib kong maigi.
Ang pinakamalalang puwedeng gawin ng tao ay maging nakadepende sa mga taga-labas.
May pakialam lang sila
sa mga kinukuha nila mula sa bulsa mo.
Nang regular.
Pero hindi naman kami nagbabayad.
Kami ang binabayaran nila.
'Yan ang akala ni Tiyo Charles nang dumating ang pera sa loan.
Ibinibigay nila sa akin ang mga gamot.
Ano'ng mangyayari pag itinigil ko?
'Di ko alam.
Ano'ng mangyayari pag 'di ka na nagbayad kay Corbell Pickett?
Isinasantabi ko muna ang tungkol sa pagpunta sa hinaharap,
kasi kailangan ko munang isipin maigi bago ko matanggap,
pero simple lang ang pagiging nakadepende.
Kaya nag-aalala ako sa ating lahat.
Nasangkot na ako
sa mga komplikadong bagay na nangyayari sa inyo,
pero kung para sa akin, wala na kayong kontrol sa nangyayari,
ano na lang kaya ang iniisip nila?
Kailangan natin 'tong pag-usapan.
May gusto akong gawin.
'Di natin alam kung ligtas ang headset.
Ligtas din ba ang paghihintay rito para sa mga taong papatay sa atin?
Ano 'yun?
Na-hack ng polts ang Peripheral.
- Gusto mong putulin namin? - Huwag.
- Isang sorpresa ito. - Hindi, Wilf.
Ang sorpresa ay kung may nagtangkang pumatay sa 'yo na siyang nangyari.
Isang bagong tao.
Mayroon siya noong sonic punch
- tulad ng lalaki sa Research Institute. - Ako--
Dapat ipinaalam mo sa amin na may paparating para patayin kami.
Pero hindi mo lang 'yun nagawa, kasi 'di mo nga rin alam na nangyari pala.
Walang kuwenta ang pagiging nasa hinaharap mo.
Ano'ng nangyari?
Napakagulo na.
Sangkot na ang mga pulis.
Magiging komplikado na.
Ayos lang ba ang lahat?
May itatanong ako sa 'yo.
Noong isang araw, habang naglalakad tayo at ni-link mo ako sa 'yo,
may iba ka bang motibo?
Hindi ko maintindihan.
Nililito mo ba ako?
O ang mga emosyon ko? Gamit 'yung haptic drift na 'yun.
Haptic drift?
- Hindi ko alam 'yan. - Wilf...
Nakipag-isa ka ba sa akin para magsimula akong...
magkaroon ng nararamdaman para sa 'yo na hindi mo pa naman nakukuha?
Pasensiya na, Miss Fisher. Hindi ko talaga--
Wilf.
Nagtitiwala na ako sa 'yo.
Pagkakamali ba iyon?
Hindi.
Ilang taon ka na, anak?
Tingin ko nasa mga 28 na.
Parang hindi ka rin dating militar.
Baka nga hindi ka umalis sa bayang 'to.
Namuhay nang masaya at tahimik na buhay.
Pero tapos na 'yun ngayon.
'Yung katahimikan.
O puwede rin 'yung sa buhay depende kung ano ang mangyayari.
Naniniwala ka bang may mga pagkakataon na nag-iiba ang tadhana?
Na kailangan mong mamili?
Kasi nasa ganoon kang kalagayan,
alam mo man o hindi.
Puwede mo akong dalhin sa istasyon.
Puwede mong ilagay ang prints ko sa sistema, kuhanan ako ng DNA,
at patatakbuhin mo na ang oras.
Ang oras ko.
Pero ang oras mo rin.
Kasi ang mga taong hahabol sa akin,
hindi sila ang uri na mag-iiwan ng gusot.
At sa pakikipag-usap mo nang ganito,
mukhang ikaw na ang gusot.
Diyos ko, tingnan mo 'yang mukha mo.
Huwag kang magpopoker. Masyado kang transparent.
Nakikita kong gusto mo nang malaman.
"Sino ba ang tarantadong ito?"
"Bakit siya nandito para pumatay?"
Sasabihin ko sa 'yo.
May nagsabi na papatayin daw ang anak ko pag 'di ako sumunod.
Nagbayad na rin sila ng $2.5 milyon.
Unang bigay para sa 10, kung magagawa ko nang tama.
E, hindi ko nagawa.
Halata naman.
Sino?
Isang Boses sa telepono. Di na mahalaga kung sino.
Ang mahalaga ay ang $2.5 milyon. Sa iyo na 'yun,
kung gusto mo.
Ano'ng masasabi mo, Deputy?
Ang masasabi ko--
Lintik!
Mukhang nagkamali ako sa pagdadala sa iyo rito.
Hindi ko maunawaan kung ano'ng gusto mong makamit.
Gusto kong madama ni Cherise kung paano ang matugis.
Sa tingin mo, 'di ko siya kaya?
Wala akong dudang kaya mo siya.
Nag-aalala ako sa mangyayari pagkatapos.
Hindi ito simpleng pakikipag-away,
parang ikaw mismo ang umatake, na mas mahirap.
Paano mo naman malalaman?
Palagi kang nanonood, hindi ba?
Alam mo paano kami nagkakilala ni Lev?
Noong 12 ako, ipinadala ako ng mga magulang ko sa isang boarding school.
Katatapos pa lang ng Jackpot n'on.
May ilang taong hindi gusto kung paano
ang takbo ng kapangyarihan sa mundo noon.
Para sa kanila, baluktot ito.
Neoprims ba?
Inatake nila ang paaralan.
Bakit? Mga bata pa kayo.
Para balaan ang magulang namin.
Inutusan ako ng Neoprims na dalhan sila ng pagkain sa refectory.
At di nila napansin noong may kinuha akong steak knife sa mga trey nila.
Ginilitan ko ang mga pinuno nila tapos binaril ang apat na kasama niya.
Self-defense iyon, Wilf.
Puwedeng maging malupit ang self-defense.
Hindi ko naisip ang epekto nito,
dahil hindi ko masyadong pinag-isipan.
Tumigil ka na.
Maliban kung nabatid mo na ang dapat mong gawin,
at tanggap mo iyon.
Paano ako makakatulong?
- Na-scan na ba ang mukha ko? - Oo naman.
Iyon ang tulong na kailangan ko.
Ma'am, kung wala kang appointment--
Kakailanganin kong tumawag ng security.
Ako na ang bahala rito. Salamat.
Akala ko, mas matangkad ka.
Ilang minuto lang ang mayroon ako.
Magdiretsahan na tayo.
Paano ako makakatulong?
Maliban sa hindi pagpatay sa akin at sa pamilya ko?
Oo, dahil medyo hindi iyon mapag-uusapan.
Ano bang ginawa ko sa iyo?
Makati kasi ang kamay mo.
May kinuha ka sa aking mahalagang data.
Ibalik mo lang, at papatawarin ang lahat.
Wala akong kinuha sa 'yo.
Naglaro ako at namatay. Umuwi ako. Tapos na.
Puwes, na kay Aelita West pa rin ba ito?
Hindi ko alam kung kanino, at wala akong pakialam.
Kailangan ko lang na tantanan mo ako at ang pamilya ko.
Puwedeng nagsisinungaling ka, o tanga lang talaga.
Anuman iyon, kamatayan mo lang ang aayos nito.
Paano ka nakakatiyak na hindi kita papatayin dito?
Hindi ako padalos-dalos. Nasa Peripheral din ako.
Hindi ibig sabihin ay hindi kita masasaktan.
Naiisip kong magla-logout ka agad
kapag may nagsimulang gulo.
At bakit mo nasasabi iyan?
May mga katulad ka sa pinagmulan ko.
Mga may kapangyarihan at pera. Mababa ang tingin sa aming lahat.
Hindi sila nakikipag-away nang harapan.
Hindi mo mawawari ang matitinding nangyari sa akin.
Hindi ito kaya ng utak mo.
Kaya huwag mo akong turuan tungkol sa paghihirap.
Ayaw kong sermonan ka.
Gusto ko lang baliin ang leeg mo.
Nararamdaman mo ba?
Ang nakakasakal na kadiliman?
Paghahanda iyan kapag pinatay na kita nang totoo.
May panghahawakan na ako sa mundo mo.
Kaya sa susunod, ako na ang susugod sa iyo.
ANG SUSUNOD SA THE PERIPHERAL
May patayan na may kinalaman sa isang Peripheral.
Magpakaabala na tayo.
Bakit nilalayuan tayo ng mga tao rito?
Gawin mo ito.
Sinasabi mo bang nawawala ang mga invisible mong kotse?
Gaano kalakas ang pagkakabagok mo?
Muntik ka nang mamatay.
May hindi ka ba sinasabi sa akin?
'Wag na 'wag kang magsisinungaling sa kaniya.
Hindi ito aksidente, pananambang ito.
Hindi!
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni R Seb
Mapanlikhang Superbisor Direk Brian Ligsay