ANTERIORMENTE EN THE PERIPHERAL
Neprimitivos. Cren que arruinamos o mundo ó tentar salvalo.
Mataron a túa familia. Brutalmente.
É moi preocupante.
Queres matalos, non si?
Abofé.
Podemos ser aliados ou inimigos.
Asegúroche que ser o meu inimigo non é fácil.
Pasa algo na túa vida?
Novidades? Algo fóra do normal?
LONDRES, UN ANO ANTES DA DESAPARICIÓN DE AELITA WEST
Hostia!
Tamén te estrañei.
- Que fas? - Saudar.
Antes non o facías.
Prefiro vivir de cara, co cu ó pasado.
O feito, feito e todo iso.
Tenteite saudar cando comecei e nin me falaches.
Xa.
E a fermosa carta na miña mesa á mañá seguinte.
Aínda a teño, se queres que cha lea,
pero sei algo de memoria, non me fai falla o texto:
"Se me volves falar,
sácoche os ollos, pendanga confabuladora."
Cría que puxera "candonga".
Foi "pendanga", seguro.
Gústame a aliteración de "candonga confabuladora".
Outra oportunidade perdida.
Coma esta se a deixas pasar.
Tomamos algo? Polos vellos tempos?
Estou casada.
Pois parabéns atrasados. É boa muller?
Home.
Ai, Grace, non me digas iso.
Teño dous fillos.
A hostia!
Pobriña. Era unha condición?
Rompíchesme o corazón.
Unha copa e voume.
Se queres dicir algo, vai ó miolo.
É bo momento para repasar os feitos.
Dito así parece un tiroteo.
E non o foi?
Fun a unha IA terapéutica cando as cousas foron á merda.
Foi así como o describiches? Que "foron á merda"?
Dixo que a atracción e o defecto da relación
foi que ti eras unha mala boa moza e eu, unha boa mala moza.
Por fóra, es mala,
pero no fondo es tan boa que dá medo.
Eu son o contrario.
E pagaches cartos de verdade por esa babecada?
Axudoume bastante.
Ti segues xogando con bonecas?
Hai anos que non.
A IAT tiña unha teoría.
Que todo ía de orde e control.
Ti viñas dun lugar sen iso
e as casiñas eran para compensar.
Mundos en miniatura para te sentir segura.
Paréceme un monte de babecadas.
Tes unha explicación mellor?
Admito que é un hobby excéntrico.
Algunha vez che custa entender a xente?
O que pensa ou o que sente.
Falas da empatía?
Séntese algo ó coller unha miniatura e movela.
Cambiar como se senta.
A que mira.
Facíame sentir que tiña acceso
á vida interior doutro ser.
E iso non ten prezo.
Vasme bicar?
É o que queres?
Boteite moito en falta, Aelita. Non tes idea de canto.
Debiches tratarme mellor.
Queres unha desculpa? É iso?
Non. É auga pasada. Tanto, que xa chegou ó mar.
Que entón?
Fálame do teu traballo.
- Do traballo? - Si.
Que misterios investigas
nesa tobeira secreta co portón de aceiro?
- Non queres sabelo. - Si que quero.
É unha gran placa de Petri.
Podemos facer o que queiramos, e facémolo.
É de verdade? Estás segura?
Vóache a mente, non si?
Dixéronnos que era unha simulación...
É como vos explicamos os datos que enviamos
ós de niveis máis baixos.
De niveis máis baixos? Vaia.
Canta xente ten acceso?
Só o meu equipo. E a doutora Nuland, claro.
E o persoal de seguridade de alto nivel. Sobre dúas decenas.
Estás lista?
Chamámoslle a "fonte divina".
Dá acceso a calquera cousa.
E non só do coto: de todo o CI.
As chamadas de datos
non son máis ca unha area nunha praia.
Alteramos as condicións do coto.
Temos máis de 8000 estudos en curso.
Que investigades?
Sería difícil atopar un campo que non.
Botánica, meteoroloxía, zooloxía, xenética,
oceanografía, robótica, silvicultura...
Pero o máis emocionante,
o segredo da salvación,
vén de Modificación do Comportamento.
Crearon unha empresa fantasma
e acordaron co exército estadounidense
instalar implantes hápticos no persoal.
A nosa tecnoloxía, máis ou menos, nun nivel primitivo máis axeitado.
Para que?
Mira. Este é divertido.
Imaxina que temos marines de elite nun posto remoto.
Dixéronlles que os inimigos planean usar
animais feridos para atraelos.
Que farían estes mozos tan ben adestrados
se aparecese un can ferido ante eles?
Dispararlle.
E se os implantes manipulasen a química neuronal dos suxeitos?
E se aumentasen a actividade eléctrica no córtex insular anterior?
O centro da compaixón.
Vale.
De cal deles?
De todos.
Isto de agora é o máis interesante.
Todos reaccionan de forma diferente
segundo os seus historiais, experiencias vitais...
O misterio do carácter.
- Vai...? - Espera.
Párao.
- Párao. - Xa pasou, meu amor.
Hai moito.
Imaxina as implicacións.
A implementación disto a nivel social.
Despídete das loitas de bandas e...
Non podedes.
Son persoas. Xente real.
Velo? Tan boa que dá medo.
E ela planea implementar algo así aquí?
Creríasme se dixese que non?
Xa o fixo?
Repito, creríasme se dixese que non?
Boa tarde.
Alto.
Ti es de Cereais e Legumes?
Son, si.
Poderías explicar que fas aquí
cando non tes dereito ningún a vir?
- Perdón? - Non tes acceso a esta planta.
- Eu só... - Ti sabes quen son?
Claro, doutora Hogart.
Poderías explicar entón
por que lle falas a unha amiga miña de forma tan groseira e inaceptable?
Só fago o meu traballo.
- A súa presenza nesta planta requiriría... - Atopámonos arriba.
Eu esquecera a chaqueta e veu comigo,
invitada por min e baixo a miña supervisión.
Podes informar do asunto,
pero asínao co teu nome
para que saiba a quen dirixir as miñas queixas.
Non será necesario, doutora.
Pero pídolle que non volva facer isto.
Perdoa.
Só che quería dicir que tes uns ollos extraordinarios.
Falo en serio.
Mataría por uns ollos así.
Robert O'Connell.
É un pracer tratar contigo.
Dez millóns, Bob.
Xa tes o 25 % na túa conta.
Ves o que creo en ti?
Non me chamo Bob, colega. Son Pete.
Por que é tan difícil que aceptedes os meus cartos?
Non teño nin idea de que fala.
De Bob O'Connell "o Carniceiro".
- Non sei quen é. - Un dublinés.
Famoso por matar tres soldados do Úlster na véspera de facer 18 anos.
Acumulou moitas baixas antes de fuxir do país.
Algunha vez as contas á noite, Bob?
Todas esas pobres almas que liberaches das súas prisións terreais.
Quen cona es?
O teu novo xefe. Probei un martelo e non funcionou,
así que busco outra ferramenta. Un bisturí, por así dicilo.
Tes experiencia coas dúas, non si?
En serio, equivocácheste de número.
E tamén terei mal o de Tommy Giorno?
Unha pena, porque o ía chamar despois.
Podería falarlle da túa filla.
E da súa casiña.
En Boca Ratón, verdade?
Agora vas atender, Bob?
A quen queres matar?
Vale, Flynne, estás lista?
Si.
- Ben! - Que boa!
Frank volveu!
Vale, a quen lle toca? Veña.
- Dálle duro, Tony. - Vai aló, meu.
Veña, que podes.
Podes ben.
- Ben. - Volvo agora.
Vale.
Unha cervexa.
E outra para o meu amigo.
Aquí tedes.
Estás en forma para ser un vello.
Custa máis que antes, iso seguro.
Coma todo.
Sorpréndete verme?
Pensei que podías aparecer,
pero non aquí.
Non é boa idea, Bobby.
Xa me coñeces. Encántame o risco.
Os meus rapaces.
Parece que están crecidiños.
Os anos pasan rápido, non cres?
Tamén creceu a miña filla.
Podería deixarcho pasar, Frank, polos vellos tempos,
se a deixases fóra disto.
Tal e como o explicou o tipo...
Quen?
Non sei, a voz do teléfono. Un británico.
- Dixo que era ou ti ou eu. - Vai refrescarte.
Non estou orgulloso disto, Bobby.
É unha vergoña, a verdade.
O'Connell?
A hostia. Xa nos parecía que eras ti.
Dádenos un momento, rapaces. Temos cousas das que falar.
Non, creo que imos acompañalo ó coche.
Ti que dis, Bob?
Queríache coma a un irmán, Frank.
NÚMERO ENCRIPTADO
- Señor O'Connell. - Xa coñezo o traballo.
A razón non importa. A forma é polo que me pagades.
Preciso un sitio e unha hora.
Estarán aquí mañá á mañá para unha proba médica
que lles levará unha hora.
URXENCIAS
Que tipo de proba?
Unha punción lumbar, despois da cal volverán ó seu domicilio, aquí.
O resto déixocho a ti, Bob.
Vai tomar polo cu.
Puideches quedar dentro, rapaz. Facer coma que morreras.
Vouche contar que pasa agora.
Eu vou entrar no coche.
Se o podo arrancar despois dos teus tiros, lisco.
Se te podes arrastrar antes diso,
quedamos a pre.
Polo teu pai.
Como soa iso?
Non podo mover as pernas.
O brazo tamén ten mal aspecto.
Boa sorte.
Por favor.
Merda.
Merda! Non!
ACEPTAR O TRABALLO? TRABALLO COLLIDO!
PASTA DE DENTES DE MASCAR
- Que fixeches, Jasper? - Como?
Non che dixen que non colleses nin un billete daquel diñeiro?
E non o fixen.
Entón isto apareceu por arte de maxia na chaqueta?
Ei, deumo meu tío.
Por que?
Preguntácheslle o que quería a cambio?
Claro que si. Non son imbécil.
E que?
Non quería nada.
Foi un xesto de gratitude polos meus anos de traballo duro.
De verdade, foi sen condicións.
Gratis.
Nada é gratis, Jasper.
Podo devolvelo, se queres.
Non, non. Tampouco nos vén mal.
- Puideches dicirmo pola noite. - Seino.
- Aforraríasme un ataque de pánico. - Perdoa.
Queda algo de café na pota se o queres.
Grazas.
Que teñas bo día.
URXENCIAS COIDADO DE CALIDADE EN CLANTON
Estás completamente segura?
De todo.
É bacteriano.
O máis raro que atopei nunca.
Parécese á meninxite,
pero localizado tan só no lóbulo occipital.
Iso que era?
A parte do cerebro que se encarga da visión.
A punción lumbar deberíanos dar unha idea
sobre que bacteria está a montar unha festa contigo.
Non é tan malo como parece.
Pode que sintas algo de presión aquí. Non debería doer nada,
pero podes darlle a man ó teu irmán. Eu non xulgo.
Listo.
Foi tan horrible?
Fantástico.
- Diga. - A señora Andrews?
Son Derek Thompson, da aseguradora de Appleview.
Sinto molestala, pero tivemos que cancelar a súa póliza.
- Cando se fai efectivo o cambio? - De inmediato.
Eu buscaría alternativas o antes posible e con moito coidado.
O meu marido e eu
esperabamos continuar a nosa relación con Appleview, se é posible.
Temo que pode non ser posible, señora.
Existe a posibilidade de que Appleview peche moi pronto. E para sempre.
Merda, papá.
Pero saiba que valoramos a súa relación connosco
máis do que pode imaxinar.
Desexámoslles toda a saúde e toda a felicidade do mundo.
Estou embarazada.
Vaia... É unha noticia marabillosa, señora.
Adeus.
E boa sorte.
Está ben, señor?
Un problema co coche.
Estarei ben.
Quere que mire?
É vostede moi amable, pero xa chamei para pedir axuda.
O mecánico debería chegar axiña.
Van mandar a Charlie Burr?
Non me deron un nome.
Si, seguro que é el.
Podo aforrarlle o rescate que lle pedirá.
Agradézollo, pero...
Correrei o risco.
Non será unha desas veces
nas que pensa que non vou poder por ser muller, non si?
Non, señora.
Con só vela, xa sei que está a gusto cun motor.
Non podo decidir se iso foi un afago ou un insulto.
Nunca gasto insultos con estraños.
Gárdoos para amigos e familiares.
Vale. Pois que teña boa sorte.
Cóidese.
Permítame, só para tentar gañarlle a Charlie.
Hai unha historia coa que non o aburrirei.
Amolalo un pouco alegraríame a mañá.
Impórtalle?
Creo que preferiría esperar.
Que pasou?
Un camión de grava envorcou.
Foi case coma impactos de perdigóns.
Non foi agradable, asegúrollo.
- Vaia día leva. - Non fai falla que mo diga.
E só acaba de comezar.
Voulle dar un aviso como amiga, señor.
Se deixa que Burton Fisher toque o motor e eu non,
pode que lles dispare ós dous.
Dime que non chocaches con este home co fósil que tes por camión.
Só tento ser boa samaritana,
pero algúns non cren que as mulleres arranxen coches.
Creo que esta moza non me comprendeu.
Descúlpome polo que pasou.
Non pretendía ofender a ninguén.
É que estaba un pouco nervioso, a verdade.
Dispáralle.
Dispáralle xa!
Agóchate!
Merda.
Estás ben?
Burton. Burton! Merda.
- Está atrancado! - Merda.
Estás ben?
Un coitelo.
Vale.
Burton!
Tamén son boa cunha escopeta.
Quere velo?
A seguinte, á cabeza, vello.
Flynne?
É isto o que fas cos sospeitosos? Separalos?
Falar con cada un para saber que pasou?
E coas testemuñas.
E coas vítimas, Tommy?
Tes algunha idea do que é isto?
Ningunha. Case parece que vén do...
futuro, non?
Si que o parece, si.
Pero el non dixo palabra.
Non ten carné de identidade, de conducir nin nada.
Pero leva chaleco.
E que?
Parece que esperaba unha loita, non?
Coma Burton antes,
que ía por aí conducindo e equipado coma se estivese en Texas.
Armas e drons listos para actuar.
Se o quixese morto, sabes que xa o estaría.
Pero non é así. Chamámoste a ti.
Seino.
Pero non podo evitar pensar
que se aparecese un cadáver nesta ponte viría Seguridade Nacional.
Pola contra, un tiroteo sen cadáver
é un problema local, non si?
Non estamos a facer nada malo, vale?
Prométocho.
Sabes que é o primeiro que recordo de ti?
O primeiriño?
Estaba en terceiro. Ti debías de estar en primeiro.
Levárante ó despacho do director. Estabas rabiosa.
Lémbralo?
Dalgunha forma, sacaras tódalas miñocas do laboratorio
e tiráralas no bosque.
Non soportabas que os de quinto as disecasen.
Admito que causaches impresión.
Meu tío dicía unha cousa:
a xente parécese moito ás cebolas.
Medran capas sobre capas, ano tras ano.
O que significa que aquela pequecha que liberou as miñocas
segue aí dentro.
Non podo evitar sentir que debo protexela como poida.
Pero tes que axudarme.
Síntoo, Tommy.
Supoño que deberías volver á casa.
Flynne?
Fala comigo, cariño.
Non sei.
Puideron saír mal mil cousas.
Non podes quedar no pasado. Mira o que temos diante.
Como, Burton, se sempre están dez pasos por diante de nós?
Estaba a esperarnos na ponte.
- Sabía que pasariamos por alí. - Logo na casa, a salvo,
falamos do tema.
Non tes que calar por min. Sei máis do que cres.
Viaxes ó futuro,
ataques nocturnos dunha milicia,
unha mochila de cartos para Pickett...
Entón supoño que entendes o conflito de intereses.
Creo que ambos queremos o mellor para Flynne.
Non es ti quen me preocupa.
Se insultas a Jasper, insúltasme a min.
O que acaba de pasar debería gañarme un pouco de confianza e moito respecto.
Jasper nunca lle faría dano a ninguén, e menos a Flynne. Nunca.
Só tes que chamar.
Grazas.
Non dixen ningunha mentira.
É amiga miña. E gustaríame pensar que tamén é amiga túa.
Gústeche ou non, agora tamén está metida, vale?
Cada vez é máis difícil ocultalo.
Ela non é o problema.
Tommy e a súa chapa non son a solución.
- Debín rematar o traballo. - Pero non o fixeches.
Onde está mamá?
Mamá!
Leon?
Ai, non, Burton. Os corpos.
Merda.
Só me está a custar entendelo.
Unha medicina do futuro.
Só a fórmula. Mandárona a Pharma Jon para imprimila.
Como?
Iso importa? Funcionou.
Sabedes por que vosos primos creceron en Ohio?
O banco quitoulle a granxa ó tío Charles.
Meu pai contoumo tantas veces que me aburría,
pero quedoume gravado.
A idea é que o peor que pode facer alguén é depender dun estraño
a quen só lle importa
collervos algo para quedar con el.
E non paran nunca.
Pero non lles pagamos nada.
Págannos eles.
Iso é o que pensaría o tío cando recibiu o préstamo.
As medicinas son deles.
Que pasa se deixo de tomalas?
Non o sei.
E se deixades de pagarlle a Corbell Pickett?
Vou deixar toda a parte de viaxar ó futuro,
porque creo que teño que pensar antes de aceptala,
pero o da dependencia parece sinxelo.
Fai que me preocupe por todos nós.
Estoume a lear un pouco
con todas as complicacións do que estades a facer,
pero, se eu penso que non tedes moito poder na vosa situación,
pensade como o ven eles.
Temos que falar disto.
Non vou ser presa fácil.
Non sabemos se o casco é seguro.
É seguro esperar aquí a que veña matarnos alguén?
Que?
Os polts pirateron o periférico.
- Queres que os desconecte? - Non.
- Que sorpresa máis agradable. - Non, Wilf.
Unha sorpresa é que alguén tente matarte, o cal acaba de pasar.
Alguén novo.
Tiña un deses puñadores sónicos,
- coma o do CI. - Eu...
Supoñíase que nos avisariades se alguén viña matarnos.
Pero resulta que non podedes. Nin sequera sabedes que pasou.
Moita sabedoría por vivir no futuro e mira.
Que pasou?
Todo foi ó carallo.
Agora está metido o shériff.
As cousas vanse complicar moito.
Estades todos ben?
Teño que preguntarche algo.
O outro día, cando fomos pasear e enlazaches comigo,
tiñas outro motivo?
Creo que non te entendo.
Tentabas confundirme?
Ou as miñas emocións, supoño, co tema da deriva háptica?
Deriva háptica?
- Non sei que significa iso. - Wilf...
Unícheste comigo para que comezase a...
Non sei, sentir algo por ti que pode que aínda non gañaras?
Síntoo, Fisher, pero de verdade que...
Wilf.
Comezo a confiar en ti.
É un erro?
Non.
Cantos anos tes, rapaz?
Penso que uns 28 ou así.
Non me pareces exmilitar por algunha razón.
Seguro que nunca saíches da vila.
Vives unha vida agradable e tranquila, imaxino.
Pois iso acabouse.
O de tranquila, digo.
Aínda que pode que o da vida tamén, segundo como remate isto.
Cres que existen os momentos nos que o destino pode cambiar,
coma desvíos na estrada?
Porque estás nun,
aínda que non o saibas.
Podes levarme á comisaría, empapelarme,
meter as miñas pegadas no sistema e recoller o meu ADN
e comezarías unha conta atrás.
Para min, polo menos.
Pero tamén para ti.
Porque a xente que virá por min
non é o tipo de xente que deixa cabos soltos.
E que eu fale así contigo
convértete nun cabo solto, por desgraza.
A hostia, mira a túa cara.
Nunca xogas ó póker? Es transparente.
Vexo a curiosidade no teu interior.
"Quen cona é este tipo?
"Por que veu aquí para matar esa xente?"
Pois voucho contar.
Alguén ameazou con matar a miña filla se non o facía.
Tamén me pagou 2,5 millóns de dólares.
O primeiro prazo dun total de dez se completaba o traballo.
Pero non o fixen.
Iso está claro.
Quen?
Unha voz no teléfono. Non importa quen.
O que importa son os 2,5 millóns, que son para ti,
se os queres.
Que dis, axente?
Digo que...
Merda!
Temo que fixen mal ó aceptar traerte aquí.
Pregúntome que esperas conseguir aí dentro.
Quero que Cherise saiba o que se sente cando te cazan.
Cres que non podo con ela?
Iso non o dubido.
Preocúpame o que pasa despois.
Non vas defenderte dun ataque,
vas ser a asaltante, que comporta unha maior envergadura.
E ti como o sabes?
Non fas máis que mirar desde un curruncho, non?
Conteiche como coñecín a Lev?
Cando tiña 12 anos, meus pais mandáronme a un internado.
Aínda estabamos a saír do jackpot
e había xente á que no lle gustaba
onde estaba o poder no novo mundo.
Parecíalles corrupto.
Neoprimitivos?
Atacaron a escola.
Por que? Só erades nenos.
Unha mensaxe a nosos pais.
Obrigáronme a servilles a comida no comedor.
Non me viron coller un coitelo para carne dunha das súas bandexas.
Corteille a gorxa ó líder e dispareilles a catro dos seus compañeiros.
Foi en defensa propia.
Tamén pode ser a sangue frío.
Non pensei na envergadura.
Non a podía imaxinar.
Non vaias.
A menos que saibas o que vas facer
e esteas en paz.
Como podo axudar?
- Escanearon a miña cara? - Por suposto.
Pois non preciso máis.
Señora, se non ten unha cita...
Vou ter que chamar a seguridade.
Xa me encargo eu. Grazas.
Pensei que serías máis alta.
Pero só teño un minuto.
Temos que ir ó gran.
Como podo axudar?
Ademais de matando a miña familia?
Pois si, porque iso non é negociable.
Que hostia te fixen?
Roubarme, querida.
Levaches uns datos moi importantes.
Devólveos e perdoareino todo.
Non roubei nada.
Xoguei, morrín e volvín a casa. Fin da partida.
Entón tenos Aelita West?
Nin puta idea de quen os ten e a verdade é que non me importa.
Só quero que nos deixes en paz.
Ou mentes ou sabes tan pouco que es prescindible.
En calquera caso, a vosa morte é o único obxectivo viable.
E por que estás tan segura de que non te matarei eu aquí mesmo?
Non son tan descoidada. Estou no meu propio periférico.
Pero podería facerche moito dano.
E imaxino que saerías desa cousa
cun sinal de perigo.
Por que dis iso?
Temos xente coma ti de onde veño.
Xente con poder e cartos á que lle encanta pisar os demais.
Non sufrides nada parecido a unha pelexa de verdade.
Vivín máis situacións extremas das que podes imaxinar.
Esmagaría a túa pequena mente.
Así que non me deas un sermón sobre a dor.
Non pretendo darche un sermón.
Só quero romperche o pescozo.
Séntela?
A escuridade que se achega?
É só un ensaio para cando te mate de verdade.
Agora entrei no teu mundo.
A próxima vez, virei por ti.
PROXIMAMENTE EN THE PERIPHERAL
Un asasinato cun periférico implicado.
Teremos que traballar.
Por que a xente non se achega a nós?
Fai isto.
Dis que desapareceu un coche invisible?
Décheste moi forte nesa cabeciña?
Case te matan.
Hai algo que non me contaches?
Fagas o que fagas, non lle mintas.
Non foi un accidente, senón unha emboscada.
Non, non, non!
Subtítulos: Marcos Carou Balado
Supervisora creativa: Estefanía Prol Lusquiños