Απόδοση Διαλόγων ••• T 3 L L 4 V 1 S 1 0 N™ ••• °°° Μόνο το καλύτερο είναι αρκετά καλό... °°°
Ελάτε, ελάτε!
Γρήγορα, γρήγορα!
Παλιομυξιάρικο. Δε μπορούσες να κρυφτείς στο σπίτι σου;
Μακάρι η Λυκοφάγος να σας φάει όλους! Ξεκουμπιστείτε!
Ξεκουμπιστείτε όλοι σας! Φύγετε από μπροστά μου!
Πίσω στις παλιομανάδες σας!
Ενοχλείστε αυτές αντί για 'μένα!
Έλεος.
Στο αίμα μου, σε ικετεύω. Στη ζωή μου.
Ένα μωρό είναι. Δε θέλεις μπελάδες.
Είσαι ανόητη, γυναίκα;
Λες να ήθελα ένα μωρό;
Λίγο αίμα θέλω, τίποτ' άλλο.
Ενός νεογέννητου.
Θα σου φέρω άλλα μωρά!
Κορίτσια, αγόρια. Ένα μάτσο.
Μόνο, να χαρείς,
άφησέ μου τη Nεβένα.
Να μπορέσω να τη δω να μεγαλώνει λίγο.
Θυγατέρα δε θέλεις;
Η Γριά Υπηρέτρια Μαρία είσαι, έτσι δεν είναι;
Να σπαταλήσω το μοναδικό μου μαγικό φτύσιμο
σ' αυτό το μπασμένο;
Θα σου τη δώσω όταν μεγαλώσει.
Άσ' τη να κλείσει τα 16 μαζί μου, τουλάχιστον.
Μετά, θα σου τη δώσω ως υπηρέτρια.
Για αυτό που σου συνέβη. Κάτω απ' αυτήν τη στέγη.
Μία θυγατέρα να σε υπηρετεί.
Για να μην είσαι μόνη στα γεράματά σου.
Και;
Τι είδους συμφωνία έχεις στο μυαλό σου;
Από 'κείνες που σφραγίζεις με σπαθί;
Ο Θεός! Μάρτυράς μου ο Θεός.
Μάλιστα...
Κι αυτό το κοκκαλιάρικο πράγμα;
Θα τη γλυτώσει χωρίς ούτε ένα σημάδι;
Δε νομίζω.
Μη, κοτοπουλάκι μου. Μη, χρυσό μου.
Μη φοβάσαι τώρα. Ο Κύριος μας προστατεύει.
Είναι ιερός τόπος, ζωή μου.
Είναι ιερό μέρος εδώ.
Δε μπορεί να πατήσει πόδι εδώ μέσα.
Μία Λυκοφάγος!
Άρπαξε το κοριτσάκι μου!
Μία Λυκοφάγος...
ΔΕ ΘΑ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΗ
Το μπλε;
Το μπλε είναι αυτό που μιλάει;
Το κόκκινο;
Το κόκκινο, μετά το φεγγαρόφως;
Αυτό είναι; Που μιλάει;
Ποτέ σ' εμένα, όμως.
Ποτέ σ' εμένα.
Αλλά οι φωνές τους
επιστρέφουν, ξανά και ξανά.
Σ' εμένα, η φωνή μου
δε θα επιστρέψει ποτέ.
Ποτέ, μα ποτέ.
Το κουτάβι της μαμάς...
Η φωνή μου...
Ο διάβολος τη γρατζούνισε σκληρά, πολύ σκληρά,
όταν ήμουν μικρή όσο μία παλάμη.
Η μαμά αυτό μου λέει.
Εγώ, όμως, άλλο πιστεύω.
Πιστεύω ότι η διαβολογρατζουνιά την έκανε να φοβηθεί.
Αλλά η φωνή μου δεν το 'βαλε στα πόδια.
Πήγε να κρυφτεί βαθιά, πολύ βαθιά,
όπου κανείς δε μπορεί να την αγγίξει.
Καταλαβαίνεις τι διάβολοι τριγυρνούν εκεί έξω; Ε;
Μεγάλωσα μια χαζή;
Θα σε κάνουν κομμάτια έξω απ' αυτούς τους τοίχους! Κομμάτια!
Ξέρεις τι έχω περάσει για 'σένα;
Μίλα.
Μίλησέ μου.
Τις φωνές τους.
Πες τες σ' εμένα.
Ή κάνε τη δική μου ανύπαρκτη.
Κάν' τη σκοτάδι.
Κάνε εμένα σκοτάδι.
Αχ, κοτοπουλάκι μου...
Μείνε εκεί!
Δε θα μου την πάρεις!
Όχι!
Δε θα την πάρεις!
Έλα.
Λοιπόν, γυναίκα;
Πριν από 'μένα, ο ουρανός κατάπιε τα φύλλα.
Και τα κουνάβια. Και τις μέλισσες.
Και τώρα κατάπιε εμένα.
Λοιπόν; Θα έρθεις ή όχι;
Και τη μαμά, την κατάπιε κι αυτήν.
Αλλά εκείνης,
μάσησε τα κομμάτια της.
Η φωνή της, όταν πίνει αίμα, βαραίνει.
Η επιδερμίδα της ξεγυμνώνεται.
Κρύο... Είναι κρύο αυτό.
Η υποδερμίδα της.
Πιες.
Ο ουρανός, μάσησε τα κομμάτια της.
Έφτυσε τα κομμάτια της μαμάς-ψιθύρου.
Η μαμά-μάγισσα είναι ό,τι απέμεινε.
Η μαμά-μάγισσα κι εγώ, η μάγισσα.
Εγώ, η μάγισσα.
Μερικές φορές, η ευχή μου είναι:
"Έλα πίσω, μαμά-ψίθυρε."
Μόνο για λίγο.
Αλλά οι τοίχοι, δε θέλω ποτέ να ξανάρθουν.
Ποτέ, μα ποτέ.
Τι έχουμε εδώ;
Λοιπόν, όμορφε.
Τι; Δε σ' αρέσω έτσι;
Κοίτα τον.
Κι έφτιαξα τα μαλλιά μου μόνο για 'σένα.
Ξέρεις τίποτα;
Θα καθόσουν εκεί άπραγη;
Θα τον άφηνες να σε κόψει στη μέση;
Έλα πίσω, μαμά-ψίθυρε.
Προτιμάς μπαγιάτικο ψωμί.
Ένα μπουντρούμι.
Αίμα χρειαζόμαστε, γυναίκα. Δύναμη! Όχι παιχνίδια.
Νομίζεις ότι θα ήσουν καλύτερα μαζί της;
Εσένα διάλεξα. Εσένα.
Έχω ένα μαγικό φτύσιμο.
Ένα.
Τι άχρηστη που είσαι.
Αίμα.
Όχι παιχνίδια.
Τι νομίζεις πως είμαι; Μάνα;
Ανόητη;
Από 'δώ και πέρα δεν είσαι τίποτα για 'μένα.
Τέλος.
Να δούμε πώς τα βγάλεις πέρα.
Αυτά εκεί είναι...
Λεύκες.
Αυτά εκεί είναι...
Σπουργίτια.
Είναι, όμως... τα σπουργίτια φίδια;
Είναι οι γυναίκες σφήκες;
Τα φιλιά... αλυσίδες;
Εγώ, είμαι διάβολος;
Για όνομα του Θεού, έχουν περάσει δύο ώρες.
Γρήγορα, στο έδαφος!
Πίσω στη φυτεία.
Πάμε, γυναίκα του Μπόρις.
Γαμώτο, γυναίκα.
Τι δεν είναι παράξενο;
Τι δεν είναι...
...όταν το σκέφτεσαι;
Νύφη μου!
Τι έπαθες;
Τι έπαθες, γυναίκα;
Γυναικεία τρέλα.
Μη, αγόρι μου. Όχι, γιε μου.
Για χάρη μου.
Δεν υπάρχει τρόπος ν' αντισταθείς, νύφη μου. Είναι άσκοπο.
Ξέρω ότι σου κάνει τη ζωή δύσκολη. Όχι πως εγώ δε σ' την κάνω.
Τα έμαθε όλα απ' τον πατέρα του.
Ο Θεός να πλήξει και τους δύο.
Πάμε.
Έλα, έλα!
Θεέ μου, πια! Νύφη μου!
Και η λαλιά της; Χάθηκε τελείως;
Από τα χτυπήματα. Από τα τόσα χτυπήματα.
Για να γελάσεις, ανοίγει το στόμα.
Και για να κλάψεις, επίσης ανοίγει το στόμα.
Μόνο όταν υπάρχει άνδρας κοντά σου,
το στόμα δεν πρέπει ποτέ ν' ανοίγει.
Ο άνδρας, θέλει δακρυσμένα μάτια.
Από τη γυναίκα.
Πόσο νομίζεις ότι θα κρατήσει αυτό, ε;
Μέχρι όλοι να γίνουμε άνω κάτω;
Μάθε να κρατάς κλειστό το στόμα σου.
Σ' εμένα, αυτό δε θα συμβεί.
Τα δακρυσμένα μάτια.
Όταν ένας άνδρας είναι κοντά σου,
δεν είσαι γυναίκα.
Είσαι στιφάδο. Είσαι τσάι.
Η θέση σου είναι μες στην παλάμη του.
Στάζεις απ' έξω.
Όπως το νερό, στάζεις απ' έξω και γύρω του.
Αλλά όταν είσαι μαζί με γυναίκες,
το στόμα σου, δεν πρέπει να σταματήσει ν' ανοίγει.
Όταν είσαι με γυναίκες,
είσαι ένας καθρέφτης.
Όταν σηκώνει τα φρύδια της,
σηκώνεις κι εσύ τα δικά σου.
Όταν γουρλώνει τα μάτια της, γουρλώνεις κι εσύ τα δικά σου.
Για τη γυναίκα, είσαι καθρέφτης.
Για τον άνδρα, είσαι νερό.
Έχεις δει τον εαυτό σου;
Ένας μπούφος.
Απ' την κορφή ως τα νύχια.
Ο καθένας μπορεί να το καταλάβει.
Λες και δε θα μπορούσαν.
Αλλά τότε, γιατί να με εκπλήσσει;
Το ότι θα επιλέξεις φυλακή.
Τι νόμιζες;
Ότι είσαι η πρώτη που το δοκιμάζει αυτό;
Περίμενε. Απλώς περίμενε.
Θα σε κάνουν κομμάτια.
Κομμάτια.
Ο κόσμος...
...υπάρχει εδώ και πάρα πολλά χρόνια.
Όλα
σημαίνουν κάτι άλλο.
Κι όμως...
Τι δεν είναι παράξενο;
- Κοίτα, κοίτα... - Ηρέμησε, γιατί βιάζεσαι;
Έτσι, ε; Ωραία, λοιπόν.
Εντάξει, άνθρωπε.
Εντάξει.
Μάλιστα...
Αχ, άνθρωπε...
Καλά, λοιπόν.
Ε, μπουμπούνα.
Τόσες φορές που πήγαινες για "ιππασία"...
Πήρε αυτό που του άξιζε, όπως φαίνεται.
Έλα!
Σε εκνευρίζει, σε πληγώνει αυτός ο κόσμος.
Είναι δηκτικός, σου φέρνει αναγούλα.
Κι όμως...
Έλα, μια μέρα χωρίς ανοησία...
Είμαι άνδρας τώρα, οπότε μπορώ να το κάνω.
Να βγω έξω στην ύπαιθρο.
Στο χώμα.
Να βγω γυμνός στον ήλιο.
Στον ήλιο, σαν υγρό.
Κουνιάδε; Τι κάνεις;
Έξω, πνεύμα! Βγες έξω αμέσως!
Βγες έξω! Ξουτ!
Το παρατράβηξε. Συνουσιάστηκε με μία Λυκοφάγο.
- Πρέπει να του έκλεψε την εξυπνάδα. - Και τον ανδρισμό του μαζί!
Πάντα ήταν ακόρεστη.
Μα θα τον άφηνε ζωντανό;
Είναι πανούργα. Απατεώνισσα.
Αυτό είναι που με τρώει.
Έναν τέτοιον όμορφο νέο;
Θα ήθελε δευτερόλεπτα, ανάθεμά την.
Μπορείς να την αναπνεύσεις.
Τη μυρωδιά του άγονου χώματος.
Χώμα, σαν εκείνο που τους θάβουν.
Κάθε μέρα,
νιώθω νέα ποτάμια ν' ανοίγουν μέσα μου.
Να ρέουν μέσα μου.
Όλο και πιο βαθιά μέσα μου.
Εμένα, τη σάρκα, θα τη θάψουν.
Εμένα, όμως, τη μάγισσα;
Δε μπορούν.
Εκτός κι αν εκείνη, που δε θα την ονομάσω...
Ίσως εκείνη μπορεί να με θάψει. Να σταματήσει το τρεχούμενο νερό.
Ν' αφήσει να μείνω εγώ, το τίποτα.
Τι ασυνήθιστο...
Εγώ, το τίποτα.
Ελάτε.
Δεν έχεις και πολλά να πεις, έτσι;
Αδελφέ, γιατί ντρέπεσαι τόσο;
Για να ρίξω μια ματιά.
Νομίζεις ότι ξεγελάς κανέναν;
Που ντύνεσαι με πτώματα;
Νομίζεις ότι σε βλέπουν ως δικό τους;
Περίμενε.
Απλώς περίμενε.
Όλη μέρα κόβεις δύο κούτσουρα...
Παλιαδερφή, δεν αντέχω να σε βλέπω.
Έλα, έχω βάλει κονιάκ να ζεσταίνεται.
Μην ανέβεις πάνω αν δεν τα κόψεις όλα.
Δε μπορεί να είναι ψέμα.
Δε μπορεί.
Τα χαμόγελα...
Τα ελαφρά χτυπήματα στα μάγουλα...
Τόσο απλό.
Όταν ξέρεις τον τρόπο.
Άνθρωπε...
Τόσο, μα τόσο απλό...
Υπάρχει αίμα παντού! Έπεσε από 'κείνα τα βράχια! Τρέχα, τρέχα!
Τόσο απλό.
Μπίλια!
Αχ, Μπίλια μου...
Μπίλια, αγάπη μου!
Μήπως έσπασες κάτι;
- Πρέπει να χτύπησε το κεφάλι της. - Απάντησε στη μαμά!
- Θα περάσει, θα περάσει... - Απάντησε, παιδί μου!
Τι σου έλεγα για τα μαλλιά;
Δεν ήξερα...
...πως θα μπορούσε να είναι έτσι.
Δεν ήξερα.
Τα χέρια που φωτίζουν...
Οι φωνές που ζεσταίνουν...
Φωτιές...
Τι απαλές φωτιές.
Τι λέτε για μια ιστορία με τον Τρελο-Μάρκο;
Όχι, μια τρομακτική.
Τι, δεν είναι τρομακτικός ο Τρελο-Μάρκο;
Ο Τρελο-Μάρκο απλώς γδύνεται.
Έχεις δει άνθρωπο να γδύνεται; Λες κι αυτό δεν είναι τρομακτικό.
Τι λέτε για τη Λυδία και τον Τούρκο;
Όχι, όχι, εκείνη με τη Γριά Υπηρέτρια Μαρία! Θα μας πεις αυτή, γιαγιά;
Με τη Γριά Υπηρέτρια Μαρία...
Εντάξει.
Ας πούμε αυτή, λοιπόν.
Αυτό είναι κάτι που συνέβη πριν από αιώνες.
Όταν ο Τούρκος ήταν πιο βάρβαρος από ποτέ.
Άδειαζε ολάκερα χωριά από τα αγόρια. Δεν άφηνε ούτε ένα.
Για τη Γριά Υπηρέτρια Μαρία, δεν έμενε ούτε ένας εργένης.
Και έτσι,
η ζωή της Μαρίας ήταν σαν ένα ποτάμι...
Η ζωή μου είναι σαν ένα ποτάμι.
Ρέει συνεχώς,
και, παρόλα αυτά, παραμένει στο ίδιο σημείο.
Έχει γίνει πιο δύσκολο να κλάψω.
Και πιο ανόητο.
Μαρία...
Λυκοφ--
Βρες μου έναν άνδρα.
Έναν σύζυγο. Να μου κάνει ένα παιδί.
Μια ζωή.
Γεια σας!
Γνωρίζει κάποιος την κόρη μου;
Έχω περάσει από πολλά χωριά.
Ένας φίλος ανέφερε τη Γριά Υπηρέτρια Μαρία.
Ο γιος σου, δε μπορούσε να έρθει ο ίδιος;
Ένας νεαρός άνδρας να διασχίσει το δάσος; Με τον Τούρκο να κυνηγάει αντάρτες;
Καθόλου συνετό.
Η θεία σου μπορεί να δεχτεί, φαντάζομαι.
Καλή μου! Έλα, καλή μου.
Προχώρα.
Πήγαινε στον αρραβωνιαστικό σου. Θα τα διορθώσουμε εμείς όλα.
Σύζυγέ μου, έλα!
Πήγαινε, καλή μου.
Πού στα κομμάτια ήσουν; Έλα 'δώ.
Έλα, έλα...
Ο άνδρας πρέπει να σπέρνει τον σπόρο του.
Θυγατέρα μου, σε ικετεύω...
Κοίτα τ' αγόρι μου... Το μοναχοπαίδι μου...
Θα τον αφήσεις να πεθάνει μισός άνδρας; Μην έχοντας σπείρει τον σπόρο του;
Θα τον στείλεις παρθένο στον Θεό; Έναν "μη άνδρα";
Το ξέρω, θυγατέρα μου, το ξέρω.
Έτσι γίνεται η πράξη. Θεέ μου...
Θα κλείσεις τα μάτια σου για λίγο κι αυτό είναι όλο.
Ποια γυναίκα δε θέλει ένα μωρό;
Αχ, κακόμοιρη Μαρία, αχ, Μαρία μας...
Τόσο νέος για το νεκροκρέβατο...
Αδελφή;
Μητέρα;
Εσένα.
Καλώ εσένα.
Ποιο είναι το αίμα που θεραπεύει;
Που κρατά μακριά τον θάνατό μου;
Δεν έχω δει τίποτα στη ζωή.
Τα καλά της ζωής.
Δε μπορεί να 'ναι αυτό το τέλος.
Δε μπορεί.
Η μοχθηρία στα ζωντανά δε θα περάσει έτσι. Η μαγεία δε θα γίνει ανεκτή. Άκουσέ μας, Κύριε.
Περίμενε.
Απλώς περίμενε.
Σε εκνευρίζει, σε πληγώνει...
...αυτός ο κόσμος.
Είναι δηκτικός, σου φέρνει αναγούλα.
Κι όμως...
Μπίλια!
Τα χρόνια;
Φύλλα στον άνεμο.
Που μαστιγώνουν τα μάγουλα.
Αχ, άνθρωπε...
Πω πω...
- Κακόμοιρη αδελφή. - Λίγο αίμα και ρουφάει τη μύτη του!
Αχ, άνθρωπε...
Κάθε εαυτός μου.
Μέχρι και τον τελευταίο.
Εγώ, η γυναίκα...
Εγώ, η μάγισσα...
Οι μέλισσες βουίζουν στα σωθικά μου.
Κάθε εαυτός μου. Μέχρι και τον τελευταίο.
Θα σε καταλάβει.
Θα σε ρίξει ο ίδιος στην πυρά.
Εσύ θα την πάρεις, Γιόβαν, καλέ μου.
Ας γίνει έτσι, λοιπόν.
- Στην υγειά μας; - Στην υγειά μας.
Γιόβαν, αγάπη μου, έλα.
Δώσε αυτό.
Έλα, μωρέ, στάσου εδώ!
Πιο ψηλά. Πιο ψηλά, που να πάρει. Άλλο λίγο...
Συνεχίστε, συνεχίστε.
Άλλη μία. Τρεις φορές συνολικά, ναι;
Δε μετρούσα, εσύ μετρούσες;
Πάμε πάλι απ' την αρχή. Ένα, δύο, τρία...
Και πού είναι το παιδί για την ευλογία;
Θυγατέρα, μην έχεις καμία ντροπή. Καμία.
Καθήκον σου είναι να κάνεις ό,τι θέλει ο σύζυγός σου.
Όπου θέλει να τρυπώνει, εσύ θα τον αφήνεις.
Καμία ντροπή. Καμία.
Και καμία ευχαρίστηση, όμως!
Παρθένα νύφη; Να δείξει ευχαρίστηση;
Απλά δε γίνεται.
Προκαλεί απορία στον σύζυγο.
Έλα, έλα! Αρκετά!
Άνθρωπε...
Κάθε εαυτός μου...
Κάθε εαυτός μου διψά
για κάθε εαυτό του.
Όχι μόνο για το δέρμα, τη σάρκα του.
Για το αγόρι μέσα του.
Το αγόρι με τα μάτια...
Τα μάτια που δείχνουν φοβισμένα,
ακόμα κι όταν χαμογελάνε.
Είναι εκείνο τ' αγόρι.
Εκείνο θέλω ν' αγκαλιάσω.
Να το κρατήσω. Να το κρατήσω.
Να διώξω μακριά τον φόβο του.
Να πάρει...
Πού είναι ο σύζυγός σου;
Πρέπει να έχασε τον δρόμο απ' το κρεβάτι στο πατάρι.
Εκείνη έφερε αυτό το κακό. Έτσι δεν είναι;
Εκείνη φταίει για όλα.
Να πάρει, αρκετά.
Η δακρυσμένη νύφη!
Πρέπει, όλοι μας.
Αλλιώς δε θα πιάσει ο εξαγνισμός.
Μη δίνεις σημασία σ' αυτούς τους φλύαρους ανόητους.
Είσαι δική μας. Όλοι το ξέρουμε.
Η Λυκοφάγος...
Αυτή μαίνεται με φθόνο,
μαίνεται από πάντα.
Λίγο ακόμα...
Φέρτε τες πίσω!
Δείτε να μαθαίνετε, είπα!
- Κορίτσι. Αλίμονο. - Η γυναίκα του χοιροβοσκού. Το κακό της μάτι.
- Κουράγιο, αγάπη μου. - Θυγατέρα μου, τι έπαθες;
- Κάτσε κάτω! - Άσ' το, άφησέ το!
Δώσ΄το. Δώσε το μωρό!
Τα πνεύματα, γυναίκα, τα κακά πνεύματα!
Η Μπίλια;
Δε μας είναι κι αυτή πολύτιμη;
Θ' αφήναμε να πάθει κάτι κακό;
Χρειάζεσαι ξεκούραση, παιδί μου.
Σωστά. Δύναμη.
Για καμιά ώρα.
Εγώ θα μείνω εδώ.
Να φυλάω.
Και;
Αυτό το μπασμένο;
Απ' τα σωθικά σου βγήκε.
Και λοιπόν;
Τι το καλό έχει αυτό;
Πώς ήταν τόσο απλό για 'σένα;
Πώς;
Κι όμως...
Απόδοση Διαλόγων ••• T 3 L L 4 V 1 S 1 0 N™ ••• °°° Μόνο το καλύτερο είναι αρκετά καλό... °°°
••• T 3 L L 4 V 1 S 1 0 N™ ••• Άψογα αποδοσμένοι & τέλεια συγχρονισμένοι Ελληνικοί υπότιτλοι