Gdybym mógł wrócić do tamtego dnia,
powiedziałbym sobie, jakie będą tego konsekwencje.
Ułamek sekundy może zadecydować o całym naszym życiu.
Przeraziło mnie to, co zrobiłem w wieku 16 lat.
Już zawsze będę żył ze świadomością, że odebrałem komuś życie.
W USA ODNOTOWUJE SIĘ 20 000 MORDERSTW ROCZNIE
ZA OKOŁO TYSIĄC Z NICH ODPOWIADAJĄ OSOBY PONIŻEJ 18. ROKU ŻYCIA
OTO HISTORIA SKAZANEGO NUMER 40647
W więzieniu spędziłem 27 lat i sześć miesięcy.
Czy zasługuję na to, by wyjść?
Nie.
Ale czy chciałbym dostać możliwość i szansę,
by zrobić coś pożytecznego i nie być znanym tylko z tego?
Oczywiście.
Wszyscy możemy być niebezpieczni.
Ludzie nazywają cię potworem.
Nie twierdzę, że jestem niewinny.
Właśnie zabiłem kogoś z zimną krwią.
WYZNANIA MORDERCÓW
UTRACONE ŻYCIA
WIĘZIENIE STANOWE W MONTANIE
Wezmę mikrofon.
Włożę go przez głowę.
W 1997 ROKU HIGINIO GONZALEZ ZOSTAŁ SKAZANY NA DOŻYWOCIE
ZA MORDERSTWO, KTÓRE POPEŁNIŁ W WIEKU 16 LAT
W tak młodym wieku nie rozumiesz
konsekwencji swoich czynów.
Musisz dojrzeć.
Dużo czasu zajęła mi zmiana punktu widzenia
i spojrzenie na swój czyn z perspektywy rodziny ofiary.
To nadal jest dla mnie najtrudniejsze.
Urodziłem się w stanie Wyoming, ale mieszkaliśmy tam krótko,
gdy mama studiowała.
Potem przeprowadziliśmy się do Waszyngtonu, w którym dorastałem.
Miałem normalne dzieciństwo.
Przynajmniej takie się wydawało.
Mama pracowała z dzieciakami z sąsiedztwa.
Próbowała nauczyć nas odróżniać dobro od zła.
Musieliśmy odpowiadać za własne czyny.
Ale ojciec był inny.
Znęcał się nad nami fizycznie, psychicznie i emocjonalnie.
Gdy miałem jakieś siedem lat, pobił mnie tak mocno,
że przez trzy tygodnie nie chodziłem do szkoły.
Mama dużo znosiła,
ale z miłości do niego nie odchodziła.
Na wypadek gdyby stał się agresywny,
spaliśmy w butach, abyśmy zawsze mogli szybko uciec.
Dzisiaj wydaje mi się to dość drastyczne:
podejmowanie takich kroków w trosce o bezpieczeństwo.
GDY HIGINIO MIAŁ OSIEM LAT,
ODKRYŁ, ŻE JEGO OJCIEC PRACUJE DLA KARTELU NARKOTYKOWEGO
Ojciec handlował narkotykami.
Zręcznie ukrywał to przed mamą.
Poszedłem raz do łazienki
i zobaczyłem, jak się później okazało, całe kilogramy kokainy.
Z zawodu był mechanikiem. Myśleliśmy, że tak zarabia na życie.
Moi starsi bracia na pewno wiedzieli więcej,
ale ja właśnie wtedy zrozumiałem, skąd miał tyle pieniędzy.
W końcu, jak moi bracia, też zacząłem parać się gangsterką.
Poszedłem w ślady ojca.
Trzymanie się starszych braci wydawało mi się najbezpieczniejsze.
Dorastanie w takim środowisku samo w sobie jest traumatyczne.
Pamiętam, że gdy miałem 12 lat, stałem na rogu z przyjacielem rodziny.
Nagle ktoś podszedł i strzelił mu w twarz.
Mama postanowiła wtedy zabrać nas z Waszyngtonu, z dala od ojca.
W 1992 ROKU MATKA HIGINIA ZOSTAWIŁA MĘŻA I ZABRAŁA DZIECI DO MONTANY
Gdy przybyliśmy do Billings, od razu zauważyliśmy różnicę.
To nie było duże miasto, a mama oznajmiła, że w nim zostaniemy.
Chciała trzymać nas z dala od kłopotów.
Taki miała plan. I myślała, że tak się stanie.
Ale jej plan nie wypalił.
OJCIEC HIGINIA PODĄŻYŁ ZA RODZINĄ DO MONTANY
KUPIŁ DOM W SĄSIEDZTWIE I ZACZĄŁ DILOWAĆ
Wieści o dilerce ojca rozeszły się lotem błyskawicy.
Podziwiałem go, więc długo się nie zastanawiałem.
Też postanowiłem się tym zająć.
Dla mnie i braci stało się to normą.
Ojciec wychowywał nas na ludzi ulicy.
Kradliśmy z aut sprzęt stereo, zaczęliśmy wdawać się w bójki.
Po pierwszej zadymie wyrzucono mnie ze szkoły.
Oskarżono mnie o napaść.
To był pierwszy incydent, po którym miałem kłopoty z prawem.
POLICJA OSKARŻYŁA HIGINIA O NAPAŚĆ
SPĘDZIŁ TRZY MIESIĄCE W ZAKŁADZIE POPRAWCZYM
MIAŁ WTEDY 13 LAT
Gdy wyszedłem z poprawczaka, sprawy wymknęły się spod kontroli.
Zamieszkałem z ojcem.
Zaczął dawać mi mnóstwo trawki, koki i mety.
Powiedział: „Zrób z tym, co chcesz”.
Zacząłem więc sprzedawać metę.
Chciałem tylko zbijać kasę, bo tak robił mój ojciec.
Ale do czternastolatka nie powinni wydzwaniać ludzie po towar.
Nie przypuszczałem, jakie będą tego konsekwencje.
Poznałem parę dziewczyn w moim wieku.
Zaczęły przychodzić do mnie po metę.
Gdy pewnego dnia wpadły, jedna z nich płakała.
Twierdziła, że ojciec ją pobił.
Groził, że ją zabije.
Zapytała, czy pomogę im wyjechać.
Wiedziałem, co znaczy przemoc domowa.
Więc się zgodziłem.
Obiecałem, że im pomogę, jeśli naprawdę tego chcą.
Spytały, czy pomogę im też za wszystko zapłacić.
Odmówiłem.
A one na to, że obok ich domu jest sklep, który mógłbym obrabować.
Płakały i błagały o pomoc.
No i się zgodziłem.
W NOCY 22 KWIETNIA 1996 ROKU
HIGINIO PODJECHAŁ Z DZIEWCZYNAMI DO SKLEPU SPOŻYWCZEGO
Stanęliśmy z tyłu małego budynku.
Jedna z dziewczyn wręczyła mi broń.
Był to stary ruger, kaliber 5,6 mm.
Pamiętam, że zanim wysiadłem z auta,
sprawdziłem, czy broń jest naładowana.
Nie była.
Uspokoiły mnie, że magazynek jest pusty.
GDY HIGINIO WSZEDŁ DO SKLEPU,
JEDYNĄ OBECNĄ W NIM OSOBĄ BYŁ 27-LETNI KASJER, ERIC PAVILIONIS
Wszedłem do sklepu.
Przeszedłem alejką z cukierkami.
Chwyciłem batonik Butterfinger.
Położyłem go na ladzie, wyciągnąłem drobniaki i zapłaciłem.
Następnie wyjąłem broń.
Sprzedawca podniósł ręce do góry, a ja kazałem mu opróżnić kasę.
Wyjął z kasy gotówkę, podał mi ją, a ja schowałem ją do kieszeni.
Potem kazałem mu otworzyć sejf.
Nie zrobił tego. Powtarzał, że nie ma klucza.
A ja zacząłem się wkurzać.
Groziłem, że go zastrzelę, jeśli nie otworzy sejfu.
Chciałem go przestraszyć, jakbym zamierzał pociągnąć za spust.
I wtedy padł strzał.
Uciekłem.
ERIC PAVILIONIS ZOSTAŁ POSTRZELONY W KLATKĘ PIERSIOWĄ I ZGINĄŁ NA MIEJSCU
HIGINIO UCIEKŁ Z 78 DOLARAMI I BATONIKIEM
DZIEWCZYNY, KTÓRE Z NIM BYŁY, RÓWNIEŻ UCIEKŁY Z MIEJSCA PRZESTĘPSTWA
NIGDY NIE POSTAWIONO IM ZARZUTÓW W ZWIĄZKU ZE ZBRODNIĄ
ODMÓWIŁY WYSTĄPIENIA W NASZYM FILMIE DOKUMENTALNYM
Podobno trzeba nauczyć się sobie wybaczać.
Ale to niemożliwe.
Nigdy sobie tego nie wybaczę.
Szczerze przyznam, że…
nawet mówienie o tym jest dla mnie trudne.
NA DRUGI DZIEŃ PO ZABÓJSTWIE POLICJA ARESZTOWAŁA HIGINIA W DOMU MATKI
MIAŁ 16 LAT
BILLINGS W STANIE MONTANA
Higinio oddał się w ręce policji.
Tylko to się liczy.
Wziął odpowiedzialność za własne czyny.
Wszyscy myśleli, że to ja go wydałam, ale to nieprawda.
Syn sam zgłosił się na policję.
I za to jestem z niego dumna.
Jestem Carmen Gonzalez.
Higinio to mój najmłodszy syn.
Ludzie nie rozumieją, że był wtedy dzieckiem.
Miał marzenia, dobre oceny.
Miły, współczujący. Był dobrym dzieciakiem.
Pozostałe dzieci zeszły na złą drogę.
Nie mogłam więc uwierzyć, że popełnił tę zbrodnię.
Targały mną różne emocje. Wypierałam to ze świadomości.
Straciłam dzieci z oczu,
bo skupiałam się na przetrwaniu jako samotna matka.
Z pewnością nie dołączyłyby do światka przestępczego,
gdybym wybrała im innego ojca.
Ojciec Higinia stosował przemoc.
Latami się nad nami pastwił i znęcał.
Miałam tego dość.
W 1992 roku przeprowadziliśmy się więc tutaj.
To była dla mnie szansa, by uciec od ich ojca.
Pojawił się tu dwa dni później.
Tak że nie uwolniłam się od niego.
W końcu się tu osiedlił i ciągle był blisko moich dzieci, a one…
Był ich ojcem. Uwielbiały go.
A ja, zamiast skupić się na dzieciach, starałam się przetrwać jako samotna matka.
Pogubiłam się i nie zauważyłam, że z każdym dniem bardziej je tracę.
Pamiętam jednak, że Higinio nie sprawiał żadnych kłopotów.
Gdy więc usłyszałam o zabójstwie popełnionym przez młodego chłopaka,
przez myśl mi nie przeszło, że to mój syn.
POLICJA MIASTA BILLINGS
PO ARESZTOWANIU CHŁOPCA
ŚLEDCZY ZEZWOLILI NA WIDZENIE CARMEN I HIGINIA NA KOMISARIACIE
POKÓJ PRZESŁUCHAŃ ZAJĘTE
Przyznał się do tego. Przysięgał, że to był wypadek.
Podskoczyłam, rzuciłam krzesło na bok i rzuciłam:
„Nie mogłeś tego zrobić”.
Płakałam.
Byłam na niego wściekła.
To było zbyt trudne.
Płakał i powtarzał, że mnie kocha.
Pamiętam, jak tam siedział…
Siedział na krześle i patrzył na mnie swoimi dużymi oczami.
Wiedział, że mnie zranił…
Ale widziałam też, jak bardzo mnie kocha.
MIEJSKA POLICJA I SĄD
HIGINIO PRZYZNAŁ SIĘ DO ZASTRZELENIA ERICA PAVILIONISA
POLICJA POWIEDZIAŁA CARMEN, ŻE SYN BĘDZIE MIAŁ PROCES ZA MORDERSTWO
Świat mi się zawalił.
Myślałam tylko o tym, że był taki młody.
Martwiłam się o niego.
Czułam, jakby mój syn umarł.
Carmen Gonzalez sprawia wrażenie bardzo rzetelnej osoby.
Wszyscy wiedzieli o tym,
że wychodziła z siebie, by wychować dzieci na porządnych obywateli.
Ale jej wspomnienia nie są do końca zgodne z prawdą.
Powiedziała, że po zabójstwie pan Gonzalez oddał się w ręce policji.
Ale to ona przyszła na komisariat.
Zidentyfikowała syna jako zabójcę.
A potem zgarnęła go policja.
Nie zgłosił się sam.
Nazywam się Joe Coble.
W 1996 roku pełniłem urząd zastępcy prokuratora hrabstwa Yellowstone.
Zajmowałem się sprawą Gonzaleza.
Prowadziłem wiele spraw o zabójstwo.
Ten przypadek utkwił mi w pamięci. Ze względu na bezsensowność zbrodni.
Lokalna społeczność była w szoku.
Być może dlatego,
że sprzedawca, Eric Pavilionis,
był niewinnym człowiekiem, który nie zrobił nic złego.
Miał czwórkę dzieci.
Pracował na pełen etat,
a przez kilka dni w tygodniu dorabiał w sklepie spożywczym,
by związać koniec z końcem.
Starał się, jak mógł, by wyżywić rodzinę.
A na koniec został za to zabity.
Pan Gonzalez zastrzelił Erica, bo od początku zamierzał to zrobić.
Nie musiał pociągnąć za spust.
To się nie musiało wydarzyć.
Dlatego prokuratura walczyła o najwyższy wymiar kary.
Pan Gonzalez był nieletni,
ale i tak zaproponowałem wymierzenie mu kary dożywocia.
Dzisiaj zrobiłbym dokładnie to samo.
Nadal uważam, że to stosowna kara.
10 STYCZNIA 1997 ROKU HIGINIO GONZALEZ OTRZYMAŁ KARĘ DOŻYWOCIA
OSIEM MIESIĘCY PO SWOICH 17. URODZINACH
Gdy wnioskujemy o wymierzenie kary, którą uważamy za stosowną,
spoczywa na nas duża odpowiedzialność.
Jedna rodzina straci syna.
Na tę sprawę trzeba jednak spojrzeć
z punktu widzenia rodziny, która straciła ojca.
Sąd wymierzył sprawcy najwyższą karę,
ale to nie odbuduje rodziny ofiary.
Nigdy już nie będzie kompletna.
BISMARCK, DAKOTA PÓŁNOCNA
Zdjęcie taty podczas Bożego Narodzenia.
Nasze ostatnie wspólne święta.
Po śmierci Erica każda godzina była torturą.
Na nabożeństwo żałobne dzieci narysowały dla niego obrazki.
Każde z nich wybrało…
swoją ulubioną zabawkę
i pluszaka do trumny, aby nie bał się, gdy będzie spał.
W CHWILI ŚMIERCI
ERIC PAVILIONIS MIAŁ Z ŻONĄ FRAN CZTERY CÓRKI PONIŻEJ SIÓDMEGO ROKU ŻYCIA
Przegapił ich pójście do szkoły,
każdy taniec ojca z córką, poprowadzenie córek do ołtarza.
Wszystko go ominęło.
Tak samo jak córki. Nie mogły z nim tego przeżyć.
Nikt nie powinien dorastać bez ojca.
FRAN I ERIC POZNALI SIĘ W 1988 ROKU,
GDY ERIC ODBYWAŁ SŁUŻBĘ W SIŁACH POWIETRZNYCH USA
POBRALI SIĘ ROK PÓŹNIEJ
I OSIEDLILI W BILLINGS W STANIE MONTANA, ABY ZAŁOŻYĆ TAM RODZINĘ
Eric miał 27 lat, gdy go zabito.
Był przy mnie przez osiem lat i dwa dni.
W tym czasie dużo ze sobą przeżyliśmy.
Stworzyliśmy swój własny świat, a potem nam go odebrano.
Gdy pierwszy raz zobaczyłam Higinia Gonzaleza w sądzie,
spodziewałam się… potwora.
A nie miłego i schludnego młodzieńca.
Jego czyn był jednak bezsensowny i niepotrzebny.
Chciałam więc, by otrzymał adekwatną karę.
Choć byłam w szoku, gdy skazano go na dożywocie.
Kara wydała mi się surowa,
ale z drugiej strony wszyscy cieszyliśmy się z wyroku,
bo uwzględniał stratę, jakiej doświadczyliśmy.
Nie myślałam o sprawcy przez te wszystkie lata,
bo próbowałam się od tego odciąć.
Jednak gdy kilka miesięcy temu powiedziano nam,
że powstanie o nim dokument, zastanawiałam się, jaki był tego cel.
Co on z tego miał?
„Nastolatek się przyznaje”.
„Twierdzi, że to był wypadek”.
„Zabójca sprzedawcy musi odsiedzieć co najmniej 30 lat”.
MIMO KARY DOŻYWOCIA, DO WYROKU DOŁĄCZONO KLAUZULĘ,
ŻE PO 30 LATACH HIGINIO GONZALEZ MOŻE STARAĆ SIĘ O ZWOLNIENIE WARUNKOWE
ZOSTAŁY MU JESZCZE TRZY LATA
Jeśli chodzi o zwolnienie warunkowe Higinia Gonzaleza,
uważam, że decyzja należy do systemu sądownictwa.
Jeśli będzie się o nie starał,
zjawimy się z dziećmi w sądzie, by wysłuchać, co ma do powiedzenia.
Gdy siedzisz w więzieniu, zastanawiasz się nad wieloma rzeczami.
Często myślisz o stracie.
Chciałbym, by ktoś mnie odwiedził i powiedział, że mnie kocha.
Nie pamiętam, kiedy ostatnio ktoś mnie przytulił.
Pragnę tego wszystkiego,
ale jednocześnie czuję się winny.
A…
powodem poczucia winy jest to…
że wszystko, czego jestem pozbawiony…
Też ich tego pozbawiłem.
Wyrządziłem to jego rodzinie.
Jego córkom.
Noszę w sobie ogromne poczucie winy, bo…
nadal tu jestem.
A one już nigdy nie będą miały szansy, by tego doświadczyć.
Nie spodziewałam się tego.
Nie sądziłam, że kiedykolwiek zrozumie i przyzna…
jak wielką krzywdę wyrządził mnie i córkom.
To nie takie oczywiste.
Nie musiał tego robić.
Co nie zmienia jednak faktów.
Czy brat zasługuje na karę za przestępstwo?
W stu procentach.
Ale nie uważam, by wyrok był stosowny.
I tyle.
Ludzie nie zastanawiają się nad tym, co uczyniło nas przestępcami.
Jesteśmy tworem naszego środowiska.
Co nie znaczy, że nie można do nas dotrzeć,
że jesteśmy bezwartościowi
i że nie możemy się zmienić.
Nazywam się Jesse Gonzalez, a Higinio Gonzalez to mój młodszy brat.
Byliśmy zżytą rodziną,
ale nie mieliśmy nic wspólnego z „idealną rodziną” z telewizji.
Dosłownie nic.
Ojciec przez długi czas dilował.
W końcu ja i moi starsi bracia zaczęliśmy sprzedawać dla niego dragi.
A więc młodszy brat z łatwością
podążył za mną na ulice, w świat gangów i narkotyków.
A od tego nie ma ucieczki.
Albo mamer, albo kostnica.
Gdy brat trafił do kicia,
czułem ogromną złość i nienawiść do całego świata.
Wyżywałem się na wszystkich.
Razem ze starszymi braćmi
wplątaliśmy się w uliczne życie i gangsterkę.
Byliśmy znani z przemocy i dilerki.
Wszelkie przestępstwa mające miejsce na ulicach
były naszą sprawką.
A ja byłem najgorszy.
To było jak schodząca lawina. Wszystko wymknęło się spod kontroli.
W 2003 ROKU JESSE GONZALEZ ZOSTAŁ SKAZANY NA DZIESIĘĆ LAT WIĘZIENIA
ZA NAPAŚĆ, PORWANIE I STOSOWANIE TORTUR
PO SZEŚCIU LATACH ODSIADKI W WIĘZIENIU STANOWYM W MONTANIE
DOSTAŁ NOWEGO WSPÓŁWIĘŹNIA
W każdy wtorek i czwartek przyjeżdża autobus z nowymi osadzonymi.
Strażnik Boggs…
zajrzał do celi i oświadczył: „Masz współlokatora”.
Nie byłem zachwycony.
Popatrzył na mnie i powiedział: „Będziesz się dobrze bawić”.
Wstałem i otworzyłem drzwi.
A wtedy ujrzałem twarz brata.
Czułem, jakbyśmy znów mieli pięć lat.
Podbiegliśmy do siebie i wpadliśmy sobie w objęcia.
Zamiast iść spać, sączyliśmy kawę i zajadaliśmy słodycze.
Gadaliśmy.
Płakaliśmy i wspominaliśmy.
Nie było przemocy ani nadużyć.
Nie chodziliśmy na paluszkach.
Mimo że byliśmy w więzieniu.
To moje najpiękniejsze wspomnienia.
Rozmawialiśmy o zmianach.
Mówił, jak bardzo chciałby zmienić przeszłość.
Ja nadal zgrywałem twardziela i próbowałem być fajnym gościem.
A on wiercił mi dziurę w brzuchu.
„Dlaczego jesteś taki porywczy? Czemu nie chcesz o tym rozmawiać?”
Jego ulubioną odzywką było:
„Odsiaduję wyrok za wszystkich w naszej rodzinie”.
Chciał, bym uczył się również na jego błędach.
I stał się lepszym człowiekiem.
RANCZO WIĘZIENIA STANOWEGO W MONTANIE
W 2009 ROKU JESSE GONZALEZ ZOSTAŁ ZWOLNIONY Z WIĘZIENIA
TERAZ JEST WŁAŚCICIELEM KILKU FIRM
Co się dzieje?
Dobrze.
Moje życie zmieniło się na lepsze.
Mam dwie firmy montujące podłogi i warsztat samochodowy.
To nadwoziownia dla samochodów i motocykli.
Zatrudniam wyłącznie byłych narkomanów,
ludzi po odsiadce albo na zwolnieniu warunkowym.
To dzięki odsiadce z moim młodszym bratem
jestem dzisiaj tym, kim jestem.
Zmusił mnie do zmiany sposobu myślenia.
Wiele się od niego nauczyłem.
Bywałem wśród wielu złych ludzi.
Ale żaden z nich nie miał takich wyrzutów sumienia,
takiego współczucia
i nie wykazywał takiej chęci zmiany jak mój brat.
Poszedł do więzienia, przyznał się do popełnionego czynu
i zmienił swoje życie.
Jest gotów, by zacząć wszystko od nowa.
SĄD HRABSTWA TETON W STANIE MONTANA
ZANIM HIGINIO GONZALEZ WYJDZIE NA WOLNOŚĆ,
MUSI STAWIĆ SIĘ PRZED KOMISJĄ DO SPRAW ZWOLNIEŃ WARUNKOWYCH
To nie ja zdecyduję o zwolnieniu warunkowym pana Gonzaleza.
To nie zależy ode mnie, ale uważam, że komisja powinna rozważyć,
czy bierze odpowiedzialność za swoje czyny.
Pamiętam, że zanim wysiadłem z auta, sprawdziłem, czy broń jest naładowana.
Nie była.
Wszedłem do sklepu.
Nie celowałem bezpośrednio w niego, jakbym chciał go trafić.
Chciałem go tylko nastraszyć.
Pomyślałem, że jeśli pociągnę za spust, usłyszy wystrzał.
Nic mu się nie stanie, ale się przestraszy.
Pociągnąłem za spust.
I wtedy padł strzał.
Uciekłem.
Wskoczyłem do auta i wrzasnąłem: „Czemu broń była naładowana?
Zastrzeliłem tego gościa!”.
Nie wiedziałem, że dziewczyny włożyły jedną kulę.
Nie wiedziałem.
Bo gdy mi ją dały, sprawdziłem magazynek, ale nie sprawdziłem nic innego.
Pierwszy raz słyszę tę wersję.
Przejrzałem akta z 1996 roku
i to, co zostało wtedy powiedziane,
nie pokrywa się z nagraniem, które właśnie usłyszałem.
Zapytano wtedy sprawcę, czy wie, ile nabojów było w broni.
Odpowiedział, że jeden.
„Włożyłem nabój do środka, wsadziłem magazynek z powrotem,
spojrzałem na niego i odciągnąłem zamek do tyłu”.
Nie ulega wątpliwości, że naładował broń. Przyznał, że miał tylko jeden nabój.
Ani słowem nie wspomniał o tym, że nie wiedział o naładowanej broni.
Utrzymuje również, że nie celował bezpośrednio w sprzedawcę.
To nieprawda.
Gdy policja przyjechała do sklepu,
znalazła nagranie z monitoringu, który uchwycił całą transakcję.
To było szokujące.
Pan Gonzalez celuje w Erica i każe mu oddać pieniądze.
Pospiesz się!
- Weź je. - Podaj mi je, cipo.
Eric współpracował. Starał się nie stwarzać zagrożenia.
Mógłby wystąpić w filmie instruującym, jak zachować się podczas napadu.
Otwórz sejf.
Nie mam kluczy do sejfu.
- Nie mam kluczy do sejfu. - Wpakuję ci kulkę w tyłek, cipo.
Mówi Ericowi, że go zastrzeli,
co wskazuje na to, że to właśnie zamierzał zrobić.
Jego twierdzenie, że próbował tylko zastraszyć sprzedawcę,
nie pokrywa się z tym, co widzimy na nagraniu.
Pan Gonzalez próbuje pociągnąć za spust.
Broń nie strzela.
Obraca ją więc do siebie, spogląda na nią,
odnajduje bezpiecznik, odblokowuje go i strzela Ericowi w klatkę piersiową.
Widzimy zastrzelonego człowieka.
To nie Hollywood, tylko realne życie.
Niemożliwe, żeby to był wypadek.
Wyraźnie pociąga za spust, wiedząc, że broń jest naładowana.
Sam to przyznaje.
Być może przez te wszystkie lata spędzone w więzieniu
w kółko wmawiał sobie tę wersję, aż w końcu w nią uwierzył.
Najwyraźniej nie bierze odpowiedzialności za swoje czyny.
Nie czuje się odpowiedzialny za popełnioną zbrodnię
i chyba stara się od niej zdystansować.
CZTERY MIESIĄCE PO PIERWSZYM WYWIADZIE
HIGINIO GONZALEZ ZGODZIŁ SIĘ ODPOWIEDZIEĆ NA DALSZE PYTANIA
Miałem 16, prawie 17 lat, gdy popełniłem tę zbrodnię.
Myślałem, że to koniec.
W stanie Montana nie ma gwarancji na zwolnienie warunkowe.
Mogę tu zostać na zawsze.
Ale nie jestem już tą samą osobą.
Ludzie nie rozumieją, że był wtedy dzieckiem.
Miał marzenia, dobre oceny. Był miły.
Był dobrym dzieciakiem.
Wszyscy myśleli, że to ja go wydałam, ale to nieprawda.
Syn sam zgłosił się na policję. Postanowił wrócić.
I za to jestem z niego dumna.
Nie poszedłem na policję.
Mama mnie wydała, ale nie chce się do tego przyznać,
bo może myśli, że ją za to znienawidzę.
Chyba tego się obawia.
Ale nie mam jej tego za złe.
Wiem, jakie to było dla niej trudne.
Myślę, że mama nadal nie chce się z tym pogodzić.
Nigdy nie zdołam wymazać krzywdy, jaką wyrządziłem innym.
Odebrałem komuś życie i dużo czasu zajęło mi zrozumienie,
jak inni się przez to czuli, zwłaszcza rodzina Erica.
To jedna z głównych rzeczy, które chcę udowodnić:
bez względu na doświadczenia, zawsze możemy się zmienić.
Najwyraźniej nie bierze odpowiedzialności za swoje czyny.
Nie czuje się odpowiedzialny za popełnioną zbrodnię.
Przejrzałem akta z 1996 roku.
Nie ulega wątpliwości, że naładował broń. Przyznał, że miał tylko jeden nabój.
Wyraźnie pociąga za spust, wiedząc, że broń jest naładowana.
Chyba stara się zdystansować od morderstwa.
Mógłbym przysiąc, że to one ją załadowały.
Ale według niego powiedziałem, że sam to zrobiłem.
Szczerze nie pamiętam,
bym kiedykolwiek mówił, że to ja naładowałem broń.
To znaczy…
Sam nie wiem…
Mam teraz prawdziwy mętlik w głowie.
Próbuję to jakoś ogarnąć.
Myślałem, że go przestraszę, pociągając za spust.
Miał tylko usłyszeć kliknięcie, wystrzał na sucho.
Chciałem go przestraszyć.
Taki był zamiar, ale…
Nie wiem. Może…
Chyba ma rację.
Chyba o tym wiedziałem.
Chyba wiedziałem i nie chciałem…
Nie chciałem się z tym pogodzić.
Nie otrząsnę się z tego, póki się z tym nie zmierzę.
Ale trudno się z tym pogodzić.
Nie podoba mi się, co czuję, ale widocznie musiałem to usłyszeć.
Staram się…
Staram się być jak najlepszym człowiekiem.
A przez to czuję, że bardzo mi do niego daleko.
Napisy: Monika Bartz