O güne geri dönebilme şansım olsa
bu işin sonunun nereye varacağını kendime söylerdim.
Kısacık bir an, hayatının geri kalanını belirleyebiliyor.
16 yaşındayken yaptığım şey beni korkutmuştu.
Birinin canını almanın yükünü de hep sırtımda taşıyacağım.
ABD'DE HER SENE 20.000'DEN FAZLA CİNAYET İŞLENİYOR
BUNLARIN YAKLAŞIK 1.000 KADARI 18 YAŞINDAN KÜÇÜKLER TARAFINDAN İŞLENİYOR
BU 40647 NUMARALI MAHKÛMUN HİKÂYESİDİR
27 buçuk yıldır hapisteyim.
Çıkmayı hak ettiğimi düşünüyor muyum?
Hayır.
Ama daha iyi bir insan olma şansım
ve böyle biri olarak bilinmeme fırsatım olsun ister miydim?
Evet, kesinlikle.
Bence hepimiz tehlikeli insanlar olabiliriz.
İnsanlar "Sen canavarsın" diyor.
Masum olduğumu söylemiyorum ki.
Soğukkanlılıkla birini öldürdüm.
YİTİRİLEN HAYATLAR
MONTANA EYALET HAPİSHANESİ, MONTANA
Şunu arkandan alayım.
Kafandan geçireceğim şimdi.
1997'DE, HIGINIO GONZALEZ 16 YAŞINDA İŞLEDİĞİ BİR CİNAYETTEN DOLAYI
MÜEBBET HAPSE MAHKÛM EDİLDİ
Bu kadar genç yaşta olunca
yaptıklarının sonuçlarını anca büyüyünce anlıyorsun.
Olaya kendi açımdan değil de onun ailesinin açısından bakabilmek
çok uzun zamanımı aldı
ve bu benim için en zor şeydi, hâlâ da öyle.
Lovell, Wyoming'de doğdum.
Annemin üniversiteye gittiği dönem orada kısa bir süre kaldık.
Sonra Wyoming'den Washington'a taşındık, çocukluğum genelde orada geçti.
Dışarıdan bakan biri için normal gibi görünen bir çocukluk yaşadım.
Annem mahalledeki çocuklara yardımcı olurdu.
Bize doğruyu yanlışı öğretmeye çalışırdı.
Kötü bir şey yaptıysak da sorumlu tutulurduk.
Ama babam farklıydı.
Fiziksel, zihinsel ve duygusal olarak istismarcı biriydi.
Ben yedi sekiz yaşlarındayken beni çok fena dövmüştü,
üç hafta okula gidememiştim.
Annem çok zorlanıyordu ama ayrılmadı, babamı seviyordu çünkü.
Ama babam zıvanadan çıkarsa diye
gerektiğinde kaçabilmek için ayakkabılarımızla yatardık.
Şimdi düşününce aslında çok ağır geliyor.
Sırf güvende olmak için bunu yapmak zorunda olmak yani.
HIGINIO SEKİZ YAŞINDAYKEN
BABASININ BİR UYUŞTURUCU KARTELİYLE BAĞLANTISI OLDUĞUNU ÖĞRENDİ
Babam uyuşturucu işindeymiş.
Bunu annemden de çok iyi saklamış.
Ama bir keresinde tuvalete girdiğimde
babamı sonra kokain olduğunu öğrendiğim kilolarca bir maddeyle görmüştüm.
Babam motor ustasıydı. Parayı böyle kazanıyor sanıyorduk.
Eminim abilerim benden daha çok şey biliyordu
ama ben babamın o kadar parayı nasıl kazandığını o zaman anlamıştım.
Bir süre sonra abilerim de çete hayatına girmeye başladı.
Babamın izinden gittiler yani.
En küçük olduğumdan
abilerimin yanında olmak güvenli olur diye düşündüm.
Ama bu tarz bir yaşam tarzının içinde büyümek
başlı başına bile travmatik.
Hatırlıyorum, 12 yaşlarında falandım sanırım,
sokakta, bir aile dostumuzun yanında dikilirken
biri gelip adamın suratına ateş etti.
Ondan sonra annem bizi Washington'dan götürüp
babamdan uzaklaştırmaya karar verdi.
1992'DE, HIGINIO'NUN ANNESİ KOCASINI TERK EDİP
ÇOCUKLARINI MONTANA'YA GÖTÜRDÜ
Billings'e taşınır taşınmaz oranın farklı olduğunu gördük.
Büyük bir şehir değildi. Annem "Bundan sonra buradayız" dedi.
"Sizi o işlerden uzak tutmak için" dedi.
Planı buydu. Böyle olacağını düşünüyordu.
Ama bu pek de işe yaramadı.
HIGINIO'NUN BABASI AİLESİNİN PEŞİNDEN MONTANA'YA GİTTİ
YAKINLARINDAN BİR EV SATIN ALIP UYUŞTURUCU SATMAYA BAŞLADI
Babamın işiyle ilgili haber çok çabuk yayılmıştı.
Babama hayrandım ve parasını görünce de kararımı vermiştim.
"Belki benim de bu işi yapmam gerek" diye düşündüm.
Abilerim ve benim için bu normal hâline gelmişti.
Babam bizi sert adamlar olarak yetiştirmişti.
Arabalardan teyp çalmaya, kavgalara karışmaya başlamıştık.
Okuldaki ilk kavgamı hatırlıyorum, okuldan atılmıştım.
Sonrasında da hakkımda yaralamadan dava açıldı.
Yasalarla başımın belaya ilk girişi de bu olaydı aslında.
HIGINIO YARALAMA SUÇUNDAN CEZA ALDI VE ÜÇ AY ISLAHEVİNDE KALDI
HENÜZ 13 YAŞINDAYDI
Islahevinden çıktığımda hayatım da kontrolden çıkmaya başladı.
Babamla yaşamaya başladım.
Elime bir sürü ot, kokain, meth falan tutuşturup
"Al, bunlarla ne yaparsan yap" demeye başladı.
Ben de meth satmaya başladım.
Benim de tek amacım babam gibi para kazanmaktı.
Ama 14, 15 yaşlarında bir çocuk
uyuşturucu isteyenlerin aradığı biri olmamalıydı.
Bunun daha da kötü sonuçlara yol açacağını anlamamıştım.
Yaşıtım birkaç kızla tanışmıştım.
Yanıma gelip benden meth istemeye başladılar.
Bir gün yine geldiler, kızlardan biri ağlıyordu.
"Ne oluyor?" dedim, "Babam beni dövdü, beni öldürecek" dedi.
"Kaçmamıza yardım edebilir misin?"
Böyle şeyleri yaşamak nasıldır iyi bilirdim.
O yüzden "Olur" dedim.
"Madem istediğiniz bu, yardım edebilirim" dedim.
"Masrafları sen mi üstleneceksin peki?" diye sordular.
"Hayır" dedim.
"Evimizin orada bir market var. Gidip o marketi soyabilirsin" dediler.
Hâlâ ağlıyorlardı, "Yardım et" falan diye yalvardılar.
Ben de "Tamam, yapacağım" dedim.
22 NİSAN 1996 GECESİ,
HIGINIO VE KIZLAR BİRLİKTE ARABAYLA MARKETE GİTTİLER
Dükkânın arka tarafına doğru park ettik.
Kızlardan biri bana silah verdi.
22 kalibrelik eski bir Ruger tabancaydı.
Arabadan inmeden önce
silah dolu mu diye bir bakayım dedim ama boştu.
Kızlar "Merak etme, boş zaten" dediler.
HIGINIO DÜKKÂNA GİRDİĞİNDE,
İÇERİDE BULUNAN TEK KİŞİ 27 YAŞINDAKİ KASİYER ERIC PAVILIONIS'Tİ
Dükkâna girdiğimi hatırlıyorum.
Şeker reyonundan geçtim.
Butterfinger şekerlemelerden aldım.
Tezgâha koydum, cebimden bozuk para çıkarıp ödedim.
Sonra silahı çektim, o da ellerini havaya kaldırdı.
"Bana bak, yazar kasayı boşaltmanı istiyorum" dedim.
Parayı alıp bana verdi, ben de alıp cebime soktum.
"Tamam, şimdi de kasayı açmanı istiyorum" dedim.
Ama yapmadı. Anahtarın onda olmadığını söyleyip durdu.
Ben de sinirlenmeye başladım.
"Kasayı açmazsan seni vururum" dedim.
Silaha baktım.
Tetiği çekecekmiş gibi yapıp onu korkutacaktım
ve bir anda patladı.
Ben de kaçtım.
ERIC PAVILIONIS GÖĞSÜNDEN VURULUP OLAY YERİNDE ÖLDÜ
HIGINIO CEBİNDE 78 DOLAR NAKİT VE BİR ŞEKERLEMEYLE KAÇTI
HIGINIO'NUN YANINDAKİ İKİ KIZ DA OLAY YERİNDEN KAÇTI
BU SUÇLA İLGİLİ OLARAK HİÇ CEZA ALMADILAR
VE BU BELGESELDE YER ALMAYI DA KABUL ETMEDİLER
Kendini affetmeyi öğrenmek gerek diyorlar.
Bu mümkün değil ki.
Kendimi asla affetmeyeceğim.
Şunu söyleyebilirim…
Şimdi bundan bahsetmek bile zor.
CİNAYETTEN SONRAKİ GÜN,
POLİS, HIGINIO'YU ANNESİNİN EVİNDE GÖZALTINA ALDI
HENÜZ 16 YAŞINDAYDI
Higinio teslim oldu. Önemli olan da buydu.
Sorumlu davranıp yaptıklarının sorumluluğunu kabul etmek.
Yasalara saygılıyım diye herkes onu benim ele verdiğimi düşündü.
Ama hayır, oğlum kendi teslim olmaya karar verdi.
Sorumlu davrandığı için onunla gurur duyuyorum.
Adım Carmen Gonzalez.
Higinio Gonzalez'in annesiyim, o benim en küçük oğlum.
İnsanlar anlamıyor. Higinio çok küçüktü.
Hayalleri vardı. Notları iyiydi.
Kibardı. Merhametliydi. İyi bir çocuktu.
Diğer çocuklar yanlış yolu seçmişti.
Higinio bu suçu işlediğinde inanmak istememiştim tabii.
Çok duygusal davrandım, durumu inkâr falan ettim.
Ama sanırım onlarla pek ilgilenemedim,
yalnız bir anne olarak hayatta kalabilmeye odaklanmıştım.
Eğer çocuklarıma başka bir baba seçmiş olsaydım
onları bu suç hayatından uzak tutabilirdim.
Higinio'nun babası istismarcıydı.
Yıllarca aile içi şiddet ve istismar yaşadım.
Artık dayanamadım.
Sonra 1992'de buraya taşındık.
Ayrılıp babalarından uzaklaşma şansım olmuştu.
Ama iki gün sonra falan o çıkageldi.
Yani yine özgürlüğümü yaşayamamıştım.
Buradan ayrılmadı ve çocuklarımın etrafında olmaya devam etti.
Yani babalarıydı sonuçta. Onu örnek alıyorlardı.
HER GÜN TANRI'NIN LÜTFUDUR
Yalnız bir anne olarak, çocuklarım için ayakta kalmaya uğraşmakla meşguldüm.
Sanırım bu arada onları kaybettiğimi fark edemedim.
Ama Higinio'nun hiç de sorunlu bir çocuk olmadığını hatırlıyorum.
BENİM EVİM SENİN YANIN
Polisin genç bir çocuğun yaptığı bir saldırıyı araştırdığını duyduğumda
onun oğlum olduğu aklımdan bile geçmemişti.
BILLINGS POLİSİ
HIGINIO GÖZALTINA ALINDIKTAN SONRA
POLİSLER CARMEN'İN KARAKOLDA ONUNLA YALNIZ GÖRÜŞMESİNE İZİN VERDİ
SORGU ODASI MEŞGUL
Bana itiraf etti. "Kazaydı anne" dedi. "Yemin ederim ki kazaydı."
Ayağa fırladım, sandalyeyi bir kenara fırlattım.
"Böyle bir şey yapamazsın. Yapmamışsındır" dedim ve ağladım.
Ona çok kızgındım.
Bu çok ağır gelmişti.
O da ağlayıp beni sevdiğini söyleyip durdu.
O sandalyede öylece oturmuş
koca gözleriyle yüzüme bakıyordu.
Beni ne kadar üzdüğünü bildiğini görebiliyordum
ama beni ne kadar sevdiği de görülüyordu.
BÖLGE POLİSİ VE ADLİYE
HIGINIO, ERIC PAVILIONIS'İ VURDUĞUNU İTİRAF ETTİ
POLİS, CARMEN'E OĞLUNUN CİNAYETTEN YARGILANACAĞINI SÖYLEDİ
Sonra her şey alt üst oldu.
Tek düşünebildiğim, ne kadar genç olduğu ve ona neler olacağıydı.
Oğlum ölmüş gibiydi sanki.
Carmen Gonzalez hakkındaki izlenimim, onun metanetli, düzgün bir insan olduğu.
Ailesine düzgün bir hayat sunmak için
durmadan çalışıp didindiğini herkes biliyordu.
Ama sanırım yaşananları doğru hatırlamıyor.
Bay Gonzalez'in olaydan sonra kendi teslim olduğunu belirtti.
Ama annesi karakola gelip
saldırganın Bay Gonzalez olduğunu ihbar etmişti.
Sonra polis gidip onu yakaladı.
Kendi teslim olmadı yani.
Adım Joe Coble.
1996'da Yellowstone bölge savcı yardımcısıydım.
O dönem Gonzalez davasını da ben yürütmüştüm.
Birçok cinayet davasına baktım.
Bu, aklımdan hiç çıkmadı. Çok anlamsız bir cinayetti.
Sanırım herkes de şok olmuştu.
Bence bunun nedeni tezgâhtar Eric Pavilionis'in
bu işte hiçbir kabahati olmayan masum bir adam olmasıydı.
Dört çocuklu bir adamdı.
Tam zamanlı bir işi vardı
ve geçinebilmek için bir de
haftanın birkaç günü de markette çalışıyordu.
Kendisi ve ailesi için elinden gelen her şeyi yapıyordu
ve nihayetinde de bunun için öldürüldü.
Bay Gonzalez, Eric'i vurdu
çünkü zaten en başından beri onu vurma niyetindeydi.
O tetiği çekmek için bir sebep yoktu. Bunun olması gerekmiyordu.
Bu durumda savcıya düşen, en yüksek cezayı almasını sağlamaktır.
Bay Gonzalez reşit değildi
ama yine de mahkemeye müebbet hapis tavsiyesinde bulundum.
Bugün aynı durumda olsaydım da yine aynı şeyi yapardım.
O zaman uygun olduğunu düşünmüştüm, şimdi de öyle.
10 OCAK 1997'DE, HIGINIO GONZALEZ MÜEBBET HAPİS CEZASI ALDI
17. DOĞUM GÜNÜNDEN SEKİZ AY SONRA
Mahkemeden, uygun olduğunu düşündüğünüz cezayı vermesini istemek
çok ağır bir sorumluluk.
Bir aile evladını kaybedecek sonuçta.
Ama bu davalara
babasını kaybeden ailenin açısından bakmanız gerekir.
Mümkün olan en yüksek cezayı verdik
ama bu o aileyi geri getirmedi.
Eksikliklerini gidermedi.
BISMARCK, KUZEY DAKOTA
Bu da babanızın Noel'de çekilmiş bir resmi.
Birlikte geçirdiğiniz son Noel'di.
Eric öldürüldükten sonra yaşamak zulüm gibiydi.
Cenaze törenine gitmek,
çocuklara onunla gömmek için resimler çizdirmek.
Her biri…
ERIC PAVILIONIS'İN EŞİ
…en sevdiği oyuncaklarını seçti.
Babaları uyurken korkmasın diye
pelüş hayvanlarıyla birlikte onunla gönderdi.
ERIC ÖLDÜĞÜ SIRADA,
ERIC VE FRAN PAVILIONIS ÇİFTİNİN YEDİ YAŞINDAN KÜÇÜK DÖRT KIZI VARDI
Okula gittiklerini göremedi.
Bütün baba kız danslarını, kızların düğünlerini kaçırdı.
Her şeyi kaçırdı yani.
Kızlar da kaçırdılar. Babalarıyla paylaşamadılar.
Kimse babasız büyümek zorunda kalmamalı.
FRAN VE ERIC 1988'DE,
ERIC GÜNEY DAKOTA'DA HAVA KUVVETLERİNDE ASKERKEN TANIŞTILAR
BİR SENE SONRA DA EVLENDİLER
VE AİLE KURMAK İÇİN BILLINGS, MONTANA'YA YERLEŞTİLER
Eric öldürüldüğünde 27 yaşındaydı.
Sekiz yıl, iki gündür hayatımdaydı
ve o sekiz yıla koca bir ömür sığdırmıştık.
Kendimize bir hayat kurmuştuk ama sonra elimizden alındı.
Higinio Gonzalez'i ilk kez duruşma salonunda görmüştüm.
Bir canavar görmeyi bekliyordum aslında.
Düzgün, efendi bir delikanlıyı değil.
Ama çok anlamsız, çok gereksiz bir suç işlemişti.
Cezanın da o suça uygun olmasını istedim.
Müebbet almasına şaşırdığımı itiraf etmeliyim.
Bana biraz fazla gibi gelmişti
ama genel olarak cezadan çok memnun olmuştuk
çünkü bizden alınanın karşılığıydı.
Onu yıllar içinde pek düşündüm mü bilmiyorum,
çünkü hayatımın o kısmını ayrı tutmaya çalıştım.
Ama birkaç ay önce,
bu belgeselin çekileceğini bildirmek için bize ulaştıklarında
nedenini merak ettim.
Bununla ne amaçlıyordu?
"Genç, tezgâhtarı öldürdüğünü itiraf etti. Kazayla vurduğunu iddia ediyor."
"Market tezgâhtarının katili en az 30 sene yatacak."
GONZALEZ MÜEBBET ALDI
HIGINIO GONZALEZ MÜEBBET HAPİS CEZASI ALMIŞ OLSA DA
CEZASINA 30 YIL SONRA ŞARTLI TAHLİYEYE BAŞVURABİLME HÜKMÜ EKLENMİŞTİ
ŞU AN O TARİH İÇİN ÜÇ YILI KALDI
Gonzalez'in şartlı tahliyesi hakkında ne düşündüğüme gelince
bence bunun kararı adalet sistemine kalmış.
Şartlı tahliye duruşmasına çıkarsa
mahkemede ne diyeceğini duymak için çocuklarımla duruşmaya katılırız herhâlde.
Bunca zamandır burada olunca bir sürü şeyi uzun uzun düşünüyorsun.
Kaybettiklerini de uzun uzun düşünüyorsun.
Keşke biri beni ziyarete gelip "Seni seviyorum" dese.
Ne zamandır birinin sana sarılmadığını düşünüyorsun.
Bunların hepsi benim istediğim şeyler ama bundan dolayı suçluluk hissediyorum.
Ve…
Suçluluk hissetmemin nedeni de…
…benim eksikliğini duyduğum şeylerden…
…onları da mahrum bırakmam.
Ben de onun ailesine aynı şeyi yaptım. Onun kızlarına.
Ve bu kadar suçluluk duymamın nedeni de…
…hâlâ burada olmam.
Ama onların bunları bir daha yaşama şansı olmayacak.
Duymayı beklediğim bu değildi.
Benim ve kızlarımın hayatlarına verdiği zararın büyüklüğünden dolayı
böyle kendini suçlu hissettiğini düşünmemiştim.
Bunu herkes yapmaz.
Zorunda da değildi.
Ama yine de bu olanları değiştirmiyor.
Kardeşim suçunun bedelini ödemeyi hak ediyor mu? Yüzde yüz.
Hiç şüphesiz.
Ama bu cezayı hak ettiğini de hiç düşünmüyorum.
İnsanlar "Sen canavarsın" diyor ama bizi bu hâle getireni düşünen yok.
Çevremiz yüzünden böyle olduk.
Ama bu umutsuz vaka olduğumuz anlamına gelmiyor.
Uğraşmaya değmeyeceğimiz anlamına gelmiyor.
Değişemeyeceğimiz anlamına da gelmiyor.
Adım Jesse Gonzalez, Higinio Gonzalez benim kardeşim.
Yakın bir aileydik
ama televizyonda gördüğünüz "mükemmel aile" tablosundan da
çok uzaktaydık.
Babam uzun süre uyuşturucu satıcılığı yaptı.
Yaşımız biraz büyüyünce
biz de abilerimle birlikte babam için uyuşturucu satmaya başladık.
O yüzden küçük kardeşimin
benim peşimden sokaklara, çetelere ve uyuşturucuya bulaşması zor olmadı.
Ondan sonra da geri dönüş yok. Ya hapsi ya da ceset torbasını boylarsın.
O, hapse girdikten sonra
dünyaya karşı çok büyük öfkem, nefretim ve düşmanlığım oluştu.
Bunun acısını önüme gelenden çıkarıyordum.
Abilerimle birlikte
sokak hayatına ve çete işlerine falan kendimizi kaptırdık.
Şiddet eylemleri ve uyuşturucu ticaretiyle tanınırdık.
Sokaklarda her türlü suç faaliyetiyle bilinirdik.
TARIM MAKİNALARI
İçimizde de en kötüsü bendim.
Sonra da çığ gibi büyüyüp gitti. İşler kontrolden çıktı.
2003'TE, JESSE GONZALEZ
YARALAMA, ADAM KAÇIRMA VE İŞKENCEDEN 10 YIL HAPİS CEZASI ALDI
MONTANA EYALET HAPİSHANESİ'NDE CEZASININ ALTINCI YILINDA
YENİ BİR HÜCRE ARKADAŞI OLDU
Her salı ve perşembe, bir otobüs dolusu yeni mahkûm gelirdi.
Gardiyan Boggs da
hücreme bakıp "Sana yeni bir ev arkadaşı getirdim" dedi.
Ben de "Harika" dedim.
İhtiyar Boggs bana bakıp "Çok iyi vakit geçireceksiniz" dedi.
Ayağa kalktım, kapıyı açtım.
Kardeşimin yüzü karşımdaydı.
Sanki yeniden beş yaşımıza dönmüştük. Öylece koştuk.
Koşarak birbirimize sarıldık.
Sabaha kadar kahve içip, şekerleme yiyip muhabbet ettik.
Ağladık, eskileri yâd ettik.
Şiddet yoktu. İstismar yok.
İçimizden geldiği gibi konuşabiliyorduk.
Hapishanede olmamıza rağmen
hayatımın en güzel hatıraları onlardı.
Değişimden konuştuk.
Her şeyi geri almayı ne çok istediğini anlattı.
Bense hâlâ sert ve delikanlı adam havalarındaydım.
Benimle sürekli konuşurdu.
"Niye bu kadar asabisin? Niye derdini konuşarak halledemiyorsun?"
En sevdiği söz de
"Ben ailemizdeki herkese yetecek kadar hapis yatıyorum"du.
Onun hatalarından da ders çıkarayım diye söylüyordu.
Daha iyi bir adam olayım diye.
MONTANA EYALET HAPİSHANESİ ÇİFTLİĞİ
2009'DA, JESSE GONZALEZ CEZASINI TAMAMLAYIP TAHLİYE OLDU
ŞİMDİLERDE BİRKAÇ FARKLI İŞLETMESİ VAR
DÜNYANIN EN İYİ BABASI
Nasıl gidiyor?
İyidir.
Hapisten sonra hayatım düzeldi.
Şu anda iki döşeme şirketim var
ve Junior's Pit Stop Dükkânı'nın sahibiyim.
Araba ve motosikletler için bir tamirhane.
Çalışanlarımın hepsi ya eski bağımlı,
ya eski hükümlü ya da şartlı tahliyeyle çıkmış mahkûmlar.
Bugün olduğum kişi olmamın nedeninin
kardeşimle hapiste birlikte olmak olduğunu düşünüyorum açıkçası.
O, düşünce tarzını değiştirdi ve bunu bana da yansıttı.
O çocuktan çok şey öğrendim.
Bir sürü kötü insan tanıdım.
İçeride hiçbirinde
kardeşimdeki gibi pişmanlık, merhamet ya da değişme isteği yoktu.
Hapse girdi, yaptıklarının sorumluluğunu aldı
ve hayatını değiştirdi.
Yeniden başlamaya hazır.
TETON İLÇE ADLİYESİ, MONTANA
HIGINIO GONZALEZ'İN TAHLİYE OLMADAN ÖNCE,
DEĞERLENDİRME İÇİN ŞARTLI TAHLİYE KURULUNA ÇIKMASI GEREKİYOR
Bay Gonzalez'in şartlı tahliyesini belirlemek benim kararım değil.
Bana söz düşmüyor
ama şartlı tahliye kurulunun,
eylemlerinin sorumluluğunu alıp almadığını göz önünde bulundurması gerek.
Arabadan inmeden önce
silah dolu mu diye bir bakayım dedim ama boştu.
Dükkâna girdiğimi hatırlıyorum.
Silahı asla ona doğru doğrultmadım, birini vurma niyetinde değildim.
Tetiği çekecekmiş gibi yapıp onu korkutacaktım.
"Tetiği çekersem silah sesini duyacak.
Bir şey olmayacak ama onu korkutacak" diye düşündüm.
Ben de tetiği çektim
ve silah bir anda patladı.
Ben de kaçtım.
Hemen arabaya atladım,
"Niye bana silahta mermi olduğunu söylemediniz?" dedim.
"O adamı vurdum" dedim.
Meğer silaha tek bir mermi koymuşlar, ben bunu bilmiyordum.
Bana verdiklerinde sadece şarjöre bakmıştım,
başka şeye bakmak aklıma gelmedi.
Az önce dinlediğim şeyi daha önce hiç duymamıştım.
1996'daki dosyayı tekrar inceledim,
o zaman söylenenlerle
az önce dinlediğim kayıttaki sözler uyuşmuyor.
Ona "Silahta kaç mermi olduğunu biliyor muydun?" diye sorulmuş.
Cevabı, "Sadece bir tane vardı."
"Kurşunu içine koydum.
Şarjörü tekrar taktım,
sonra baktım ve o küçük şeyi geri çekip kapattım."
Tabancaya mermiyi kendisi yerleştirmiş ve bir mermi olduğunu bildiğini belirtmiş.
Silahın dolu olduğunu bilmediğinden de hiç bahsetmemiş.
Ayrıca silahı tezgâhtara hiç doğrultmadığını söylüyor.
Bu da doğru değil.
Polis dükkâna geldiğinde,
bütün olayı gösteren güvenlik kamerası görüntülerini buldu.
Görüntüler şok ediciydi.
Bay Gonzalez silahı Eric'e doğrultup
ona parayı vermesini söylüyor.
Acele et!
-Gelip al. -Sen versene lan.
Eric iş birliği yapmış. Tehdit oluşturmamaya çalışmış.
Soygun anında yapılması gerekenler için âdeta ders niteliğinde davranmış.
Kasayı aç.
Kasanın anahtarı bende değil.
-Kasanın anahtarı bende değil. -Kıçına mermiyi basacağım şimdi.
Eric'e onu vuracağını söylüyor,
bu da bana tam olarak niyetinin bu olduğunu gösteriyor.
Tezgâhtarı sadece korkutmaya çalıştığını söylemesi,
o kasette gördüklerimizle örtüşmüyor.
Bay Gonzalez silahın tetiğini çekmeyi deniyor.
Silah ateşlenmiyor.
Bay Gonzalez silahı kendine çevirip bakıyor,
emniyeti bulup kapatıyor ve Eric'i göğsünden vuruyor.
Birinin vurularak öldürüldüğünü görüyoruz, üstelik bu Hollywood değil, gerçek.
Bunun kazayla olmuş olmasının imkânı yok.
Tetiği, o silahta mermi olduğunu açıkça bilerek çekiyor.
Bunu itiraf ediyor.
Sanırım yıllardır hapishanede yata yata
kendi de inanana kadar kendine aynı hikâyeyi anlatıp durmuş.
Ama yaptıklarının sorumluluğunu almadığı çok açık.
Yaptığı şeylerden dolayı kendini sorumlu görmüyor
ve işlediği cinayetle arasına mesafe koymaya çalışıyor gibi sadece.
İLK RÖPORTAJINDAN DÖRT AY SONRA
HIGINIO GONZALEZ YENİ SORULARI CEVAPLAMAYI KABUL ETTİ
Suçumu işlediğimde, 16 yaşımı doldurup 17'ye girmek üzereydim.
Hayatım bitti diye düşünüyordum.
Montana eyaletinde şartlı tahliye garantisi de yok.
Ömrümün sonuna kadar kalabilirim.
Ama ben o yaptığım şeyi yaptığım zamanki adam değilim.
İnsanlar anlamıyor. Higinio çok küçüktü.
Hayalleri vardı. Notları iyiydi. Kibardı.
Merhametliydi. İyi bir çocuktu.
Yasalara saygılıyım diye herkes onu benim ele verdiğimi düşündü.
Ama hayır, oğlum kendi teslim olmaya, geri dönmeye karar verdi.
Sorumlu davrandığı için onunla gurur duyuyorum.
Ben teslim olmadım, beni annem ihbar etti.
Ama o bunu kabul etmiyor,
sanırım ondan nefret edeceğimi falan düşünüyor.
Sanırım bundan korkuyor ama ben onu suçlamıyorum.
Bunu yapmanın onun için zorluğunu biliyorum.
Bugün bile hâlâ bunu kabullenmek istemiyor bence.
Ona verdiğim zarar da asla kaybolmayacak.
Birinin canını aldım
ve bunun özellikle de Eric'in ailesine nasıl hissettirdiğini anlamam zaman aldı.
Sanırım herkese kanıtlamak istediğim başlıca şey de bu.
Nasıl büyümüş olursanız olun, yine de değişebilirsiniz.
Yaptıklarının sorumluluğunu almadığı çok açık.
Yaptığı şeylerden dolayı kendini sorumlu görmüyor.
1996'daki dosyayı tekrar inceledim.
Tabancaya mermiyi kendisi yerleştirmiş ve bir mermi olduğunu bildiğini belirtmiş.
Tetiği, o silahta mermi olduğunu açıkça bilerek çekiyor.
İşlediği cinayetle arasına mesafe koymaya çalışıyor gibi sadece.
Kızların doldurduğuna yemin edebilirim.
Ama o, benim doldurduğumu söylediğimi söylüyor.
Açıkçası o kısmı gerçekten hatırlamıyorum.
Silahı benim doldurduğumu söylediğimi yani.
Yani…
Şu an bilemiyorum. Şey gibi…
Aklım bambaşka yerlere dağılmış durumda.
Kafamı toparlayıp bunu düşünmeye çalışıyorum.
Tetiği çekerek onu korkutabileceğimi düşündüm derken
silahın teklemesinin sesini duyarsa korkar diye düşünmüştüm yani.
Onu korkutmak için yani.
Niyetim buydu aslında. Ama…
Bilemiyorum. Belki de…
Sanırım o haklı.
Sanırım haklı. Biliyordum sanırım.
Sanırım biliyordum ve ben bunu…
Bunu kabullenmek istemedim.
Bununla yüzleşmedikçe asla tamamen iyileşemeyeceğim.
O yüzden bunu kabullenmek çok zor.
Şu an kendimi kötü hissediyorum ama bunu duymaya ihtiyacım vardı galiba.
Olabileceğim…
Olabileceğim en iyi ben olmaya çalışıyorum.
Ve bunu duymak daha çok yolum olduğunu hissettirdi.
Alt yazı çevirmeni: Reşat Bir