W wieczór poprzedzający Święto Dziękczynienia 1999 roku
zrobiłem coś naprawdę prymitywnego.
Komuś, kto na to nie zasłużył.
Pozwoliłem, by mój gniew przerodził się we wściekłość.
Ale nie jestem już tą samą osobą.
W USA SKAZANI MORDERCY ODSIADUJĄ ZWYKLE 60% WYROKU
OSADZENI MUSZĄ WYRAZIĆ SKRUCHĘ I UDOWODNIĆ, ŻE SIĘ ZMIENILI,
JEŚLI CHCĄ UZYSKAĆ ZWOLNIENIE WARUNKOWE
OTO HISTORIA SKAZANEGO NUMER 31472
Od prawie 24 lat jestem zmuszony przeżywać tę noc na nowo.
Naprawdę nie wiem, co mnie wtedy do tego popchnęło,
ale powinienem zostać zwolniony przedterminowo.
Nie mam już w sobie takich pokładów agresji jak kiedyś.
Wszyscy możemy być niebezpieczni.
Ludzie nazywają cię potworem.
Nie twierdzę, że jestem niewinny.
Właśnie zabiłem kogoś z zimną krwią.
WYZNANIA MORDERCÓW
GDYBY BYŁO INACZEJ
Dorastając, zastanawiałam się jak wyglądałoby moje życie,
gdyby mój tata nadal żył.
I jak wszystko by się potoczyło.
Zabieraj tę kamerę.
Byłby osobą, na którą mogłabym liczyć w każdej sytuacji.
Czuję, że gdyby żył, bylibyśmy najlepszymi przyjaciółmi.
Nic nie usprawiedliwia tego, co zrobił Michael Highley.
Bez względu na to, czy spowodowały to narkotyki czy choroba psychiczna.
Nie ma usprawiedliwienia dla zabójstwa mojego ojca.
WIĘZIENIE STANOWE W MONTANIE
Odkąd zamknęli mnie prawie ćwierć wieku temu,
dużo nad sobą myślę.
I nadal nie rozumiem, dlaczego wtedy tak zareagowałem.
Założę mikrofon.
W ROKU 2000 SĄD STANU MONTANA SKAZAŁ HIGHLEYA NA 60 LAT WIĘZIENIA
ZA ŚMIERTELNE DŹGNIĘCIE 33-LETNIEGO PAULA HARRISA
Kiedy myślę o tamtym dniu, targają mną najróżniejsze emocje.
Nie zamierzałem tego zrobić.
Moje życie mogło być o niebo lepsze.
Dorastałem na południowych przedmieściach Chicago
i mieszkałem z matką, babcią, dziadkiem
i dwójką rodzeństwa.
O ojcu wiedziałem tylko tyle, że służył w piechocie morskiej.
A jedyne związane z nim wspomnienie
to widok jego samochodu odjeżdżającego z podwórka.
Zacząłem pić w wieku siedmiu czy ośmiu lat.
Jeden z moich kumpli należał do miejscowego gangu.
Zawsze pojawiał się z kolegami,
mając przy sobie zgrzewki piwa i butelki whisky.
I...
zanim ukończyłem dziewiąty rok życia, byłem już alkoholikiem.
Stan odurzenia tłumił moją konsternację
i gniew.
Pomagał mi też ukryć...
pewne intymne szczegóły, z którymi nie chciałem się zmierzyć.
W CHICAGO HIGHLEY JUŻ JAKO DZIECKO NALEŻAŁ DO MIEJSCOWYCH GANGÓW ULICZNYCH
Próbowałem wpasować się do grupy
i mieć wokół siebie ludzi, których mógłbym nazwać przyjaciółmi.
Doświadczałem dużo przemocy.
Byłem nerwusem i nosiłem w sobie dużo gniewu.
Gdy ktoś mnie wkurzył, zaczynałem go bić.
Okładałem ludzi pięściami, kopałem, waliłem ich z główki.
W ten sposób udowadniałem chłopakom, że byłem jednym z nich.
W 1985 ROKU MATKA HIGHLEYA PONOWNIE WYSZŁA ZA MĄŻ
I RODZINA PRZENIOSŁA SIĘ DO MIASTA MISSOULA
Po przeprowadzce do Montany
miałem pracować dla ojczyma,
ale mi za to nie płacił.
Postanowiłem więc odkuć się, kradnąc strzelby.
Znałem gości, którzy chcieli je kupić, płacąc gotówką albo dragami.
Ale niektóre osoby, z którymi robiłem interesy,
oddały strzelby na policję.
Zostałem aresztowany
i to był początek mojego...
życia za kratkami.
POMIĘDZY 15. A 29. ROKIEM ŻYCIA HIGHLEY REGULARNIE TRAFIAŁ DO WIĘZIENIA
ZA NADUŻYWANIE SUBSTANCJI I NARUSZANIE WARUNKÓW ZWOLNIENIA
Więzienie nie było dla mnie żadnym pouczającym doświadczeniem
i nawet za kratkami ciągle się upijałem.
W 1999 ROKU HIGHLEY WYSZEDŁ NA ZWOLNIENIE WARUNKOWE
WARUNKI ZWOLNIENIA OBEJMOWAŁY ZAKAZ PICIA ALKOHOLU I ODWIEDZANIA BARÓW
Gdy wyszedłem z więzienia,
stłumiłem uczucia do tego stopnia, że nie musiałem się z nimi mierzyć.
Głowę zaprzątało mi wyłącznie to, skąd wziąć następną zgrzewkę piwa
czy kolejną działkę.
Pomyślałem, że nikt nie będzie mi mówił, co mam robić.
Więc wciąż piłem i ćpałem.
To nie było niestety właściwe nastawienie.
Stawałem się przez to jeszcze bardziej wybuchowy.
PRZEZ CZTERY MIESIĄCE PO WYJŚCIU NA WOLNOŚĆ
HIGHLEY NIEUSTANNIE PIŁ I REGULARNIE ODWIEDZAŁ MIEJSCOWE BARY
W wieczór poprzedzający Święto Dziękczynienia 1999 roku
pojechałem do baru rowerem.
Wniosłem go do środka i postawiłem w kącie.
Stary znajomy, pan Harris,
zgodził się mieć na niego oko.
Powiedziałem mu, że będę przy stole bilardowym.
I to był początek feralnej nocy.
Jeden z barmanów podszedł do mnie
i oskarżył o to, że razem z innymi kolesiami
poprzedniej nocy lub dwie noce wcześniej wszedłem za bar
i zabrałem kasę z pojemnika na napiwki.
Czułem, jak narasta we mnie gniew.
Jeśli chcesz mnie o coś oskarżyć, upewnij się najpierw, że to zrobiłem.
Nie byłem jeszcze rozwścieczony, ale dużo nie brakowało.
Nie wiem dokładnie, ile czasu minęło,
ale barman w końcu mnie zawołał i przeprosił.
Osoba, która wzięła pieniądze, przyznała się do tego.
OTWARTE
A ja myślałem tylko o tym, że niesłusznie mnie oskarżono.
Dalej piłem.
Rozpamiętywałem to.
Gdy podniosłem wzrok, zauważyłem, że rower zniknął.
Zaczęło się we mnie kotłować.
Zapytałem pana Harrisa, gdzie jest rower.
I klepnąłem go w ramię.
Odwrócił się, spojrzał na mnie i powiedział:
„Nawet gdybym wiedział, i tak bym ci nie powiedział”.
I...
To tyle.
Mój gniew przerodził się w furię.
Pamiętam tylko, jak barman krzyknął: „Rozwiążcie to na zewnątrz”.
Pan Harris wyszedł z baru i przeszedł przez ulicę.
Jak tylko się do mnie zbliżył, dźgnąłem go trzy razy.
HIGHLEY NATYCHMIAST UCIEKŁ Z MIEJSCA PRZESTĘPSTWA
GDY PRZYJECHAŁO POGOTOWIE, PAUL HARRIS JUŻ NIE ŻYŁ
Nadal nie rozumiem, co mnie do tego popchnęło.
Nie mam zielonego pojęcia, co się działo w mojej głowie.
NASTĘPNEGO DNIA HIGHLEY ZOSTAŁ ARESZTOWANY
I OSKARŻONY O MORDERSTWO PIERWSZEGO STOPNIA
CHICAGO HEIGHTS W STANIE ILLINOIS
Michael przez całe życie miał pewien zwyczaj.
Gdy wpadał w złość,
robił różne rzeczy bez pomyślunku.
Nie mogłam tego pojąć.
Mam na imię Carol i jestem matką Michaela Highleya.
Gdy Michael był młodszy, cały czas pił.
Brał też narkotyki,
ale nie wiedziałam o tym,
bo nie robił tego w domu.
Gdy wracałam do domu, jadł grzecznie kolację,
a potem pytał, czy może iść pobawić się z kolegami.
A tak naprawdę chodził do dilera.
Gdy wpadał w kłopoty, albo walczył, albo uciekał.
Pewnego razu jakiś diler gonił go aż do samego domu.
Michael był mu pewien winien pieniądze.
Syn wpadł do domu, wziął strzelbę siostry, kaliber 5,6,
wystawił ją przez okno i postrzelił faceta.
DILER PRZEŻYŁ, ALE PRZECIW HIGHLEYOWI WNIESIONO OSKARŻENIE
HIGHLEY UNIKNĄŁ ODSIADKI, GDY W 1985 ROKU
CAROL PRZENIOSŁA SIĘ Z RODZINĄ Z CHICAGO DO MONTANY
Myślałam, że jeśli wyrwę go z tego środowiska,
wszystko się jakoś ułoży.
Ale najwyraźniej bez względu na to, co mówiliśmy i robiliśmy,
nic do niego nie trafiało.
Wchodziło jednym uchem i wychodziło drugim.
Jeśli chodzi o jego napady złości,
poszłam z nim do lekarza, by ustalić przyczynę.
Lekarze próbowali go zdiagnozować, ale nie wiedzieli, co się dzieje.
Dlatego wciąż powtarzałam synowi:
„Zanim coś zrobisz, pomyśl chwilę. Odwróć się na pięcie i odejdź”.
Ale nie słuchał,
dlatego doszło do incydentu z nożem.
WKRÓTCE PO ZADŹGANIU PAULA HARRISA
POLICJA PRZYJECHAŁA DO DOMU CAROL, BY ARESZTOWAĆ HIGHLEYA
Gdy dowiedziałam się o śmierci osoby, którą Michael dźgnął,
pomyślałam, że tym razem nie uda mi się go z tego wyciągnąć.
Nie wiem, czemu się tak wściekł.
Chyba nigdy nie utkwiło mu w głowie,
że należy przemyśleć swoje czyny i ich konsekwencje.
MISSOULA W STANIE MONTANA
HIGHLEY PRZYZNAŁ SIĘ DO MORDERSTWA PAULA HARRISA
10 SIERPNIA 2000 ROKU STAWIŁ SIĘ W SĄDZIE NA OGŁOSZENIE WYROKU
Sprawy, które prowadzimy, zawsze są tragiczne.
Istnieją inne sposoby na rozwiązywanie sporów.
Ale niestety jedna osoba zginęła.
Jestem John W. Larson, sędzia okręgowy w Montanie.
Prowadziłem sprawę Michaela Highleya.
W CIĄGU SZEŚCIU LAT POPRZEDZAJĄCYCH ZBRODNIĘ
HIGHLEY WIELOKROTNIE TRAFIAŁ PRZED OBLICZE SĘDZIEGO LARSONA
POMIMO WCZEŚNIEJSZYCH OSKARŻEŃ O KRADZIEŻ, POSIADANIE BRONI
I NARUSZANIE WARUNKÓW ZWOLNIENIA, HIGHLEY UNIKAŁ POWROTU DO WIĘZIENIA
RÓWNOŚĆ
Więzienie to zwykle ostateczność.
Musimy dawać ludziom szansę na zmianę swojego życia.
Nie pakujemy ich za kratki z powodu byle wykroczenia.
Highley otrzymał mnóstwo szans. Nie możemy dawać mu ich w nieskończoność.
Miał wystarczająco dużo okazji, by zmienić swoje życie.
Wykazywał jednak skłonność do przemocy.
I w końcu kogoś zadźgał.
A w takim przypadku należy chronić pozostałych obywateli.
SPRAWIEDLIWOŚĆ
10 SIERPNIA 2000 ROKU SĘDZIA LARSON SKAZAŁ HIGHLEYA
NA KARĘ 60 LAT WIĘZIENIA ZA MORDERSTWO PAULA HARRISA
Wyrok w jego sprawie uważam za stosowny.
Był surowy, ale nie przesadny.
Przewidywał możliwość resocjalizacji.
WOLNOŚĆ – RÓWNOŚĆ – SPRAWIEDLIWOŚĆ
WYROK ZAWIERAŁ KLAUZULĘ,
ŻE PO 15 LATACH HIGHLEY MOŻE STARAĆ SIĘ O ZWOLNIENIE WARUNKOWE
Zwolnienie warunkowe mogło być rozpatrzone tylko wtedy,
gdyby podjął leczenie uzależnienia i przeszedł rehabilitację psychiatryczną.
Highley powinien więc wykorzystać pobyt w więzieniu,
aby dokonać zmian w swoim życiu.
HIGHLEY SPĘDZIŁ W WIĘZIENIU 24 LATA
Pierwsze lata w więzieniu były dla mnie bardzo trudne.
Wyłączyłem się.
Nie chciałem myśleć o tym, dlaczego tu trafiłem.
Tak upłynęło mi kilka pierwszych lat odsiadki.
Doszedłem jednak do punktu,
w którym próbowałem dokonać zmian w swoim życiu.
A słuchając osób homoseksualnych,
które tłumaczyły mi, że w międzyczasie świat się zmienił
i że jest w nim dużo więcej akceptacji,
w 2016 roku ujawniłem się jako osoba transpłciowa.
Nigdy więcej nie oglądałam się za siebie.
Dzięki temu ruszyłam z miejsca, w którym znajdowałam się w 1999 roku.
18 LAT PO WYROKU ZA MORDERSTWO PAULA HARRISA
HIGHLEY ROZPOCZĄŁ PROCES TRANZYCJI
TERAZ UŻYWA ZAIMKÓW ONA/JEJ
I NOWEGO IMIENIA EZDETH
Powinnam była zmierzyć się z tym dawno temu.
Ale pewien człowiek musiał umrzeć,
a ja trafić do więzienia na praktycznie resztę swojego życia,
bym zdała sobie sprawę, że moja postawa wobec świata
nie była właściwa.
Przeanalizowałam wszystko, co do tej pory zrobiłam.
Pomogło mi to...
zrozumieć, że nie powinnam była wstydzić się swojej tożsamości.
W bardzo młodym wieku zaczęłam nosić damskie ciuchy.
Mniej więcej w czasie, gdy zostawił nas ojciec.
Wszelkimi sposobami próbowałam to stłumić, bo...
transpłciowość w tamtych czasach
w ogóle nie była akceptowana społecznie.
Kilka razy przyłapano mnie w damskiej bieliźnie,
gdy chodziłam do gimnazjum.
Chłopcy w szatni zauważyli, że mam na sobie damskie body.
Spuścili mi spodenki do kostek i...
nabijali się ze mnie...
To było dla mnie traumatyczne przeżycie.
Próbowałam wpasować się w męski świat, mimo że w środku czułam się inna.
Źle to znosiłam.
Radziłam sobie z tym, uciekając w alkohol.
Faszerowałam się lekami, by o tym nie myśleć.
Odurzenie pomagało mi uporać się
z olbrzymim uczuciem przygnębienia.
A więc ciągle piłam, byłam na haju
i stosowałam dużo przemocy.
Odkąd ujawniłam się jako osoba transpłciowa,
w końcu czuję się szczęśliwa.
HIGHLEY KWALIFIKOWAŁA SIĘ DO ZWOLNIENIA WARUNKOWEGO W 2011 ROKU
JUŻ SZEŚĆ RAZY ODRZUCANO JEJ WNIOSEK O ZWOLNIENIE WARUNKOWE
RANCZO WIĘZIENIA STANOWEGO
Staram się o zwolnienie warunkowe,
bo moje pragnienie resocjalizacji
jest bardzo silne,
odkąd postanowiłam pogodzić się z tym, kim jestem.
Teraz nazywam się Ezdeth Antinua Highley.
Możecie mnie lubić albo nie.
To ja ze sobą żyję, nie wy.
WIĘZIENIE STANOWE W MONTANIE
BILLINGS W STANIE MONTANA
W 2022 ROKU WŁADZE POINFORMOWAŁY RODZINĘ PAULA HARRISA
O ZMIANIE IMIENIA HIGHLEY
NIE POWIEDZIANO IM JEDNAK, ŻE TO CZĘŚĆ JEJ PROCESU TRANZYCJI
Powiadomiono nas, że Michael Highley chce zmienić swoje imię.
Powiedzieli nam, jak będzie brzmiało.
Jakaś kobieta przeliterowała mi je przez telefon.
Nowe imię: E-Z-D-E-T-H, brzmiało jak „łatwa śmierć”.
Byłam w szoku.
Przybranie takiego imienia to jak policzek dla rodziny ofiary.
Gdy nam w końcu powiedziano,
że Highley chce poddać się w więzieniu procesowi tranzycji...
Sama nie wiem.
To trudna sytuacja i niełatwo ją zrozumieć.
Dla niego zapewne też.
Pod względem emocjonalnym.
LESLIE I JEJ RODZINA DALEJ UŻYWAJĄ IMIENIA I ZAIMKÓW
ZWIĄZANYCH Z HIGHLEY W MOMENCIE ZABÓJSTWA PAULA
Paul był przezabawny. Ciągle wycinał jakieś kawały.
Zawsze musieliśmy patrzeć mu na ręce,
żeby swoimi błazenadami nie wpakował nas w kłopoty.
Miło spędzało się z nim czas.
Był dobrym bratem.
Pod koniec lat 90. Paul mieszkał w Missouli.
W 1997 roku poznał swoją dziewczynę Tracy.
A wkrótce na świat przyszły bliźniaczki.
Urodziły się w 1999 roku.
Strasznie się cieszył, że zostanie ojcem.
A więc to bardzo przykre,
że odszedł i nie miał okazji pobyć tatą.
Nie wiem, czemu Highley postanowił dźgnąć mojego brata.
Ale wdali się w kłótnię o rower.
Paul poprosił kolegę, by schował rower do bagażnika.
Pomyślał, że będzie zabawnie, gdy Highley zacznie go szukać.
To był zwykły żart, który się nie udał.
Highley musi mieć poważne problemy z agresją,
skoro postanawia zadźgać kogoś
z powodu roweru, którego nawet nie skradziono.
Highley wielokrotnie ubiegał się o zwolnienie warunkowe,
ale osoba, która odebrała komuś życie,
powinna spędzić resztę życia w więzieniu.
Podczas ostatniej rozprawy o zwolnienie warunkowe
Highley stwierdził, że czuje się kobietą,
i że być może ten fakt był przyczyną jego wybuchowości.
Nie wiem, co o tym myśleć.
Współczuję ludziom, którzy się z tym zmagają.
Ale on popełnił brutalne zabójstwo
i nie wymaże tego, zmieniając swoje imię.
UNIWERSYTET STANOWY W MONTANIE
Na zachowanie Ezdeth wpłynęło wiele czynników,
nie tylko tożsamość płciowa.
Choć rzuca ona światło na pewne rzeczy, przez które przechodziła,
i problemy, z którymi się zmagała.
Większość osób z zaburzeniami tożsamości płciowej
nie morduje jednak innych.
Jestem Laura Kirsch, psycholog sądowy w Montanie.
Wystawiam opinie o stanie zdrowia psychicznego oskarżonych
dla wymiaru sprawiedliwości w Montanie.
LAURA KIRSCH PRZYJRZAŁA SIĘ SPRAWIE HIGHLEY
I JEJ OKOLICZNOŚCIOM ŻYCIOWYM PRZED ARESZTOWANIEM
Analiza ludzkiego zachowania jest niezwykle trudna.
Składa się na nią interakcja bardzo wielu różnych czynników
wynikających z indywidualności człowieka i okoliczności zewnętrznych.
Do czynników, które sterowały zachowaniem Ezdeth w tamtym czasie,
należały: gniew, substancje psychoaktywne
i aspołeczne cechy osobowości.
Czy któreś z nich wynikały z kwestii tożsamości płciowej? Pewnie tak.
Ale bezpośrednie powiązanie morderstwa z kwestią tożsamości płciowej
jest po prostu niemożliwe.
Opierając się na dostarczonych mi informacjach,
wnioskuję, że jej dzieciństwo było dość antyspołeczne i przestępcze.
Jeśli mamy osobę, która od samego początku
nie przejawia dużej zdolności regulacji emocji
i dorasta w środowisku, które nie zapewnia jej wsparcia,
z pewnością może prowadzić to do stosowania przemocy
w celu rozwiązywania problemów lub wyrażania siebie.
Nie jest to jednak usprawiedliwieniem dla jej zachowania.
UNIWERSYTET CORNELLA
Jako osoba transpłciowa w końcu czuję się szczęśliwa.
Dosłownie jakbym była na nieziemskim haju.
To, co skłoniło mnie do zmierzenia się z moim problemami,
było wspomnienie o satysfakcji
i wolności, jaką czułam,
gdy wkładałam w piwnicy sukienkę i szpilki.
Przestało mnie obchodzić, co myślą inni.
Ale pewien człowiek musiał umrzeć,
a ja trafić do więzienia na praktycznie resztę swojego życia,
bym zdała sobie sprawę, że moja postawa wobec świata
nie była właściwa.
Moje życie mogło być o niebo lepsze.
Jedną z cech charakterystycznych osobowości antyspołecznej
jest egocentryzm i skupianie się na sobie.
W całym materiale uderzyło mnie to, że Ezdeth jest bardzo skupiona na sobie.
A więc wiele jej zachowań
mogło wynikać z aspołecznych cech osobowości.
To nadzwyczajne, jak bardzo koncentruje się na sobie,
a jak mało na ofierze i jej rodzinie.
Gdyby chciała zwiększyć swoje szanse na zwolnienie warunkowe,
musiałaby wyrazić szczerą skruchę za to, co zrobiła.
A więc częścią procesu, przez który właśnie przechodzi,
powinna być refleksja nad wpływem swojego zachowania
na rodzinę Paula i jego młode córki,
które napotkały poważne problemy, dorastając bez ojca.
Z tego, co widziałam i słyszałam, nie wynika jasno, że Ezdeth to dostrzega
czy też rozumie, w jakim stopniu odpowiada za trudne dzieciństwo córek.
BILLINGS W STANIE MONTANA
Mam tu kilka zdjęć mojego brata, Paula Harrisa.
TWARDZIEL!!
Niektórych moja siostrzenica Madison nigdy nie widziała.
Gdy Paul zmarł, nie wiedzieliśmy, co będzie z dziewczynkami.
Byłam samotną matką pięciolatka
i nie byłam pewna, czy poradziłabym sobie z trójką dzieci
jako samotna matka.
Teraz myślę, że powinnam była spróbować.
PO ŚMIERCI PAULA HARRISA JEGO DZIEWCZYNA SOBIE NIE RADZIŁA
ICH DWIE CÓRECZKI W WIEKU NIEMOWLĘCYM ZNALAZŁY SIĘ POD OPIEKĄ PAŃSTWA
PÓŹNIEJ WSPARCIE ZAPEWNILI IM CZŁONKOWIE RODZINY
To chyba pierwsze wasze zdjęcie, jakie widziałam.
Zobacz, jakie jesteście malutkie. Potrafisz was rozpoznać?
To Brianna, bo ma ciemne włosy.
Po śmierci taty mama pojawiała się i znikała,
a ja i moja siostra bliźniaczka spędziłyśmy wiele lat w domach opieki.
Przez to, co zrobił Highley,
dorastałam otoczona narkotykami, nadużyciami i zaniedbaniami.
Pamiętam, że dałabym wtedy wszystko, by mieć normalną rodzinę.
Złości mnie, że nie miałyśmy na to szansy
z powodu czyjegoś wyboru.
Czuję, że gdyby tata żył,
sprawy potoczyłyby się inaczej.
Ale jestem wdzięczna za rodzinę, którą mamy,
i za to, że postanowiła nam pomóc, bo...
pomimo tego, co przeszłyśmy jako dzieci...
całkiem dobrze sobie radzimy.
Nie ma dla mnie znaczenia, czy Michael Highley się zmienił,
czy cierpiał na chorobę psychiczną albo był narkomanem.
Nie ma usprawiedliwienia dla zabójstwa mojego ojca.
MADDIE PRZEMAWIAŁA NA KILKU POSIEDZENIACH W SPRAWIE ZWOLNIENIA WARUNKOWEGO HIGHLEY
Nie dali mi dużo czasu na wypowiedź.
Zapytali, dlaczego moim zdaniem nie powinien być wypuszczony wcześniej.
A ja powiedziałam tylko: „Bo zabrał ojca mojej rodzinie”.
Uważam, że powinien odsiedzieć wyrok, który otrzymał za morderstwo.
Również w przyszłości będę starać się o to,
by nie wypuszczono go wcześniej.
WATFORD CITY, DAKOTA PÓŁNOCNA
To straszne uczucie.
Gdy ktoś dzwoni i mówi, że twój syn nie żyje.
Strata dziecka to największa obawa każdej matki.
Ale wybaczyłam Highleyowi.
Nie możemy trzymać się negatywnych uczuć,
bo krzywdzą nas bardziej niż ktokolwiek inny.
Mam na imię Cheryl i jestem matką Paula Harrisa.
Stale zastanawiam się, co by było,
gdyby Paul nie przeniósł tego roweru.
Czy nadal by żył?
Gdyby nie ten jeden drobny szczegół.
Zawsze można dodać jakieś zmienne,
by spróbować zrozumieć, co się wydarzyło.
Brałam pod uwagę tysiące różnych opcji, ale to do niczego nie prowadzi.
Nic, co powiem lub zrobię nie sprowadzi syna z powrotem.
Nic.
Postanowiłam więc wybaczyć sprawcy.
Chciałam dać mu szansę na to, by mógł się zmienić.
PODCZAS OGŁASZANIA WYROKU
CHERYL POPROSIŁA O MOŻLIWOŚĆ WYPOWIEDZENIA SIĘ NA KORZYŚĆ HIGHLEY
Poprosiłam o skrócenie wyroku Michaela.
Nie chciałam go karać, zamykając w celi do końca życia.
Pytałam, czy przejdzie jakieś szkolenie.
Próbowałam doszukać się jakichś plusów jego pobytu w więzieniu.
Myślałam, że mógłby chodzić na zajęcia,
które by mu pomogły.
Cieszę się, że Michael Highley się zmienia.
Uczy się z przykrych doświadczeń.
Ale stara się akceptować własną transpłciowość.
To chyba dla niego trudne,
bo musi przechodzić te zmiany, będąc w więzieniu.
Mam nadzieję, że wkrótce wyjdzie
i będzie wiódł życie, na które każdy z nas zasługuje.
Życzę mu jak najlepiej,
ale on też musi się postarać.
WIĘZIENIE STANOWE W MONTANIE
W ciągu ostatnich 13 lat
próbowałam stać się lepszym człowiekiem,
ale przede mną jeszcze dużo pracy nad sobą.
Nie powinnam była umieszczać Paula
w pozycji ofiary.
Zawsze myślę o jego matce i dzieciach.
Fakt, że jego mama mi wybaczyła, bardzo dużo dla mnie znaczy.
Najwyraźniej jest niezwykle silną kobietą.
CZTERY MIESIĄCE PO PIERWSZYM WYWIADZIE
EZDETH HIGHLEY ZGODZIŁA SIĘ ODPOWIEDZIEĆ NA DALSZE PYTANIA
Pogodzenie się z tym, co zrobiłam
w Święto Dziękczynienia 1999 roku, zajęło mi bardzo dużo czasu.
Ale nie jestem już tą samą osobą.
Proces tranzycji pomógł mi nieustannie myśleć o resocjalizacji,
bo to coś, do czego mogę dążyć.
Jestem o krok od bycia osobą, którą zawsze chciałam być.
Jestem kobietą uwięzioną w ciele mężczyzny.
Nie jestem Michaelem Highleyem.
Mam na imię Ezdeth.
Highley wielokrotnie ubiegał się o zwolnienie warunkowe,
ale osoba, która odebrała komuś życie,
powinna spędzić resztę życia w więzieniu.
Powiadomiono nas, że chce zmienić swoje imię.
Jakaś kobieta przeliterowała mi je przez telefon.
Nowe imię: E-Z-D-E-T-H brzmiało jak „łatwa śmierć”.
Byłam w szoku.
Przybranie takiego imienia to jak policzek dla rodziny ofiary.
Przykro mi, że tak to widzi.
Mam nadzieję, że będzie wystarczająco otwarta,
by pozwolić mi udowodnić,
że to imię nie miało być policzkiem dla kogokolwiek z jej rodziny.
Wpadłam na to imię,
bo tak nazywała się zmyślona postać w grze fabularnej,
która...
odznaczała się cenionymi przeze mnie cechami.
Próbowała rozwiązywać problemy za pomocą komunikacji.
I zawsze szukała równowagi.
To imię ma coś znaczyć
wyłącznie dla mnie.
Z wszystkiego, co czytałam i widziałam o Ezdeth,
wnioskuję, że wykazuje ona wiele aspołecznych cech osobowości.
Jedną z cech charakterystycznych osobowości antyspołecznej
jest egocentryzm i skupianie się na sobie.
To nadzwyczajne, jak mało mówiła o ofierze i jej rodzinie.
Z tego, co widziałam i słyszałam, nie wynika jasno, że Ezdeth to dostrzega
czy też rozumie, w jakim stopniu wpłynęła na trudne dzieciństwo córek.
Jak mam przeprosić kogoś
za zabranie ukochanej osoby?
Jak mam powiedzieć, że mi przykro?
Może powinnam nauczyć się
wymyślnych słów, które ludzie zaakceptują.
Żałuję, że dziewczynki musiały dorastać bez ojca.
Dla mnie liczą się jednak czyny, nie słowa.
Dwadzieścia pięć lat temu byłam uzależnionym od alkoholu durniem.
Wszystko kręciło się wokół mnie.
Już nie jestem tą osobą.
To nasze czyny muszą udowodnić,
że czegoś się nauczyliśmy i że próbujemy się zmienić.
Chciałabym, aby rodzina mojej ofiary
odnalazła spokój po popełnionym przeze mnie okrucieństwie.
Chciałabym też, aby kilku pozostałych członków mojej rodziny
również odnalazło spokój po całym tym bagnie.
A nie odnajdą go, póki ja go nie odnajdę.
Robię, co mogę.
I to chcę udowodnić swoimi czynami.
Napisy: Monika Bartz