ผมยอมรับผิดชอบทุกอย่าง ที่ชีวิตผมเป็นแบบนี้
ผู้คนจะพูดอยู่ตลอดว่า โลกไม่ยุติธรรมอย่างไร
ไม่มีใครเคยบอกว่าชีวิตจะต้องยุติธรรม
คนเราต้องยอมรับเรื่องนี้
ไม่มีเหตุผลที่จะรู้สึกขมขื่นอะไร
ชีวิตก็เป็นแบบนี้
(ตั้งแต่สหรัฐฯ นำโทษประหาร กลับมาใช้อีกครั้งในปี 1976)
(มีฆาตกรมากกว่า 8,000 คน ถูกตัดสินให้รับโทษประหาร)
(นี่คือเรื่องราวของนักโทษประหาร หมายเลข 322534)
ผมชื่อเจมส์ โรเบิร์ตสัน อายุ 54 ปี
ผมติดคุกมานาน 37 ปีแล้ว
ผมรับโทษครั้งแรกครบในช่วงปลายยุค 80
แล้วก็มีโทษจำคุกอีกหลายครั้ง
ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่านานแค่ไหน รวมกันเป็นร้อยปีเลยมั้ง
ผมอยู่ในจุดที่พูดได้ว่า "ช่างหัวมันสิวะ ฉันจะไปแดนประหาร"
(ผลงานภาพยนตร์ชุดของ NETFLIX)
ผมเดินเข้าไปและยิงหนึ่งนัด
เดินเข้าไปใกล้อีก แล้วยิงอีกหนึ่งนัด
เธอถูกยิงทะลุแก้ม กระสุนไปหยุดอยู่ที่ขากรรไกร
จากนั้นผมก็ผลักเขาไปหลังโต๊ะ แล้วแทงเขาประมาณ 25 ครั้ง
ผมไม่อยากเชื่อเลย
ผมแค่คิดว่าไม่อยากเชื่อเลยว่าผมเพิ่งจะฆ่าคน
ผมไม่รู้สึกผิดเลย
ผมเริ่มแทงเขา แทงคนที่นั่งอยู่บนโซฟา
(ทางผ่านสู่เป้าหมาย)
(เรือนจำกลาง)
(รัฐฟลอริดา, แบรดฟอร์ดเคาน์ตี)
(ในปี 2008 เจมส์ โรเบิร์ตสัน รัดคอแฟรงก์ ฮาร์ตจนตาย)
(แรงจูงใจในการก่อเหตุของเขา ยังคงเป็นที่ถกเถียงกัน)
ชีวิตวัยเด็กของผมค่อนข้างดี
ผมใช้ชีวิตประมาณ 12 ปีแรก อยู่ในฝั่งตะวันออกของออร์แลนโด
ที่นั่นเหมือนกับ...
(เจมส์ โรเบิร์ตสัน)
มันเหมือนกับ...
ตอนนั้นมันเป็นสถานที่ ที่ให้ความรู้สึกกึ่งๆ ชนบท
แม้ว่าที่นั่นจะอยู่นอกเมืองนิดเดียว
เท่าที่ผมเข้าใจ ผมว่าเราเป็น...
เราน่าจะเป็นชนชั้นกลางระดับล่าง
ผมเคยอยู่ในละแวกที่มีแต่คนผิวขาว
เคยอยู่ในละแวกที่มีคนหลายเชื้อชาติ
ผมเคยไปโรงเรียนที่มีแต่คนผิวขาว
และเคยไปโรงเรียนที่มีคนดำ 90 เปอร์เซ็นต์
ผมเคยเจอมาหมดแล้ว
ตอนอยู่มัธยมต้น ผมไม่ค่อยเข้าเรียน
ผมจะโดดเรียนเสมอ
เมื่อก่อนผมชอบทำแบบนั้น
ผมชอบเที่ยวเตร่ไปตามถนน ผมชอบเสพยา
มั่วสุมกับเพื่อนๆ
ผมสูบกัญชาเยอะมาก
ผมเสพอย่างอื่นด้วย เช่น ยาแอลเอสดีและเฟนไซคลิดีน
เสพทั้งเควลูด แวเลียม และโคเคน ยาเสพติดพวกนั้น
ผมน่าจะเริ่มติดคุกตอนอายุ 12 ปี
หลักๆ แล้วผมจะลักขโมย ของของเด็กๆ เช่นจักรยาน
ผมขโมยของพวกนั้น
พอผมอายุ 16 ผมจะมั่วสุมกับเพื่อนตามถนน
ผมจะมองหาที่ที่ผมจะเข้าไปขโมยของได้
อะไรประมาณนั้น เพื่อหาเงินมาเสพยา ตอนนั้นมีกิจการเล็กๆ มาเปิดอยู่ฝั่งตรงข้ามบ้านผม
ผมเคยเข้าไป ขโมยเครื่องเสียงที่นั่นมาแล้ว ผมเอาไปให้พ่อค้ายาเพื่อแลกยามาเสพ
แล้วผมก็กลับไปขโมยลำโพงที่นั่น
พวกยามจับผมไว้ได้
ผมเลยปล้ำกับพวกเขาพักหนึ่ง
ผมจำได้ว่าผมพกมีดไว้ในถุงเท้า
ผมพยายามหยิบมีดออกมาแทงเขาเพื่อหนี
แต่ผมเอื้อมไม่ถึง พวกเขาทั้งสองคนทับผมไว้
เพราะงั้นผมก็เลยติดคุก
(หลังจากวันเกิดอายุครบ 17 ปีได้ไม่นาน เจมส์ โรเบิร์ตสันก็ติดคุก) (ข้อหาลักทรัพย์ ทำร้ายร่างกาย จนได้รับอันตรายสาหัส และหลบหนี)
เดิมทีผมถูกตัดสินให้จำคุก 10 ปี
จากนั้นผม... มีเรื่องเกิดขึ้น
ผมอยู่ที่ทัณฑสถานครอสส์ซิตี้
มีคนถูกฆ่า
ผมไม่ได้ฆ่าเขา แต่คนอื่นเป็นคนฆ่า
ผมโดนโทษ 15 ปีเพราะเรื่องนั้น
ผมพยายามหนีครั้งหนึ่ง ผมออกไปลานด้านนอก
เตะยาม และพยายามแย่งปืนเขา
(เจมส์ โรเบิร์ตสัน)
(พยายามแหกคุก โทษจำคุกแปดปี)
(ทำร้ายร่างกายเจ้าหน้าที่ โทษจำคุกห้าปี)
แล้วจากนั้น พอถึงจุดนั้นแล้ว
ผมก็กลายเป็นคนเลว
ผมถูกจับอยู่หลายครั้ง ผมเคยก่อคดีแทงคนมาหลายคดี
(ตะโกนว่า "วางมีดลง ชิกเคนเฮ้ด")
(จีนนี่นอนจมกองเลือดอยู่หน้า 1-5-14)
(กระโดดคร่อมตอนที่ฉันหลับ แล้วเริ่มแทงฉัน)
(ฉันเห็นเลือดนองไปทั่วพื้น)
ผมตกอยู่ในฐานะที่จะมีเรื่องตลอดเวลา
และผมก็ก่อจลาจลด้วย
พวกเขาทำเหมือนว่า เรื่องบ้าๆ พวกนี้เป็นเรื่องใหญ่
"ให้ตายสิ เลวร้ายจริงๆ แกก่อจลาจล"
อะไรแบบนั้น คุณจะไปคาดหวังอะไรล่ะ
รู้ไหม
เรื่องแบบนี้แหละที่ต้องคาดหวัง
ต้องเกิดเรื่องแบบนี้ในคุกอยู่แล้ว คุกก็แบบนี้แหละ
ในคุกมีคนเลวอยู่ตั้งเยอะแยะ แน่นอนอยู่แล้วว่า
นักโทษจะต้องก่อเรื่องแบบนั้นขึ้น คุณเข้าใจไหม
แต่พวกเขาก็บอกว่าผมเป็นตัวปัญหา ผมคือไอ้ชั่วตัวก่อเรื่อง
ผมตกอยู่ในฐานะนักโทษที่ต้องคุมขัง ด้วยความปลอดภัยสูงสุดระยะยาว
ซึ่งทำให้ถูกขังอยู่ในห้องขังตลอดเวลา พวกเขาเอาทุกอย่างไปจากผม
ทั้งทีวี ข้าวของต่างๆ
มันช่างทรมานเหลือเกิน (การคุมขังเดี่ยว)
(การคุมขังเดี่ยวเป็นการกักขังนักโทษคนหนึ่ง) (แยกจากนักโทษทั่วไปคนอื่นๆ)
(กฎของการคุมขังเดี่ยว)
(แยกขังนักโทษไว้คนเดียว ไม่เกิน 23 ชั่วโมงต่อวัน)
(กายบริหาร 6 ชม./7 วัน)
คุณจะถูกขังอยู่ในห้องขังทั้งวัน
คุณอาจจะได้ออกมาข้างนอก สัปดาห์ละ 2-3 ครั้ง
ประมาณครั้งละสองชั่วโมง พวกเขาจะขังคุณไว้ในกรงหมาเล็กๆ
คุณจะไม่มีใจทำอะไร
คุณจะไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวัน
ผมต้องอยู่กับความอับอายทุกวัน
พวกผู้คุมจะเหยียดหยามคุณตลอดเวลา ปฏิบัติต่อคุณเหมือนไม่ใช่คน
ทำเหมือนคุณเป็นแมลงหรืออะไรเทือกนั้น
มันบ้ามากเพราะสิ่งที่พวกผู้คุมชอบ คือพวกแมลง
(เรือนจำกลางฟลอริดา) (ประวัติการโยกย้ายภายในของนักโทษ)
(เรือนจำรัฐฟลอริดา)
(คุมขังเดี่ยว แยกคุมขัง)
ทุกครั้งที่คุณไปแผนกขังเดี่ยว สิ่งแรกที่พวกเขาจะบอกคุณก็คือ
คดีที่คุณเคยก่อในช่วงยุค 1980 หรือช่วงยุค 1990
"ประวัติแย่มากเลยนะ"
ผมก็บอกว่า "แล้วมันเกี่ยวอะไร" พวกเขาบอกว่า "นั่นคือประวัติแก
เพราะแบบนี้มันถึงเรียกว่าประวัติ"
พวกเขาจะใช้มัน เป็นข้ออ้างเพื่อจับผมขังเดี่ยว
แต่พวกเขาไม่ได้ ทำกับนักโทษคนอื่นแบบนั้นนะ
นักโทษบางคนแค่ลงรายงานความประพฤติ แล้วพวกเขาก็ปล่อยตัวออกมา
เข้าใจที่ผมพูดไหม
คุณต้องนั่งอยู่ในห้องขังนั่นทั้งวันเลย
มันไร้มนุษยธรรม มันบ้าบอ
พวกเขาแค่จับคนยัดเข้าห้องขัง
และลิดรอนสิทธิต่างๆ ของพวกเขา ไปนานหลายปี
และผมก็เห็นนักโทษคนอื่น ได้รับการปล่อยตัวจากห้องขังเดี่ยว
ผมรู้ว่าพวกเขาจะพยายาม หาข้ออ้างเพื่อจับผมขังเดี่ยวต่อ
ข้ออ้างอะไรก็ได้
ในที่สุดผมก็คลั่ง ผมพูดว่า "ฉันจะลงมือฆ่าใครสักคน"
ผมไตร่ตรองไว้ก่อนแล้ว ผมอยากไปอยู่แดนประหาร
(ในปี 2008 เจมส์ โรเบิร์ตสัน)
(ถูกย้ายเข้าห้องขังเดี่ยว ร่วมกับนักโทษแฟรงก์ ฮาร์ต)
ผมพูดว่า "ฉันจะฆ่าเพื่อนร่วมห้องขัง"
ผมค่อนข้างมั่นใจว่าจะเอาชนะเขาได้
(แฟรงก์ ริชาร์ด ฮาร์ต)
เขาเป็นนักโทษข่มขืนเด็ก
และผมไม่อยากอยู่ร่วมห้อง กับพวกข่มขืนเด็กเลย
(ข้อหา ทำอนาจารเสื่อมเสียต่อหน้าผู้เยาว์)
เชื่อผมเถอะ ผมไตร่ตรองไว้ดีแล้ว ทุกอย่างเลย
ผมรอกระทั่งผู้คุมเดินตรวจตรา
ผมรู้ว่ามีเวลาให้ลงมือประมาณ 25 นาที
ผมอ้อมไปข้างหลังเขา ปลุกเขาให้ตื่น
ผมใช้ถุงเท้ามัดเขาไว้
ผมพูดว่า "จะให้ฉันมัดหรือจะให้ฉันฆ่าแก"
เขาบอกว่า "ไม่เอาทั้งสองอย่าง"
ผมก็เลยเริ่มออกแรงสู้กับเขา
ในที่สุดผมก็ชนะและรัดคอเขาไว้
มันน่าจะกินเวลาสัก...
ไม่รู้สิ ประมาณหกนาที ห้าถึงหกนาที ไม่ก็สักสี่นาที
ผมไม่รู้สึกผิดเลย
คุณคิดว่ามันไม่ธรรมดาเลยสินะ
ผมอยู่ในจุดที่พูดได้ว่า
"ช่างหัวมันสิวะ ฉันจะไปแดนประหาร"
ช่างไอ้ห้องขังเดี่ยวนั่นสิ
ผมเบื่อชีวิตที่ถูกเหยียดหยาม ทุกวันแล้ว ช่างหัวมันสิวะ
คุณมองผมเหมือนกำลังคิดว่า "ให้ตายสิ หมอนั่นมันบ้าแล้ว"
(เจมส์ โรเบิร์ตสันถูกย้ายออก)
(จากการคุมขังเดี่ยว)
(ในวันที่เขาฆ่าแฟรงก์ ฮาร์ต)
(เคป โครอล ฟลอริดา)
ฉันพบกับเจมส์เมื่อหลายปีก่อน
ตอนที่ฉันกำลังเดินอยู่ในบริเวณห้องขัง
ฉันสังเกตเห็นเขาเพราะหน้าตาเขาดุดันมาก
(แอนน์ ออตเวลล์)
คุณจะรู้ได้ทันทีเลยว่า ผู้ชายคนนี้เป็นเหมือน...
หม้อแรงดันที่รอวันระเบิด
(ผู้ให้บริการ)
เขาไม่คุยกับเพื่อนนักโทษ
เขาไม่คุยกับเจ้าหน้าที่ ไม่คุยกับใครสักคน
แต่ความเงียบของเขาทำให้ฉันกลัว
รวมทั้งแววตาของเขาด้วย
เขาไม่ได้มองคุณ แต่มองทะลุเข้าไปในตัวคุณ
ฉันชื่อแอนน์ ออตเวลล์
ฉันอยู่ที่ทัณฑสถานชาร์ล็อตต์มาตั้งแต่ปี 1992
ฉันเป็นพยาบาลอยู่ที่นั่น
และในตอนนั้น ฉันทำงานอยู่ในแผนกรักษาพยาบาล
ดูแลฝ่ายคุมขังเดี่ยวและนักโทษทั่วๆ ไป
ในฝ่ายคุมขังเดี่ยว เราต้องรับมือกับเรื่องไม่สบายใจมากมาย
ต้องรับมือกับความโกรธ และคนที่พยายามฆ่าตัวตาย
เพราะพวกเขาถูกจับมาแยกขังคนเดียว
พวกเขาไม่มีสิทธิ์โทรศัพท์
ไม่มีสิทธิ์ให้ใครเข้าเยี่ยม ไม่เหมือนนักโทษทั่วไป
พวกเขาไม่มีอิสระ
ไม่นานนัก นักโทษบางคนก็จะถอดใจ
วันๆ พวกเขาจะนอนหลับซะส่วนใหญ่
แต่ถ้าคุณผ่านไป แถวห้องขังเดี่ยวตอนกลางคืน
พวกเขาจะตื่นมาทะเลาะกันทั้งคืน
ทะเลาะกับนักโทษห้องอื่น คุณจะได้ยินเสียงทั้งคืนเลย
การคุมขังเดี่ยว มันนำมาซึ่งสิ่งใหม่ที่ต่างจากเดิมโดยสิ้นเชิง
ตั้งแต่ตอนแรกที่เจมส์ก้าวเข้ามาในคุก
เขาก็ไม่ชอบกฎและข้อบังคับของเรือนจำ
เขาไม่ชอบกฎและข้อบังคับของการคุมขังเดี่ยว
แต่เขาอยากไปอยู่แดนประหาร
กฎและข้อบังคับของนักโทษประหาร จะสบายมากๆ
และเขายอมรับมันได้
(เรือนจำชาร์ล็อตต์)
แดนประหารและ...
แดนประหารและห้องขังเดี่ยวแตกต่างกันมาก
แทบจะเหมือนกับการออกจากสลัม ไปอยู่เบเวอร์ลีย์ ฮิลส์เลยล่ะ
พวกเขาจะมีทีวีเป็นของตัวเอง พวกเขาจะได้ฟูกของตัวเองถ้าต้องการ
อาหารก็แตกต่างกันทีเดียว พวกเขาจะมีพยาบาลของตัวเอง
มีพื้นที่ให้ออกกำลังกายต่างหาก และเงียบมากด้วย
แดนประหารเงียบจนคุณได้ยินเสียงเข็มตกเลย
และที่น่าแปลกใจก็คือ
พวกเขาจะเป็นมิตรกับนักโทษประหารด้วยกัน
เพราะทุกคนอยู่ที่นั่นด้วยกัน
สำหรับพวกเขาแล้ว แดนประหารเป็นแดนปลอดภัย
แต่อีกเรื่องก็คือ ในสายตาของพวกเขา
พวกเขารู้ว่าไม่ได้จะโดนประหารในเร็ววัน
พวกเขารู้ว่าอาจจะได้อยู่ที่นั่นนาน 25 ปี พวกเขารู้ว่าไม่ต้องไปที่อื่น นอกจากแดนประหาร
พวกเขาได้กลับบ้านแล้ว
นักโทษประหารส่วนใหญ่คิดแบบนี้
พวกเขารักแดนประหาร
บางคนพูดว่าเจมส์ฆ่าแฟรงก์ ฮาร์ต
เพียงเพื่อจะได้มีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น
ฉันรู้สึกว่านักโทษแบบเจมส์หลงตัวเองมาก
และฉันคิดว่าเขาอยากไปแดนประหาร เพื่อแสดงให้คนอื่นเห็นว่าเขาไปจนถึง
มันเหมือนสอบเข้าคณะแพทย์หลังเรียนจบ
ในความคิดเขา เขาไปถึงแดนประหาร
ไม่ว่าจะเป็นเพราะเขาจะได้มีทีวีดู หรือได้กินอาหารที่ดีขึ้นหรือไม่
เขาก็ทำลงไปเพราะความคิดหลงตัวเอง
ที่เขาคิดว่าในชีวิตนี้เขาอยากทำบางอย่าง
ที่ทำให้คนอื่นจดจำ
(ทัณฑสถานเจฟเฟอร์สัน)
ผมชื่อโรเบิร์ต ลินช์
ผมเคยถูกขังเดี่ยวสี่ปีในแดนคุมขังเดี่ยวหนึ่ง
ผมค่อนข้างคุ้นเคยกับการคุมขังเดี่ยว
(โรเบิร์ต ลินช์ อดีตเพื่อนร่วมห้องขังของโรเบิร์ตสัน)
ผมติดคุกหลายแห่ง กับเจมส์ โรเบิร์ตสัน "ชิกเคนเฮ้ด"
ผมค่อนข้างมั่นใจว่า เราเริ่มรู้จักกันในช่วงปลายยุค 80
ที่เรือนจำซัมเทอร์
ผมรู้จักเขาค่อนข้างดีทีเดียว
ผมคิดไม่ออกเลยว่า เขาจะบอกว่าผมเป็นเพื่อนของเขาทำไม
ผมคิดว่าเขาเป็นแค่สวะคนหนึ่ง
ผมไม่สุงสิงกับเขา เขาไม่ใช่เพื่อนดื่มของผม
เขาไม่ใช่... คือว่า เขาไม่...
ผมไม่รู้ว่าเขา...
ผมไม่รู้ว่าเขาจะบอกว่า...
ผมเป็นเพื่อนเขา หรือเขาเป็นเพื่อนผมทำไม ผมมันเหลวแหลกถึงได้ติดคุก
แต่ถ้าผมให้สัญญากับคุณล่ะก็ เชื่อผมได้
ผมจะไม่หาเรื่องใครที่ไร้ทางสู้
แต่เขาไม่ได้คิดแบบนั้น
เขาจะมองว่า...
ถ้าเขาคิดว่าเขาทำอะไรคุณได้ ถ้าทำแล้วรอด เขาจะทำ
ถ้าเขาคิดว่าทำแล้วจะไม่รอด เขาจะไม่ทำ
สำหรับผม ผมคิดว่านั่นคือความขี้ขลาด
ปัญหาของชิกเคนเฮ้ดก็คือมีดของเขา ความรุนแรงของเขา
ถ้าเขามีปัญหาอะไร เขาจะคว้ามีดออกมา
เมื่อเขาสามารถทำร้ายใครสักคนได้
คุณคงจะไม่คิดฆ่าใครเพราะอยากฆ่าเฉยๆ
นั่นคือความคิดแรกในหัวเขา เขาจะคว้ามีดออกมา
จัดการกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง
ผมว่าเจมส์มีปัญหาหนักกว่านั้น ผมไม่คิดว่าคุกเป็นปัญหากับเขา
ผมคิดว่าเขามีปัญหาตั้งแต่ตอนมาอยู่ที่นี่ แล้วมันก็ซ้ำซ้อนเข้าไป
ถ้าคุณอยากออกจากห้องขังเดี่ยวจริงๆ
คุณก็แค่ต้องทำสิ่งที่คุณควรทำ
พวกเขาต้องการแค่นั้น
พวกเขาไม่ได้ขอให้คุณทำอะไรเลิศเลอ
ไม่ได้อยากให้คุณทำอะไรพิเศษ ก็แค่...
เวลาคุณถูกขังเดี่ยว คุณแค่ต้องทำสิ่งที่ควรทำเท่านั้น
ตามเวลาที่กำหนด
และพวกเขาจะบอกว่า "เอาละ กลับไปรวมกับคนอื่นได้"
ดังนั้นการที่เขาพูดว่าสิ่งที่เคยทำไป ในช่วงยุค 80 และ 90
ทำให้เป็นแบบนี้ หรือทำให้เขาต้องทำแบบนี้
เป็นสิ่งที่ไร้ความรับผิดชอบ
ซึ่งผมก็ไม่แปลกใจเลยที่เขาพูด
คุณสามารถมาที่นี่และดีขึ้นได้ หรือมาแล้วอาจแย่ลงก็ได้
มันขึ้นอยู่คุณ ว่าคุณจะเลือกอะไร
คุณเลือกที่จะมาที่นี่ แล้วอยู่ที่นี่ไปตลอดก็ได้
คุณก็แค่ต้องหยิบมีดขึ้นมาแล้วเริ่มแทงคน
ก่อเรื่องฆ่าคน เท่านี้คุณก็ไม่ได้ออกไปอีก
ชิกเคนเฮ้ดไม่มีวันเปลี่ยนแปลงได้
เขาจะเป็นภัยไปตลอด
เขาจะเป็นภัยกับความปลอดภัย
เขาจะเป็นภัยกับคนที่อยู่รอบข้างเสมอ
เขาจะเป็นภัยต่อตัวเองตลอดไป
ถ้าเขาเบื่อหน่ายกับชีวิตและไม่อยากอยู่แล้ว
เขาก็แค่ต้องขึ้นไปบนเตียงสองชั้น ในห้องขังคู่
แล้วกระโดดพุ่งเอาหัวลงพื้น
ถ้าเบื่อชีวิตจริงๆ ก็กระโดดโหม่งพื้นเลย เข้าใจไหม
เอามีดโกนมาปาดคอทีเดียวก็จบแล้ว
คนเราจะทำแบบนั้นถ้าเบื่อหน่ายกับชีวิต
แต่เขายังมีชีวิตอยู่ เขายังไม่ได้เบื่อหน่ายกับชีวิต
(ท่าเรือชาร์ล็อตต์ ฟลอริดา)
ครั้งแรกที่เจมส์มาหาผม และบอกผมว่าเขาอยาก...
เขาอยากรับโทษประหาร ผมถามตัวเองว่า "เป็นไปได้ไหม"
จะมีคนร้องขอโทษประหารจริงๆ เหรอ
ผมไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อนเลย
(ในปี 2009 เจมส์ โรเบิร์ตสัน) (ต้องคดีฆ่าแฟรงก์ ฮาร์ต)
(แต่เขาไม่ได้ถูกตัดสินให้ประหารในทันที)
(ในสามปีต่อมา) (โรเบิร์ตสันขึ้นศาลต่อสู้)
(เพื่อขอส่งตัวไปอยู่แดนประหาร)
ผมชื่อมาร์ค เดซิสโต
ผมเป็นทนายให้เจมส์ โรเบิร์ตสัน ที่อยู่ซ้ายมือของผม
เขาเป็นจำเลยในคดีนี้ นี่คือคดีหมายเลข 09812 เอฟ
ข้าพเจ้าได้ชี้แนะและยังคงชี้แนะ ให้ทนายของข้าพเจ้า
มาร์ค ซี เดซิสโต
หาทางให้ข้าพเจ้าได้รับโทษ จากการก่อฆาตกรรมโดยเจตนาตามข้อกล่าวหา
โดยการลงโทษด้วยการประหารชีวิต
(คำเบิกความ ผู้เบิกความ เจมส์ โรเบิร์ตสัน)
ที่จริงแล้วผมเป็นทนายคนที่ห้า ของคุณโรเบิร์ตสัน
เขาเคยมีทนายมาแล้วสี่คน
ทนายคนสุดท้ายของเขาขอถอนตัว เพราะพวกเขาเกิดเกลียดกัน
เพราะการร้องขอรับโทษประหาร
ทนายของเขาทุกคนที่ผมได้คุยด้วย บอกว่าเขาเป็นคนสุขุม
พวกเขาทำงานกับเขาได้
เขาไม่ได้ก้าวร้าวหรือขี้โมโหเลย ตอนที่พวกเขาไปทำคดีให้
พวกเขาแค่บอกว่าเขาปักใจ ว่าอยากรับโทษประหาร
และเขาไม่อยากฟังพวกทนาย
เรื่องนั้นไม่ได้รับพิจารณาในตอนนั้น
การพบกันครั้งแรกของผมกับคุณโรเบิร์ตสัน นานประมาณ 15 ถึง 20 วินาที
เขาถูกขังอยู่ที่สำนักงานศาล
และผมก็แนะนำตัว บอกเขาว่าจะมาดูแลคดีของเขา ถามเขาว่าจริงไหมที่เขา อยากได้รับโทษประหารจากคดีนี้
เขาบอกว่า "จริง" ผมเลยบอกว่า อีกไม่นานจะติดต่อไป มันเป็นการพบกันครู่เดียว ผมไม่รู้จะช่วยเขายังไง
ผมไม่รู้ว่าจะคาดหวังอะไร เมื่อได้พบเขาครั้งแรก
แต่เขาดูมีความสุข คงพูดแบบนั้นได้ เขามีความสุขที่ผมมาทำคดีนี้
ผมรู้ว่าคุณโรเบิร์ตสันเคยถูกขังเดี่ยวอยู่นาน
ลูกความคนอื่นของผมที่ถูกขังเดี่ยวนานที่สุด
ก็ถูกขังนานแค่ 8-9 เดือน
นอกจากคุณโรเบิร์ตสัน ผมไม่เคยได้ยินว่าใคร
ที่ผมเคยว่าความให้ จะเคยถูกขังเดี่ยวนานเกือบทั้งชีวิต
ผมคิดว่ามันต้องทำลายจิตใจของคนคนนั้น
มันจะต้องส่งผลกระทบกับจิตใจสักทางหนึ่ง
ผมไม่คิดว่ามันจะช่วยใครได้เลย
แน่นอนว่ามีหลายคนถามผมตั้งแต่ต้น
เพราะสงสัยว่าทำไมลูกความของผม อยากรับโทษประหาร
และอยากรู้ว่าผมคิดว่าเขายังสติดีอยู่หรือเปล่า
ก่อนที่ผมจะได้รับงานนี้ ข้อแก้ต่างหลักที่รู้มา
จากทนายคนที่สี่ได้ทำคดีนี้
คือการแก้ต่างโดยอ้างความวิกลจริต
และในภาษากฎหมาย ความวิกลจริตเป็นสิ่งที่คุณต้องพิจารณา
โดยดูว่าจำเลยเข้าใจ
ความแตกต่างระหว่างถูกกับผิดหรือไม่ ระหว่างที่เขาลงมือก่อคดี
ทางรัฐฟลอริดาจะพิจารณาว่า จำเลยวิกลจริตหรือไม่
โดยให้แพทย์สองคนมาตรวจจำเลย
ทั้งนักจิตวิทยาและจิตแพทย์ เห็นตรงกันว่าคุณโรเบิร์ตสันมีสติดี
ในระหว่างที่เขาลงมือก่อคดี
และผู้พิพากษาก็รับฟังความเห็นจากแพทย์
(ในปี 2012 กรมราชทัณฑ์ รัฐฟลอริดา ได้รับคำสั่ง)
(ให้เตรียมการสืบสวนก่อนตัดสินโทษ เจมส์ โรเบิร์ตสัน)
(รายงานนี้ ซึ่งเป็นที่รู้จักในชื่อพีเอสไอ) (มีส่วนสำคัญในขั้นตอน การตัดสินชะตาของโรเบิร์ตสัน)
(รายงานนี้เรียบเรียงโดยไมค์ ก็อตต์ฟรีด)
ทุกคนมีเรื่องราวของตัวเอง
ทุกคนต่างก็ทำทั้งเรื่องที่ถูกและผิด
การสืบสวนก่อนตัดสินโทษครั้งนี้ คือการขุดคุ้ยประวัติเจมส์ โรเบิร์ตสัน
ในฐานะคนคนหนึ่งไม่ใช่นักโทษ
ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับคดีนี้ จะได้อ่านรายงานฉบับนี้
ผมจะสรุปเรื่องของนักโทษคนนี้ ที่พวกเขาไม่รู้
นั่นก็คือพื้นเพภาวะเศรษฐกิจสังคมของเขา
พ่อแม่ของเขาเป็นใคร เขาเคยเข้าเรียนที่ไหน
เขามีการศึกษาสูงขนาดไหน
การใช้ยาและเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ การรับคำปรึกษาด้านจิตวิทยา
นั่นคือสิ่งที่พีเอสไออยากรู้ ด้วยความร่วมมือจากคนคนนั้น
"เล่าเรื่องของคุณมาเลย"
ผมก็เลยไปสัมภาษณ์เจมส์ โรเบิร์ตสัน
ผมจริงใจกับเขามาก ผมบอกเขาว่าผมเป็นใคร
ผมไปสัมภาษณ์เขาในคุกทำไม
และผมรู้สึกว่าเขาให้ความร่วมมือดี เขาไม่ทำอะไรน่ารังเกียจ
เขาไม่ได้ทำสิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกอึดอัด
เราคุยกันประมาณหนึ่งชั่วโมงถึงหนึ่งชั่วโมงครึ่ง
เจมส์ โรเบิร์ตสันมีความรุนแรงอยู่ในตัว
เนื่องจากเขาถูกเลี้ยงดูมาด้วยความรุนแรง
(ข้อมูลที่รัฐบัญญัติต้องการ)
(ประวัติครอบครัว)
เขามีปัญหากับพ่อและแม่
เขาเล่าว่าเขาถูกตีด้วยไม้เรียว
พ่อแม่หย่ากัน แต่งงานใหม่ แล้วก็หย่ากัน ดื่มเหล้า แน่ล่ะ
มันอยู่มาตลอด ค่อยๆ ร้อนจนเดือดดาล
และแน่นอนว่ามันนำพาคุณ
ไปสู่ประวัตินี้
และมันเป็นประวัติที่ยาวเลยล่ะ
(ประวัติอาชญากรรม เยาวชน/ผู้ใหญ่)
มีรูปแบบของความรุนแรงที่เกิดขึ้น ในตัวของเจมส์ โรเบิร์ตสันอย่างช้าๆ
ตอนเขาอายุ 12 ปี ความผิดแรกก็แค่การขโมยของจากร้านค้า
เรื่องเด็กน้อย จริงไหม
แต่มันก็กลายมาเป็นการลักทรัพย์
จากนั้น แม้ว่าเขาจะถูกส่ง ไปอยู่โรงเรียนชายล้วน ก็ไม่มีใครคุมเขาได้
เข้าใจนะ เขาเป็นคนที่ไม่มีทางควบคุมได้ เขาหนีเรียน ทะเลาะวิวาท
รูปแบบชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ
และมีผลมาเรื่อยๆ จนถึงวันที่เขายืนอยู่หน้าผู้พิพากษา
ในออเรนจ์เคาน์ตี ฟลอริดา และได้รับโทษจำคุกสิบปี
และเรื่องที่น่าสนใจก็คือ ตอนที่เขาถูกข้อกล่าวหา
เขายังอายุไม่ครบ 17 เลยด้วยซ้ำ อีกตั้ง 15 วัน
ผมเลยสงสัยว่าศาลตัดสินต่างออกไปได้หรือไม่
เพราะศาลเยาวชน จะต้องตัดสินให้เข้าพัฒนาพฤตินิสัย
แต่ในศาลผู้ใหญ่ไม่เป็นแบบนั้นเสมอไป ส่วนมากจะตัดสินลงโทษ
และเขาก็ถูกลงโทษแบบนี้
แต่พฤติกรรมของเขาแย่ลง เขาไม่ทำตามกฎ
เขาก่อเหตุต่อเนื่องในคุกอีกครั้ง
แค่เห็นรายงานความประพฤติ 79 ครั้งก็รู้แล้ว
แต่แล้วก็มีการทำร้ายร่างกาย จนได้รับอันตรายสาหัสด้วยอาวุธอันตรายหนึ่งครั้ง
เขานำอาวุธเข้ามาในเรือนจำ
ทำร้ายร่างกายด้วยมือเปล่า พยายามทำร้ายร่างกาย ร่วมก่อจลาจล
เขาทำทุกเรื่องที่คนเราจะทำผิดกันได้
เขาคือคนที่ถูกคุมขังในแบบที่แย่ที่สุด การคุมขังเดี่ยว
ความเป็นอยู่ที่เลวร้าย อยู่ภายในกำแพง และมันไม่ได้ทำให้เขายั้งมือเลย
เหมือนราดน้ำมันลงกองไฟ สร้างแรงกระตุ้นใหม่ให้เขา
ผมเชื่อจริงๆ ว่าไม่สามารถดัดสันดาน นักโทษบางคนได้ด้วยการคุมขังเดี่ยว
พวกเขาจะแข็งกร้าว ชั่วร้าย ก้าวร้าว อันตรายขึ้น
และผมเชื่อว่าเจมส์ โรเบิร์ตสัน เป็นคนประเภทนั้น
เพราะหลังจากที่เขาถูกคุมขังเดี่ยว เขากลับชั่วร้ายกว่าเดิม
เขาก้าวร้าวขึ้น วางแผนมากขึ้น โหดร้ายขึ้น
และผมเชื่อมั่นว่านักโทษฮาร์ต เพื่อนร่วมห้องขังของเขาในปี 2008
เป็นทางผ่านไปสู่เป้าหมายของเขา
ส่วนของข้อเสนอแนะ ในการสืบสวนก่อนการตัดสินคดี
การพิจารณาครั้งสุดท้าย
หลังจากรวบรวมข้อมูล และวิเคราะห์ทุกอย่างแล้ว
หากพบว่าผิดจริง
ก็จะมีการเสนอแนะให้ต้องโทษประหาร
ผมเขียนข้อเสนอแนะนี้เพื่อเป็นรางวัล แก่เจมส์ โรเบิร์ตสันหรือเปล่า
ผมเปล่า
ผมไม่ได้จะให้รางวัลคนคนนี้
เรื่องที่เขากระทำโหดเหี้ยมมาก
พฤติกรรมทำร้ายร่างกายมันร้ายแรง
กว่าเหตุบรรเทาโทษ จึงต้องตัดสินให้ประหารชีวิต
(วันที่ 18 ธันวาคม ปี 2012)
(ในที่สุดเจมส์ โรเบิร์ตสันก็ต้องโทษประหาร) (และถูกย้ายไปอยู่ในแดนประหาร)
ผมถามคุณโรเบิร์ตสันตั้งแต่ตอนเริ่มแรกว่า
"ทำไมคุณถึงอยากต้องโทษประหาร
คุณมีเหตุผลอะไรเหรอ"
(เดอะดีเฟนส์เรสต์ส)
เขาขอกว่า "ผมแก่ลงเรื่อยๆ
ผมเห็นนักโทษที่ห้องขังตรงข้ามกับผม เขากำลังจะตาบอด เขาอายุ 65 ปี
เขาถูกกลั่นแกล้งมากขึ้น เขาถูกคนอื่นรังแกมากขึ้น
โดยทั้งพวกผู้คุม นักโทษ ทุกคนเลย
และผมไม่อยากใช้ชีวิตแบบนั้น ผมไม่อยากเจอแบบนั้นตอนแก่ตัว
ผมเคยเป็นคนที่ก่อความรุนแรงได้
แต่ตอนนี้ผมจะกลายเป็นเหยื่อของความรุนแรง
และผมไม่อยากทนกับเรื่องแบบนั้น"
เขาถึงอยากต้องโทษประหาร เขาแค่ไม่อยากแก่ตัวแล้วเป็นเหยื่อของคนอื่น
โรเบิร์ตสันสมควรได้รับความเห็นใจไหม ผมคิดว่าอาจสมควรนะ
จริงอยู่ว่าเขาเป็นคนที่...
เคยก่ออาชญากรรมซึ่งทำให้เขาติดคุก
แต่ต้องย้ำว่าก่อนที่เขาจะติดคุก เขาเป็นเด็กหนุ่มคนหนึ่ง
ผมมองว่าตอนนั้นเขายังเป็นเด็ก อายุแค่ 17 ปี
ไม่มีใครอบรมสั่งสอน
ผมเข้าใจว่าพ่อแม่ของเขา ติดเหล้าและยาเสพติด
เขาไม่มีคนชี้แนะ
เมื่อคุณนำเรื่องพวกนั้นมาคิดดู และคิดถึงทุกอย่างที่เขาเจอมา
โดยเฉพาะการถูกคุมขังเดี่ยวล่ะก็
ผมคิดว่าเขาก็สมควรได้รับความเห็นใจนะ
ผมไม่ได้มองว่าเขาเป็นคนชั่วร้ายที่ต้องฆ่าซะ
เขาเป็นคนเลือกเอง ผมรู้
แต่ผมไม่คิดว่าเขาเป็นคนที่ไม่มีอะไรดีเลย
ผมจะไปดูการประหารของเขา
นั่นเป็นสิ่งที่ผมตั้งใจจะทำอย่างแน่นอน มาตั้งแต่ต้น
ผมคิดว่าผมอาจจะเป็นมิตรคนเดียว ที่เขาจะได้เจอในการประหาร
ผมไม่อยากให้เขาถูกประหาร
โดยไม่รู้ว่ามีคนไปหาเขา และอยู่ข้างเขาจนวาระสุดท้าย
ผมจึงวางแผนจะเข้าไปอยู่ดูเขา ในห้องนั้นอย่างใกล้ชิด
ไม่ว่าเขาจะถูกประหารเมื่อไหร่ ผมก็จะไป
(เจมส์ โรเบิร์ตสันติดคุกมานานกว่า 37 ปี)
(รวมกับเวลาที่ถูกคุมขังเดี่ยวอีกเกือบ 20 ปี)
(และอีกห้าปีในแดนประหาร)
(ในระหว่างนั้น เขาไม่ได้ติดต่อกับใคร)
(ในโลกภายนอก)
(กรีนเคาน์ตี รัฐเทนเนสซี)
ผมชื่อดาร์เรลล์ โมเชอร์ ผมอยู่ในกรีนวิลล์ เทนเนสซี
ผมแต่งงานแล้วและมีลูกสามคน เจมส์ โรเบิร์ตสันเป็นลูกพี่ลูกน้องของผม
แม่ของเขากับแม่ของผมเป็นพี่น้องกัน
ผมย้ายจากฟลอริดามาเทนเนสซี ในเดือนสิงหาคม ปี 2006
ก่อนที่ผมจะย้ายมาที่นี่ ผมไม่เคยได้เห็นหิมะตกเลย
ไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็ตาม ครอบครัวของเจมส์ พ่อกับแม่ของเขา
พวกเขาลืมเจมส์ไปเลย
พี่น้องเขาสองคนไม่ได้ติดต่อเขานานกว่า 25 ปี
พวกเขาไม่ได้พยายามจะช่วยเหลือเจมส์
เรื่องเงินทองเลย
แค่การเขียนจดหมาย ก็สร้างความแตกต่างให้คนที่อยู่ในคุกได้แล้ว
เขาไม่ได้รับความช่วยเหลืออะไรเลย
ตอนนี้ผมคือคนเดียวที่ติดต่อกับเขา
(ดาร์เรลล์ยังเด็กเกินกว่าที่จะรู้จักเจมส์) (ก่อนที่เขาจะติดคุก)
(พวกเขาเริ่มติดต่อกัน)
(ในช่วงหนึ่งปี หลังจากที่เจมส์ต้องโทษประหาร)
ผมน่าจะเริ่มติดต่อกับเจมส์ในปี 2013 ไม่ก็ปี 2014
ผมอยากขอบคุณพระเจ้าในเรื่องนี้
เพราะท่านดลใจให้ผมติดต่อเขา
ตอนนั้นผมรู้ว่าเขาติดคุก แต่ไม่รู้ว่าอยู่แดนประหาร
ใช่ ผมก็แค่เขียนจดหมายหาเขา มันน่าจะยาวสักครึ่งหน้ากระดาษ
แล้วหลังจากนั้นไม่นาน เขาก็เขียนตอบมา
เราเลยติดต่อกันมาตลอด ตอนนี้น่าจะนานสี่ปีแล้ว
วันนี้สนุกไหมจ๊ะ
ครั้งแรกที่เราเข้าไปในชีวิตเขา เขาตอบว่า
"หวังว่านายจะเป็นส่วนหนึ่ง ในชีวิตฉันตลอดไป"
เขาบอกว่า "แต่นายอาจจะเป็นเหมือนคนอื่นๆ
ที่เข้ามาในชีวิตฉันแค่เดือนสองเดือน แล้วก็จากไป"
แล้วผมก็จำได้ว่าได้รับจดหมายจากเขา อีกประมาณหนึ่งปีต่อมา
เขาบอกว่า "ตอนนี้ฉันสบายใจแล้ว ฉันรู้ว่านายจะไม่ทอดทิ้งฉัน"
ผมคิดว่าการ์ดบอกได้ชัดเจนที่สุด
เจมส์ส่งการ์ดทั้งหมดนี่มา
นี่คือการ์ดที่เขาเขียนหาเนโอมี ภรรยาผม เขาเรียกเธอว่าน้องสาว
เขาบอกว่า "ฉันอยากแสดงความซาบซึ้ง กับสิ่งวิเศษที่เธอทำ
ในการเลี้ยงดูลูกๆ ที่น่ารักทั้งสามคน
กับการเสียสละของเธอ
และการเป็นแม่ที่มอบความรักและคอยเลี้ยงดู"
ก่อนหน้านี้เขาจะเขียนลงท้ายจดหมายว่า "แล้วเจอกัน จิมมี่"
แล้วก็เริ่มเปลี่ยนมาเป็น "รักนายนะ ไอ้น้อง"
แล้วก็กลายเป็น "รักนายนะ ดาร์เรลล์" ตอนนี้เป็น "ขอให้พระเจ้าอวยพรนาย"
ไม่ก็ "ขอให้พระเจ้าคุ้มครองนาย" และ "รักพวกนายมากๆ"
แทบจะเหมือนว่า หัวใจที่แข็งกร้าวของเขาอ่อนโยนลงแล้ว
ผมคิดว่าความรักที่เราแสดงให้เขาเห็น ความรักที่เขาไม่เคยได้รับมาก่อน
ได้เปลี่ยนชีวิตของเขา ตั้งแต่เราได้ติดต่อกับเจมส์
เขาจะพูดอยู่สองสามครั้งว่า "ฉันไม่เคยมีครอบครัว
ไม่เคยมีใครให้รักและไม่มีใครรักฉัน"
"ฉันไม่เคยมีชีวิต แค่มีตัวตนเท่านั้น"
นี่น่าแปลกใจคือเขาไม่เคยทำงานเลย
เขาไม่เคยได้ใกล้ชิดกับผู้หญิง
ไม่เคยได้รับประสบการณ์การมีลูก และไม่ได้เคยแต่งงาน
ไม่เคยได้สัมผัส สิ่งที่คนในโลกนี้ได้ทำกันในชีวิต
เขาอยู่ในโลกอีกใบหนึ่ง
ชีวิตแบบนั้นสูญเปล่าไหมน่ะเหรอ
ใช่ ผมคิดว่ามันเป็นชีวิตที่สูญเปล่า
ผมคิดว่าทุกอย่างเริ่มขึ้น ตั้งแต่ตอนที่เขาเพิ่งหัดเดิน
ยังมีพ่อแม่หลายคน คนเป็นพ่อเป็นแม่คน ที่รักลูกของพวกเขาเท่าชีวิต
แต่พ่อแม่ของเขาไม่ได้เป็นแบบนั้น
เขาโตมาอย่างยากลำบาก
และแน่นอน เขาตรงดิ่งเข้าคุกตอนอายุ 16 หรือ 17 ปี
เขาไม่ได้เป็นปิศาจร้ายหรือคนชั่วตั้งแต่เกิด
แค่ไม่มีใครรักเขาเลย
ผมไม่แน่ใจว่าเจมส์จะถูกประหารเมื่อไหร่
มันขึ้นอยู่กับทางรัฐฟลอริดา
ผมเคยคุยกับเขาเรื่อง...
ขอลดโทษจากประหารชีวิต
เขาจะได้มีเวลาอยู่กับเรามากขึ้น
แต่ผมคงเห็นแก่ตัวที่จะขอเขา เพราะเขาคงอยากถูกประหาร
ดีกว่าต้องใช้ชีวิตในคุกอีก 40 ปี
ผมต้องไปดูการประหารแน่
ไปแน่นอน เขาต้องการใครสักคน
ผมคิดเรื่องนั้นมาตลอด
ผมไม่อยากไปที่นั่น แต่ก็รู้ว่าเขาต้องการผม
เขาบอกผมว่าไม่ต้องไป
แต่ผมรู้ว่าเขาอยากให้ผมไป และผมคิดว่ามันสำคัญ
(หกสิบห้าวัน หลังจากที่เขาให้สัมภาษณ์ครั้งแรก)
(กรมราชทัณฑ์ รัฐฟลอริดา อนุญาตให้เจมส์ โรเบิร์ตสัน)
(ให้สัมภาษณ์อีกครั้ง)
ผมพูดไม่ถูกเลยว่ารู้สึกดีขนาดไหน
ที่มีคนใส่ใจแบบนั้น เข้าใจผมไหม
มันรู้สึกดีจริงๆ
มันทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นเยอะ
ทำให้ผมอยากอยู่ห่างจากปัญหา เพราะผมไม่อยากเจอปัญหา
ผมไม่อยากเสียสิทธิ์ในการออกมาที่นี่ เพื่อพบกับเขา เข้าใจผมใช่ไหม
มันเหมือนรางวัลตอบแทนที่ผมอดทน
แน่นอนว่าผมเสียใจที่เห็นพวกเขาจากไป
ผมยอมรับผิดชอบทุกอย่าง
ที่ต้องใช้ชีวิตที่เหลือของผมอยู่ในคุก
ผมยอมรับผิดชอบทุกอย่างเรื่องนั้น เข้าใจผมไหม
ผมจะไม่โกรธ เข้าใจผมนะ
ไม่ทุกข์ใจหรืออะไรแบบนั้น ผมเคยเป็นคนที่เอาแต่ทุกข์ใจ
ผมเคยเป็นทุกข์เวลาผมเอาแต่โทษคนอื่นที่...
ที่ทำให้ชีวิตผมเป็นแบบนี้
แต่ผมเลิกทำแบบนั้นแล้ว
โดยหลักการแล้ว
ผมต้องยอมรับผลกรรม ต้องยืดอกรับมัน
ผมไม่อยากได้ยินคนอื่นครวญคราง
หรือกล่าวโทษโลกนี้ และทุกอย่างว่าสร้างปัญหาให้พวกเขา
ชีวิตไม่ได้ยุติธรรมเสมอไป
ผู้คนจะพูดอยู่ตลอดว่าโลกไม่ยุติธรรมอย่างไร
ไม่มีใครเคยบอกว่าชีวิตจะต้องยุติธรรม
ไม่มีคนที่สวมผ้าคลุม ถือไม้เท้าอยู่บนก้อนเมฆ พูดว่า "ฉันจะทำให้ทุกอย่างยุติธรรม" ไม่มีคนแบบนั้น
คนเราต้องยอมรับเรื่องนี้
เราต้องพยายามทำให้โลกดีขึ้น ทำให้น่าอยู่ขึ้น
แต่ไม่มีอะไรสมบูรณ์แบบหรอก
ผมแค่อยากให้ผู้คุมพวกนี้
ให้สร้างกฎเกณฑ์ที่มีมนุษยธรรมมากขึ้น
ให้นักโทษทุกคนออกไปพบพลเมือง
ตอนนี้ผมคงสติดีกว่านี้เยอะ
ถ้าไม่ได้ถูกขังอยู่ในกรงนานหลายปี
ผมพร้อมแล้ว ผมพร้อมตายแล้ว ผมหยุดยื่นอุทธรณ์แล้ว
ผมพร้อมที่จะตายแล้ว พร้อมมานานแล้ว
คุณเคยถามผมเมื่อครั้งก่อน ตอนผมมาที่นี่ว่า
"อีกสองปีจากนี้คุณจะรู้สึกยังไง"
ผมพร้อมแล้ว พร้อมมานานแล้ว
มันจบแล้ว ผมรับโทษมาพอแล้ว
มันก็เหมือนกับถูกย้าย มันจบแล้ว
รู้สึกเหมือนผมโกงพวกเขาเลย
แต่รายชื่อรอเข้าคิวอีกเยอะ
ยังมีนักโทษประหารอีกเป็นร้อย
ที่รอการประหารอยู่ ผมไม่รู้หรอกว่านานแค่ไหน
อาจจะอีกนานก็ได้
อาจจะเร็วก็ได้ ผมไม่รู้หรอก
ผมรู้ทุกขั้นตอนแล้วว่า พวกเขาประหารนักโทษยังไง
พวกเขาจะมาหา และจับคุณใส่...
ชุดที่จะมัดรอบคุณให้แขนคุณขยับไม่ได้
เพราะพวกเขาคิดว่าคุณอาจจะเริ่มขัดขืน
แต่ผมไม่ขัดขืนหรอก
แต่มันก็... ผมไม่รู้สิ
พวกเขาอาจจะทำมันให้ดูขลัง
ทำให้ดูรุนแรง จับนักโทษรัดไว้ เหมือนฮันนิบาล เล็คเตอร์ไม่ก็...
นั่นแหละ ไม่รู้สิ แต่ว่า...
ผมรับได้นะ พวกเขาแค่แทงเข็มฉีดยา
ผมยอมให้เข็มเสียบ
ดีกว่านั่งเก้าอี้ไฟฟ้า
แต่จะให้ตายแบบไหนก็ได้ เข้าใจที่ผมพูดนะ
เพราะเรื่องไร้สาระทุกอย่าง ที่เราอ่านในหนังสือพิมพ์
ที่เขียนว่าพวกเขาจะฆ่านักโทษ อย่าง "ไร้มนุษยธรรม" แค่ไหน
นั่นมันเรื่องไร้สาระ
ไม่เอาน่า พวกเขาจะฉีดสารเคมีให้คุณ
แล้วทำให้คุณหมดสติจนหลับไป
คุณก็จะไม่รู้เรื่องอะไรแล้ว คุณจะไม่รู้สึกอะไรเลย
ผมขอถามคำถามสุดท้าย
ถ้าคุณมีข้อความสั้นๆ
ที่อยากจะบอก
หรือคุณอยากเป็นที่จดจำในแบบไหน คุณอยากจะพูดอะไร
เป็นคนที่พูดความจริงมาตลอด
รู้ไหม
(เจมส์ โรเบิร์ตสัน ยังคงรอกำหนดการประหาร)