Po fakcie dużo się dowiedziałem o LaHoodach.
Z tego, co wiem, ich ojciec to dobry człowiek.
I miał trzech synów,
Michaela Juniora, Nicholasa i jest jeszcze najmłodszy z nich.
Podobno Michael dobrze się zapowiadał.
Ale jego potencjał został przekreślony.
Rozumiem, że z punktu widzenia jego rodziny...
jestem współodpowiedzialny.
TEKSAŃSKI DEPARTAMENT WIĘZIENNICTWA
W 1976 R. W USA PRZYWRÓCONO KARĘ ŚMIERCI. OD TEGO CZASU PONAD 8000 OSÓB USŁYSZAŁO TAKI WYROK.
OTO HISTORIA SKAZANEGO NUMER 999232.
Musiałem w życiu dojść do momentu,
w którym uświadomiłem sobie, że sam się wpakowałem w tę sytuację, że także brałem udział w tamtej zbrodni.
Nazywam się Kenneth Foster Junior.
Za miesiąc skończę 41 lat.
Zostałem skazany za morderstwo
na karę śmierci w 1997 roku.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Podszedłem i strzeliłem.
Potem jeszcze raz z bliska.
Kula przebiła policzek i zatrzymała się w szczęce.
Zaciągnąłem go za biurko i dźgnąłem około 25 razy.
Nie mogłem uwierzyć, że właśnie kogoś zabiłem.
Nie mam wyrzutów sumienia.
Zacząłem dźgać kolesia, który spał na kanapie. ZABÓJCA W ŚWIETLE PRAWA
W 1996 R. KENNETH FOSTER BYŁ ZAMIESZANY
W STRZELANINĘ W SAN ANTONIO W TEKSASIE.
USŁYSZAŁ WYROK ŚMIERCI,
MIMO ŻE NIE STRZELIŁ.
WIĘZIENIE IM. MARKA W. STILESA BEAUMONT, TEKSAS
Nie potrzebuję tego.
Dobrze, dobrze.
Zestarzałem się, mam brodę.
Mam same siwe włosy.
Wychowywałem się głównie w San Antonio, w Teksasie.
Moi rodzice byli...
Niestety oboje byli narkomanami.
Wciąż trafiali do więzienia.
Kiedy spędzałem czas z tatą, robiliśmy głównie to, co on chciał,
czyli chodziliśmy kraść do sklepu, żeby miał na narkotyki.
Patrzyłem, jak sobie je wstrzykuje.
Czasem próbował mnie uczyć, jak być dobrym przestępcą,
chociaż byłem dzieckiem.
W końcu koło czwartej klasy, w latach 80., dziadkowie wzięli mnie do siebie.
Chcieli, bym miał jakieś szanse w życiu.
Bardzo starali się, żeby mnie wychować.
Więc nie mógłbym powiedzieć, że nie dostałem szansy od życia,
To byłoby kłamstwo.
Dziadkowie zasłużyli na więcej.
W tamtym czasie, to był rok 1996,
próbowałem wkręcić się w muzykę.
Miałem kumpli, którzy mieli studio nagrań.
Tamtego wieczoru, to było 14 sierpnia,
imprezowaliśmy, paliliśmy, piliśmy.
Jeździliśmy od klubu do klubu.
W samochodzie była nas czwórka.
Ja prowadziłem.
Na przodzie siedział Julius Steen.
Za mną siedział Mauriceo Brown.
A obok niego był Dwayne Dillard.
Jeździliśmy sobie i któryś z pasażerów powiedział,
że może tak byśmy kogoś skroili.
Chodziło o to, żeby do kogoś podejść
i tę osobę okraść, co prawo określa jako rozbój.
Uległem presji kolegów i się zgodziłem.
Zrobiliśmy to dwa razy.
Czułem z tego powodu niepokój.
Wiedziałem, że źle robimy, że nie powinniśmy tak postępować.
Postanowiliśmy się zatrzymać.
Jeździliśmy kradzioną furą.
Jechaliśmy w stronę klubu,
o którym coś słyszeliśmy.
I jak jechaliśmy w tamtą stronę,
przed nami jechały dwa auta.
Oba samochody skręciły w stronę osiedla.
Wtedy wszystko zaczęło się psuć.
Tamte wozy zatrzymały się przed domem po lewej.
A my pojechaliśmy dalej.
Myśleliśmy, że droga się tam kończy, więc zawróciliśmy.
Już mieliśmy wyjeżdżać z tego osiedla,
ale zobaczyliśmy kobietę stojącą na podjeździe.
Pomachała do nas.
Spojrzała do środka wozu i zapytała:
„Hej, czy my się znamy?”.
Powiedzieliśmy: „Nie znamy”.
Była skąpo ubrana.
Potem okazało się, że była striptizerką.
Była atrakcyjna.
Była piękną kobietą.
Któryś z pasażerów powiedział...
To chyba był Mauriceo Brown, który siedział z tyłu.
Mauriceo był takim klasowym pajacem.
Takim głupkiem, co to lubi flirtować z kobietami.
Powiedział: „Ładna jesteś”.
Odpowiedziała:
„Jeśli ci się podoba, zrób zdjęcie. Zostanie ci na dłużej”.
I w tym momencie Mauriceo Brown wysiadł z auta.
I podszedł do kobiety.
Na szczycie podjazdu stał Michael LaHood Junior.
To, co się stało później, wciąż nie jest jasne.
Mauriceo Brown wysiadł z auta,
byliśmy jakieś 20 metrów dalej, na dole podjazdu.
Podjazd szedł do góry, na końcu był garaż.
To, co się tam wydarzyło,
wie tylko Mauriceo, Michael i Mary Patrick,
bo tylko oni tam byli.
To sprawa numer 96-492-347 prowadzona przez policję w San Antonio.
Oto miejsce morderstwa.
Nie wiedziałem, że miał broń.
Nie powiedział, że ją wziął.
Nie powiedział: „Przygotuj się, żeby spadać”.
Nie wiedzieliśmy, co zrobi.
Myśleliśmy, że chce tylko poflirtować z tą dziewczyną.
Mauriceo Brown zeznał,
że Michael wyciągnął broń, żeby mu pogrozić.
Wtedy Mauriceo także wyciągnął gnata i on wystrzelił.
Mauriceo Brown zeznał, że nie planowaliśmy napadu,
że nikt nie namawiał go do napaści,
że działał z własnej inicjatywy.
Ale to nie wystarczyło.
Ławnicy mu nie uwierzyli.
Skazali nas obu na karę śmierci za morderstwo.
Skazali mnie za współudział.
Skazali mnie głównie za to, że to ja prowadziłem.
Że byłem kierowcą.
Dostałem za to wyrok śmierci.
Szczerze mówiąc, że jeśli tu nie trafisz, nie zrozumiesz celi śmierci.
Nie wiesz, czy dotrwasz do egzekucji, czy ludzie będą cię atakować.
Było strasznie.
Każdego dnia i każdego roku, gdy tam byłem,
przybywało egzekucji.
Z niektórymi kolesiami się zakumplowałem.
Potem mówili mi:
„Stary, ustalili datę mojej egzekucji. Do zobaczenia”.
I wtedy myślisz...
„Też mnie to czeka”.
Nie da się tego opisać.
To traumatyczne przeżycie.
Mówimy: „Precz z nią”.
Oni mówią: „Kara śmierci”, my mówimy: „Precz z nią”!
W 2006 ROKU STRZELEC, MAURICEO BROWN,
OTRZYMAŁ ŚMIERTELNY ZASTRZYK.
DOŚĆ EGZEKUCJI! OCALCIE KENNETHA FOSTERA!
ROK PÓŹNIEJ USTALONO DATĘ EGZEKUCJI FOSTERA.
Żeby opowiedzieć o dniu egzekucji,
muszę zacząć od dnia poprzedniego.
Byłem aktywny, siedząc w celi śmierci.
Udało nam się zdobyć sławę
za głośne upominanie się o nasze prawa.
Dzień przed moją egzekucją postanowili przenieść mnie z celi śmierci.
Dokąd mnie prowadzicie?
Pójdę, jeśli powiecie, co ze mną robicie.
Zobaczę moją rodzinę, tak czy nie?
Uwolnić Kennetha Fostera!
Umierałem ze strachu. Nie wiedziałem, co ze mną robią.
Wiem, że nie zabiją mnie przed egzekucją, ale co ja tam wiem?
Już nic nie wiedziałem.
Kiedy przyszli i zabrali mnie z celi, położyłem się na ziemi.
Nie wezmę w tym udziału.
Nie wiem, co mi robicie.
Uwolnić Kennetha Fostera!
Nie chciałem dalej iść. Bałem się.
Nie uważałem, że zasługuję na egzekucję, musieli mnie nieść.
Zanieśli mnie do vana i zawieźli do Huntsville.
Następnego dnia miałem pożegnalną wizytę rodziny.
Dowiedziałem się od strażnika,
że mój wyrok został złagodzony.
„Za jakieś dziesięć minut przyjedzie po ciebie bus”.
SZEŚĆ GODZIN PRZED EGZEKUCJĄ WYROK FOSTERA ZOSTAŁ ZŁAGODZONY
PRZEZ GUBERNATORA TEKSASU RICKA PERRY'EGO.
Ponownie rozpatrzyli moją sprawę.
Druga połowa mojego życia rozpoczęła się 30 sierpnia 2007 roku.
KENNETH FOSTER ODSIADUJE OBECNIE WYROK 40 LAT.
BĘDZIE MÓGŁ UBIEGAĆ SIĘ O ZWOLNIENIE WARUNKOWE
W 2036 ROKU.
Przez ostatnie 21 lat codziennie musiałem się zastanawiać, co mogę zrobić,
by coś zmienić w tej sytuacji.
Trudno wyciągnąć jakikolwiek pozytyw z takiej tragedii...
Ten człowiek powinien dalej żyć.
To nie ja go zabiłem, ale byłem tam.
Musiałem za to zapłacić i to ma dla mnie znaczenie.
Od lat staramy się nawiązać kontakt z rodziną LaHoodów,
żeby pokazać im, kim się stałem.
Chcemy pomówić z tą rodziną nie tylko o moim wyroku,
ale także spytać, czy to możliwe, żebym jakoś odkupił moje winy?
Chciałbym pokazać, że życie jest coś warte.
Już nigdy nie zwątpicie w słowo „odkupienie”, gwarantuje wam to. SAN ANTONIO, TEKSAS
W tej okolicy nie da się zgubić.
Nie skręcasz przypadkiem w lewo zamiast w prawo.
Wjechali tak głęboko w osiedle, bo za kimś jechali.
To dom moich rodziców. Tu doszło do tego wypadku.
To było 15 sierpnia 1994 roku, o 2.14 nad ranem.
Razem ze starszym i młodszym bratem wciąż mieszkaliśmy z rodzicami.
Byliśmy w domu.
Mój pokój był po drugiej stronie domu.
Oglądałem telewizję.
Wtedy włączył się alarm.
Wstałem i otworzyłem drzwi.
Zobaczyłem, jak tata biegnie z bronią w ręku.
Usłyszałem głos kobiety dobiegający z korytarza,
usłyszałem słowa „Mike”, a potem „zastrzelony”.
Wziąłem broń i pobiegłem za tatą.
Wyszedłem przez te drzwi.
Tu stał wóz Mike'a.
Zobaczyłem dosłownie strumień krwi,
który wypływał spod samochodu i spływał po podjeździe.
Obszedłem samochód.
Ta młoda kobieta wrzeszczała jak opętana.
Zobaczyłem brata leżącego twarzą w dół, głową w tamtą stronę.
Wtedy ciocia powiedziała: „Mijo, on odszedł”.
Nie zapomnę tych słów.
Wtedy spojrzałem na tatę.
Mam to wciąż przed oczami.
I nagle zeszło z niego całe to: „Co robić?”.
Teraz, jako ojciec, lepiej to rozumiem.
Nagle ojciec...
jakby uszło z niego całe życie.
Poszedł sam na przód ganku i się rozpłakał.
Nie wiedziałem, czy mam za nim iść, co mam robić.
Nie było sensu próbować reanimować brata.
Zostałem funkcjonującym złościoholikiem.
Byłem zły.
Świat nie dawał mi odpowiedzi.
Słyszałem, jak potrafi płakać matka.
Pomogłem przenieść ciało brata, które dotknęło już stężenie pośmiertne.
Pomogłem tacie zmywać krew brata z podjazdu.
Nie chciałem prosić o pomoc. Sądziłem, że to dla słabych.
Ale to się odbiło na moim zachowaniu.
Nie obchodziłem urodzin, Święta też miałem gdzieś.
Gapiłem się na puste krzesło, czułem się winny, gdy się śmiałem.
Byłem pełen żalu.
Żałowałem, że mnie tam nie było.
W jego życiu po tej stronie nieba najbardziej potrzebował mnie wtedy,
15 sierpnia 1996 r., o 2.14 nad ranem.
Przesiadywałem potem na podjeździe...
z bronią w ręku.
W myśli wyzywałem zło, żeby wróciło. Mówiłem: „Wracaj, jestem gotowy, ty tchórzu”.
Kenneth Foster do dzisiaj twierdzi, że nie wiedział, co się dzieje.
Nie pogodzimy się bez prawdy.
Mówi: „Nie wiem, dokąd jechałem.
Mauriceo chciał, żebym tam jechał. Jechaliśmy na imprezę, tylko prowadziłem.
I za to dostałem karę śmierci?”.
On nie był wtedy harcerzem.
Trzymał tej nocy pistolet.
Był na warunkowym pod nadzorem kuratora za postrzelenie dwóch kolesi w brzuch.
WARUNKI NADZORU KURATORSKIEGO
Nie szanuję go.
NAPAŚĆ Z BRONIĄ W RĘKU
Już nie czuję złości na myśl o spotkaniu z Kennethem Fosterem.
Nie zamierzam się jakkolwiek wysilać,
żeby coś dla niego zrobić.
Nie może mi tego zrekompensować.
Dlaczego próbuje spłacić dług nie do spłacenia?
AUSTIN, TEKSAS
Mieliśmy koszulki z hasłem: „Uratujcie Kennetha Fostera”.
„Nie pozwólmy, by Kenneth Foster został kolejną ofiarą
rasowo uprzedzonych sądów”.
To nie jest najlepsze hasło na baner.
„Rasowo uprzedzone sądy”? Co to ma być?
Ja bym powiedziała:
„Nie pozwólmy, by Kenneth padł ofiarą rasizmu”.
Ja to bym tak ujęła.
Tu mamy dobry baner.
On przekazuje jasny komunikat.
NIE DLA EGZEKUCJI FOSTERA
Lepszy od pierwszego.
Tak tylko mówię.
W przypadku procesów o wyrok śmierci najbardziej słyszalne są głosy ofiar.
Ale mamy poczucie, że w te sprawy zamieszani są
także niewinni ludzie, którzy mogą zostać straceni.
AKTYWISTKA
To oni są ofiarami systemu,
a ich głosy powinny także być słyszalne.
DOŚĆ KARY ŚMIERCI
Mam listy od Kennetha.
Napisany na maszynie, jest bardzo długi.
Zawsze miał sporo do powiedzenia.
„Musisz zrobić to, to i to”.
Długa lista rzeczy, które kazał mi robić.
Uznaliśmy, że jeśli skupimy się na jednej sprawie,
pokażemy ludzkie oblicze skazanych z celi śmierci.
Łatwo było zrozumieć jego sprawę,
bo on nikogo nie zastrzelił.
To było jasne, że był w samochodzie, który stał kilka metrów dalej.
FOSTER ZOSTAŁ SKAZANY NA PODSTAWIE TEKSAŃSKIEGO PRAWA WSPÓLNIKÓW,
KTÓRE MÓWI, ŻE OSOBA BIORĄCA UDZIAŁ W ZBRODNI
MOŻE ZA NIĄ ODPOWIEDZIEĆ.
Przed sprawą Kennetha nie wiedziałam o prawie wspólników.
Jest tam coś o przewidywalności,
że ktoś powinien był przewidzieć, że dana zbrodnia mogła się wydarzyć.
To bardzo szczegółowe prawo.
Spora część naszej kampanii skupiła się na krytyce tego prawa,
bo ono wymaga od osoby bycia jasnowidzem.
Że ktoś powinien był przewidzieć, że dane przestępstwo się wydarzy.
Złagodzenie kary to rzadkość.
Kiedy Rick Perry złagodził wyrok Kennetha,
to był chyba drugi przypadek złagodzenia kary śmierci.
FOSTER BĘDZIE ŻYŁ
Egzekucja to zaplanowane morderstwo.
Widziałam egzekucję Justina Fullera, z którym korespondowałam.
Śmiertelny zastrzyk jest wychwalany,
jednak kiedy się to widzi...
Ma się uczucie, jakby oglądało się brutalną zbrodnię.
Patrzysz, jak twoi bliscy są mordowani na twoich oczach.
I nic nie możesz zrobić.
OKRĘG SĄDOWY SAN ANTONIO, TEKSAS
Wyrok śmierci dla Kennetha Fostera nadal uważam za sprawiedliwy.
PROKURATOR
I to się nie zmieni.
STAN TEKSAS VS BROWN I FOSTER
Ludzie niesłusznie uważają,
że on znalazł się „w złym miejscu w złym czasie”.
Że był tylko kierowcą i nic nie wiedział.
Nie sądzili, że zostaną skazani. Pamiętam, jak się śmiali i żartowali.
Kiedy zostali uznani za winnych, zmartwili się.
Kenneth był najbardziej zszokowany,
ale jego udziału byłem pewien.
To Mauriceo Brown strzelił,
ale widać było, że to Kenneth był mózgiem tej operacji.
To on pociągał za sznurki.
To nie on strzelił, ale on sprawił, że było to możliwe.
Czternastego sierpnia 1996 roku
czterech mężczyzn jeździło po mieście i okradało ludzi.
Mauriceo Brown, Dwayne Dillard, Julius Steen...
i Kenneth Foster, który prowadził.
Wypatrywali ludzi, którzy po prostu stali, i ich okradali.
To była zwykła, pracująca kobieta. Była kelnerką w kawiarni Jim's.
Zajmowała się swoimi sprawami.
Starała się jak najwięcej odłożyć z napiwków i ze swojej pensji.
Tutaj zauważyli swoją pierwszą ofiarę.
Wtedy Kenneth Foster podjechał tam,
wysadził Juliusa Steena i Mauriceo Browna, żeby ją okradli.
Szukali łatwych ofiar.
Samotna kobieta.
Łatwo było ją okraść, trzymając broń w ręku.
Jeśli nie zamierzali jej użyć, dlaczego była nabita?
Czterej koledzy okradli pierwszą osobę.
Zaczęli szukać okazji do drugiego rozboju.
Zobaczyli tu trzy osoby.
Dwie kobiety i mężczyznę.
Wtedy z samochodu znów wysiadł Mauriceo Brown.
Wycelował w nich spluwę i zażądał kasy.
Kazał im oddać torebki, kasę, karty. To Kenneth zatrzymał się w tym miejscu.
On wiedział, co się dzieje.
Jak najbardziej w tym uczestniczył.
Po drugim rabunku zaczęli szukać kolejnych ofiar.
Nie wracali do domu, nie jechali na skróty, dalej szukali.
Wtedy zobaczyli, jak Mary Patrick jedzie białym autem.
Ładna kobieta jechała sama w wozie.
Uznali, że za nią pojadą.
Jak widzicie, ta droga jest bardzo kręta.
Nie widzę, żeby były tu jakieś kluby.
Dwadzieścia lat temu było tu podobnie.
Jesteśmy, to tu.
To jest ten dom.
Jesteśmy przed domem Michaela LaHooda.
Mauriceo Brown podszedł do Michaela LaHooda,
przystawił mu broń do głowy i zażądał pieniędzy.
Strzelił mu twarz.
To nie był wypadek.
Spust nie chodzi tak lekko.
Broń nie wystrzeliła przez przypadek.
Kenneth Foster manipulował resztą.
Ławnicy też to zauważyli.
On jest arogancki.
Powiedziałby wszystko,
i nadal tak jest,
że nie spodziewał się, że pan LaHood zginie.
Proces Fostera zakończył się szybciej niż proces Browna.
Został uznany za winnego.
Oprócz tego usłyszał wyrok śmierci
przed Mauriceo Brownem, który strzelił.
Ławnicy byli przekonani o jego winie.
HRABSTWO BEXAR
ADMINISTRACJA I EDUKACJA
WSPÓLNOTA KOŚCIOŁA BIBLIJNEGO
W noc śmierci Mike'a zrozumiałem, że moje życie się zmieni.
Wiedziałem, że nasze życie się zmieni.
Zepsucie wywołuje dalsze psucie.
Powiedziałem sobie, że muszę się ogarnąć.
Dobrze cię widzieć.
Szczęść Boże.
Znajomy zaczął opowiadać mi o wierze. Zaprosił mnie do swojego Kościoła.
Zaciekawiło mnie to.
I powoli wiara przeniknęła do mojej duszy.
Dziękuję, że tu dziś jesteście. Nazywam się Nico LaHood.
Spotkaliśmy się tutaj dziś nie bez powodu.
Byłbym hipokrytą, gdybym nie wierzył, że morderca może odmienić swoje życie.
A dlaczego?
Bo apostoł Paweł, współautor Nowego Testamentu,
był Szawłem z Tarsu, mordercą.
Jako uczeń Jezusa muszę wierzyć,
że ktoś, kto dopuścił się morderstwa, może odkupić swe winy.
Bóg mówi, że może.
Nie potrafiłem mówić o śmierci brata
bez palącej mnie nienawiści.
I co się zmieniło? Chrystus mnie oświecił.
Gdybym spotkał się z Fosterem,
zapewne by mu to pomogło.
Ale nie czuję, żebym bez tego nie mógł osiągnąć spokoju.
Osiągnąłem go.
WIARA NICA POZWOLIŁA MU UPORAĆ SIĘ Z WŁASNĄ BURZLIWĄ PRZESZŁOŚCIĄ.
Nie popełniłem błędu. Ludzie lubią mówić o błędach.
Błąd to wypadek.
Nie popełniłem błędu, podjąłem złą decyzję. Dilowałem.
Dilowałem, kiedy byłem młody i głupi, zostałem za to zatrzymany.
W 1994 R. NICO ZOSTAŁ ZATRZYMANY,
GDY CHCIAŁ SPRZEDAĆ POLICJANTOWI EKSTAZY O WARTOŚCI 3600 DOLARÓW.
Byłem na siebie wściekły, bo przylepili mi łatkę dilera, przestępcy,
a to dlatego że podjąłem złe decyzje.
Byłem głupi.
Byłem na siebie wściekły, bo sam sobie zapracowałem na te łatki.
Ale to przeżyłem.
Dlatego wierzę w odkupienie.
Pamiętam to. To jest on.
Widzę go tu i tu. Tutaj też jest.
To było w Wielkanoc.
Trzyma koszyk wielkanocny.
Był wtedy bardzo dobry,
bo właśnie wtedy...
DZIADEK KENNETHA
...odciąłem go od jego doświadczeń pierwszych lat życia.
Wrócił na słuszną ścieżkę.
Kenny jest synem mojego najmłodszego syna.
Widziałem, że się nim źle zajmował.
Mój syn był narkomanem.
Wielokrotnie wpadał w tarapaty.
Zauważyłem, że Kenny powinien dorastać w innym otoczeniu,
dlatego poprosiłem, żeby mógł z nami zamieszkać.
A to ja z Kennym.
Nie wiem, co tu robiliśmy.
Na pewno coś śmiesznego, bo jesteśmy uśmiechnięci.
Chciałem go wychować na dobrego człowieka.
Jeśli chodzi o życiowe cele,
z jakiegoś powodu chciał zostać policjantem.
Uwierzylibyście?
W drugiej klasie gimnazjum
zaczął trzymać się z ludźmi, którzy palili marihuanę.
Został zawieszony w prawach uczniach.
Wtedy pierwszy raz wpadł w poważne tarapaty.
Kiedy skazali go na karę śmierci za to, że prowadził samochód, nie chciało mi się wierzyć, że mogłoby dojść do egzekucji.
Po prostu miałem w głowie myśl, że to niemożliwe.
Nadszedł dzień egzekucji,
a gubernator Perry przemówił:
„Wyrok zostaje złagodzony do dożywocia”.
Byłem pod wrażeniem. Popłakałem się.
Nie jestem macho, nie wstydzę się łez.
Wtedy płakałem ze szczęścia.
Powiedziałem sobie,
że muszę go stamtąd wydostać.
Dożywocie to dożywocie,
wciąż mamy coś do zrobienia.
Mam 90 lat, ale mam zamiar zobaczyć go na wolności.
Nadal mam taki plan.
Będzie wolny.
Zrobię wszystko, co w mojej mocy, żeby go uwolnić.
Mam zamiar dalej o to walczyć. Uda mi się.
RODZINA FOSTERÓW LICZY,
ŻE SPRAWA KENNETHA ZOSTANIE ROZPATRZONA
PRZEZ TEKSAŃSKĄ RADĘ DS. ZWOLNIEŃ WARUNKOWYCH.
ŻEBY ZOSTAŁA ROZPATRZONA,
MUSI ZOSTAĆ ZAREKOMENDOWANA PRZEZ DWOJE URZĘDNIKÓW.
JEDNYM Z NICH JEST PROKURATOR OKRĘGOWY.
Głosuję na Nico LaHooda.
Nico LaHood przysłuży się naszej społeczności.
On się nadaje do tej pracy. Głosuj na Nico LaHooda.
CZTERNAŚCIE LAT PO ŚMIERCI BRATA
NICO LAHOOD ZOSTAŁ WYBRANY
PROKURATOREM OKRĘGOWYM HRABSTWA BEXAR.
Jeśli ktoś ma cię wspierać, to właśnie Nico LaHood.
Jestem mężem i ojcem, byłym prokuratorem i sędzią.
Niektórzy powiedzą, że to za mało.
Zaszedłem tak daleko dzięki ciężkiej pracy i wierze w odkupienie.
Gdyby była kilka miesięcy młodsza, wnioskowalibyśmy o karę śmierci.
Nawet nie marzyłem o tym, że zostanę prokuratorem okręgowym.
NOWA ERA WYMIARU SPRAWIEDLIWOŚCI
Wiele osób było ciekawych, jak sobie poradzę.
Wiele osób mówiło: „Jego brata zamordowali na podjeździe”.
Grupa ludzi uważała, że będę wnioskował tylko o karę śmierci.
Nie wierzą, że mamy balans. Oczywiście o nią wnioskujemy.
Dzisiaj będę opiniował trzy wyroki z karą śmierci.
Każdego, kto po prostu stwierdza, że jest przeciwko karze śmierci,
pytam, czy sprawdził tę teorię.
„Jak to?”
„Czy ktoś zastrzelił twoje dziecko?”
„Nie”.
„To tylko uważasz, że jesteś przeciwko karze śmierci”.
W LIPCU 2006 R. NICO LAHOOD BYŁ OBECNY NA EGZEKUCJI
MORDERCY BRATA, MAURICEO BROWNA.
Gdy byłem na egzekucji Mauriceo Browna,
wciąż przepełniała mnie złość.
Spytali: „Dlaczego tu jesteś?”.
Jeśli mam być szczery, powiedziałem: „Nic wam, kurwa, do tego.
Jestem tu, bo chcę to zobaczyć.
Ten człowiek zabił mi brata. Muszę zobaczyć, jak odchodzi do Pana.
Muszę zobaczyć na własne oczy, jak wydaje ostatnie tchnienie”.
Jestem zwolennikiem pojednania w każdej sytuacji.
Wiele osób chciałoby, żebym się za nim wstawił.
Jeśli się z nim spotkam, to będzie bez związku ze sprawą.
Może złożyć podanie o zwolnienie za 40 lat.
Jeśli się zmienił, Bóg z nim.
Mogę go regularnie odwiedzać. Może być?
NICO LAHOOD ZGODZIŁ SIĘ NA ROZMOWĘ Z LAWRENCEM FOSTEREM.
MOŻE SPOTKA SIĘ TEŻ Z KENNETHEM.
- Dobrze cię widzieć. - Świetnie wyglądasz.
Po prostu byłem rano w kościele.
Ja też byłem.
Jest powód, dla którego się spotykamy.
Zdarzyło się w naszej rodzinie coś, czego obaj żałujemy.
Naprawdę tego żałuję i ci współczuję...
Mam nadzieję, że nie chowamy do siebie urazy.
Mogę tylko powiedzieć, że mi przykro, i przeprosić za to, co zrobił.
On też by to powiedział.
Przeprosiłby teraz, już rozumie swój błąd.
Kenny prowadził auto.
To Mauriceo zrobił krzywdę twojemu bratu,
a Kenny spędził 24, 25 lat w więzieniu.
Chciałbym się dowiedzieć, czy jest jakaś możliwość...
żeby ponownie rozpatrzyć jego sprawę.
Nie wiem, co trzeba by zrobić.
Wiem, że masz swoje zdanie na ten temat w oparciu o to, co ci powiedziano.
Został skazany za morderstwo.
- Tak. - Zgodnie z prawem wspólników
nie musisz pociągnąć za spust lub kogoś dźgnąć, żeby być winnym.
Tak jest z Kennethem.
Czy to prawo coś daje obrońcom,
którzy pracują przy sprawach?
Z założenia prawo wspólników ma służyć społeczności.
Nie chodzi o obronę czy o stan. To ma służyć ludziom. Pomyśl.
Niektórzy ludzie potrafią manipulować, to oni planują zbrodnię.
Jeśli nie pociągniemy ich do odpowiedzialności,
za zbrodnię odpowie tylko osoba, którą wmanipulowali w zbrodnię.
Bardzo się staram,
żeby znaleźć coś, co zadziałałoby na korzyść Kenny'ego,
żeby został znowu przesłuchany,
żeby może mógł kiedyś wyjść z więzienia.
Nie mam potrzeby spotkać się z Kennethem, ale mogę,
jeśli to jest jemu potrzebne...
Kto wie, co będzie?
Chcę powiedzieć, że pójdę tam z otwartym umysłem.
Chcę, żeby była jasność.
Nie wstawię się za Kennethem, żeby wyszedł przed czasem.
Wiedz o tym.
Jestem szczery.
Wciąż może coś zdziałać, nawet ze środka.
Nie mam nic przeciwko temu, żeby wyszedł, kiedy przyjdzie na to pora.
To było ciekawe.
Starał się delikatnie zasugerować,
że jego zdaniem Kenneth został zbyt surowo ukarany
albo niesprawiedliwie.
Ma prawo do takiej opinii.
Nie mam nic przeciwko.
Małe są na to szanse, ale nawet jeśli...
chciałbym się za nim wstawić, nie mam władzy, żeby mu pomóc.
Takie jest prawo.
Jeszcze przez 40 lat nie może się ubiegać o zwolnienie warunkowe.
TRZY MIESIĄCE PO PIERWSZYM WYWIADZIE
KENNETH ZGODZIŁ SIĘ ODPOWIEDZIEĆ NA KOLEJNE PYTANIA.
Z Nico chciałbym porozmawiać o kilku rzeczach. Chciałbym z nim porozmawiać o sile człowieka
i jego zdolności do radzenia sobie w takiej sytuacji,
żeby po wyjściu stąd móc być lepszym człowiekiem.
Chciałbym też z nim pomówić,
że może kiedyś mógłby się znaleźć w podobnej sytuacji.
Mógłby siedzieć na moim miejscu.
Postrzegam go jako osobę, która była na złej drodze,
ale wyszła na prostą.
Podziwiam go. To, kim jest i czego dokonał.
Może w którymś momencie rozmowy
moglibyśmy porozmawiać o prawie.
Czy zasłużyłem na karę śmierci?
Czy udało mi się jakoś zasłużyć na kolejną szansę w społeczeństwie?
Czytałem, że jeśli naprawdę pragniesz uzyskać przebaczenie,
musisz być szczery co do swojej winy.
To znaczy, że muszę opowiedzieć panu LaHoodowi wszystko, co po kolei wydarzyło się tamtej nocy.
Chciałbym, żeby wszyscy, Nico i jego rodzina, wiedzieli,
że Mauriceo tego nie chciał.
Mauriceo tylko się popisywał.
Nie knuliśmy, żeby kogoś okraść.
Ktoś by wysiadł z Mauriceo, jak robiliśmy to wcześniej.
Ktoś by z nim tam był, żeby go przypilnować.
Nie wysyła się jednego kolesia, żeby okradł dwoje ludzi.
Chcę coś powiedzieć.
I chciałem to powiedzieć w tym dokumencie.
To jest coś, o czym Nico nie wie.
I nie wiedzą o tym ci, którzy mnie wspierają.
Ale chcę o tym powiedzieć światu.
Kiedy byliśmy wtedy w wozie,
a Mary Patrick z nami rozmawiała,
zapytała nas: „Śledzicie mnie czy co?”,
odpowiedzieliśmy, że nie.
To wszystko jest w aktach sprawy, ale to następne nie.
Michael LaHood stanął na górze podjazdu.
Nie wiem, czy zdenerwował się, że z nami tak długo rozmawiała.
Może nie wszyscy w to uwierzą,
może mówiąc to, pogrążam się...
Michael pokazał nam palec.
O ten, o tak.
Żartując, powiedziałem Mauriceo:
„Pozwolisz, żeby ten koleś tak nas traktował?”.
Naprawdę tylko żartowałem.
Nic się za tym nie kryło.
Wtedy Mauriceo wyskoczył z auta.
Wysiadł i poszedł na górę podjazdu.
Mam wrażenie...
że gdybym nic nie powiedział, odjechalibyśmy.
Akceptuję to, że jestem winny.
Przyjmuję to.
Jeśli mam odsiedzieć dożywocie za coś co głupio palnąłem,
zrobię to.
To przez te słowa Mauriceo wysiadł z wozu:
„Pozwolisz, żeby tak nas traktował?”.
Wysiadł i chciał być twardzielem.
To jest coś, z czym muszę żyć.
Chciałbym usiąść przed Nico
i powiedzieć, że nie chcieliśmy okraść jego brata.
Może to, przez co przeszedłem w celi śmierci,
miało dać mi po dupie.
Stanowić ostrzeżenie.
Trzymaj gębę na kłódkę. Słuchaj, bądź uważny i pokorny.
Dlaczego macie mi wierzyć?
Bo to może mi zaszkodzić.
To może zostać użyte przeciwko mnie.
Muszę wrócić do mojej celi, modlić się, myśląc:
„Co na to powie Nico LaHood?”.
Bo możliwe, że to jedyny sposób, żeby poznał moją wersję wydarzeń.
Moja obrona podkreślała, że nie mieliśmy planu. Nie uzgodniliśmy, że popełnimy przestępstwo.
To, że powiedziałem: „Pozwolisz, żeby tak nas traktował?”...
to nie przestępstwo.
Biorę odpowiedzialność za to, co się stało. Za to, co powiedziałem.
Mauriceo nie chciał go zabić, on tylko zgrywał twardziela.
I stracił przez to życie.
Powiem wam coś.
Nie ma gorszego uczucia na świecie...
kiedy inni traktują cię
tak dobrze.
Dają ci wszystko, co tylko mogą.
A ty ranisz tych ludzi, hańbisz ich,
tak jak ja moją rodzinę.
Dziadek zabrał mnie od ojca, który był narkomanem.
Mama była prostytutką.
Zmarła z powodu AIDS w 1993 roku.
Dziadek starał się mnie od tego zabrać, wychować na porządnego człowieka.
Jest coś, co powiedział ojciec Nica LaHooda,
pan Michael LaHood Senior.
„Możesz budować swoją reputację 20, 30 lat
i zniszczyć ją w pół minuty”.
KENNETH MOŻE UBIEGAĆ SIĘ O ZWOLNIENIE WARUNKOWE ZA 18 LAT.
90-LETNI LAWRENCE FOSTER
WCIĄŻ PRÓBUJE DOPROWADZIĆ DO UWOLNIENIA WNUKA
NICO LAHOOD NIE ZOSTAŁ PONOWNIE
PROKURATOREM OKRĘGOWYM W 2018 ROKU.
JESZCZE NIE SPOTKAŁ SIĘ Z KENNETHEM.