มันเป็นความสัมพันธ์ที่รวดเร็ว
เราไปเที่ยวบาร์ห้าถึงหกคืนต่อสัปดาห์
เราสนุกกันมาก
เรามักจะออกไปปาลูกดอก และแทงพูลกันทุกคืน
ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเธอ ผมรักเธอ
(ตั้งแต่สหรัฐฯ นำโทษประหารชีวิต กลับมาใช้ในปี 1976)
(มีฆาตกรมากกว่า 8,000 คน ถูกตัดสินให้รับโทษประหาร) (นี่คือเรื่องราวของนักโทษประหาร หมายเลข 999306)
ผมชื่อชาร์ลส์ ทอมป์สัน เป็นนักโทษประหารมา 18 ปี
รวมคดีนี้ทั้งหมดก็ 19 ปี
ผมถูกตัดสินว่าก่อการฆาตกรรม ฆาตกรรมบุคคลสองคน
แฟนสาวของผมกับผู้ชายอีกหนึ่งคน
(ผลงานภาพยนตร์ชุดของ NETFlIX)
ผมเดินเข้าไปและยิงหนึ่งนัด
เดินเข้าไปใกล้อีก แล้วยิงอีกหนึ่งนัด
เธอถูกยิงทะลุแก้ม กระสุนไปหยุดอยู่ที่ขากรรไกร
จากนั้นผมก็ผลักเขาไปหลังโต๊ะ แล้วแทงเขาประมาณ 25 ครั้ง
ผมไม่อยากเชื่อเลย
ผมแค่คิดว่า ไม่อยากเชื่อเลยว่าผมเพิ่งจะฆ่าคน
ผมไม่รู้สึกผิดเลย
ผมเริ่มแทงเขา แทงคนที่นั่งอยู่บนโซฟา
(ตั้งใจฆ่า)
(ลิฟวิงสตัน เทกซัส)
(เดือนเมษายน 1999 ชาร์ลส์ ทอมป์สันถูกตัดสินว่า) (เป็นผู้ลงมือฆ่าแดร์เรน เคน และเดนนีส เฮย์สลิป)
เป็นยังไงบ้าง
ได้ยินผมชัดไหม
โอเคนะ
ผมได้ยินชัดขึ้นแล้ว
ผมเจอเดนนีสครั้งแรกในวันเกิดของผม
ความสัมพันธ์เล็กๆ ก่อตัวขึ้นทันที
เรานั่งด้วยกันดื่มเบียร์และคุยกัน
เราถูกชะตากัน
ผมใช้เวลาค่ำคืนนั้นอยู่กับเธอ
สองสัปดาห์หลังจากนั้น ผมย้ายไปอยู่กับเธอ
เธอยิ้มเสมอ หัวเราะเสมอ ไม่กังวลอะไร
เธอผ่านการหย่าร้างมาและมีอายุ 38 ปี
เลยพลาดความสนุกทั้งหมดไป
นั่นคือสิ่งที่เธอเคยพูด
เธอแทงพูลได้ ปาลูกดอกได้
เธอคือความสดใสในงานเลี้ยง
ตอนนั้นผมอายุ 27 ปี คุณรู้ไหม
ผมคิดว่าเธอคือคนพิเศษ ผมตกหลุมรักเธอ
เราเถียงกันบ้างนิดหน่อย
มีครั้งหนึ่งในวันเซนต์แพทริก เธอตีผมแล้วผมก็ตีเธอ
และผมเสียใจ ให้ตาย ผมเสียใจ
แต่ผมเมาแล้วเธอก็ตีผม
ผมโกรธจัดเลยตบเธอไปสองที
ขอบตาเธอช้ำ และผมคิดว่าริมฝีปากเธอก็ฟกช้ำ
ใช่ มันอยู่ในบันทึกคดีของผมด้วย ผมไม่ภูมิใจเลย
มันเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมตบตีผู้หญิง
เรารักกันมากและกลับมาหากันอีก หลังจากเกิดเรื่อง
การฟ้องร้องพยายามสร้างภาพว่าผม เป็นแฟนเก่าที่ไม่พอใจเธอ
มันไม่จริงเลย
(ร้านริกกา รองเท้าและบูททำมือ)
(อะคาเดียไลฟ์)
ครั้งแรกที่ผมเริ่มเชื่อ ว่าเธอคบกับแดร์เรนอยู่
คือเธอมาบอกผมช่วงสุดสัปดาห์ ก่อนที่จะเกิดเรื่องนี้
ว่าเธอนอนกับบาร์เทนเดอร์ที่ร้านเคลลี
ผมเคยเจอเขาหลายครั้ง
แต่ไม่รู้เลยว่าเขาคบผู้หญิงของผมอยู่
ผมน่าจะคิดได้ตอนเราไปที่บาร์
เขาเลี้ยงเครื่องดื่มเราฟรี แต่ผมไม่เอะใจเลยว่าเพราะอะไร
ผมแค่คิดว่า "โอ้โฮ เขาดีกับเราจริงๆ" คุณรู้ไหม
ความจริงคือเธอไปกินมื้อเที่ยงที่นั่นบ่อย และคบกับเขาแล้ว
(ฮิวสตัน เทกซัส)
คืนที่เกิดเรื่อง
เราออกไปเที่ยวบาร์ ตามปกติในคืนวันพุธ
ซึ่งเป็นคืนปาลูกดอกกินสเต๊กและมันฝรั่ง ในราคาห้าเหรียญ
เพื่อนผมให้ปากคำในการพิจารณาคดี
ว่าเราปิดบาร์ตามปกติ เหมือนที่เคยทำทุกคืนวันพุธ
แล้วก็กลับบ้าน
แล้วแดร์เรนก็โทรมาตอนเช้า เวลา 02:33 น.
เพราะเขาอยากอยู่กับเธออีก
สุดท้ายเราต่อสู้กัน
นายอำเภอมา แล้วบอกให้เราสองคนกลับไป
ผมกลับไปอีกทีหกโมงเช้า เพื่อไปเก็บของไปทำงาน
สุภาพบุรุษคนนั้นอยู่บนเตียงกับเธอ
เราปะทะคารมกัน แล้วก็ลุกลามไปเรื่อยๆ
และเท่าที่ผมจำได้
เขาคว้ามีดฝรั่งเศส ออกมาจากแท่นเก็บมีด
และใช้มันขู่ผม
ปืนถูกชักออกมา
ผมคิดว่าผมหยิบปืนออกมาจากตู้ของเธอ
สุภาพบุรุษคนนี้ใช้มีดขู่ผม
สั่งให้ผมกลับไป
ผมหันปืนไปหาเขาแล้วบอกเขาว่า
"นี่" คุณรู้ไหม "คุณต้องวางมีดนั่นลง"
ถึงจุดนั้นเราคุยกันไม่รู้เรื่องแล้ว
สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น มันค่อนข้างเลือนราง
ผมยังเมาค้างและยังเมาอยู่นิดหน่อย
แต่เท่าที่จำได้ เขาเข้ามาหาผม
ถ้าคุณดูคำให้การ ของเจ้าหน้าที่ชันสูตรพลิกศพ
กระสุนนัดแรก ยิงห่างไปหกถึงแปดฟุต
เขายังเดินเข้ามาหาผม
นัดที่สองที่สามฟุตหรือน้อยกว่านั้น
หลังจากนั้นมันก็เลือนราง
เราล้มทับกันไปมา เราต่อสู้แย่งปืนกัน
มันเกิดขึ้นเร็วมาก
คุณรู้ไหม ผมจำได้ว่าเราสู้กัน
แล้วปืนก็ลั่น เธอถูกยิง
เธอถูกยิงเข้าที่แก้ม และกระสุนหยุดที่ขากรรไกร
เธอเข้ามาขวางตอนเราสู้กันและถูกยิงที่ปาก
ผมเดินไปดูเธอ ผมคิดว่าเธอตายแล้ว ผมยกหูโทรศัพท์โทรหา 911 แต่โทรไม่ติด
ผมวิ่งหนี ผมออกไป ผมหวาดกลัว
หลังจากเกิดเรื่อง
ผมไปอยู่ที่บ้านเพื่อนคนหนึ่งแล้วพันแผล
และหมดสติไปด้วยความตกใจ
ผมตื่นตอนเช้า สองสามชั่วโมงหลังจากนั้น และมันออกข่าวทีวี
เพื่อนผมกำลังดูอยู่
เธอบอกผมว่า "นี่ รู้ไหม ฉันคิดว่านายออกทีวี"
ผมเริ่มดู ผมเห็นเธอ
ผมอุทานว่า "พระเจ้า เธอยังไม่ตาย" และผมเริ่มร้องไห้
พวกเขาพาเธอออกมา
หน้าเธอมีผ้าพันไว้ เธอนั่งอยู่บนเตียงเข็น
ก่อนที่พวกเขาจะส่งเธอขึ้นรถพยาบาล
ผมโทรหาพ่อ พูดได้แค่ "นี่" คุณรู้ไหม
พ่อบอกผมทันทีว่า "ตำรวจมาหาแกที่นี่
บอกว่ามีอาวุธและอันตราย"
ผมตอบว่า "โอเค"
เขาพูดว่า "บอกพ่อว่าแกอยู่ที่ไหน ลูก" "ไปมอบตัวซะ"
ผมก็ทำตาม
(ทอมป์สันถูกตั้งข้อหา)
(ฆาตกรรมแดร์เรน เคน)
(และทำร้ายร่างกายเดนนีส เฮย์สลิป)
(แผนกฉุกเฉิน เมโมเรียลแฮร์มันน์)
(เดนนีสถูกส่งตัวไปผ่าตัดที่โรงพยาบาล)
พวกเขาบอกเธอว่าเธอจะไม่เป็นอะไร
มันเป็นการผ่าตัดทั่วไปสำหรับพวกเขา
พวกเขารอหกชั่วโมงก่อนพาเธอเข้าไป มันไม่อันตรายถึงชีวิต
ตอนพวกเขาพาเธอไปเตรียมการผ่าตัด พวกเขาพลิกตัวเธอให้หันข้าง
ตรวจสอบด้วยกล้องไฟเบอร์ออปติก
เพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างอยู่ถูกที่
ทุกคนออกจากห้องผ่าตัด เพื่อไปล้างมือเตรียมตัวผ่าตัด
แล้วเธอก็ขาดอากาศ
พวกเขาวิ่งเข้าไปเจาะท่อช่วยหายใจฉุกเฉิน
เอาเครื่องมากระตุ้นเธอเพื่อกู้ชีพเธอคืนมา
แต่มันสายเกินไป สมองเธอตายไปแล้ว
เธออยู่ที่โรงพยาบาลสี่วัน ภายใต้คำสั่งปฏิเสธการกู้ชีพ
(วันที่ 6 พฤษภาคม 1998 เวลา 09:25 น.)
(ปิดเครื่องพยุงชีพของเดนนีส)
(หลังการเสียชีวิตของเดนนีส ตำรวจตั้งข้อหาทอมป์สันใหม่)
เจ็ดวันหลังจากเรื่องนั้น พวกเขาพาผมไปที่ศาล
บอกว่า "ผมไม่ต้องขึ้นศาล" พวกเขาตอบว่า "ไม่ คุณต้องไป มาสิ"
ผมไปที่ศาลแล้วพวกเขาบอกผมว่า
"ฟังนะ เราจะถอนคดีฆาตกรรม และคดีทำร้ายร่างกาย"
ผมมองไปที่จ่าศาล ถามเขาว่า "มันแปลว่าอะไร" พวกเขาบอกว่า "เราจะฟ้องในข้อหาฆาตกรรมร้ายแรง"
ผมมองไปที่จ่าศาล และเขาพูดว่า "โทษถึงประหารชีวิต ไอ้หนู"
ผมตอบว่า "ประหารชีวิตเหรอ คุณพูดเรื่องอะไร"
เขาตอบว่า "ใช่ นายถูกตั้งข้อหานี้ เพราะฆ่าคนตายสองคน"
ตอบว่า "ไม่ได้ฆ่าเธอ โรงพยาบาลทำ"
ผมโทรคุยกับครอบครัวของผมแล้ว
และได้ยินมาว่ามีอาการแทรกซ้อน
โรงพยาบาลทำให้เธอหายใจไม่ออก
ผมรู้สึกแย่มาก
ครอบครัวเธอฟ้องโรงพยาบาล เพราะเธอไม่ควรเสียชีวิต
ผมเข้าใจว่ามันเป็น ช่วงเวลาที่สาหัสสำหรับพวกเขา
(แผนกฉุกเฉิน ทางเข้าแผนกฉุกเฉิน)
ใช่ มันน่าเศร้ามาก
คุณรู้ไหม ผมรักเธอ
และยังคงคิดถึงเธอทุกวัน
มันคือเหตุผลที่ผมมาที่นี่
ผมหวังว่าเธอยังมีชีวิตอยู่เพื่อมาให้การเรื่องนี้
เธอจะได้บอกพวกเขาว่าเกิดอะไรขึ้น
(ชาร์ลส์ ทอมป์สัน เข้าสู่การพิจารณาคดีฆาตกรรมสองศพ)
(วันที่ 12 เมษายน 1999)
(เขาแก้ต่างว่าการเสียชีวิตของเดนนีส) (เป็นความรับผิดชอบของโรงพยาบาล ไม่ใช่ของทอมป์สัน)
หมอเกลียดทนายความ และเกลียดการขึ้นให้การ
โดยเฉพาะถ้าพวกเขาคิดว่า พวกเขามีส่วนได้ส่วนเสีย
ผมหมายถึงพวกเขามีประกันภัยมูลค่ามหาศาล
พวกเขาไม่ต้องจ่ายเองสักแดงเดียว
พวกเขายืนขึ้นได้ แล้วยอมรับว่าฆ่าเธอ
ไม่ต้องจ่ายเงินแม้แต่แดงเดียว
(เอลลิส ทนายจำเลยคนแรก)
และจะไม่มีใครในชุมชนแพทย์สนใจเลย
ผมชื่อเอลลิส แม็กคัลลอห์
ผมเป็นทนายจำเลยคนแรกของ ชาร์ลส์วิกเตอร์ ทอมป์สัน
ผมคิดว่าการไต่สวนครั้งแรกเกี่ยวข้องกับ
การตีความหลักฐานทางการแพทย์ทั้งหมด
ว่าสาเหตุการเสียชีวิตของเฮย์สลิป
เกิดจากการรักษาที่โรงพยาบาล
ฝ่ายรัฐยืนยันว่ามันเป็นไปตามมาตรฐาน
"ถ้าเกิดเหยื่อไม่ได้รับการรักษาล่ะ"
ซึ่งผมคิดว่าน่าหัวเราะ
เพราะแทบไม่มีอาการบาดเจ็บใด ที่ทำให้เสียชีวิตได้เลย
ถ้าปล่อยเธอไว้โดยต้องไม่รักษา
ผมคิดว่ามันควรมีมาตรฐาน ไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นยังไง
(บันทึกโรเตอร์วิง)
เธอไม่ได้ตายในที่เกิดเหตุ
เธอไม่ได้เลือดออกจนตายในที่เกิดเหตุ พวกเขาพาเธอไปที่นั่น
(นั่งตัวตรง ลืมตาอยู่ ไม่มีอาการหายใจติดขัด) มันเป็นแผลที่ไม่น่าดู เรื่องนั้นผมไม่ปฏิเสธ
แต่พวกเขามีทุกอย่างที่ช่วยชีวิตเธอได้ และรู้ว่าต้องทำยังไง
แต่ทำไม่สำเร็จ
(รายงานทางการแพทย์)
ในความเห็นของผม ถ้ารักษาตามปกติ
เธอควรจะรอด
(ถ้าเดนนีสไม่ตาย)
(โทษสูงสุดของทอมป์สันคือจำคุกตลอดชีวิต)
คุณรู้ไหม คนเราทำผิดเป็นประจำ คนเราทำเรื่องโง่ๆ
ผมคิดว่าเขาแค่ขี้โมโหและขี้อิจฉา
และคิดว่า "ถ้าฉันไม่ได้เธอ ก็ต้องไม่มีใครได้"
(ไมก์ โดนาฮี น้องเดนนีส)
ผมชื่อไมเคิล โดนาฮีเป็นน้องชายของเดนนีส
รูปที่เธอโน้มตัว
ที่นั่งอยู่บนเตียงเข็น แล้วโน้มตัวไปข้างหน้า
เพื่อไม่ให้สำลักเลือดตัวเองจนตาย
มันน่ากลัว
มันจะฝังอยู่ในใจผมตลอดไป
ผมคุยกับหมอคนหนึ่งที่นั่น
เขาบอกว่า "เธอบาดเจ็บมาก แต่รู้ไหม...
เดี๋ยวเราจะช่วยให้เธอดีขึ้น แล้วเราจะทำความสะอาดแผล"
ผมเลยไปหาครอบครัว แล้วบอกว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย
เธอจะไม่ตาย
เธออาจมีปัญหาในการพูด
และมีแผลเป็นบนใบหน้า
ประมาณแปดหรือสิบชั่วโมงหลังจากนั้น
จากที่ว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย
กลายเป็นสมองเธอตายแล้ว
(แผนกฉุกเฉิน)
มันเหมือนถูกขว้างด้วยอิฐก้อนยักษ์
เพราะผมรู้สึกว่าต้องรับผิดชอบ ที่บอกทุกคนว่าเธอไม่เป็นอะไร
ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
(ศูนย์อุบัติเหตุ)
แต่มีบางอย่างเกิดขึ้นและ...
แต่เรื่องหนึ่งที่ผมจะพูดคือ หมอช่วยหมอด้วยกัน
พวกเขาช่วยกันปิดบัง
(แดลลัส)
หมอไม่ใช่นักมายากล ไม่ได้สมบูรณ์แบบกันทุกคน
พวกเขาเป็นมนุษย์
พูดแบบทั่วไปคือพวกเขาได้รับการฝึกฝน
มากกว่าผู้ชายหรือผู้หญิงคนอื่นๆ
แต่พวกเขาก็ยังเป็นมนุษย์อยู่
(ดร. พอล แรเดแลต)
ผมพอล แรเดแลต มีอาชีพเป็นพยาธิแพทย์ สิ่งที่จำเลยเชื่อมั่นคือ มันไม่ใช่บาดแผลร้ายแรง
และเธอตายจากเหตุการณ์น่าเศร้า ที่โรงพยาบาล
ผมมีหน้าที่ยืนยันแนวคิดนั้น
อย่างดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ด้วยความซื่อสัตย์
กระสุนทะลุจุดสำคัญ นั่นคือทางเดินอากาศส่วนบน
ทำให้มีเลือดไหล ที่เหนือทางเข้าหลอดลม
นั่นคือเรื่องหลักที่แพทย์กังวล
และรักษาไปตามแนวทางนั้น
(บันทึกการรักษาเปิดเผยว่า)
(ท่อช่วยหายใจของเดนนีส หลุดออกจากหลอดลม)
(เธอขาดออกซิเจน เป็นช่วงเวลาห้าถึงสิบนาที)
(แผนกฉุกเฉิน เมโมเรียลแฮร์มันน์)
ผมไม่คิดว่าหมอปกปิดอะไร
ผมอาจซื่อเกินไป แต่ผมคิดว่าพวกเขาทำเต็มที่แล้ว
มันผิดพลาดได้ง่าย
ผมไม่รู้ว่าพวกเขาทำผิดไหม แต่มันเป็นสถานการณ์ที่ยุ่งยาก
ผมไม่มั่นใจว่า "การกล่าวโทษ" ซึ่งเป็นคำที่ผมเข้าใจ
สมควรนำมาใช้กับบุคลากรทางการแพทย์ไหม
พวกเขาไม่มีเจตนาร้าย
ส่วนมือปืน ผมคิดว่าเราพูดได้ว่ามีเจตนาร้าย
(ผลการฟ้องคดีทำการรักษาบกพร่อง ของครอบครัวเฮย์สลิปสรุปว่า) (เจ้าหน้าที่โรงพยาบาลไม่มีความผิด)
(ทรินิตีลูเทอแรน โบสถ์และโรงเรียน)
ใช่ มันน่าเศร้า รู้ไหม ผมรักผู้หญิงคนนั้น
ผมยังคิดถึงเธออยู่ทุกวันตอนอยู่ข้างในนี้
(เวด เฮย์สลิป)
ผมอยากให้เธอมีชีวิตอยู่ เพื่อเป็นพยานในเรื่องนี้
เธอจะได้บอกว่าเกิดอะไรขึ้น
เธออยู่ที่โรงพยาบาล
โดยไม่ได้ทำอะไรนอกจาก ให้ของเหลวทางเส้นเลือดสี่วัน
ภายใต้คำสั่งปฏิเสธการกู้ชีพ ผมไม่ได้ฆ่าเธอ โรงพยาบาลทำ
ผมโทรคุยกับครอบครัวผมแล้ว
รู้มาว่าพวกเขาทำให้เธอหายใจไม่ออก
ว่ามันมีความซับซ้อนว่าเธออาการสาหัส
เรื่องนั้นจะให้ผมเริ่มยังไงดี
เธอคงไม่ต้องเข้าโรงพยาบาล ถ้าคุณไม่ยิงเธอ
มันเป็นคำแก้ตัวที่ง่ายมาก
เป็นการกล่าวโทษที่ง่ายดี โทษโรงพยาบาล
ผมก็ด้วย
ถ้าผมเป็นเขาก็คงทำเหมือนกัน
แต่ถึงยังไง สุดท้ายความจริงคือ คุณเอาปืนไปจ่อหน้าคนอื่น
แล้วก็ลั่นไก
เหตุผลที่เรารู้ว่าปืนจ่อในระยะใกล้ เพราะมีเขม่าดินปืนอยู่บนแก้มเธอ
ผมชื่อเวด เฮย์สลิป
เดนนีสเป็นแม่ผม
แม่ผมเป็นคนที่ใจบุญมาก
เธอสอนผมทุกอย่าง เกี่ยวกับความเห็นอกเห็นใจ
ผมหวังว่าชัคจะเข้าใจเรื่องนั้นบ้าง
ผมหวังว่าเขาจะเข้าใจผลกระทบต่อเนื่อง
จากสิ่งที่เขาเป็นคนเริ่ม
ผลกระทบที่เกิดจากเรื่องนี้
ผมรู้สึกอยู่ทุกวัน
สิ่งที่ผมจำได้คือแดร์เรนเดินมาหาผม
ใช่ ผมยิงปืนหนึ่งนัด สองนัด แล้วเราก็สู้กัน
แล้วส่วนที่เหลือมันเลือนราง
เลือนรางเหรอ
เขายิงปืนหนึ่งนัด สองนัด เขายิงไปห้านัด
พอเขาล้มคว่ำหน้าลงบนพื้น ก็ถูกยิงที่ท้ายทอยอีก
โอเค
จะเลือนรางได้ยังไง มันชัดเจน
ชัดเจนมาก
และเจตนาทำ
ผมคิดว่าผมหยิบปืนมาจากตู้ของเธอ
คุณรู้ไหม ผมจำได้ว่าเราต่อสู้กัน แล้วปืนก็ลั่น เธอถูกยิง
ผมไม่ ผมจำไม่ได้ว่า เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นได้ยังไง
มัน...
เขาไม่ได้เล่ารายละเอียดว่า ประตูถูกพังเข้าไปเหรอ
วงกบประตูแตกละเอียด
และการเผชิญหน้าก็เกิดขึ้น ในห้องนั่งเล่นและห้องครัว
ผมไม่รู้ว่าเขาไปหยิบปืนที่ตู้ได้ยังไง
ผมรู้สึกว่าเขาเหมือนเด็กห้าขวบ
พอคุณจับได้ว่าเขาทำผิด
พวกเขาก็ยืนกรานว่าไม่ได้ทำ
ถึงแม้ว่าคุณเห็นเขาทำกับตา
ผมรู้สึกอย่างนั้น มัน...
ทั้งโลกรู้ดี
แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร คุณถึงไม่เลิกโกหก
คืนที่เกิดเหตุฆาตกรรม
พวกเราทุกคนอยู่ที่ร้านบิมโบ เดนนีส ชัคกับฉัน
เล่นปาลูกดอกในคืนสเต๊กเป็นคืนปกติทั่วไป
(มิสซี คุก)
ฉันชื่อมิสซี คุก เราอยู่ที่บิมโบ ในฮิวสตัน เทกซัส
มันคือแอ่งน้ำในท้องที่ของคุณ
เป็นบาร์ที่ไม่โด่งดัง แต่อยู่มาหลายทศวรรษแล้ว
เดนนีสเป็นคนที่น่าทึ่งมากๆ
เธอเป็นคนประเภทหนึ่งที่คุณจะได้เจอ
ทันทีที่คุณเจอเธอ คุณก็เริ่มคุยกับเธอ
พอคุยกันได้ห้านาที คุณจะรู้สึกว่ารู้จักเธอมานาน
เธอเป็นพี่สาว เป็นน้า
เป็นเพื่อนรัก เป็นเพื่อนเล่นวัยเด็กของคุณ
เธอมีบุคลิกที่สามารถ ทำให้คุณรู้สึกเหมือนกำลังอยู่บ้าน
เดนนีสกับชัคเป็นคู่ที่แปลกสำหรับฉัน
ข้อแรกเพราะอายุ เขาเด็กกว่าเธอ
ฉันจำครั้งแรกที่เจอเขาไม่ได้หรอก
เพราะในธุรกิจบาร์ คุณต้องเจอหน้าคน 50 คน
แต่ถ้าให้เดาจากตัวฉัน อายุฉันและช่วงเวลานั้น
ฉันคงคิดว่า "ให้ตาย เขาน่ารัก"
แต่ฉันก็คิดอีกด้านด้วย ฉันรู้ได้อย่างรวดเร็วว่า
"เขามีบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง จับตาดูเขาเอาไว้"
มีครั้งหนึ่งดึกมากแล้ว เธอขอบตาช้ำมาที่บาร์
แล้วเธอก็บอกฉันว่า "ดูสิ นี่ฝีมือเขา"
คุณรู้ไหม บาร์มันมืด
ฉันถามว่า "คุณพูดเรื่องอะไร"
เธอตอบว่า "ดูสิ ฉันแต่งหน้าหนามาก แต่รู้ไหม..."
ฉันตอบว่า "ให้ตาย คุณทำอะไรอยู่
จะมัวอยู่กับเขาทำไม ทิ้งเขาซะ
เขาขี้โม้ เขาดื่มจัด เขาเสพโคเคน
ทิ้งเขาไปซะ"
เธอตอบว่า "ฉันรู้ ฉันต้องทำ ฉันต้องทำ ฉันต้องทำ"
ฉันรู้สึกกังวล
เพราะฉันรู้ว่าเดนนีส พยายามสร้างกำแพงกั้นชัค
ไม่มีใครรู้ว่ามันจะเกิดเรื่องแบบนี้
เราอยู่ด้านนอกของที่เกิดเหตุ
(วอเตอร์แมน)
เดนนีสอาศัยอยู่ในที่แปลงย่อยหลังเรา
(จิม เคลลี)
ผมชื่อจิม เคลลี
ผมเป็นเจ้าของร้านอาหาร
ที่แดร์เรนทำงานเป็นบาร์เทนเดอร์ ให้ผมในคืนนั้น
ผมเข้าใจว่าเดนนีสเลิกกับชัคแล้ว
ที่จริงผมรู้ว่าเธอเลิกกับชัค
เพราะเธอบอกผมเองว่าเธอเลิกแล้ว
เธอทิ้งชัคเพราะเขา...
ผมจำได้ว่าเธอพูดว่า "เขาน่ารังเกียจ"
แล้วเธอก็เจอแดร์เรน พวกเขาตรงกันข้ามกันเลย
ถ้าคุณจับเขามาอยู่ตรงนี้และเขามาอยู่ตรงนี้
คุณจะเห็นคนเก่งกับคนขี้แพ้
แดร์เรนเป็นคนชอบเข้าสังคม เขาเป็นกันเองมาก
เขายิ้มสวยมาก และ...
เขาชอบเดินทางไปที่ต่างๆ
พวกเขาได้อยู่ด้วยกันแค่ไม่กี่สัปดาห์ ตอนที่เรื่องนี้เกิดขึ้น
คืนนั้นแดร์เรนทำงาน เป็นบาร์เทนเดอร์ให้ผม
เขาโทรหาผมแล้วถามผมว่า...
เขาบอกว่าชัคข่มขู่เดนนีส
เขาอยากไปดูที่บ้านเธอ
เพื่อปกป้องเธอถ้าเขามา
ผมตอบว่า "ตกลง ไปได้เลย"
ซึ่งจนถึงวันนี้ ผมยังเสียใจกับการตัดสินใจนั้น
แดร์เรนไปที่นั่น
พวกเขาเผชิญหน้ากัน
ผมเข้าใจว่าแดร์เรนเล่นงานเขา
แล้วเขาพูดว่า "ชัค นายรู้ไหมว่ามันโง่มาก
เพราะเธอจะไม่เดตกับนาย เธอคบกับฉันอยู่
นายจะดื่มเบียร์กับฉันไหม"
นั่นคือสิ่งที่เขาบอกผมทางโทรศัพท์
ชัคตกลง พวกเขาทำความเข้าใจกัน
หลังจากการเผชิญหน้ากับชัค
แดร์เรนโทรหาผม เขารู้สึกดีมากกับเรื่องที่เกิดขึ้น
เขาคิดว่าชัคกับเขาตกลงกันได้
และเขารู้สึกว่ามันจบแล้ว
ชัคจะไปตามทางของเขา
เดนนีสกับแดร์เรนก็จะไปตามทาง
แต่เห็นได้ชัดว่ามันไม่เป็นอย่างนั้น
ผมเข้าใจว่าชัคกลับบ้านไป
แล้วกลับมาใหม่ เคาะประตู
แดร์เรนมาเปิดประตู แล้วเขาก็ยิงเขาที่หน้าอก
แล้วก็เดินวนไปมา แล้วยิงเขาที่ท้ายทอย
แล้วก็ไล่ตามเดนนีสไปรอบๆ บ้าน
จับตัวเธอไว้แล้วระเบิดหน้าเธอจนเละ
ตอนที่ผมมาถึงเดนนีสยังอยู่ที่นี่
พวกเขากำลังกู้ชีพเธออยู่ข้างนอก
แดร์เรนอยู่ด้านในของประตู
ผมเห็นเขานอนอยู่บนพื้น
นายอำเภอบอกว่า "เขาตายแล้ว เขาจากไปแล้ว"
ผมเลยหันหลังกลับ
คุณรู้ไหม พอมองย้อนกลับไป ตอนที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแล้ว
คนประเภทไหนที่จับมือกันแล้วกลับไป
อีกไม่กี่ชั่วโมงก็กลับมาใหม่ แล้วฆ่าคนสองคน
คนประเภทไหนที่ทำเรื่องแบบนี้ได้
(สำนักงานนายอำเภอแฮร์รีสเคาน์ตี และสถานกักกัน)
(นายอำเภอแฮร์รีสเคาน์ตี)
(แฮร์เรลล์ รอดเจอรส์ ลูกขุน)
นี่คือจุดที่เขาถีบประตูเข้าไป
ใช่ เขาทำลายประตูตรงนี้
ผมจำได้ว่ามีการแสดงรูปนี้ ระหว่างการพิจารณาคดี
ผมชื่อแฮร์เรลล์ รอดเจอรส์
ผมเป็นลูกขุน ในการพิจารณาคดีชาร์ลส์ ทอมป์สัน
ในข้อหาฆาตกรรมคนสองคน
เราเห็นภาพความเสียหาย ที่เกิดขึ้นกับเดนนีสไม่มากนัก
และผมจำไม่ได้ว่ามัน
เป็นส่วนสำคัญ ในการพิจารณาคดีของคณะลูกขุน
(หลักฐานฝ่ายรัฐ ภาพถ่าย)
ผมคิดว่าลูกขุนยอมรับข้อเท็จจริง
ว่าถ้าเขาไม่ยิงหน้าเธอแบบนี้
เธอคงไม่ตาย
ดังนั้นเขาจึงมีความผิดที่ฆ่าเธอ
ปัญหาหลักของเราคือเขาคนนี้ ยังมีอันตรายต่อสังคมหรือไม่
และยังมีเรื่องอื่นที่ถูกแสดง ระหว่างการพิจารณาคดี
ซึ่งทำให้เราเชื่อว่า เขาเป็นบุคคลที่อันตรายมาก
สิ่งที่โดดเด่นที่สุดในการพิจารณาคดีครั้งนี้
คือคำให้การของไดแอน เซอร์เนีย
(ทอมป์สันไปที่บ้านเพื่อนของเขา ไดแอน เซอร์เนีย) (ทันทีหลังจากการยิง)
(ในการพิจารณาคดี ไดแอนเล่า เรื่องที่ทอมป์สันเล่าให้เธอฟัง)
มันเกิดขึ้นเร็วมาก
ผมจำได้ว่าเราต่อสู้กัน
แล้วปืนก็ลั่น เธอถูกยิง
เธอเข้ามาขวางตอนเรากำลังสู้กัน และถูกยิงเข้าที่ปาก
แล้วผมก็ไปดูเธอ ผมคิดว่าเธอตายแล้ว
ผมวิ่งหนี ผมออกมา ผมหวาดกลัว
มันไม่ใช่ข้อเท็จจริง ที่ไดแอน เซอร์เนียเล่าในการไต่สวน
จากคำให้การ เขาเล่าให้ไดแอนฟัง
ว่าเดนนีส เฮย์สลิปถูกยิงอย่างไร
เขาเล่าว่าเขาบอกเดนนีสว่า
"ฉันก็ยิงเธอได้เหมือนกัน นังตัวแสบ"
แล้วเอาปืนจ่อที่ขากรรไกรเธอและลั่นไก
ไดแอนเป็นคนที่หวาดกลัวมากที่สุด เท่าที่ผมเคยเจอ
ไม่ว่าจะอยู่ในคอกพยานหรือที่ไหน
ผมหมายถึง เริ่มจากเธอเป็นสุภาพสตรีที่ผอมบาง
และเธอมีผิวซีดจาง
ตาเธอโตเหมือนไข่ห่าน
และเธอดูหวาดกลัวสุดขีด เธอหวาดกลัวเขามาก (ไดแอน เซอร์เนียตกเป็นเป้าหมาย เมื่อมีการเปิดเทปบันทึกเสียง)
(ในขั้นตอนการพิจารณาโทษ คดีทอมป์สัน) (ขณะที่ทอมป์สันถูกส่งตัวกลับไปขัง)
(มีการบันทึกบทสนทนาของเขา กับตำรวจนอกเครื่องแบบ) (ที่ปลอมตัวเป็นมือปืนรับจ้าง)
โอเค วันนี้วันที่ 7 กรกฎาคม 1998
เวลา 17:45 น.
ผมกำลังจะเดินเข้าไป เพื่อติดต่อกับชาร์ลส์ ทอมป์สัน
เนื่องจากมีการชักจูงให้ก่อการฆาตกรรม
ชาร์ลส์ ทอมป์สันใช่ไหม
ไง เพื่อน
- อ้อ คุณคือทอมป์สันเหรอ - ใช่
โอเค ผมรอเกือบ 10 นาที
พวกคุณใช้เวลาเข้ามานานแค่ไหน
- บางครั้งก็นานอยู่ - โอเค
ผมบอกได้เลยว่า ผมไม่ค่อยอยากเข้ามาในเรือนจำ
รู้ไหม ผมว่ามันไม่ดีเลย
การล่อให้ติดกับผมคิดว่า มันเป็นศัพท์ทางเทคนิค
ส่งคนปลอมตัวเข้าไปในห้องขังของเขา
และสามารถล่อถามข้อมูลจากชัคได้
ผมอ่านหนังสือพิมพ์วันนี้
เมื่อคณะลูกขุนจะอ่านข้อกล่าวหา
พวกเขามักจะเบิกตัวพยานมาให้ปากคำ มีพยานในคดีนี้หนึ่งคนที่ผมต้องจัดการ
โอเค ที่คุณบอกว่าจะจัดการเธอ...
ผมนึกว่าคนชื่อแม็กซ์จะไปฆ่าเธอไม่ใช่เหรอ
เขาหลอกผม เขาไม่ยอมทำ
ผมจ่ายเงินให้แม็กซ์ไปบางส่วน และเขาหลอกผม
- คุณจ่ายเขาไปเท่าไรแล้ว - 125
เป็นเงินจ่ายล่วงหน้า
นี่คือผู้หญิงที่คุณอยากฆ่าใช่ไหม
- ใช่ - โอเค
ผมอยากให้คุณกำจัดเธอ
เธอเป็นพยานฝ่ายรัฐ เป็นพยานคนเดียวที่พวกเขามี
โอเค ผู้หญิงคนนี้หาตัวยากไหม
ผมจะได้ไปจัดการเธอ
ไม่ยากหรอก มีที่อยู่เธอด้วย คุณมีปากกาไหม
ไม่มี แต่ผมจำได้ โอเค มาเริ่มกันเลย
ทอมป์สันบอกเขาว่า "ผมอยากให้คุณฆ่าพยาน
คนที่ผมเคยสารภาพผิดไป"
คุณนั่งเป็นลูกขุนแล้วคุณได้ยินอะไรบ้าง
ไอ้บ้าขี้เมาเข้ามาในบ้าน
ฆ่าคนไปหนึ่งคน แล้วยิงอีกคนซึ่งตายในเวลาต่อมา
ยอมรับว่าทำผิดจริง แล้วพยายามฆ่าพยานอีก
คุณเคยใส่ใจอะไรบ้างไหม
โอเค แล้วเรื่องเงินล่ะ
- เท่าไร - บอกราคามาเลย
เอาละ ถ้าคุณมีที่อยู่แล้ว
ได้ ผมจะฆ่าเธอที่ 1,500
โอเค ผมขอท่องจำก่อน
ไดแอน เซอร์เนีย ซี อี อาร์...
ไดแอน เซอร์เนีย ไดแอนๆ ไดแอน เซอร์เนีย
แล้วมันอยู่แถวไหน นั่นอะไร
มันอยู่แถว อยู่นอก...
โอเค ผมรู้จัก
ฟังนะ มันเป็นบ้านแบบวิกทอเรีย
มีตู้จดหมายสีดำจุดสีขาว
ระบายสีเหมือนวัว
เธออายุ 48 หรือ 50 ปี
เป็นแม่คนแล้ว มีลูกสาวอายุ 14 ปี
โอเค
แล้วถ้าคุณออกไปได้ ต้องจ่าย 1,500 เหรียญ
- ไม่มีปัญหา - ตกลงนะ
ผมเอาจริงนะ ถ้าไม่ยอมจ่ายผมจะตามล่าคุณ
- ผมจ่ายแน่ ผมสัญญา - โอเค นังนั่นตายแน่
สิ่งเดียวในโลกที่ลูกผู้ชายต้องมี คือการรักษาคำพูด
ใช่ ถูกต้อง ยืนยันตามนี้นะ
- ได้ ไม่มีปัญหา เพื่อน - ตกลง
แล้วเจอกัน ผมไปละ
นี่คือจุดเปลี่ยนสำหรับผม
เราขบคิดกันเรื่องข้อเท็จจริง
ที่ว่าถ้ามีคนลงมือฆ่าแทนเขาสำเร็จ
เขาคงไม่แสดงอาการสำนึกผิด อย่างที่เราเห็น
เขาคงมีความสุขมากที่กำจัดเธอได้
นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเริ่มคิดว่า
"เดี๋ยวนะ ชีวิตในเรือนจำอาจไม่ใช่ การตัดสินใจที่ถูกสำหรับเขา"
เขาเป็นคนที่สามารถทำเรื่องชั่วร้ายมากได้
(วันที่ 6 เมษายน 1999)
(ชาร์ลส์ ทอมป์สันถูกตัดสินประหารชีวิต)
(หกปีต่อมา ทอมป์สันได้รับการพิจารณาคดีใหม่)
(เพราะการบันทึกเสียงผิดกฎหมาย)
(ลูกขุนในการพิจารณาคดีใหม่)
(จะไม่ได้ฟังเทปนั้น)
ฉันไม่รู้ว่าคุณฆ่าคน โดยไม่สนใจอะไรเลยได้ยังไง
ฉันไม่สนว่าจะโมโหแค่ไหน
ไม่รู้สิ บางคนมีสิ่งนั้นอยู่ในตัว
(คริสเทน เมอร์ตเทนส์ หัวหน้าคณะลูกขุน)
คริสเทน เมอร์ตเทนส์ค่ะ
เป็นหัวหน้าคณะลูกขุนที่จะพิจารณาคดี ชาร์ลส์ วิกเตอร์ ทอมป์สันใหม่
เราไม่ได้ตัดสินว่าเขาทำผิดหรือบริสุทธิ์ เราตัดสินเรื่องบทลงโทษ
ว่าจะคืนชีวิตให้เขา
หรือตัดสินประหารชีวิตเขาอีกครั้ง
จำเลยเน้นย้ำมาก
ว่าเธอตายในโรงพยาบาลหลังจากนั้นหกวัน
สำหรับฉันมันไม่เกี่ยวข้องเลย เขายิงเธอที่หน้า
และเขาฆ่าคนอีกคนมาแล้ว
ฉันคิดว่าแดร์เรนไม่ค่อยมีตัวตนในคดี
ฉันคิดว่าการตายของเขาถูกพูดถึง น้อยกว่าการตายของเดนนีส
และฉันสงสารครอบครัวเขา
ฉันเชื่ออย่างหมดใจว่า เขาไปที่นั่นเพื่อฆ่าแดร์เรน
และเขาไปที่นั่นเพื่อฆ่าเดนนีส
แดร์เรนเป็นคนรับฟังผู้อื่น
"ฉันอยากกำจัดเขาไปให้พ้น"
และฉันคิดว่าเขาฆ่าเดนนีส ด้วยความแค้นส่วนตัว
(ในการพิจารณาโทษใหม่) (ทอมป์สันถูกตัดสินประหารชีวิต เป็นครั้งที่สอง)
ฉันคิดว่าสำหรับคนอย่างชัค
เขาเป็นคนหลงตัวเอง เขาชอบเป็นจุดสนใจ
ฉันคิดว่าถ้าเขาถูกตัดสินให้รอดตาย
มันจะเป็นของขวัญสำหรับเขา เพราะบุคลิกของเขา
และเพราะทุกอย่างของเขา
ฉันจำได้ชัดเจน
หลังการอ่านคำตัดสิน และเรากลับไปในห้องพิจารณา
ท่านผู้พิพากษาเข้ามาคุยกับเรา
เรื่องการฟ้องร้องและอื่นๆ
ฉันจำได้ว่าฉันถามคำถามไป
"มีทางเป็นไปได้ไหมที่เขาจะได้ออกจากคุก
เพราะทุกคนรู้ชื่อฉันและเรื่องอื่นๆ" มีความกังวลเกิดขึ้นเสมอ
ผู้พิพากษาตอบว่า "ตลกน่า ไม่หรอก เขาถูกตัดสินประหารชีวิตไปแล้ว"
หลังจากนั้นสี่วัน ฉันก็รู้ว่าเขาหนีออกมาได้
"ทั่วประเทศตามล่านักโทษหลบหนีจากเทกซัส"
เป็นข่าวชิ้นเล็กๆ
(หกปีหลังจากถูกตัดสินประหารชีวิต)
(ทอมป์สันใช้อุบายเพื่อหนีออกจากห้องขัง)
(โดยใช้บัตรประจำตัวปลอม กับชุดไปศาลของเขา)
ผมอยู่ที่ทำงานและได้รับโทรศัพท์ ตอนอยู่ในลานจอดรถ
คิดว่าเป็นคนจากสำนักงานอัยการเขต
โทรมาบอกผมว่าชาร์ลส์ ทอมป์สันแหกคุก
"ผมรู้สึกปลอดภัยไหม"
"ถ้าให้ตำรวจไปคุ้มกัน ผมจะรู้สึกดีขึ้นไหม"
อะไรแบบนั้น
ผมตอบว่า "ไม่ต้อง ผมไม่รู้สึกว่ามีอันตราย"
"นักโทษประหารมากไป ชาร์ลส์ วิกเตอร์ ทอมป์สัน
เดินออกจากประตูหน้า ของเรือนจำแฮร์รีสเคาน์ตี
มีอิสระอยู่สี่วัน ก่อนถูกจับได้อีกครั้งที่ลุยเซียนา
ยังคงเป็นคนเดิมที่ไร้จุดหมาย เห็นแก่ตัวและชอบปั่นหัวคน
ที่ยิงแฟนเก่า และแฟนใหม่ของเธอเสียชีวิต
(ชาร์ลส์ วิกเตอร์ ทอมป์สัน ฆ่าแฟนเก่า) (และแฟนของเธอ)
คุณรู้ไหม สิ่งหนึ่งที่สำคัญในเรื่องนี้
คือเขาวางแผนหนีได้ยอดเยี่ยม
และประสบความสำเร็จ
และเขาถูกจับได้เพราะเมาอยู่ในร้านเหล้า
หรือปั๊มน้ำมัน หรือร้านสะดวกซื้อ ในลุยเซียนา
(พบนักโทษประหาร)
คุณจะบอกผมว่าเขากระโดดขึ้นรถไฟ ทำเรื่องทั้งหมดนั้น
สามารถเดินออกจากเรือนจำได้ แต่กลับเมาจนถูกจับเหรอ
ตอนนั้นผมอุทานว่า "ทำไมโง่จัง"
แต่รู้ไหมมันอาจไม่ยุติธรรมก็ได้
เพราะผมไม่รู้
ผมไม่รู้ว่าการหลบหนีมันรู้สึกยังไง
และผมไม่รู้ว่าการอยู่ในคุกมันเป็นยังไง
ถึงตอนนั้นก็สิบปีแล้ว
ผมไม่แปลกใจเลย
ที่เขาสามารถพูดเอาตัวรอดได้ทุกเรื่อง
เขามีเสน่ห์ เจ้าเล่ห์และปั่นหัวคนเก่ง
ชัคเป็นเหมือนศิลปินนักปั่นหัวคน
(หลังจากมีคำสั่งให้พัก 90 วัน กระทรวงยุติธรรมเทกซัส)
(อนุญาตให้สัมภาษณ์ ชาร์ลส์ ทอมป์สันเป็นครั้งที่สอง)
สวัสดี
ผมสบายดี
วันนี้ไม่มีเรื่องให้แปลกใจใช่ไหม
ชีวิตผมเข้าใจง่ายมาก
ชาร์ลส์ วิกเตอร์ ทอมป์สันเดินออกจาก ประตูหน้าของเรือนจำแฮร์รีสเคาน์ตี
และเป็นอิสระอยู่สี่วัน ก่อนที่ถูกจับอีกครั้งในลุยเซียนา
ปัญหาใหญ่ของเราคือเขาคนนี้ ยังมีอันตรายต่อสังคมอยู่หรือไม่
ผมว่าผมหักล้างความคิด เรื่องมีอันตรายต่อสังคมไปแล้ว ผมเป็นอิสระในโลกกว้างสี่วัน
ผมเดินผ่านหญิงสูงอายุตัวเล็กๆ หน้าศูนย์การค้า
ที่กำลังลงจากรถอยู่ ผมไม่ได้จี้ชิงรถพวกเธอ
ผมไม่ได้ปล้นใคร ผมไม่ได้เล่นงานใคร
ผมไม่ได้ทำร้ายใคร
แต่ถ้าคุณฟังการพิจารณาคดีสำคัญ ที่มีโทษประหารชีวิต
พวกเขาจะเป่าหูคณะลูกขุนว่า "เขามีอันตรายในอนาคต เขาจะฆ่าคนอีก"
ผมเข้าใจว่าเดนนีสเลิกกับชัคแล้ว
ที่จริงผมรู้ว่าเธอเลิกกับชัค
เพราะเธอบอกผมเองว่าเธอเลิกแล้ว
และมันเกิดขึ้นก่อนที่เธอจะคบกับแดร์เรน
ใช่ ไม่ผิดหรอก ผมเชื่อว่าเธอบอกเขาอย่างนั้น
แต่รู้ไหม เราเลิกกัน คืนดีกัน เลิกกัน
คืนดีกัน ออกเดตกับคนอื่น เราเป็นอย่างนั้น
ไม่รู้ว่าคุณเรียกมันว่าอะไร ทิ้งให้อีกฝ่ายอยู่คนเดียวไม่ได้ใช่ไหม
เรากลับมาหากันตลอด
ใครจะรู้ เธออาจมาเยี่ยมผมในเรือนจำก็ได้
เธอเป็นคนแบบนั้น
ถ้าผมตั้งใจจะไปทำเรื่องนั้นตามที่พวกเขาพูด
ผมจะโทรไปก่อนทำไม คุณรู้ไหม
ผมไปที่ตู้โทรศัพท์ โทรหาเธอ
ผมบอกเธอว่าจะไปหาเพื่อเอางานของผม
เธอตอบว่า "ฉันจะนอนแล้ว"
ถาม "เขาอยู่ไหม" เธอบอก "เปล่า"
ผมพูดว่า "อีกห้านาทีผมจะไปถึง" แล้วก็วางสาย
เธอกลับไปนอนต่อ
ผมเข้าไปในห้องนอน
เก็บเสื้อผ้าและข้าวของออกจากตู้เสื้อผ้า
เธอลุกขึ้นนั่งบนเตียง แล้วอุทาน "คุณพระช่วย"
ผมเลยรู้ว่ามีคนนอนอยู่ข้างเธอบนเตียง
ผมไม่ได้ตั้งใจจะปลุกเธอ ผมแค่ไปเอาของของผม
ผมบอกเธอแล้วว่าจะไป
คุณรู้ไหม ตอนที่เห็นเขาผมแบบว่า และผมเริ่มต่อว่าเธอ
"พระเจ้า" คุณรู้ไหม เราตกลงกันแล้ว
มีการส่งคนปลอมตัว เข้าไปในห้องขังของเขา
และสามารถล่อถามข้อมูลจากชัคได้
พวกเขาเป็นเพื่อนกัน แต่กลับพยายามจ้างคนไปฆ่าเธอ
เพราะไม่อยากให้เธอ เป็นพยานในการพิจารณาคดี
มันน่าอาย ผมจะพูดยังไงได้
ผมเป็นไอ้ขี้ยาที่สับสน คุณรู้ไหม
เป็นไอ้ขี้เหล้าที่ตัดสินใจผิด
ผิดแล้วผิดอีกๆ
คุณรู้ไหม ผมโมโห ที่ไดแอนเปลี่ยนคำให้การ
ผมรู้สึกว่าเธอโกหก
แต่ใช่ ผมไม่อยากพูดถึงมันหรอก
ผมหวังว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น
ผมหมายถึง มันเป็นแค่สถานการณ์เลวร้าย
ผมไม่อยากให้ไดแอนเป็นอันตราย
ผมไม่ได้ปิดบังความโกรธ
ผมรู้สึกว่า
การตัดสินประหารชีวิต
เหมาะสมและยุติธรรมแล้ว
การรอคอย 20 ปี เพื่อให้ใครสักคนตาย
คือมัน คุณรู้ไหม โอเค คือคุณรู้ไหม
ผมไม่...
ผมเกลียดใครนานขนาดนั้นไม่ได้
มันไม่อยู่ในสายเลือดผม
รู้ไหมว่าเราพูดถึงความเกลียดว่ายังไง มันจะกัดกินจิตใจคุณ