ผมไม่รู้ว่าอะไรแย่กว่ากัน
ถูกประหารหรือใช้ชีวิตที่เหลือในคุก
ตอนนี้ผมแค่นั่งอยู่ในนรก
เมื่ออยู่ที่นี่คุณจะไร้ซึ่งความหวัง
เมื่อคุณเป็นคนผิด ยอมรับมันซะ
(ตั้งแต่สหรัฐฯ นำโทษประหาร กลับมาใช้อีกครั้งในปี 1976)
(มีฆาตกรมากกว่า 8,000 คน ถูกตัดสินให้รับโทษประหาร)
(นี่คือเรื่องราวของนักโทษประหาร หมายเลข 999866)
ถ้าคุณเคยคิดจะเอาชีวิตใครสักคน
คุณจะควรคิดไตร่ตรองให้ดี
เพราะถ้าคุณเดินทางสายนั้นแล้ว คุณจะต้องเจ็บปวดใจมากมาย
คุณอาจจะคิดว่าตัวเองแน่
แต่ที่จริงแล้วคุณไม่มีค่าเลยถ้าเป็นฆาตกร
คุณจะไม่มีค่า
(ผลงานภาพยนตร์ชุดของ NETFLIX)
ผมเดินเข้าไปและยิงหนึ่งนัด
เดินเข้าไปใกล้อีก แล้วยิงอีกหนึ่งนัด
เธอถูกยิงทะลุแก้ม กระสุนไปหยุดอยู่ที่ขากรรไกร
จากนั้นผมก็ผลักเขาไปหลังโต๊ะ แล้วแทงเขาประมาณ 25 ครั้ง
ผมไม่อยากเชื่อเลย
ผมแค่คิดว่า ไม่อยากเชื่อเลยว่าผมเพิ่งจะฆ่าคน
ผมไม่รู้สึกผิดเลย
ผมเริ่มแทงเขา แทงคนที่นั่งอยู่บนโซฟา
(สมควรรับโทษ)
นี่คืออเมริกา สาย 69 ขึ้นเหนือ นอกเมืองลัฟคิน
ติดกับทางเหนือของแอนเจลินาเคาน์ตี
(สตีฟ คูเปอร์ อดีตรองสารวัตร)
(กรมตำรวจแอนเจลินาเคาน์ตี)
เมื่อ 32 ปีก่อน
ผมจำเวลาได้แม่นมาก ประมาณแปดโมงห้านาที
ผมรีบขับรถตรงไปทางนี้
ไปที่เกิดเหตุที่อยู่ทางนั้น
เวลาได้รับแจ้งความแบบนี้ คุณจะรู้สึกตื่นตัว
และไม่ต้องดื่มกาแฟในตอนเช้าเลย
คุณจะไม่ถามอะไร แค่โดดขึ้นรถและไปยังจุดเกิดเหตุ
รีบบึ่งออกไปเลย
(ทางหลวงโอลด์ เวลส์)
ตรงไปที่นอกเมืองเล็กของเวลส์
ในอีสต์ เทกซัส ดูเหมือนจะมีเมืองเล็กๆ อยู่เยอะ
ตอนนั้นยังมีประชากรไม่ถึงหนึ่งพันคน
(ฟัลวีย์ โบสถ์คริสตจักร)
(หาคำตอบให้ชีวิตอยู่ไหม มาหาคำตอบด้วยกันสิ)
(โดนัทที่อร่อยที่สุดในเวลส์)
ทุกคนรู้จักกันดี
อากาศตอนนี้คล้ายกับเช้าวันนั้นมาก
ช่วงฤดูใบไม้ร่วง ฤดูล่าสัตว์
(ในปี 1986 เดวิด ลูอิส ยิงเมอร์เทิล รูบีวัย 74 ปีจนถึงแก่ความตาย)
(ระหว่างที่บุกรุกเข้าไปในบ้านของเธอ)
(เดวิดถูกตัดสินให้ประหารชีวิตในปี 1987)
(และยังมีชีวิตอยู่ในแดนประหาร หลังผ่านไปกว่า 30 ปี)
ตอนผมยังหนุ่มเราย้ายบ้านกันบ่อย ไปทั้งเทกซัส ทั้งไปชิคาโก
(เดวิด ลูอิส)
แม่ พ่อ พ่อเลี้ยง
ครอบครัวเราไม่อบอุ่น
ทะเลาะกันหลายครั้ง
ผมไม่ค่อยเป็นที่สนใจเท่าไหร่
ผมถูกปล่อยให้เป็นอิสระ เลยกลายเป็นเด็กก้าวร้าว
ผมมีทัศนคติที่ไม่สนโลก
คนคิดว่าคนอื่นไม่สนใจผม ทำไมผมต้องสนใจพวกเขาด้วย
ผมก็เลยทำตามใจตัวเอง
และนั่นเป็นวิธีการใช้ชีวิตของผม
ผมชื่อเดวิด ลูอิส อายุ 52 ปี
ผมอยู่ที่นี่มา 30 ปีกว่าๆ
ผมถูกไล่ออกจากบ้านตอนอายุ 16 และใช้ชีวิตข้างถนน
และทางเดียวที่จะหาเลี้ยงตัวเองได้ ก็คือการเป็นโจร
เพราะไม่มีใครอยากจ้าง เด็กผู้ชายอายุ 16 ปีที่ไม่มีการศึกษา
และทำอะไรไม่เป็นเลย
ผมก็เลยขโมยของ
ฉกชิงสิ่งที่ตัวเองต้องการ
ผมคิดว่าตอนผมอายุ 21
ตอนอายุ 20 หรือ 21 ปี ผมก็ย้ายมาอยู่ลัฟคิน มันเป็นเมืองชนบทเมืองเล็กๆ
ผมเคยดื่มหนัก เป็นพวกขี้เหล้า
และผมก็สูบกัญชา
เสพทั้งแอลเอสดี ยาบ้า เห็ดเมา อะไรก็ตามที่ทำให้เมาได้
แต่พอผมได้ลองเสพกัญชา มันตรงใจผม ผมชอบมันมาก
มันช่วยให้ผมหนีจากชีวิตความเป็นจริง และพาผมไปสู่อีกโลกหนึ่ง
โลกอีกใบในจินตนาการ ที่ช่วยให้หลุดพ้นจากเรื่องพวกนี้
พอผมโตขึ้น ผมก็มาติดเหล้าแทน
พอผมเมาเมื่อไหร่ ผมจะไม่สนใจอะไรเลย
ผมจะทำทุกอย่างที่ผมต้องการ
และไม่สนใจผลลัพธ์ที่จะตามมา
ผมกับเพื่อนๆ จะออกไป ดื่มและสูบกันตอนดึกๆ
แล้วเราก็ตัดสินใจจะออกปล้นกัน
มันเป็นสิ่งที่เด็กหนุ่มทำกันในสมัยก่อน
ปล้นบ้าน ร้านค้า ที่ไหนก็ได้ที่เราเข้าไปได้
ใช้ชีวิตอยู่ข้างถนน
คุณต้องทำทุกอย่างเพื่อความอยู่รอด
วันนั้น ผมกับเพื่อนกลุ่มหนึ่ง ไปร้านเหล้ากัน
เราซื้อเบียร์และตัดสินใจว่าจะไปตกปลา
ระหว่างที่เราตกปลากัน ผมก็ไปเจอเห็ดเข้า
ผมกินเห็ดนั่นเข้าไปแล้วดื่มเบียร์
ตอนจะจบวันนั้น ผมก็เมาแอ๋เลย
เพื่อนๆ เลยไปส่งผมที่บ้านของปู่ในลัฟคิน
แล้วผมก็นั่งลงรอปู่
เพราะคืนนั้นเราจะออกไปล่าสัตว์กัน
กว่าปู่จะโผล่มาก็นานมากเลย
พอฟ้ามืดลง ผมเลยหยิบปืนออกไปล่าสัตว์คนเดียว
ผมเดินข้ามสะพานที่อยู่หลังบ้านคุณรูบี
และคิดจะเดินทะลุสวนหลังบ้านของเธอ
และลงไปที่ลำธารข้างหลังบ้านของเธอ
เพราะตรงนั้นมักจะมีกวาง มาเดินอยู่ตอนกลางคืน
ระหว่างที่ผมเดินผ่าน ผมเห็นหน้าต่างห้องน้ำเปิดอยู่
และผมไม่เห็นว่ามีรถจอดอยู่เลย
ผมเลยปีนหน้าต่างห้องน้ำเข้าไป
ผมยืนอยู่ที่ประตูที่เชื่อมกับโถงทางเดิน
โถงทางเดินนั่นแยกเป็นสองทาง
ทางซ้ายคือทางไปห้องครัว
ส่วนทางขวาจะมีห้องนอนอีกสองห้อง
ผมเข้าไปในห้องนอนนั่น ตรงนั้นมีแท่นวางปืนอยู่
ผมเลยหยิบปืนมาแล้วใช้ผ้าปูที่นอนห่อไว้
จากนั้นผมก็เดินออกมา มีคนเข้ามาทางโถงทางเดินจากห้องนั่งเล่น
ผมเห็นเงา
ผมเลยยกปืนขึ้นมายิงออกไป
เธอหันมาหาผมแล้วกรีดร้องเสียงดัง
ผมใช้ลำกล้องปืนฟาดลงบนหัวเธอ
แล้วผมก็เปิดไฟดูว่าคนคนนั้นเป็นใคร แล้วผมก็พูดว่า
"ให้ตายสิ"
ผมนึกว่าไม่มีคนอยู่บ้าน
ผมคิดว่าไม่มีใครอยู่ในนั้น
ผมอึ้งไปเลย ผมไม่ได้คิดด้วยซ้ำ
ผมหยิบกุญแจแล้วตรงไปที่รถ พร้อมกับปืนแล้วบึ่งออกมา
ผมขับรถไปจอดทิ้งไว้ข้างทางหลวง
ผมไปนั่งในรถเทรลเลอร์ของปู่
สูบบุหรี่ ดื่มกาแฟ และเตรียมจะกลับ
ตอนที่ตำรวจข้ามทางหลวงมา
ผมรู้ทันทีเลยว่าพวกเขามาจับผม
ว่าพวกเขาเจอคุณรูบีแล้ว
วันนั้นมีฝนตก
แล้วผมก็ทิ้งรอยเท้าไว้ตลอดทางในป่า
ยาวมาถึงรถเทรลเลอร์ของปู่ผม
แฟนของปู่ผมเปิดประตูออกมา
ทันทีที่สายสืบคนหนึ่งเห็นผม
เขาก็บอกตำรวจอีกสองคนว่า "ผมคิดว่าเราได้ตัวคนร้ายแล้ว"
พวกเขาพาผมไปที่สถานีตำรวจ สอบปากคำผม
ผมก็เอาแต่ปฏิเสธไป
แต่เมื่อพวกเขาพยายาม ลากปู่ของผมเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย
ผมก็เลยสารภาพในที่สุด ผมบอกพวกเขาว่าผมทำ
และปู่ของผมไม่ได้เกี่ยวข้องด้วย
ผมรู้ว่าผมต้องติดคุกนานแน่ๆ อาจจะ 30-40 ปี
แต่พอผมได้รู้จากทนายว่า พวกเขาหาทางประหารผม
ผมก็พูดว่า "อะไรนะ ประหารเหรอ มันคืออะไร"
แล้วทนายก็บอกผม ผมก็บอกว่า "โธ่..."
ตอนที่ผมเป็นอิสระ ผมไม่เคยคิดถึงโทษประหารเลย
ผมไม่รู้ว่ามีโทษนี้ด้วยซ้ำ
ผมไม่คิดเรื่องเกี่ยวกับคดีเลย จนกระทั่้งได้ไปนั่งในห้องขัง
แล้วผมก็เริ่มคิดถึงสิ่งที่ทำลงไป
และผมทำอะไรผิดไปบ้าง จากนั้นผมก็ใจสลาย
พอผมไปถึงแดนประหาร ผมก็ไม่ได้คิดเรื่องนั้นเลย
และผมยังไม่ได้เจอผล ของสิ่งที่ได้ก่อไว้จนกระทั่งปี 2004
ตอนนั้นแหละที่ผมได้รับผลกระทบเต็มๆ
นั่นคือตอนที่ผมยอมรับผิดชอบสิ่งที่ทำลงไป
ไม่ว่าต้องเจออะไร ผมจะยอมรับมัน
ไม่ว่าจะติดคุกตลอดชีวิตหรือถูกประหาร ผมก็จะยอมรับ
คุณจะทำอะไรได้ล่ะ ถ้าคุณทำผิด
ถ้าคุณผิดก็ไม่ต้องหวังหรือภาวนาเลย
นี่คือกล่องหลักฐานจากคดีของเดวิด ลี ลูอิส
เมื่อปี 1986
ผมไม่ได้เห็นของพวกนี้เลยตั้งแต่...
วันนั้น
นี่คือแว่นตาที่คุณรูบีสวมไว้
ตอนที่เธอเดินเข้าบ้านไปในคืนนั้น
เลนส์ข้างขวาหายไป หูขวา
ขาแว่นหายไป
เธอยังสวมแว่นที่เหลือไว้ ตอนที่ผมไปถึงที่เกิดเหตุ
มีการยิงปืนหนึ่งนัด
กระสุนทะลุตรงนี้ไป
โดนเธอเข้าที่ขอบตา คุณต้องฝืนทำใจแข็งอยู่บ่อยๆ
เวลาเห็นสภาพศพในคดีแบบนั้น
ถ้าคุณทำได้
และพยายามทำหน้าที่ไป
จดบันทึกทุกรายละเอียด และเตรียมทุกอย่างให้พร้อม
และแน่นอนว่าคุณต้องคิดถึง การตัดสินคดีแบบนี้ไว้ล่วงหน้าด้วย
ทุกๆ ครั้งที่คุณเจอสถานการณ์แบบนั้น
และ...
แล้วคุณค่อยคิดถึงมันทีหลัง
ผมคิดว่าเราได้เบาะแสใหญ่ เมื่อเราพบรอยเท้าเป็นอย่างแรก
รอยพื้นรองเท้า
นี่เป็นรอยที่ชัดมาก
ส้น พื้นด้านหน้า ขอบ
โดยเฉพาะตอนที่คุณจับคู่กับ รองเท้าที่สร้างรอยเท้าขึ้่นมาได้
เราพบรอยนี้ที่หลังบ้านหลังนั้น ไม่ห่างจากบริเวณที่เขาเข้าบ้าน
แล้วทุกอย่างก็ลงตัว
เมื่อเราไปถึงที่อยู่อาศัยซึ่งลูอิสลูกจับกุมตัว
พวกเขาก็พบรองเท้าทั้งสองข้าง ที่ตรงกับรอยเท้าที่นั่น
บางครั้งเวลาโชคช่วยก็ดีเหมือนกัน
ถึงจะไม่ได้ดีเท่ากับรอยนิ้วมือ
แต่มันก็เป็นพยานแวดล้อมที่มีน้ำหนักมาก
โจรก็ยังเป็นโจรอยู่วันยังค่ำ
ผมไม่ได้อยากอ้างไบเบิลนะ แต่ผมมั่นใจว่ามีในบัญญัติสิบประการ
ผมยังจำได้เลย
มีข้อหนึ่งบอกว่าห้ามลักขโมยด้วย
คุณเข้าไปโดยตั้งใจแค่จะก่อความผิดลักขโมย
แต่มันกลับผิดพลาดครั้งใหญ่ จนทำให้มีคนตาย
แล้วอะไรๆ ก็เลยเถิด
จนกระทั่งอาชญกรรมครั้งนั้น การเป็นอาชญากรรมร้ายแรงที่สุด
เป็นความผิดที่ร้ายแรงที่สุดซึ่งก็คือ ความผิดฐานฆ่าคนตายโดยเจตนา
เขาไปที่นั่นโดยตั้งใจจะฆ่าใครหรือเปล่า
ไม่ คุณไม่มีทางกล่อมผมหรือใครๆ ให้คิดแบบนั้นได้แน่
มีคนตายเพราะเขาไปอยู่ ในที่ที่ไม่ควรอยู่หรือเปล่า
ใช่แน่ มีคนบริสุทธิ์ต้องตายไปด้วย
คิดดูนะครับ ในเวลา 30 กว่าปีนี้
มีแต่เรื่องไปๆ มาๆ
มีคนตายไปหลายชีวิต
ชีวิตของทั้งคนในคุกและคนที่อยู่ข้างนอก
ทุกอย่างกองอยู่บนโต๊ะตัวนี้
(เดอะลัฟคิน เดลีนิวส์)
ในกรณีของเดวิดนั้น หลักฐานที่จะใช้เอาผิดเด่นชัดมาก
(คนที่ขึ้่นศาลถูกค้นตัวได้ทันที)
พวกเขาได้คำสารภาพ และพบหลักฐานจากการก่อเหตุปล้น
และสถานที่ที่เขาอาศัยอยู่
เมื่อฟ้องร้องจึงใช้หลักฐาน ชี้ได้ว่าเดวิด ลูอิสรู้และเข้าใจ...
(จอน แอนเดอร์สัน)
ว่าเขาทำอะไรอยู่ในระหว่างที่ก่อเหตุ
ผมจอน แอนเดอร์สัน
ผมเกิดและโตมาในลัฟคิน เทกซัส
ผมทำงานด้านกฎหมาย อยู่ที่นี่มาประมาณ 34 ปี
และผมเป็นทนายจำเลยของเดวิด ลูอิส
คณะลูกขุนที่พิจารณาความผิด ฐานฆ่าคนตายโดยเจตนาตอนนั้นถูกทดสอบ
พวกเขาต้องตอบคำถามเฉพาะ เพื่อตัดสินลงโทษในคดีนั้น
คำถามข้อหนึ่งก็คือจำเลยรับรู้
และมีสติระหว่างก่อเหตุหรือไม่
ส่วนอีกคำถามหนึ่งก็คือ จำเลยจะเป็นอันตรายต่อสังคม
ในอนาคตหรือไม่
ทั้งสองข้อเป็นคำถามซึ่งคณะลูกขุน ต้องหาคำตอบให้ชัดเจนในทางใดทางหนึ่ง
เรื่องของการหยั่งรู้ของจิตใจ
และความสามารถของจำเลย ในการเข้าใจว่าตนได้ทำอะไรลงไป
นั่นไม่ใช่คำถามที่คณะลูกขุนต้องตอบให้ชัดเจน
(ค่าไอคิวเฉลี่ยของคนในอเมริกาคือ 98)
(ผลการทดสอบไอคิวของเดวิด ลูอิส)
(บอกว่าเขามีค่าไอคิวระหว่าง 69 ถึง 85)
(ดังนั้น)
(เขาจึงถูกจัดว่า "ก้ำกึ่ง" ที่จะเป็น บุคคลบกพร่องทางสติปัญญา)
(จอน แอล แอนเดอร์สัน ทนายความ)
เมื่อต้องทำงานกับ คนที่บกพร่องทางสติปัญญาเหมือนคุณลูอิส
ถึงคุณจะอ่านสิทธิของจำเลยให้เขาฟัง
ก็ยังเกิดคำถามอีกว่า เขาเข้าใจสิทธิของตัวเองหรือไม่
และเขาสามารถตัดสินใจโดยใช้เหตุผล
ที่จะสละสิทธิเหล่านั้นหรือให้การได้หรือไม่
จึงมีข้อโต้แย้งที่ฟังขึ้่นสำหรับฝ่ายจำเลย
ว่าเขาไม่มีความสามารถรับรู้ และเข้าใจเพียงพอ
ที่จะทำการสารภาพโดยสมัครใจ
(ข้าพเจ้ารับรู้ เข้าใจ)
(และสมัครใจสละสิทธิที่ว่าไว้เบื้องต้น)
(ก่อนและระหว่างการให้การครั้งนี้)
ผมจึงขอให้คณะลูกขุนพิจารณา
และเชื่อในปัญหาของเดวิด ในแง่ของสติปัญญา
และพิจารณาโดยคิดถึง การขาดความเข้าใจโดยทั่วไปของเขา
เพื่อจะได้ตอบคำถามเหล่านั้น
ให้เดวิดต้องโทษจำคุกตลอดชีวิต แทนที่จะต้องรับโทษประหาร
ลูกชายของฉันเกิดในปี 1965
และในตอนนั้น ฉันคลอดยากมาก
ฉันเจ็บท้องอยู่นาน 72 ชั่วโมง
พวกเขาต้องใช้คีมออกแรงคีบเขาออกมา
มันทำให้สมองและตาของเขาเสียหาย
ตอนนั้นฉันยังเด็กและโง่เง่า
ฉันไม่เอะใจเลยจนกระทั่งเขาไปโรงเรียน
(ที่พักส่วนบุคคล)
ฉันชื่อลินดา ลูอิส ฉันเป็นแม่ของเดวิด
ฉันอายุย่าง 18 ตอนคลอดเขา
นี่คือตอนที่เดวิดไปเรียน
เขาเป็นเด็กหน้าหวานที่น่ารัก
รูปนี้เขาเล่นลูกบอลอยู่ในสวน เขาเคยวิ่งไล่ลูกบอลนั่นไปทั่ว
ฉันนึกภาพเขาออกเลย
เด็กน้อยตัวเล็กๆ เดินเตาะแตะไปทั่ว
เขากับลินดาตอนคริสต์มาส
ดูก็รู้ว่าลูกแม่ชัดๆ
เขาเป็นลูกคนแรกของฉัน
เขาเป็นลูกรักของฉัน
ไม่เคยเปลี่ยนแปลง
ฉันไม่สนว่าเขาจะอายุเท่าไหร่หรือทำอะไร
เขาจะเป็นลูกรักของฉันตลอดไป
และฉันก็จะรักเขาสุดหัวใจตลอดไป
เวลาเขาต้องทำการบ้าน คุณจะทำให้เขาเข้าใจไม่ได้
คุณสามารถนั่งอธิบายให้เขาฟังได้
ทำให้เขาดู อธิบายและทำให้เขาดูได้
แต่เขาจะไม่เข้าใจอะไรเลย
ฉันรู้ว่าเขาขี้อายมาก
และจะไม่สุงสิงกับเด็กคนอื่นๆ
แต่ฉันไม่ได้...
ฉันคงไม่ได้รู้จริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา
จนกระทั่งฉันส่งเขาไปโรงเรียนเอกชน
หลังจากเข้าเรียนได้สามเดือน พวกเขาก็บอกว่าสอนอะไรลูกชายฉันไม่ได้
และพวกเขาอยากให้ฉันพาลูกไปตรวจ
สมรรถภาพทางปัญญา
และฉันก็ได้รู้ว่าเขามีปัญหาหลายอย่าง
และฉันไม่สามารถทำอะไรได้เลย
นอกจากพยายามกันเขาออกจากปัญหา และสอนให้รู้จักผิดชอบชั่วดี
และฉันก็ทำได้ดีทีเดียวเลยนะ
ฉันรู้ว่าทุกคนคิดว่าเขาเป็นปิศาจ แต่เขาไม่ได้เป็น
เขาเป็นคนที่รักและเอาใจใส่ผู้อื่น
(ข้อหาฆาตกรรมกลับมา)
เดวิด ลูอิสต้องโทษประหารในคืนวันอังคาร
เพราะลูกขุนคนหนึ่งพบว่า เขามีความผิดฐานฆ่าคนโดยเจตนา
จากการยิงเมอร์เทิล รูบี วัย 74 ปี ถึงแก่ความตายที่เวลส์
เรื่องนี้ผ่านมานานมากแล้ว
ผ่านมา 30 กว่าปีแล้ว แต่เขาก็ยังมีชีวิตอยู่ เหลือเชื่อจริงๆ
ฉันชื่อรอนดา โอกส์
ฉันเป็นอดีตผู้สื่อข่าวอยู่ที่ สำนักข่าวเดอะลัฟคิน เดลีนิวส์
ฉันทำงานมา 20 กว่าปี
ฉันเกิดและโตมาในลัฟคิน เทกซัส
ฉันภูมิใจที่ได้เป็นประชากรรุ่นที่เจ็ด ของแอนเจลินาเคาน์ตี
ที่นี่เป็นชุมชนขนาดเล็กมาตลอด ทุกคนสนิทกันมาก
คนที่นี่เคร่งศาสนามาก จึงทำให้ไว้ใจทุกคน
เพราะงั้นคดีในลักษณะนี้
ทำให้เราฉุกคิดว่า บางครั้งคุณก็ไว้ใจทุกคนไม่ได้
"เจ้าหน้าที่ให้การว่าคุณรูบีตาย เพราะถูกยิงที่หัวหนึ่งนัด
ด้วยปืนไรเฟิล 22 คาลิเบอร์
เห็นว่าคุณรูบีถูกฆ่าตาย เมื่อเธอทำให้หัวขโมยตกใจ
ตอนที่เธอกลับจากโบสถ์มาถึงบ้าน ในเวลาประมาณสามทุ่มตรง"
เราแทบจะไม่ได้เห็นคดีแบบนี้เลย
มันเป็นเหตุสะเทือนขวัญ จึงกลายเป็นจุดสนใจ
คุณไม่คาดคิดหรอกว่าจะเกิดคดีแบบนี้ขึ้น
คณะลูกขุนจริงจังและตั้งใจมาก
กับการตัดสินว่า เขามีความบกพร่องทางสติปัญญาหรือไม่
พวกเขารู้ว่าเขาผิด
พวกเขารับฟังคู่กรณีทั้งสองฝ่าย
และพยายามจะตัดสินคดีด้วยความยุติธรรม
เมื่อมองย้อนไป
ฉันไม่คิดว่าเขาจะสำนึกผิดขนาดนั้น
ฉันคิดว่าคนที่มีความบกพร่องทางปัญญา
อาจจะงัดเข้าไปในบ้านสักหลัง อาจจะขโมยปืนได้
และอาจจะใช้ปืนตีหัวเหยื่อ
ให้พวกเขาล้มลงได้ด้วย
แต่ถ้าคุณเลือกที่จะยิงคนเข้าที่หน้า นั่นไม่ใช่แล้ว...
ปกติแล้วคนที่บกพร่องทางปัญญา จะวิ่งหนีไปจากที่เกิดเหตุ
เขาไม่เลือกที่จะทำแบบนั้น
แต่เขาเลือกจะคร่าชีวิตเธอ
และฉันคิดว่ามันทำให้เขาอยู่ในกลุ่มอาชญากร
ประเภทที่เราไม่ค่อยได้พบเจอนัก ในเทกซัสตะวันออก
ฉันคิดว่ามันเป็นการกระทำที่เลือดเย็น
(ลัฟคิน)
ผู้คนชอบคิดว่า การวินิจฉัยความบกพร่องทางปัญญา
จะเหมือนกับการเอ็กซเรย์ ดูว่าแขนคุณหักไหม
(ดร. การ์เนตต์)
ถ้าพบว่ากระดูกหัก ก็แปลว่าคุณแขนหัก
แต่การตรวจความบกพร่อง ทางปัญญาไม่ได้เป็นแบบนั้น
มันเป็นการวินิจฉัยที่ผันแปร ผลมันแปรปรวน
จะมีเรื่องของการเลือกปฏิบัติ เรื่องโกหกและความเข้าใจผิด
ซึ่งเป็นปัญหาด้วย
โดยเฉพาะในกระบวนการยุติธรรม
(แนวทางแก้ต่างให้ลูกความ)
(บกพร่องทางปัญญา)
ผมดอกเตอร์ริชาร์ด การ์เนตต์
ผมน่าจะคลุกคลีอยู่ใน แวดวงความพิการตั้งแต่ปี 1968
ผมมีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีของเดวิด ลูอิส ในปี 2006 ตอนที่ถูกขอให้เข้าร่วม
และตรวจดูเอกสารของเขา และหลักฐานทุกอย่างที่พวกเขาได้มา
(มีอาการสมองรับรู้ช้า)
จากการประเมินครั้งก่อนในเวลาก่อนหน้านี้
ทั้งจากที่โรงเรียนและจิตแพทย์
(ความบกพร่องด้านภาษาหรือการเรียนรู้)
เครื่องมือที่ใช้ทดสอบเขาในตอนนั้น บ่งชี้ได้อย่างชัดเจน
ว่าเขาถูกวินิจฉัยว่ามีความบกพร่องทางปัญญา
(สภาวะจิตใจบกพร่อง 68 ก้ำกึ่ง 76)
(ในปี 2002 ศาลสูงสุดประกาศให้)
(การประหารผู้บกพร่องทางปัญญาผิดกฎหมาย)
(ศาลสูงสุดให้คำนิยาม ผู้มีความบกพร่องทางปัญญาว่า)
(เป็นผู้ที่มีค่าไอคิวต่ำกว่า 70 โดยประมาณ)
(ในปี 2006 หลังต้องโทษประหารนาน 20 ปี)
(เดวิด ลูอิสก็ยื่นอุทธรณ์ขอลดโทษ)
(โคลกคอมพิเทนซ์)
ถ้าคุณกำลังทดสอบใครสักคน และคะแนนของเขาเท่ากับ 70
นั่นคือจุดตัดสิน และถ้าคุณได้คะแนนต่ำกว่านั้น
คุณก็ "ปัญญาอ่อน"
แต่คุณจะทำแบบนั้นไม่ได้
คุณต้องดูคะแนนและหลักฐานอื่นๆ ทั้งหมด
และดูว่าคนคนนั้นปรับตัวได้ในระดับไหน
แล้วพยายามนำมาวิเคราะห์รวมกันและดูว่า
"ควรจะวินิจฉัยว่าบกพร่องทางปัญญาไหม"
หลักฐานส่วนหนึ่งอาจบอกว่าใช่ อีกส่วนอาจบอกว่าไม่ใช่
ส่วนหนึ่งคุณอาจจะไม่รู้ อีกส่วนอาจจะไม่บอกอะไร
นั่นคือการต่อสู่ในชั้นศาล
สมมติว่าผลทดสอบของผมบอกว่า มีค่าไอคิวเท่ากับ 69
อัยการก็จะลุกขึ้นพูดว่า
"ทางรัฐทำการทดสอบมา 3-4 รูปแบบ
ผลออกมาในระดับ 75-80 คะแนนตลอด ดังนั้นไม่น่าจะใช่"
นั่นเป็นเพราะพวกเขา ไม่ได้ใช้แบบทดสอบที่เหมาะสม
ไม่ได้ใช้ผู้ทดสอบที่เหมาะสม
หรือไม่ได้ทดสอบ ในสภาพแวดล้อมที่เหมาะสม
แต่การทดสอบของผมเหมาะสม
และผมคิดว่าลึกๆ แล้ว
ระบบนี้ทำให้คนเหล่านี้ต้องถูกศาลตัดสิน
ให้ต้องโทษจากความผิดฐานฆ่าคนโดยเจตนา ตัดสินให้ประหารชีวิต
แต่เราก็ยังต้องทำมัน
(จำเลยเข้าใจในเหตุผลและข้อเท็จจริง)
(ของการพิจารณาคดีของเขา)
ถ้าในที่สุดแล้วผู้พิพากษาเชื่อว่า เดวิดมีความบกพร่องทางปัญญา
ผมก็คิดว่าศาลคง ยกเลิกโทษประหารของเขาทันที
และเปลี่ยนเป็น จำคุกตลอดชีวิตโดยไม่มีทัณฑ์บน
แต่เรายังพิสูจน์กรณีของเราไม่ได้
(คณะลูกขุนพบว่า ลูอิสก่อฆาตกรรมโดยเจตนา)
เขายังอยู่ในคุก คงมีการสู้คดีกันในชั้นอุทธรณ์ด้วย
แต่พวกเขาพบว่าเราไม่มีหลักฐานเพียงพอ
ที่จะพิสูจน์ว่าเขามีความบกพร่องทางปัญญา
ถ้าจำคุกตลอดชีวิตโดยไม่มีทัณฑ์บน คือคำตัดสินโทษ
ผมคิดว่าทางครอบครัวคงพอใจ ถ้านั่นเป็นสิ่งที่คณะลูกขุนและผู้พิพากษา
คิดว่าเป็นทางออกที่ดีที่สุดของคดีนี้
ผมไม่คิดว่ามีพวกเราคนไหนจะเอาแต่แบบ...
"ผู้ชายคนนี้ต้องตาย"
ต้องมีการตัดสินอย่างยุติธรรม
ผมชื่อเดวิด รูบี
ผมเป็นหลานชายของเมอร์เทิล รูบี
เธอโตมาในบริเวณนั้น
เราทุกคนไปโบสถ์ คริสตจักรเมทอดิสต์ ฟัลวีย์ด้วยกัน
ตอนที่เกิดเรื่องขึ้นกับป้าเมอร์เทิล ผมเพิ่งจะย้ายกลับมาจากเซนต์หลุยส์
แล้วก็ได้รับโทรศัพท์จากแม่ของผม
มีคนบุกเข้าไปในบ้านของป้าเมอร์เทิล
ป้ากลับถึงบ้านหลังไปโบสถ์ ตอนนั้นมืดแล้ว
ป้าเข้าไปในบ้านและก็เห็นชัดว่า เธอทำให้คนร้ายตกใจ
คนร้ายก็เลยยิงป้าจนตาย
เรื่องนี้มันไม่มีเหตุผลเลย
ป้าเมอร์เทิลเป็นคนสูงอายุคนหนึ่ง ทำไมคนร้ายไม่แค่พูดว่า
"นี่ ผมขอโทษ ผมจะเดินออกจากบ้านคุณ"
ป้าคงไม่ทุบตีเขาหรอก
ถ้าคนร้ายอยากจะขโมยอะไร ทำไมไม่รีบหยิบแล้วออกไปล่ะ
(สร้างขึ้นเพื่อระลึกถึงฉัน)
ผมรู้ว่าลูกพี่ลูกน้องของผมยังเป็นทุกข์กับเรื่องนี้
จะไม่ให้ทุกข์ได้ยังไง
มันทำให้พวกเขาหัวใจสลาย เรื่องแบบนี้ทำร้ายคนเป็นลูกทุกคน
ไม่ว่าเขาจะอายุเท่าไหร่ก็ไม่สำคัญเลย
นั่นแม่คุณทั้งคน
ตอนที่ผมเกิด แม่ผมคลอดผมลำบาก
ทำให้ผมมีความบกพร่องทางปัญญาเล็กน้อย
ผมเลยเป็นคนเรียนรู้ช้า
ผมไม่ได้ใส่ใจอะไรตอนไปโรงเรียนเลย
ผมมีความเห็นเรื่องนั้นว่า
สมรรถภาพทางปัญญาของเขาไม่ใช่ประเด็น การที่เขาคุกคามสังคมต่างหาก
และไม่ว่าเขาจะเป็นคนบ้าหรือสติดี
ผมก็ยังคิดว่ามันไม่ใช่ประเด็น
เพราะเราต้องการกำจัด คนที่เป็นภัยต่อสังคมออกไป
ยังไงก็เถอะ ผมไม่เห็นด้วย
(รูบี)
(ในเทกซัส จำเลยจะได้รับโทษประหาร)
(หากพบว่าอาจก่อความอันตราย ต่อสังคมในอนาคตเท่านั้น)
(จะมีการนำประวัติอาชญากรรมของจำเลย มาพิจารณาตัดสินโทษด้วย)
ตอนที่พวกเขาบอกผมว่าคุณลูอิสเป็นผู้ต้องสงสัย
ผมก็คิดว่า "ทำไมผู้ชายคนนี้ยังไปไหนมาไหนได้อีก"
เรารู้กันดีว่าเดวิด ลูอิสเป็นโจร
เรายังรู้ดีว่าเขาติดยาและลักขโมยด้วย
เขาเคยมีประวัติอาชญากรรม
ผมชื่อจ่ารูเบน กอนซาเลส
ผมสังกัดอยู่ที่กรมตำรวจออยสเตอร์ครีก
(สองเดือนก่อนเกิดการฆาตกรรมเมอร์เทิล รูบี)
(สายตรวจกอนซาเลสได้สืบสวน เหตุใช้กำลังชิงทรัพย์)
(ในเมืองฟรีพอร์ต)
วันที่ 1 กันยายน ปี 1986
ผมได้รับแจ้งเหตุแทงกัน แถวอะเวนิวเอฟ ช่วงตึกที่ 1500
ผมจำได้ว่าคืนนั้นท้องฟ้าโปร่ง
เกิดการแทงกันขึ้นเพราะเหตุขโมยรถ
ผู้ร้องทุกข์บอกว่า เห็นผู้ต้องสงสัยอยู่ระหว่างรถ
กำลังมองกระเป๋าของภรรยาเขา
ซึ่งนั่งอยู่ข้างหน้าเขาและเปิดประตูรถไว้
พอผู้ร้องทุกข์ตะคอกใส่ผู้ต้องสงสัย
ผู้ต้องสงสัยก็ยืนขึ้นและแทงเขาเข้าที่ท้อง
ผมมาจอดรถตรงที่เดียวกันเลย
และเจ้าหน้าที่ตำรวจ ก็จอดรถไว้ข้างหลังรถพวกนั้น
ส่วนรถพยาบาลก็อยู่ข้างหลังเขา
หวังว่าจะไม่มีหมานะ
หลังจากที่ผมสืบสวนขั้นต้น ในบ้านนี้เรียบร้อยแล้ว
ผมก็เริ่มเดินไปรอบๆ
คุยกับหลายๆ คน บอกรูปพรรณของคนร้าย
และดูว่าพวกเขาจะจำคน ที่มีลักษณะแบบนั้นได้ไหม
แต่รูปพรรณนั้นก็ตรงกับคนหลายคน
จากนั้นประมาณสองวันให้หลัง
ผมก็ได้รับแจ้งจากคุณเอแอล ทอมป์สัน เรื่องเหตุแทงกันครั้งนั้น
(คุณเอแอล ทอมป์สันคือน้าของเดวิด ลูอิส)
นี่คือฉันกับน้องชายสองคน และน้องสาว
เอแอล ฉัน น้องสาวฉัน และแดนนี น้องชายฉัน
ในรูปฉันไม่ได้ยิ้มเพราะต้องนั่งอยู่ข้างเอแอล
ลูกชายฉันเห็นเขาเป็นแบบอย่าง
เขาเดินตามรอยเท้าของเอแอล
ตอนนั้นเดวิดน่าจะอายุประมาณ 10-12 ปี
เอแอลมักจะนั่งโม้ว่าเขาไปอัดใครมาบ้าง
ไปแทงหรือยิงคนโน้นคนนี้มาบ้าง
แต่เขาไม่เคยทำอะไรแบบนั้นเลย
แต่ลูกชายฉันคิดว่าเขาทำจริงๆ
และฉันเดาว่าเขาคงคิดว่า มันเป็นเรื่องที่ยอมรับได้
น้องชายฉันน่าจะช่วยเขาได้
แต่แทนที่เอแอลจะสอนเรื่องดีๆ เขากลับสอนเรื่องแย่ๆ
และเขาก็สอนเรื่องที่ไม่ควรสอน ให้ลูกชายฉัน
เนื่องจากเดวิดมีสติปัญญาไม่พอ...
จะคิดได้ถึงผลลัพธ์ของการกระทำต่างๆ
ส่วนเอแอลก็เหมือนจะเอาตัวรอดได้ทุกอย่าง
ลูกฉันคงจะคิดว่าไม่เป็นไร
ลูกชายฉันถูกโบ้ยความผิดทุกอย่างเสมอ ไม่ว่าเขาจะเป็นคนทำหรือไม่
เสมอเลย
และมีเรื่องที่ทำให้เขาต้องติดคุก
ที่ฉันรู้ว่าจริงๆ แล้วเขาไม่ได้ทำ และฉันรู้ว่าเอแอล น้องชายฉันเป็นคนทำ
ฉันก็เลยถามลูกว่าใครอยู่กับเขา ตอนที่เขาทำเรื่องนั้น
เขาบอกว่าไม่มี
ฉันยังหวังว่าสุดท้ายแล้ว เขาจะบอกความจริงกับฉัน
เกี่ยวกับคืนนั้น
แต่เอแอล น้องชายฉันปลูกฝังเขาว่า อย่าฟ้องเรื่องคนอื่น
ห้ามบอกใครทั้งนั้น
อยู่ๆ ก็มีคนโทรมาแจ้งที่กรมตำรวจ
ผมไม่รู้จักคุณทอมป์สัน
ที่จริงแล้วผมไม่ได้ที่อยู่จากเขาด้วยซ้ำ
เขาแค่บอกว่าหลานชายเขาไปที่บ้านของเขา หลานเขาเหงื่อแตกและเหนื่อยมาก
และมีเลือดติดมือหลานนิดหน่อย
และหลานก็บอกคุณทอมป์สันว่าไปแทงคนมา
เมื่อได้ข้อมูลที่เขาแจ้งผมและตรวจสอบแล้ว
มันก็มีน้ำหนักพอที่จะเข้าจับกุมคุณลูอิส
ตอนแรกเดวิดไม่อยากพูดอะไรเลย
ผมอ่านสิทธิ์ของเขาให้เขาฟังเพื่อให้เขารู้ว่า
ผมจะคุยกับเขาถึงเรื่องสิทธิ์เหล่านั้น
และเขาก็ไม่อยากจะบอก ข้อมูลอะไรผมเท่าไหร่เลย
ผมบอกว่า "ผมจะบอกว่าเกิดอะไรขึ้น คุณบอกมาว่าคุณทำหรือเปล่า"
ผมบอกเหตุอาชญากรรมที่ต่อเนื่องกันให้เขาฟัง
(ชิงกระเป๋าผู้หญิง)
"เกิดเรื่องนี้ขึ้น นี่คือคุณ คุณหนี คุณวิ่งไปบ้านน้าคุณ...
(เขาแทงท้องหนึ่งครั้ง)
เหงื่อออก เหนื่อย มีเลือดเปื้อนมือ..."
เป็นคดีแทงกันคดีเดียวในฟรีพอร์ตในคืนนั้น
(ด้วยมีดชนิดหนึ่งแล้ววิ่งหนีไป)
ผมไม่เคยบอกว่าเขาเป็นคนทำ ผมไม่เคยบอกว่าเขาไม่ได้ทำ
ขึ้นอยู่กับเขาแล้วว่า เขาจะบอกผมไหมว่าเกิดอะไรขึ้นจริงบ้าง
ผมอยากฟังเรื่องของเขา
พอเขามองผม เขาก็บอกว่า "โอเค" แค่นั้นแหละครับ
เขาบอกว่า "ผมไม่อยากพูดอีก" ผมตอบว่า "ได้สิ"
สำหรับผมแล้ว ตอนที่เขาพูดว่า "โอเค" ผมถือว่าเขาสารภาพแล้ว
(เดวิล ลูอิสยิงเมอร์เทิล รูบี)
(ระหว่างที่รอการไต่สวน เหตุแทงกันที่ฟรีพอร์ต)
(คำสารภาพการก่อเหตุครั้งแรกที่ตามมา)
(ถูกนำมาใช้เล่นงานลูอิส ในการไต่สวนคดีฆาตกรรม)
พอผมรู้ว่าเจ้าหน้าที่กฎหมาย...
รับฟังคำสารภาพในคดีแทงกันที่ไม่เกี่ยวข้อง
ซึ่่งจำเลยอาจจะเป็นผู้ก่อเหตุ
ก่อนที่เขาจะมาแอนเจลินาเคาน์ตี
ผมบอกได้เลยว่าผมรู้สึกโกรธมาก
ตอนนั้นผมโกรธสุดๆ เลย
คำสารภาพนั้นถูกนำไปใช้
ตอนที่ผมถูกมอบหมาย ให้ไปว่าความให้เดวิด ลูอิสพอดี
(ชี้แจงคำสารภาพ)
(ที่ลูอิสรับว่าแทงคนที่ฟรีพอร์ต)
(สามเดือนก่อนรูบีตาย)
และผมก็ออกหน้าว่าความให้เขา
กฎหมายกำหนดว่าถ้าจะมีการรับฟังคำสารภาพ
หลังจากที่จำเลยมีทนายแล้ว
ทนายของจำเลยต้องอนุญาตให้สารภาพก่อน
(รับคำให้การ คดีฆาตกรรมลูอิส)
ผมไม่รู้ว่าพวกเขามาที่นี่
ผมไม่รู้ว่าพวกเขาตั้งใจมาฟังคำสารภาพ
(ทนายจำเลยอ้างว่าเจ้าหน้าที่)
(ได้คำสารภาพอย่างผิดกฎ)
คำสารภาพนั้นได้กลายเป็นหลักฐาน ผมเลยอดคิดไม่ได้ว่า
มันมีส่วนทำให้คณะลูกขุนมองเห็น ความอันตรายที่จะเกิดขึ้นในอนาคต
(ลูกขุนรับคดีแทงคน)
เพราะหากคนคนหนึ่ง เคยเกี่ยวข้องกับความรุนแรงมาหนึ่งครั้ง
ก็อาจจะบ่งชี้ว่าพวกเขาสามารถทำอะไรได้
และอาจจะทำอะไรในอนาคต
แต่ถ้าคุณมีความรุนแรง อีกเหตุการณ์หนึ่งที่ไม่เกี่ยวข้องกัน
ลูกขุนก็จะคิดได้ง่ายขึ้นเยอะเลย
ว่าคนคนนี้จะเป็นอันตรายต่อสังคมในอนาคต
แล้วจึงตอบคำถามนั้นด้วยการไม่ปฏิเสธได้
(ในการไต่สวนคดีฆาตกรรม)
(คำสารภาพคดีแทงคนที่ไม่เกี่ยวข้องกัน)
(ถูกยอมรับว่าเป็นหลักฐาน ที่ถูกต้องตามกฎหมาย)
(คณะลูกขุนคิดว่า เดวิดจะเป็นภัยต่อสังคมในอนาคต)
(และตัดสินให้เขาต้องโทษประหาร)
(เก้าสิบวันหลังจากที่เขาให้สัมภาษณ์ครั้งแรก)
(กรมราชทัณฑ์เทกซัสอนุญาตให้)
(เดวิด ลูอิสให้สัมภาษณ์ครั้งที่สอง)
ในวันที่ 1 กันยายน ปี 1986 ผมได้รับแจ้งเหตุแทงกัน...
ผู้ร้องทุกข์บอกว่า เห็นผู้ต้องสงสัยอยู่ระหว่างรถ
ผู้ต้องสงสัยลุกขึ้นและแทงเขาเข้าที่ท้อง
ใช่ๆ
มันถูกใช้เล่นงานผมตอนไต่สวนคดีของผม
ผมไปปล้นบ้านอีกหลังหนึ่ง
มีคนนอนหลับอยู่บนโซฟา และพวกเขาออกมาข้างนอก
และอ้อมมาทางด้านหลังรถ
สิ่งเดียวที่ผมทำได้ก็คือชักมีดออกมาแทง
แล้วก็กลับหลังวิ่งหนี
ผมเป็นนักเลงชอบใช้ความรุนแรง
ที่ไม่สนใจใครนอกจากตัวเอง
ตอนที่แม่ถามผมเรื่องนี้เป็นครั้งแรก ผมบอกแม่ว่าไม่ได้ทำ
ผมไม่รู้เรื่องอะไรเลย
จากนั้น...
ในปี 2008 ไม่ก็ 2009
ผมก็บอกแม่ว่าผมเป็นคนทำเอง
ผมคิดว่านั่นเป็นเหตุผลข้อหนึ่ง ที่แม่ไม่มาเยี่ยมผมอีกเลย
เป็นเพราะผมโกหกแม่ ผมทำให้แม่ผิดหวัง
คดีนี้ทำให้แม่หนักใจมาก
จนผมไม่กล้าบอกเรื่องอีกคดีให้แม่รู้
แต่สุดท้ายผมก็ต้องบอก
มันเป็นภาระที่หนักเกินไป จนผมต้องหาทางระบาย
เอแอลเคยนั่งโม้ว่าเขาไปอัดคนโน้น
คนนี้มา เขา...
เนื่องจากเดวิดมีสติปัญญาไม่พอ จะคิดได้ถึงผลลัพธ์ของการกระทำต่างๆ
เอแอลดูเหมือนจะเอาตัวรอดได้ทุกอย่าง ฉันว่าลูกคงคิดว่ามันไม่เป็นไร
ใช่ ก็อาจจะจริง ผมโตมากับอิทธิพลที่ไม่ดี
ทั้งพวกติดเหล้า ทั้งพวกติดยา
มันก็มีผล แต่ผมจะไม่แก้ตัวกับสิ่งที่ทำลงไป
ผมทำจริง ผมผิด
เอแอลเป็นแบบอย่างและฮีโร่ของผม
เขาคือคนนอกกฎหมายระดับสุดยอด ที่ผมอยากเป็นบ้างเมื่อโตขึ้น
เพราะงั้นผมถึงกลายเป็นนักเลง คนนอกกฎหมาย อันธพาล
เขาเป็นพวกนอกกฎหมาย นักบิด ขาโหด
เขาไม่ได้จี้ปล้นหรือฆ่าใคร เขาไม่ได้ทำเรื่องพวกนั้นเลย
ผมเป็นขโมยตอนที่ผมยังเด็กๆ
ผมขโมยของในร้าน พวกขนมน่ะ
ผมเข้าไปในร้านค้า แล้วเห็นรองเท้าเทนนิสคู่หนึ่ง
ผมก็จะเอามันมาใส่ ผูกเชือก แล้วเดินออกมาเพราะผมอยากได้
ระหว่างการสอบสวน ผมได้รับแจ้งจากคุณเอแอล ทอมป์สัน
เขาบอกผมแค่ว่า หลานชายของเขามาหาที่บ้าน
และหลานก็บอกคุณทอมป์สันว่า เขาไปแทงคนมา
ผมไม่เคยรู้เรื่องนี้ ไม่รู้เลยว่าเขาแจ้งให้ตำรวจจับผม
ผมจะบอกอะไรให้นะ
เมื่ออยู่ในคุก คุณห้ามหักหลังใครทั้งนั้น
ห้ามเด็ดขาด
มันแย่กว่าการเป็นพวกข่มขืนเด็กซะอีก
แต่น้าคุณก็หักหลังคุณ
ผมรู้ มันน่าเจ็บใจ
เครื่องมือที่ใช้ทดสอบเขาในตอนนั้น บ่งชี้ได้อย่างชัดเจน
ว่าเขาถูกวินิจฉัยว่า มีความบกพร่องทางปัญญา
จะมีเรื่องของการเลือกปฏิบัติ เรื่องโกหกและความเข้าใจผิด
ซึ่งเป็นปัญหาด้วย โดยเฉพาะในกระบวนการยุติธรรม
เมื่อต้องทำงานกับ คนที่บกพร่องทางสติปัญญาเหมือนคุณลูอิส
ก็ยังเกิดคำถามอีกว่า เขาเข้าใจสิทธิของตัวเองหรือไม่
และเขาสามารถตัดสินใจโดยใช้เหตุผล ที่จะสละสิทธิเหล่านั้น
หรือให้การได้หรือไม่
ใช่ ตอนนี้สายไปที่จะใช้สิทธิ์นั้นแล้ว
พวกเขาบอกว่าผมปกติ ผมก็คงปกติ
ไม่สำคัญหรอกว่าศาล ผู้พิพากษาหรืออัยการเขตว่ายังไง
ถ้าพวกเขาตั้งใจจะจัดการคุณ พวกเขาก็จะทำจนได้
และแน่นอนว่าผมเข้าใจว่าผมทำผิด
ถ้าผมเป็นพวกเขา ผมคงรู้สึกเหมือนกัน
ถ้าเป็นเรื่องของอาชญากรรม และการเป็นฆาตกร
คุณไม่มีข้อแก้ตัวหรอก
คุณรู้ดีว่าทำอะไรอยู่
ถึงผมจะมีความบกพร่อง แต่ก็รู้ว่าตัวเองทำอะไร
แน่นอนว่าผมมีอาหารบกพร่องทางจิต ผมเมาเหล้าและเมาเห็ด
แต่มันเกี่ยวด้วยเหรอ
ผมเป็นคนเหนี่ยวไกยิงคนตาย
ผมทำให้คนตายฟื้นกลับมาไม่ได้
ถึงผมจะตายเธอก็ไม่ฟื้นกลับมา
(ทนายของเดวิดยังคงกล่าวว่า เขาไร้สมรรถภาพทางปัญญา)
(และไม่สามารถพูดให้การเอง อย่างถูกต้องได้)