Gdy skrzywdzisz osobę,
którą ktoś kocha,
zrobią z ciebie potwora w oczach świata.
Upewnią się, że dostaniesz to, na co według nich zasługujesz.
W moim przypadku była to śmierć.
Dlatego tu jestem, 18 lat później.
W 1976 R. W USA PRZYWRÓCONO KARĘ ŚMIERCI.
OD TEGO CZASU PONAD 8000 OSÓB USŁYSZAŁO TAKI WYROK.
OTO HISTORIA SKAZANEGO NUMER 1036512.
Uważam się za przyziemną, normalną osobę,
która próbuje pomagać innym i rozwijać siebie.
Lubię ludzi.
Staram się o nich dbać. Mam dobre serce.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Podszedłem i strzeliłem.
Potem jeszcze raz z bliska.
Kula przebiła policzek i zatrzymała się w szczęce.
Zaciągnąłem go za biurko i dźgnąłem około 25 razy.
Nie mogłem uwierzyć, że właśnie kogoś zabiłem.
Nie mam wyrzutów sumienia.
Zacząłem dźgać kolesia, który spał na kanapie.
SPRAWA RODZINNA
ZAKŁAD KARNY W JEFFERSON CITY
7 LISTOPADA 2000 R. W COLUMBII
DEANDRA BUCHANAN ZASTRZELIŁ TRZY OSOBY.
Urodziłem się w Centreville.
To część miasta East Saint Louis.
Miałem młodych rodziców.
Dziadkowie odegrali dużą rolę w moim wychowaniu.
Nauczyli mnie...
jak odróżnić dobro od zła. Próbowali mną pokierować.
Mój ojciec chciał, żebym zachowywał się przyzwoicie.
Zapoznał mnie z religią. Chodziłem do kościoła co tydzień.
Dbał o to, żebym był dobrym uczniem.
Dzięki niemu rozwijałem się w różnych dziedzinach.
Czy to sport, czy nauka...
Jeździłem z nim często na motorze.
Pewnego dnia nie chciał mnie zabrać.
Na swój własny sposób
pokazałem mu, że jestem sfrustrowany i zły.
Ale znałem ojca.
Wiedziałem, że nie mogę przesadzić, bo dostanę lanie.
Więc wyszedłem.
Bawiłem się w ogrodzie i nagle kuzyn ojca...
podjechał pod dom.
Powiedział: „Twój tata miał wypadek. Wsiadaj”.
Wsiadłem do samochodu i pojechaliśmy.
Na miejscu zobaczyłem rozwalony motocykl.
Potem odsłonili ciało mojego ojca.
To był makabryczny widok.
To był przełomowy punkt w moim życiu.
Skierował mnie na inną drogę.
Zacząłem się bić.
Pakowałem się w kłopoty. Biłem się w szkole i na ulicy.
Nie mogłem tego powstrzymać.
Jak miałem 13 czy 14 lat,
przyjechali moi kuzyni z Kalifornii.
Pokazali mi, jak wygląda handel narkotykami.
Dostawałem kasę właściwie za nic. W mojej głowie to nie była praca.
Kokaina była prawdziwą plagą w slumsach.
To nie była praca. Brałem narkotyki i dawałem je komuś.
I zarabiałem znacznie więcej niż wcześniej.
Byłem na tyle inteligentny, żeby widzieć większą kasę,
ale nie na tyle, żeby wiedzieć, dokąd mnie to prowadzi.
To był początek bez końca.
Zacząłem wtedy nosić broń.
Miałem taką potrzebę, bo ktoś mnie kiedyś okradł.
Nie chciałem, żeby to się powtórzyło, więc zawsze miałem przy sobie broń.
W Columbii płaciłem kolesiowi 50 dolców, żeby otwierał drzwi.
Nie ufałem... Mojego kumpla ktoś zastrzelił przez drzwi.
Ktoś do mnie zadzwonił i powiedział: „Stary, uważaj,
Nie otwieraj drzwi. Kumpla nam zabili”.
Wynająłem kolesia i dawałem mu 50 dolców
w gotówce albo narkotykach, co wolał.
Powiedziałem mu: „Dam ci, co chcesz.
Masz tylko otwierać drzwi, jak tu będę”.
Myślałem, że mam wszystko pod kontrolą, bo otaczałem się takimi ludźmi.
Ludźmi, którzy wierzyli w przemoc i handel narkotykami.
Całkowicie mnie to pochłonęło.
Przyciągał mnie splendor związany z tym stylem życia.
Ale potem ujawniła się ciemna strona tego życia.
Poznałem Angelę przez jej kuzynkę.
Zakochaliśmy się od pierwszego wejrzenia.
To była jedna z tych chwil. Ja jej się spodobałem, a ona mnie.
Zaczęliśmy rozmawiać, poszliśmy na randkę
i tak już zostało.
Była piękną i inteligentną dziewczyną.
W końcu zamieszkaliśmy razem i urodziła nam się córeczka.
Nigdy nie zapomnę tego dnia.
Byłem w szpitalu.
Byłem na sali porodowej, a ona wyszła z łona swojej mamy.
Byłem zdumiony.
Wiem, że jestem nadopiekuńczy wobec kobiet w mojej rodzinie.
Patrzyłem na moją córkę
i wiedziałem, że zrobię dla niej wszystko.
Potem mieliśmy drugie dziecko.
To bezwarunkowa miłość.
To uczucie, że jest twoja...
Nigdy bym jej nie dotknął.
Nigdy bym nie uderzył córki.
Na początku nie mówiłem Angeli o mojej przestępczej działalności.
Ale gdy ktoś się włamał do naszego domu,
musiałem jej wytłumaczyć mój styl życia.
Powiedziałem jej: „Nie mów nikomu, gdzie mieszkamy”.
Któregoś dnia wyszedłem, żeby coś załatwić.
Mieliśmy w domu system alarmowy.
Kiedy wróciłem, mój brat powiedział:
„Wiesz, że kuzynka Angie właśnie stąd wyszła?”.
Wkurzyłem się. „Skąd ona wie, gdzie mieszkamy?”
On na to, że nie wie.
Byłem w szoku. Ta informacja mnie rozjebała.
Nie mogłem w to uwierzyć, bo przecież mówiłem jej,
że musimy podjąć odpowiednie środki bezpieczeństwa.
Dowiedziałem się, że jacyś kolesie
przywieźli tutaj jej kuzynkę.
Nawet nie wiedziałem, co to za kolesie.
Wpadłem w szał. Pokłóciliśmy się.
Doszło do odrobiny przemocy. Trochę sponiewierałem Angie.
Złapałem ją i szarpałem,
bo nie chciała mi powiedzieć tego, co powinienem usłyszeć.
Krzyczała, że to tylko jej kuzynka.
A ja na to: „A kto siedział w furze? Co to za kolesie?”.
Nie wiedziała. Wkurwiłem się. „Jak to nie wiesz?”
Zadzwoniła na policję.
Przyszli i aresztowali mnie.
Zabrali ją, a mnie zamknęli.
Wróciłem, zabrałem ciuchy.
Nie mogłem zostać w tym domu. Nie było już bezpiecznie.
Miałem takie a nie inne doświadczenia z moją rodziną,
przez co stałem się nieufny.
DNIA 7 LISTOPADA 2000 ROKU
BUCHANAN PRZYSZEDŁ NA PRZYJĘCIE DO DOMU OJCZYMA.
BYŁA TAM ANGELA BROWN RAZEM Z ICH DWIEMA CÓRKAMI.
Chyba świętowaliśmy to, że ciocia kupiła mieszkanie.
Bawiliśmy się, gadaliśmy.
Chciałem zapalić zioło.
Zadzwoniłem do kumpla, żeby mi je przyniósł.
Powiedziałem do gościa od drzwi:
„Nie miał z nami zostać i zajarać?”.
„Musiał odebrać dziewczynę z pracy”.
„A gdzie jest towar?”
Dał mi go.
Drzwi do sypialni były otwarte, a światło zapalone.
Wyszedłem.
Zrobiłem sobie skręta, zacząłem palić.
Usłyszałem, że drzwi się otworzyły.
Poszedłem i zapytałem: „Kto wszedł?”.
I wszyscy twierdzili, że nikt.
Ale światło było zgaszone, a drzwi do sypialni zamknięte.
Twierdzili, że nikogo tam nie ma.
Poszedłem po gościa od drzwi.
Powiedziałem: „Skoro nie ma tam nikogo, otwórz drzwi,
bo ktoś je zamknął”.
On na to: „Zjarałeś się. Nikogo tam nie ma”.
Ale nie otworzył drzwi.
Wyciągnąłem broń.
Kazałem mu otworzyć drzwi.
I nagle, nie wiem dlaczego,
jak mówiłem o tych drzwiach,
poczułem się cholernie dziwnie.
Coś było nie tak.
Miałem kompletnie inną fazę niż zwykle.
To zioło zaczęło na mnie wpływać.
Czułem, że coś tu nie gra. Koleś od drzwi mi nie wierzył.
„Mówię poważnie. Coś jest nie tak”.
„Otwórz te cholerne drzwi”.
I więcej nie pamiętam.
Nie wiem, co się działo aż do pierwszej.
Nie mam pojęcia.
NAGRANIE Z RADIOWOZU
W radiu cały czas...
POLICJANT
...podawali nowe informacje.
Ktoś strzelał do ludzi.
Próbowali opisać podejrzanego.
Jedna informacja za drugą.
Wsiadłam do samochodu i jechałam w stronę Sexton Street.
Wiedziałam, że to najkrótsza droga do Mary Street.
Gdy skręciłem w Mary Street,
zobaczyłem kogoś leżącego na ziemi.
Wysiadłem i zobaczyłem, że to kobieta.
Dzieci leżały na niej.
Jedno z nich próbowało wydostać się z jej uścisku.
Pod jej szyją była kałuża krwi.
Nie wiedziała, że przyjechaliśmy. Była nieprzytomna.
Ledwo oddychała. Wykrwawiała się.
Nie reagowała na nic.
Wiedzieliśmy, że jest w złym stanie.
Ona...
najwyraźniej trzymała dzieci, gdy została postrzelona.
Sposób, w jaki leżała, wskazywał na to,
że trzymała dzieci, żeby ochronić je przed strzałem.
POLICJANTKA KRISTA JONES ZNALAZŁA
BUCHANANA NIEDALEKO MIEJSCA ZBRODNI.
Zaczęłam krzyczeć, żeby pokazał mi ręce.
Robił to, o co prosiłam, ale był wzburzony.
Krzyczał coś na tyle szybko, że nie rozumiałam ani słowa.
Byłam zaskoczona,
że mimo stanu, w jakim się znajdował,
robił to, co mu kazałam.
Przynajmniej rozumiał, co do niego mówię.
Aresztowali mnie. Wsadzili do radiowozu.
W aktach napisali, że uderzałem głową w drzwi i okna.
W ogóle tego nie pamiętam.
Podobno mówiłem, że ktoś próbuje mnie zabić. Byłem agresywny, pociłem się, ciekło mi z nosa.
Twierdzą, że krzyczałem:
„Nie ochronicie mnie!”.
Zamknęli mnie w celi na obserwacji.
Przespałem chyba dwa dni.
Kiedy w końcu się ocknąłem
i ten narkotyk przestał działać,
zapytała mnie: „Wiesz, dlaczego tu jesteś?”.
Powiedziała mi, a ja się popłakałem.
Nie wierzyłem jej.
BUCHANAN ZOSTAŁ OSKARŻONY
O ZASTRZELENIE TRZECH CZŁONKÓW RODZINY.
Powiedzieli mi, że zabiłem ciocię, Juanitę Hoffman,
ojczyma, Williama Jeffersona,
i moją dziewczynę, Angelę.
Poddałem się.
Uznałem, że jak mnie zabiją, to trudno.
Jak się zorientowałem, co zrobiłem,
pomyślałem: „Zabiją mnie. Trudno. Niech mnie zabiją”.
Po co miałbym żyć, skoro zrobiłem coś takiego?
Nie zrobiłem tego z premedytacją, ale byłem za to odpowiedzialny.
Nie chciałem już żyć.
BUCHANAN ZOSTAŁ SKAZANY NA ŚMIERĆ 22 KWIETNIA 2002 ROKU.
DO DZIŚ UTRZYMUJE, ŻE NIE PAMIĘTA STRZELANINY.
COLUMBIA, MISSOURI
Lubię zimę.
Lubię zimę i jesień.
Wszyscy się o mnie martwią w listopadzie. Wiedzą, że jest mi wtedy ciężko.
Bo to wszystko stało się w listopadzie.
Jestem mamą Angeli. Nazywam się Valeria.
Angela była jedną z osób, które Deandra zastrzelił.
Odebrał życie też dwóm innym osobom.
Ale zabił matkę swoich dzieci.
Każdy, z kim miała kontakt,
mówił, że jest dojrzała jak na swój wiek.
Nie chodziła do barów. Nie lubiła ich.
Siedziała w domu i czytała książki. Była molem książkowym.
Kiedy skończyła 16 lat,
przyszła do mnie i powiedziała: „Chcę iść z tym chłopakiem na randkę”.
Powiedziałam, że muszę go poznać.
Był dżentelmenem.
Zachowywał się miło i uprzejmie. Przyprowadzał ją do domu na czas.
Dzwonił do niej jak normalny chłopak.
Nie wiedziałam, że to wilk w owczej skórze.
PO TRZECH LATACH ZWIĄZKU URODZIŁO IM SIĘ PIERWSZE DZIECKO.
Zadzwoniła do mnie przed świętami.
Powiedziała: „Mamo...
Deandra oszalał. Twierdzi, że dziecko nie jest jego”.
Zapewniałam ją, że zawsze może wrócić do domu.
Zawsze było tu dla niej miejsce.
Ale potem przestała przychodzić.
Nie pozwalał jej. Ukrywał ją.
A potem ją zastrzelił.
CMENTARZ ROANOKE
W porządku?
Angie miała dwie córki.
Przygarnęłam je, bo to moje wnuczki.
„Jeśli beze mnie nowy dzień nastanie,
to nie myśl, że nie jesteśmy już we dwoje”.
Nienawidzę go.
Chcę, żeby cierpiał, tak jak cierpiały jego ofiary.
Chcę, żeby go skazali na śmierć.
Zasługuje na to.
Zabił ludzi, których twierdził, że kocha.
Nie mógł ich kochać, skoro ich zabił.
Musi wyjaśnić, dlaczego...
Dlaczego zabił ludzi, którzy go kochali?
Wychowywałam się z Deandrą. Był rozpieszczony.
Miał wszystko.
Jesteśmy dziewczynami...
KUZYNKA DEANDRY
...ale bawiłyśmy się jego zabawkami, bo miał wszystko.
Był fajny. Podziwiałam go.
Mam zżytą rodzinę. Zawsze byliśmy blisko.
Mieliśmy zażyłą relację, bardziej jak brat i siostra.
BUCHANAN SPĘDZIŁ WIĘKSZOŚĆ DZIECIŃSTWA W COLUMBII
Z KUZYNKAMI: SHONTAI, MIJĄ I TONI.
Nie był źle traktowany w domu. Mieliśmy dobre życie.
Nie tak dobre jak inni, ale dobre.
Mówiłam na jego tatę „wujek Joon-Joon”. Pamiętam, jak wujek Joon-Joon zmarł.
Miało to duży wpływ na Deandrę.
Chyba nawet nie płakał.
Normalne dziecko by płakało na jego miejscu.
Ale on znalazł inne sposoby, by sobie z tym poradzić.
Gdy był trochę starszy, zaczął palić marihuanę. Myślę, że go to uspokajało.
JUANITA HOFFMAN BYŁA JEDNĄ Z TRZECH OFIAR BUCHANANA.
Moja mama, Juanita Hoffman, była niesamowita.
Nikt nie jest idealny,
ale Juanicie Hoffman było bardzo blisko do ideału.
Telefon zadzwonił.
Odebrałam. Dzwoniła moja siostra, Shontai.
Była bardzo zdenerwowana.
Krzyczała do telefonu.
„Musisz przyjść, bo Deandra ją zastrzelił!”
Byłam w szoku. Zaczęłam krzyczeć.
W szpitalu złapałam lekarza i powiedziałam do niego:
„Proszę, niech mi doktor nie mówi, że moja mama nie żyje”.
Wtedy to do mnie dotarło.
Straciłyśmy ją na zawsze.
O Boże...
Siedziałam tam i...
czułam jej ból.
Gdy padły strzały...
Siedziałam i zastanawiałam się,
co sobie myślała, gdy wycelował w nią broń?
Czy się bała?
SĄD HRABSTWA BOONE
Chcę z nią to chociaż przedyskutować.
Sprawa przeciwko Seanowi... ...jeśli potrzebujesz adwokata.
Nazywam się Kevin Crane. Jestem głównym sędzią
w 13. okręgu sądowym obejmującym hrabstwa Boone i Calloway.
W 2001 ROKU KEVIN CRANE BYŁ GŁÓWNYM OSKARŻYCIELEM
W PROCESIE BUCHANANA.
Najpierw postawiłem mu trzy zarzuty morderstwa z premedytacją.
W Missouri tylko za to można skazać na dożywocie
bez szansy na zwolnienie warunkowe.
To jedyne przestępstwo, za które można skazać na karę śmierci.
Rodzina i przyjaciele, którzy byli w domu,
gdy doszło do strzelaniny...
dobrze się razem bawili.
William Jefferson był swego rodzaju patriarchą.
Był panem domu. Starał się, żeby wszyscy czuli się jak u siebie.
I tak było.
Ale nad domem zawisły ciemne chmury.
Z biegiem czasu oskarżony stawał się coraz bardziej władczy.
Znacznie ograniczał wolność Angie.
Nie pozwalał jej wychodzić z pokoju. Nie mogła nic robić.
Dwa światy zderzyły się pod jednym dachem.
W TRAKCIE PROCESU BUCHANAN TWIERDZIŁ,
ŻE NIE PAMIĘTA STRZELANINY.
Masz prawo zachować milczenie.
Masz prawo do obecności adwokata.
Jeśli chcesz odpowiedzieć na pytanie...
PROKURATOR PRZEDSTAWIŁ NAGRANIE PRZESŁUCHANIA
PRZEPROWADZONEGO KILKA GODZIN PO ARESZTOWANIU.
Kto był w domu?
Ja, moja dziewczyna...
Ty, matka twoich dzieci, dwoje dzieci...
Moje dzieci i ich matka były z tyłu.
Moja ciocia, Titi, i William Jefferson, mój ojczym.
On siedział na kanapie i opierał się o ścianę.
BUCHANAN TWIERDZIŁ, ŻE LUDZIE NA PRZYJĘCIU PRÓBOWALI GO ZABIĆ.
Zaczęli mnie otaczać.
Miałem dziwne przeczucie, że coś mi się stanie.
Wtedy wyciągnąłem broń.
Zastanawiałem się, dlaczego mnie otaczają.
Pytałem: „Dlaczego to robicie?”, ale się nie wycofali.
Krzyczeli: „Mamy dzieci!”.
Celowałeś w nich bronią, a oni trzymali dzieci? Po chuj to zrobili, skoro niczego nie knuli?
- Twoje dzieci? - Tak, kurwa.
Błagałem ciotkę, żeby wyjaśniła mi, co się dzieje.
Podeszła do mnie i próbowała zabrać mi broń. Po co?
Wyrwałem się, a ona do mnie mówi: „To ja, twoja Titi”.
Wtedy się wściekłem.
I pociągnąłeś za spust? W co trafiłeś?
Nie wiem.
Nie strzeliłem jej w twarz. Po prostu strzeliłem.
Jak dostanę dożywocie za te bzdury, może będę żałował.
Ale wtedy oni mieli mnie gdzieś.
Spotkałeś pana Jeffersona
w kuchni przed lodówką. Co się stało? Powiedziałeś coś?
Nie. Patrzyliśmy się na siebie.
Zapytałem: „Dlaczego próbujecie mnie zabić?”. A on na to: „To ja, twój ojczym”.
- I co potem? - Strzeliłem.
- I wybiegłem z domu. - Gdzie go trafiłeś?
Nie wiem. Gdzieś trafiłem.
- W pierś? - Nie wiem. - I wybiegłeś? - Tak.
Nagle zobaczyłem kogoś po prawej stronie.
To była matka moich dzieci!
- Skończyły mi się naboje. - I co potem?
Wyjąłem nowe i załadowałem broń.
- Z kim była? - Z moimi dziećmi!
- Uciekała. - Biegłeś za nią?
Tak. Zatrzymała się. Wołałem ją.
Wołałem: „Angie!”.
Zatrzymała się. Podszedłem do niej.
Zapytałem: „Dlaczego nagle...
Dlaczego próbujecie mnie zabić?”.
Trzymała dzieci. „Nie celuj w nas!”
To moje córki. Nie skrzywdziłbym ich. Ale byłem na nią wściekły.
Kilka razy próbowała mnie wrobić.
Strzeliłeś jej w twarz?
Gdzieś strzeliłem, nie...
Po tym, co przeszedłem... Nie wiem. Gdzieś wysoko.
Wysoko ponad moją córką.
- Jak trzymała dziecko? - Tak.
Po tej stronie?
Nie kwestionuję tego, że był pod wpływem substancji kontrolowanej.
Ale to żadna obrona.
Nie możesz powiedzieć: „Wypiłem ćwiartkę whisky
i nie pamiętam, że kogoś zabiłem”.
To nie jest usprawiedliwienie.
Musiałem się zastanowić,
czy zrobił to z premedytacją.
Nawet krótkie rozważanie morderstwa na trzeźwo
to premedytacja.
W tej sprawie były trzy ofiary.
Oskarżony strzelił do każdej z nich ze strzelby typu pump action.
Mam jeszcze kilka pytań.
Po pierwsze, po tym, jak zastrzeliłeś ciocię,
od razu przeładowałeś strzelbę?
Tak, bo nie wiedziałem, co mnie czeka.
Musiał nie tylko załadować magazynek,
żeby popełnić te trzy morderstwa.
Musiał przeładować strzelbę przed każdym strzałem.
Kiedy zastrzeliłeś pana Jeffersona, przeładowałeś broń?
Nie. Wybiegłem na zewnątrz.
Ale potem przeładowałem.
- Jakie to ma znaczenie? - Wyjąłeś amunicję
- i załadowałeś strzelbę. - Tak.
Musiałeś przeładować, żeby załadować nabój do komory?
Inaczej się nie da.
Między innymi w ten sposób pokazałem ławie przysięgłych,
że z premedytacją zabił każdą ze swych ofiar.
Czułem, jakby wszyscy w tym domu...
Gdybym ich wszystkich złapał, to zabiłbym ich.
Nie żartuję. Wszyscy spiskowali przeciwko mnie.
Konkretna osoba musi ponieść odpowiedzialność.
Bo to od niej się zaczyna.
Nie należy winić narkotyku,
nie należy winić broni. Należy winić osobę.
W 2001 ROKU BUCHANAN ZOSTAŁ SKAZANY NA ŚMIERĆ
DECYZJĄ 10 Z 12 PRZYSIĘGŁYCH. ALE W 2003 ROKU SĄD NAJWYŻSZY ORZEKŁ,
ŻE ABY SKAZAĆ NA KARĘ ŚMIERCI,
POTRZEBNA JEST JEDNOGŁOŚNA DECYZJA PRZYSIĘGŁYCH.
SĄD ZMIENIŁ KARĘ BUCHANANA
NA DOŻYWOCIE BEZ MOŻLIWOŚCI ZWOLNIENIA. W zeszłym listopadzie minęło 17 lat.
Ale dla niektórych z nas to wciąż świeża rana.
Na tym zdjęciu
Deandra, jego mama i Juanita stoją razem
i rozmawiają ze sobą.
To było 3 czerwca 1992 roku,
w dniu, w którym mój dziadek, William Jefferson,
poślubił mamę Deandry, Lydię Jefferson.
Deandra był drużbą na ślubie.
To mój dziadek, William Jefferson,
ojczym Deandry.
Jedna z osób, którą Deandra zamordował.
Mój dziadek zmarł jako bohater.
Nie mógł pozwolić, żeby Deandra skrzywdził kogoś w domu.
To był jego dom. Jego królestwo.
Mój dziadek...
traktował go jak syna.
A Dre się odwdzięczył, pakując mu kulkę w serce.
To jest Angie z synami Deandry.
Synami innych kobiet...
Angie pozwalała mu na wiele.
Dopiero gdy zaczęłam z nią rozmawiać,
dowiedziałam się, co się między nimi dzieje.
Że się nad nią znęcał.
Doszło do odrobiny przemocy. Trochę sponiewierałem Angie,
bo nie chciała mi powiedzieć tego, co powinienem usłyszeć.
To nie była „odrobina przemocy”.
Deandra woli to tak opisać,
bo nie chce być postrzegany jako „ten zły”,
ale ewidentnie jest „tym złym”.
Dre został aresztowany za przemoc domową.
Angela była wtedy w ciąży z pierwszym dzieckiem.
On wybiegł za nią na ulicę
i zaczął ją bić kijem bejsbolowym.
RAPORT POLICYJNY
BROWN, ANGELA: OFIARA MALTRETOWANIA
Zaatakował ją przy użyciu broni.
BUCHANAN UDERZYŁ JĄ DWUKROTNIE BIŁ JĄ PIĘŚCIAMI PO TWARZY
Fizycznie się nad nią znęcał...
„ZABIJE MNIE...”
...więc sąd ich od siebie oddzielił.
Wydał zakaz zbliżania się,
bo Deandra był taki agresywny.
W tamtym czasie Dre nie powinien nawiązywać z nią kontaktu.
Ale miał ogromny wpływ na stan psychiczny Angie
i na to, co robiła.
Sąd zakazał im kontaktowania się.
Ale ona tak bardzo się go bała,
że mimo wszystkiego, co robił, i mimo nakazu sądu
wciąż do niego wracała.
Wróciła mimo tego, co jej zrobił.
Nadal próbuję zrozumieć, jak do tego doszło.
Jak mogłem sobie na to pozwolić?
Zabił ją z zimną krwią i kropka.
To było morderstwo z premedytacją.
Może nie wyszło tak, jak planował,
ale na pewno chciał ją zabić.
Angie mogła uciec.
Ale Dre ją zawołał.
Wystraszyła się i wróciła. Wtedy strzelił jej w szyję,
chociaż trzymała dzieci.
Trzymała pięciomiesięczne dziecko, a on ją zastrzelił, jakby była nikim.
Zachowanie Deandry było typowe dla mężczyzny znęcającego się nad kobietą.
Najpierw dawał jej prezenty, rozpieszczał ją,
zabierał ją na wycieczki.
Potem kazał jej ze sobą mieszkać,
później nie pozwalał jej wychodzić z domu bez jego zgody.
Następnie zabronił jej spotykać się z rodziną i przyjaciółmi,
a na końcu ją zabił.
To nie była wina narkotyków.
Nie obchodzi mnie, że twierdzi, że był naćpany.
Widziałam go na własne oczy 10 minut przed strzelaniną.
Wiem, że nie był naćpany.
Wiem, że nie był w stanie psychozy
wywołanej przez narkotyki.
To kłamstwo, które lubi ludziom opowiadać.
Pozostałe osoby były przypadkowymi ofiarami.
Jego głównym celem była Angie.
Nie miał powodów, by zabić Juanitę.
Nie miał powodów, by zabić mojego dziadka.
Najważniejsze, co mogę im powiedzieć, to „przepraszam”.
Naprawdę przepraszam.
I...
będę starał się robić, co należy, żeby się zmienić na lepsze,
żeby już nigdy nie być tą osobą.
Nieważne, czy oni to wiedzą.
Ja wiem, że nie jestem tą samą osobą.
DEANDRA BUCHANAN
ZGODZIŁ SIĘ ODPOWIEDZIEĆ NA WIĘCEJ PYTAŃ.
Nadal próbuję zrozumieć, jak do tego doszło.
Zachodzę w głowę, jak mogłem sobie na to pozwolić.
Jak mogłem zastrzelić ciocię, dziewczynę i ojczyma?
I to dziewczynę trzymającą moją córkę?
Myślę, że planował ją zabić.
Pozostałe osoby były przypadkowymi ofiarami.
Jego głównym celem była Angie.
Nie...
Gdyby tak było, zrobiłbym to.
Gdybym chciał ją zabić, zrobiłbym to.
Jedyne moje wytłumaczenie to to, że narkotyk, który dostałem,
sprawił, że tak się zachowałem.
Jak do tego dodać mój styl życia,
jeszcze z czasów przed Angelą...
Byłem agresywny, jeszcze zanim ją poznałem.
Otaczała mnie przemoc.
Widziałem, jak ludzie umierają.
Teraz wiem, że to żaden powód do dumy. Ale wtedy myśleliśmy, że tak trzeba.
Reaguję w konkretny sposób przez to, jakie życie prowadziłem.
Nawet krótkie rozważanie morderstwa na trzeźwo
to premedytacja.
Pokazałem ławie przysięgłych,
że z premedytacją zabił każdą ze swych ofiar.
Nie planowałem tego.
Nie usiadłem i nie knułem, co zrobię.
Nie miałem zamiaru zabić dziewczyny.
Nie miałem zamiaru zabić cioci ani ojczyma.
Nie pomyślałem sobie, że taki mam plan na dziś.
Nie!
Według wszystkich, którzy tam byli, w tym według mnie,
po prostu mi odbiło.
Nie było tam żadnej premedytacji.
Myślę, że moje zachowanie tamtej nocy wywołała akcja z drzwiami.
To, że ktoś wszedł do domu.
To, że nie chcieli otworzyć drzwi i pokazać, kto tam był.
Naprawdę myślę, że to byłą przyczyną mojego zachowania.
To nie była „odrobina przemocy”.
On wybiegł za nią na ulicę i zaczął ją bić kijem bejsbolowym.
Pokazywała mi ślady po uderzeniach drucianym wieszakiem.
Pokazywała mi pręgi ciągnące się od szyi...
do kolan.
Tak bardzo ją tłukł.
Chwila, zatrzymaj to.
To...
Powiem ci coś.
Nigdy jej nie biłem wieszakiem.
To mnie naprawdę frustruje.
Na tyle, żeby powiedzieć: „Jebać ich wszystkich!”.
Właśnie takie rzeczy mnie denerwują.
Po tylu latach dalej wygadują bzdury,
że na przykład biłem ją wieszakiem. Robią ze mnie damskiego boksera.
Takie rzeczy mnie...
Nie powiem, że smucą, bo rozumiem, co zrobiłem.
Ale jest mi...
naprawdę ciężko.
Przez 18 lat robiłem wszystko, żeby się zrehabilitować.
A potem słyszę takie rzeczy.
To mnie martwi.
Ktoś specjalnie wplata kłamstwa w swoją wersję wydarzeń,
żeby postawić mnie w negatywnym świetle.
Będę szczery.
To mnie naprawdę frustruje.
Nieważne, co mówią, jak to mówią, w co wierzą i co czują,
będę walczył z wyrokiem, chociaż wielu osobom to nie pasuje.
Mogą nagabywać sąd, gadać z prokuratorem.
Nie obchodzi mnie to.
Skoro mówią takie rzeczy...
po 18 latach, to może nigdy nie powinienem im ufać.
Mówię poważnie. Muszę tak myśleć.
Na podstawie tego, co słyszałem, nie wiem, czy jak wyjdę,
będę bezpieczny w ich obecności.
Nie wiem tego.
Ale stąd wyjdę.
W LUTYM 2018 R. BUCHANAN ODWOŁAŁ SIĘ OD WYROKU.
JEGO APELACJA ZOSTAŁA ODDALONA.
Wiersz Davida Romano w przekładzie Jacka Kołątaja