O olayın öncesi ve sonrasındaki senede çok şey oldu.
Hayatımdaki insanlar inanamadılar.
"Robert olamaz. Bizim tanıdığımız Robert olamaz."
Ama çoğu kişi beni düşündükleri kadar iyi tanımıyorlardı.
Gerçekten çok yapmak istediğim bir şey değildi.
Ama yapacağım karara bağlanınca
kontrolden çıktı.
Çok hızlı bir şekilde.
1976'DA ABD'DE İDAM CEZASININ GERİ GETİRİLMESİNDEN BERİ
8000'DEN FAZLA İNSAN CİNAYETTEN İDAMA MAHKÛM EDİLDİ
BU 990101 NUMARALI İDAM MAHKÛMUNUN HİKÂYESİDİR
Gittiğimiz yere vardığımızda olacaklar hakkında
hiç konuşmadık.
İşler çok kötüye döndü ve kötüleşmeye devam etti.
NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
Gidip bir el ateş ettim.
Yaklaştığımda da bir el daha ateş ettim.
Yanağından vuruldu ve mermi çenesinde durdu.
Onu bir masanın arkasında sıkıştırdım ve yaklaşık 25 kere bıçakladım.
İnanamadım.
Birini öldürdüğüme inanamadım.
Kendimi kötü hissetmiyorum.
Onu bıçaklamaya başladım. Kanepedeki adamı bıçaklamaya başladım.
AV MI? AVCI MI?
POTOSI ISLAH MERKEZİ WASHINGTON İLÇESİ, MO
1990 YILINDA 19 YAŞINDAKİ ROBERT SHAFER JERRY PARKER
VE DENNY YOUNG'UN ÖLDÜĞÜ
VURULMA OLAYINDAKİ PAYINDAN DOLAYI TUTUKLANDI
BU SUÇA DÂHİL OLMASININ SEBEPLERİ
BUGÜN HÂLÂ TARTIŞILMAKTADIR
-"Bir, iki, üç, dört, beş." de. -Bir, iki, üç.
Bir, iki, üç, dört.
Ağustos 1970'de Salina, Kansas'da doğdum ve orada büyüdüm.
Ailemin 11 çocuğu arasında dokuzuncu ve altı erkekten altıncıyım.
Katolik bir aileydik. Babam askeriyedendi. Ordudandı.
Doğumumdan önce ailem çok sık taşınırdı.
Babam Ağustos 1977'de vefat etti.
Ve ailemin dinamiği değişti.
Annem bekârdı ama hayatımıza başka bir adam getirdi.
Babamım ölümü beni değiştirdi.
Sürekli düşüşümün izi o güne kadar takip edilebilir.
12 yıl boyunca istediğimi istediğim şekilde ve istediğim zamanda yaptım.
Ve bu suçlu davranışlara dönüştü.
Küçük şeyler. Hırsızlık ve vandalizm. Yani sadece
bu eyalette yaramaz ya da suç işleyen çocuk dediğimiz şey.
Alkol ve uyuşturucuya dokuz yaşında başladım.
Okula alkol götürürdüm.
Teneffüste diğer çocuklar oynarken
kaçıp alkol içmeye çalışırdım.
Çılgınlıktı. İnsanlar bilmiyordu. Ama paçayı kurtardım.
Çünkü bunu yapacak birine benzemiyordum.
Babamdan dolayı üzgün olduğumu bildikleri için beni yalnız bıraktılar.
Yargıyla ile ilk ciddi sürtüşmem...
Şimdiki olaydan önce hafif suçlardan fazlasını yapmıştım.
Ama çok ciddi değillerdi.
Bir araba çaldım. Bir kızlaydım ve tartıştık.
Sonra çalındığını ihbar etti.
Bu... Ben hatalıydım.
Yapabileceği tek şeyi yaptı ve bu bana patladı.
Ondan dolayı neredeyse hapse düştüm.
Birkaç sene sonra başka bir kızla bunu tekrar yaptım.
İlk seferde dersimi almamıştım ve bu... Oklahoma'da bunun için hapis cezası aldım.
Şartlı tahliye aldım.
Üç ay sonra kendimi bu davanın içinde buldum.
BİRİNCİ DERECEDEN CİNAYET
BİRİNCİ DERECEDEN BELGEDE SAHTECİLİK
Müşterek davalım Steinmeyer ile birlikte çalışıyordum.
Ve belki de bir şekilde kafa dengiydik.
Benden biraz daha gençti ama bana çok benziyordu.
Belki biraz daha agresifti.
Ama benim daha genç hâlime benzediği için
onu seviyordum.
Cinayetlerden bir ay öncesine kadar
birbirimize yakınlaşmadık.
Ama bir ay içerisinde çok şey yaptık.
Kızlar, parti yapmak, reşit olmayan yaşta içmek
ve marihuana, kokain ve meth kullanmak.
Steinmeyer çok hava atardı. İnsanları soymak
ve farklı suçlar işlediğinden bahsetmişti.
Ben çok konuşurdum ama o tarz şeylere karışmazdım.
O bu konuyu açtığında ilk önce "Hayır." dedim.
Ve reddettim.
Bunu yapmaya zorlayamazsın.
Ama gün geçtikçe kabul ettim.
"Tamam." dedim.
Ondan bir saat sonra da yola çıkmıştık.
Soygun olması gereken olayın planlamasında
birini öldürmekle ilgili bir şey yoktu.
Başta hiç böyle bir şey yoktu.
Gerçekten kontrolden çıktı.
29 NİSAN 1990'DA JERRY PARKER VE DENNY YOUNG
BLANCHETTE LANDING SOKAĞI, ST. CHARLES, MİSSOURİ'DELERDİ.
Blanchette Landing'de kurbanlarımızda karşılaştık.
Bu kullanması zor bir kelime.
Av ve avcı hissi veriyor ama aslında öyleydi.
Kurbanları takip ettik.
Karanlıktı ve bizden epey uzaktalardı.
Ama yaklaştığımızda iki adam olduğunu görebildik.
Ve bir noktada öpüştüler.
Homoseksüel eğilimli insanların daha kolay hedef olabileceklerini biliyorduk.
Soyacak birini ararken
iki metre boyunda 130 kiloluk boksörü seçmek istemezsiniz.
Kolay bir hedef olabilecek birini seçmek istersiniz.
Gecenin o saatinde dışarıda olmamızı tuhaf buldular.
İkimiz de genç görünüyorduk. Sabıka fotoğrafımdan belli oluyor
19 yaşında değil de 12 yaşında gibi görünüyordum.
"Bu saatte ne arıyorsunuz?"
15 kilometre uzakta bir kızın evine
gitmemiz gerektiğine dair hızlıca bir hikâye uydurduk.
"Bizi götürür müsünüz?" "Tabii."
O şekilde onlarla arabaya bindik.
İçmişlerdi. Bayağı sarhoşlardı.
Bir ev arıyormuşuz gibi birkaç yere götürttürdük.
Nerede olduğumuzu bile bilmiyorduk.
Tabancam vardı.
O anda silah dolu değildi. Mermiler cebimdeydi.
Bir anda durdular ve "Yeter." dediler.
"Dönüp dolaşıp aynı yere getirtiyorsunuz." dediler.
Onları o zaman soyacaktık. Arabadan indiğimiz anda.
Boğuştuk ve ben
sürücü tarafında Bay Young ile boğuşurken...
...Steinmeyer yolcu tarafında yolcu Bay Parker ile boğuştu.
Bay Parker diğer tarafta Steinmeyer'ı yere yatırmıştı.
Silahı doğrultup bırakmasını söyledim.
Hep birlikte arabaya bindik. Arabaya binmelerini söyledim.
Ve işte orada iş adam kaçırmaya dönüştü.
Arabayı sürmesini söyledim.
Ortam çok gergindi.
Tabancaya mermileri koydum.
Silver's Sokağı'na geldik.
Ve arabayı orada durdurduk.
Arabayı durdurmalarını söyledim.
"Kapıyı açın. İnmemize izin verin."
Bunu söyledim ve Bay Parker Steinmeyer'ın kapısını açtı.
Hemen kavga etmeye başladılar.
Ve ben arabadan inerken
Bay Young ile kavgaya girdim.
Hiçbir şey söylenmedi. O kadar hızlı gelişti.
Ben Bay Young ile boğuşurken Bay Parker kaçmaya başladı.
Onu kovaladım.
O anda belki 15 metre önümdeydi.
Hızlı koşmuyordu.
Düz çizgide bile koşmuyordu.
Yol engebeliydi ve tökezledi.
Ve o tökezlerken bir el ateş ettim.
O elin ıskaladığını artık biliyorum.
Ama o zaman şarampole düştü.
Ve arayı kapattım.
Ve yaklaştığımda bir el daha ateş ettim.
Yaklaştıkça bir el daha ateş ettim.
Biri gözünün üstüne biri de altına isabet etti.
Steinmeyer hâlâ aracın arkasındaydı.
Ve Bay Young aracın önünde şarampoldeydi.
Şarampolden tırmanıp çıkmaya çalışıyordu. Islak ve çamurluydu. Ve bir el ateş ettim.
Geriye doğru düştü ve şarampole atladım.
Ve aynı anda ateş ettim ve bir mermi ön koluna isabet etti.
Mermi içinden geçti.
Ve bir şekilde döndü ve bir el daha ateş ettim.
İşte o kadar.
Silahın ateşlenmesi
ve her şey belki de 30 saniye içinde bitti.
Bitti.
Ve sadece sessizlik vardı.
CİNAYETLERDEN BİRKAÇ SAAT SONRA DAVID STEINMEYER VE ROBERT SHAFER
POLİSE TESLİM OLDULAR
Steinmeyer ile bu kısmı konuştuk.
Cinayetleri değil de hikâyeyi nasıl anlatacağımızı.
Birer tane öldürdüğümüzü söyleyelim.
Ortaklar böyle yapar.
O teslim olmak istemedi.
Ve onu ben zorlamadım ama sonunda...
Neden teslim olduğunu bilmiyorum.
Kendimi biliyorum. Kurtulmaya çalışıyordum.
Teslim olursan... Kaçarsan suçlu görünürsün.
Bunu herkes bilir, değil mi?
Teslim olduk ve hikâyemiz buydu.
"Birer tane vurduğumuzu söyleyelim."
Homoseksüel bir teklifte bulundular.
Ve hikâye o şekilde ilerledi.
DAVE "ONLAR İBNE!" DİYE BAĞIRDI.
DAVE'İN PARKER'I İKİ, ÜÇ KERE VURDUĞUNU GÖRDÜ
SHAFER ATEŞ EDİP YOUNG'I İKİ, ÜÇ KERE VURDUĞUNU SÖYLEDİ
DAVE ONA PARKER'IN
HOMOSEKSÜEL TEKLİFLERDE BULUNDUĞUNU SÖYLEMİŞ
ÖNCELİKLE SHAFER VE STEINMEYER
JERRY PARKER VE DENNY YOUNG'UN CİNAYETLERİ İLE SUÇLANDILAR
İKİSİ DE POTANSİYEL OLARAK MÜEBBET HAPİS CEZASI ALABİLİRLERDİ
Jerry amcam çok iyi bir adamdı.
Senin için her şeyi yapardı. Herkese dostça davranırdı.
Her şey ona komik gelirdi. Hiçbir şeyi ciddiye almazdı.
Sadece eğlenmek istiyordu.
Bir şey yapmak istersen yanında olurdu.
Her şeyini paylaşırdı ve o tür bir adamdı.
RICHARD KIEL JERRY PARKER'IN YEĞENİ
Yardım etmeye, herhangi bir şey yapmaya hevesliydi.
Denny ile çok takılırlardı.
Denny hakkında bildiğim tek şey
gey olduğu ve bir kadının kalbini kırmış olduğuydu.
Bir daha asla bir kadınla birlikte olmayacağını biliyordum.
Jerry'e olanı duyduğumuzda....
...sanırım inanamadık.
Kimsenin inandığını sanmıyorum.
Kavga çıkarak bir adam değildi.
Öldürülmesi için bir sebep olacak biri değildi.
40'lı yaşlarındaydı. Dizi...
Yürüyemiyordu. Kalbi sağlıklı değildi.
19 yaşında biri onu devirebilirdi.
Çok çaba sarf etmeden üzerinden atabilirdi.
Jerry öldüğünde tüm ailem üzüldü.
Sanırım annemin iki kere ağladığını gördüm.
Bu o anlardan biriydi.
ST. CHARLES İLÇESİ MÜHRÜ ST. CHARLES İLÇESİ
Robert Shafer'ın duruşmalarına annem asla gitmezdi.
Büyükannem ve kız kardeşim gittiler.
Gelip bize bilgi verirlerdi.
MAHKEMELER
Kız kardeşimin genç yakışıklı bir adam olduğunu söylediğini hatırlıyorum.
Ağzını açana kadar.
O zaman artist bir piç olduğunu söyledi.
Bunu neden söylediğini bilmiyorum.
Ama ağzını açtığı anda ondan nefret etmiş.
Adım Phil Groenweghe.
St. Charles İlçesi, Missouri'de baş duruşma avukatı
ve savcı yardımcısıyım.
Genelde senede iki, üç cinayet davası olur.
Çok sık olmaz ama ara ara oluyor.
Ve görevlerimden biri bu davaları kovuşturmaktır.
Shafer ve Steinmeyer teslim olduklarında ilk izlenimim...
Shafer açıkçası kulağa doğru gelmeyen bir ifade verdi.
İnandırıcı gelmedi.
Otostop çektiklerini söylediler.
Gey olduklarını söyledikleri iki adam onları almışlar.
Adamlar onlara cinsel olarak saldırmaya çalışmışlar.
Shafer ve Steinmeyer iki adamdan birinden silahı alabilmişler.
Ve meşru müdafaa olarak onları vurmuşlar.
Ama sorun maktullerin birinin iki kere ve diğerinin bir kere
kafadan vurulmuş olmalarıdır.
Bunlar bir saldırganı savuşturmaya çalışan biri tarafından
açılan yaralara benzemiyor.
O ilk anlatılan hikâyeye inanmadım.
Ama insanlar polise suçlarını itiraf etmeye geldiklerinde bu sık sık olur.
Genelde inanılmasını istedikleri bir hikâye olur.
Onları gerçekten olanlardan daha iyi gösterecek bir hikâye.
Shafer bana çok manipüle edici biri gibi geldi.
Çok zalim biri gibi geldi.
Ve bence kendi zekâsını büyük ölçüde gözünde büyüttü.
Düşündüğü kadar zeki biri değildi.
Ona göre bu maktullerin gey olmaları...
Bunu neredeyse ceza azaltıcı bir faktör olarak gördü.
İki gey adamı neden öldürmek istediğini herkesin anlayacağını düşündü.
Ve bu konuda ciddi sorunları vardı.
Ve bunun sebebini bilmiyorum.
SALINA'YA HOŞ GELDİNİZ ŞEHİR SINIRLARI
Biz çocukken burası çok sessiz bir mahalleydi.
Tüm arkadaşlarımız Custer'da oturuyorlardı...
JULIETTE SHAFER ROBERT SHAFER'IN KARDEŞİ
...ya da Sheridan'da veya Merill'de.
Bunların hepsi Amerikan generalleri.
Ondan bunlara generallerin sokakları diyoruz.
Annem Katolik rahibeler tarafından bir yetimhanede büyütüldü.
Çok katıydılar.
Anne olmasını bilmiyordu.
O kadar çocuğu olmasına rağmen anne olmasını bilmiyordu.
Kucaklamalar ve "Seni seviyorum." sözleri yoktu. Ve çocukların ihtiyaç duydukları olumlamalar yoktu.
Annem ve üvey babam bir şekilde tartışırlardı.
Gitmesini istedi.
Polisi arardı, sonra da gitmesini istemezdi.
Her zaman bir sorun vardı.
Biz işte burada büyüdük.
O evde 11 çocuk ve iki yetişkin vardı.
Bu kadar küçük olsa da.
Mutlu bir tatil hatırlamıyorum.
Ev içinde mutlu bir anı hatırlamıyorum.
Mutlu zamanlar biz çocuklar tren raylarında oynarken olurdu.
Sağda kale kurduğumuz bir yer vardı.
Ve sanırım hepimiz okulda eğlendik. Çünkü okul ev değildi.
O çok mutlu bir çocuktu.
Ve insanlarla iyi iletişimi vardı. Herkes onu severdi.
Herkesi tanırdı.
Ona "meraklı, mutlu muhabir" derdik.
Çünkü güncel olayları ve olup biten her şeyi bilirdi.
Ama bir sebepten dolayı...
...her şeyin suçu ona atılırdı.
Hiçbir şeyi doğru yapamazdı.
Her zaman tokat yerdi. Ya da resmen dayak yerdi.
Ama bu onu hiç etkilemedi. O mutluydu.
Her zaman gülümserdi ve pembe yanakları vardı.
Asla üzülmezdi ve hatta hiç ağlamazdı.
Bazen bir şeyleri çalmayı severdi.
Ama hep yakalanırdı. Ondan neden çalmaya devam ettiğini
hiç anlayamadık.
Bu bozukluktan kaçmamın tek yolu ayrılmaktı.
15 yaşında bile bunu yaparken zorlandım.
Çünkü orada dört çocuk bıraktığımı biliyordum.
Ama aslında tek endişelendiğim kişi Robert idi.
Uzun zaman geri gelmedim.
Robert, kısa bir süreliğine donanmaya katılmıştı.
Ondan sonra Salina'ya dönmek istemedi.
Ondan "Gelip bizimle St. Charles'da yaşa." dedim.
Ve her şey iyi gidiyordu.
Oğluma bakıcılık yapardı. İki, üç yaşındaki oğluma.
Sonra da tabii ki altı ya da dokuz ay sonra...
...o oldu.
DEMİR YOLU GEÇİDİ
ROBERT SALINA'DAN AYRILDIĞINDA EN İYİ ARKADAŞINI DA GERİDE BIRAKTI
Robert'la ilk tanıştığımda ikinci sınıftaydım.
Ve Robert birden seslendi.
"Elvis Presley'in... Elvis Presley benim abim!" diye bağırdı.
Tabii ki yalan olduğunu biliyordum.
AUBREY MARTIN ÇOCUKLUK ARKADAŞI
...ama evdeki hayatlarımız ve enerjilerimiz bizi birbirimize çekti.
Ve öğretmen
kara bir enerji bulutu gibi olduğunu ve bunun onu korkuttuğunu söylerdi.
Ama o günden sonra kimse o bağı kıramadı.
Robert tam bir dublördü. Vahşi bir çocuktu.
Herkesten çok yapmaya çalışması gerekiyordu. Bu onun tarzıydı.
Ne kadar tehlikeli ise onun için o kadar iyiydi.
Trenler duruyorken sık sık etraflarında oynardık.
Ama Robert başka bir seviyeye çıkardı.
Hareket eden bir trene atlardı.
Tepesine kadar tırmanırdı ve bir vagondan diğerine atlardı.
Orada durup öleceğini düşünürdüm.
"Arkadaşımı son kez görüyorum."
"İn aşağıya! Yapma!" diye bağırırdım.
"Çok ileri gidiyorsun!"
Beni çok stres ederdi.
Robert ile yaşlanınca arkadaşlarımızla şehirde arabayla dolaşırdık.
Parka giderdik ve orada gey insanlar olurdu.
Ve bazen gidip onlara yanaşırdık.
Diğerimiz de eşyalarını alırdı.
Bunu neden yapmaya başladığımızı bilmiyorum.
Sanırım sadece heyecanından dolayıydı. Emin değilim.
Gruptaki en yaşlılardan birinin
gey adamlardan biri ile gidip sevişip geldiğini bilmiyorduk.
Bunu bilmiyorduk.
Robert'ın hapse düşmek için
işlediği suçu işleyeceğini düşündüğümü sanmıyorum.
Ama bir sürü insan eninde sonunda hapse düşeceğini tahmin ederdi.
İnsanlar araba çalmak ya da bir polisi yaralamak olacağını düşünürlerdi.
İki gey adamı öldürmek olacağını kimse düşünmüyordu.
O tür şiddet onun doğasında yok.
Diğer şiddet türleri... Belki kız arkadaşı gibi bir kızı dövmek...
Tamam. Bunu birkaç kere yaptı.
Ve Robert yüzlerce kadını tavlayabiliyordu.
Cilt rengi muhteşemdi.
Kadınlara çok güzel sözler söylerdi. İlkokulda bile bunu yapabiliyordu.
Onlar da Robert gibi bir kötü çocuk istiyorlardı.
Onlarla yatınca bazen kafası karışık ya da çelişkili olurdu.
Ve o zamanlarda
belki de kız arkadaşını dövmek gibi şeyler yapardı.
Kızın evini dağıtmak gibi şeyler.
TUTUKLANMASINDAN ÜÇ YIL SONRA
ROBERT SHAFER İKİ CİNAYETTEN DE SUÇLU BULUNDU
ANCAK BİRÇOK KİŞİ MAĞDURLARDAN SADECE
BİRİNİ ÖLDÜRDÜĞÜNE İNANMAYA DEVAM ETTİ
BU İDDİAYI SHAFER DA 2014'E KADAR DESTEKLEMEYE DEVAM ETTİ
Robert Shafer ile
Jerry amcamın fotoğraflarına bakarken iletişime geçtim. Bu 2014'teydi.
Ve o zaman olanların anılarını canlandırdı.
Bu 24 yıl sonraydı. Artık 19 yaşında bir çocuk değildi.
Nasıl biri olduğunu merak ettim.
O zamanlarda hâlâ David'in birini öldürdüğünü
ve onun birini öldürdüğünü ve onun suçlandığını savunuyordu.
Ve David...
...daha öfkeli olanmış gibi anlattı.
David Robert'tan daha gergin olanmış gibi anlattı.
Ondan onunla iletişime geçtim.
"Robert, hapiste çok vakit geçirdin."
"Bir çok şey okudum ve sana haksızlık yapılmış gibi geliyor."
"Serbest kalma fırsatın olursa bizim için sorun değil."
Adam için neredeyse biraz üzüldüm.
19 yaşında bir şey yapıp...
...hayatında yaptığın en kötü şeyle tanınmak...
Sadece bununla tanındı.
Onu affettiğimizi bilmesini istedim.
BİRKAÇ GÜN SONRA ROBERT SHAFER RICHARD'IN MEKTUBUNA CEVAP VERDİ
Robert bu mektupta beni uyarıyor. 29 Nisan 1990'da
olanların detaylarının
çarpıcı olduğunu ve kendimi hazırlamamı söylüyor.
Okuduğumda yalnız olmak isteyeceğimi söylüyor.
Robert'ın İnternet'te yazılanın aynısını
söyleyeceğini düşünmüştüm.
Birini öldürdüğünü ve David Steinmeyer'ın diğerini öldürdüğünü sanıyordum.
Ama bu mektupta her şeyin sorumluluğunu kabul ediyor.
İkisini de vurduğunu söyledi.
SORGULAMAM SIRASINDA DEDEKTİFLERE
BAY YOUNG VE BAY PARKER'IN CİNSEL
TEKLİFLERDE BULUNDUKLARINI SÖYLEDİM
BU TABİİ Kİ YALANLARIN BAŞIYDI
CİNAYETLERİN TEK SORUMLUSU BENİM
HAYATIMDA İLK KEZ GERÇEKTEN DÜRÜST OLMAMIN ZAMANI GELDİ
"Ben yaptım." dedi.
"Neden yaptığımı söyleyemem."
"Ama ben yaptım. Bunu yapmamın hiçbir bahanesi yok."
Bunu itiraf etti.
Robert'a cevap olarak mektup yazdım.
Bizim için bir şeyin değişmediğini söyledim.
Benim için ve ailem için.
Onu affediyoruz. Yani biz...
Tahliye kurulu ne karar verirse
ya da kim ne karar verirse versin bizim için tamam.
Robert Shafer'ı neden affettim?
Sanırım gerçek sebebi...
Ben kimseyi affetmezsem
ben yaptıklarım için nasıl affedilebilirim?
O 28 yıldır hapiste.
Bir gece düşünmeden yaptığı bir şey için.
Amcamın da affedeceğini biliyorum.
Amcam öyle biriydi.
SONUNDA İTİRAF ETMİŞ GİBİ GÖRÜNSE DE SHAFER ASLINDA 20 YIL ÖNCE
POLİSE AYNI DETAYLARI AÇIK ETMİŞTİ
RICHARD KIEL,
SHAFER'IN 1992'DE İKİ CİNAYETİ İŞLEDİĞİNİ İTİRAF ETTİĞİNİ BİLMİYORDU
ST. CHARLES İLÇESİ SAVCILIĞI
Shafer'ın o ilk hikâyesine ne kadar bağlı kaldığını bilmiyorum.
Ama hikâyesi davası mahkemede sürerken değişmeye başladı.
Bu sabah Susan McGrath ile konuştun.
İfade vermeni mi yoksa vermemeni mi tavsiye etti?
-İfade vermememi tavsiye etti. -Vermemeni. Tamam.
-Gene de vermek istiyor musun? -Evet.
Tamam.
Davayı açmamızdan sonra
Shafer tekrar polisle konuşmak istedi ve farklı bir hikâye anlattı.
Meşru müdafaa olmayan
özünde birinci dereceden cinayeti itiraf ettiği bir versiyonu anlattı.
St. Peters'ın tarihi kısmındaki dur tabelasına geldiğimizde
Young kapının koluna uzandı. Sanırım inmeye çalışıyordu.
Soygundan daha öte bir şeyin olacağını o zaman anladım.
Vurulacaklarından neredeyse eminim.
Hatta Steinmeyer onları vurup vurmayacağımı sordu ve "Evet." dedim.
İlk ateş ettiğim elin isabet edip etmediğini bilmiyorum.
Ama ikinci el isabet etti
çünkü sağ elime kan sıçrayacak kadar yakındaydım.
Gece saat kaçtaydı?
Neredeyse kibirli görünüyor.
Kesinlikle pişman değil.
Bu sorgular sık sık diş çekmek gibi geçer.
Onunki öyle değil.
Yaptığından neredeyse gurur duyar gibiydi.
Parker'dan Young ve Steinmeyer'ın olduğu yere koştum.
Young hâlâ şarampoldeydi.
Young'a yaklaştığımda onu vurmamam için bana yalvardı.
Yüzümü yeteri kadar iyi görmediğini söyledi.
Polise gitmeyeceğini söyledi.
İçten içe onu vuracağımı zaten biliyordum.
O zaman neden onu vurmaya karar vermiştin?
Çünkü Parker'ı zaten vurmuştum.
Young'ı beni ihbar etmesi için orada bırakmanın
işime yarayacağını düşünmedim.
Onun...
Bunu izlerken çok gerçekçi konuştuğunu düşünüyorum.
Bundan duygusal olarak etkilenmiş gibi görünmüyor.
Hiç duygu göstermiyor gibi görünüyor.
Sadece normal bir şekilde
adamlardan biri kaçarken sırtından vurduğunu anlatıyor.
POLİSE İTİRAF ETTİKTEN SONRA
SHAFER AVUKAT HAKKINDAN
FERAGAT EDİP SUÇU KABUL ETTİ VE İDAM CEZASINI TALEP ETTİ
BÖYLELİKLE UZUN BİR DAVADAN KURTULDU
VE CİNAYETLERİN TÜM DETAYLARI MAHKEMEDE AÇIKLANMADI
SADECE İKİ SAATTE İDAMA MAHKÛM EDİLDİ
Tabancaya iki mermi koydum.
Shafer idam cezası almak istediğine karar verdi.
Bunu almak istiyordu.
Suçu kabul etti ve yargıcın idam cezasını vermesini istedi.
Ve yargıç da tam olarak bunu yaptı.
İşleri kontrol etmek istediğini düşünüyorum.
Davanın ilerleyişini kontrol etmek istiyordu
ve bu, bunu yapmanın güçlü bir yoluydu.
Ve iyi düşünülmüş bir planı olduğunu sanmıyorum.
Shafer'ın sırf manipüle edici olmak için
manipüle ettiğini düşündüm.
Manipüle edici olmak kendi başına bir hedefti.
Sonra gey olduğunu düşündüğü insanları hedef almasının sebebinin
gey olmayan biri kadar zorluk çıkarmayacak olmaları olduğunu savundu.
Ama onları o yüzden hedef aldığına inanmıyorum.
İki metre boyunda çok güçlü gey adamlar var.
Ve çok ürkek heteroseksüel adamlar var.
Bence nefretten dolayı onları hedef aldı.
Gey olduklarını düşündü. Ve bunu bir sebepten dolayı...
...tolere edemedi.
O günü hatırlıyorum.
Bir çağrı aldık. Karım banyoya geldi.
Sanırım en küçük kızıma banyo yaptırıyordum.
"Robert birini öldürmüş." dedi.
"Olamaz." dedim. İnanmadım.
PHILLIP SHAFER ROBERT SHAFER'IN KARDEŞİ
İnanamadım.
Ama o öfkeyi neredeyse anlayabiliyorum.
Tasvip etmiyorum.
Yaptığı şeye katılmıyorum ama olduğunu hayal edebiliyorum.
Çocukluğu farklı olsaydı belki o da farklı olurdu.
Robert bana sormuştu. "Anne neden bizi sevmiyor?" diye sordu.
"Bilmiyorum." dedim.
Öyle görünüyordu.
Diğer çocuklara bu çok yansımadı.
O çileyi çekmek zorunda kalmadılar.
Anladınız mı?
Neredeyse avlandık diyebilirim.
Sanırım bu uygun bir kelime.
Birkaç kere gece uyandığımı ve Robert yatağında uyurken
ona tokat attığını hatırlıyorum.
Annemin ona "ibne" dediğini hatırlıyorum. Bana da.
İbne kelimesinin anlamını bilmiyordum. Bir gün öğrendim ve bu beni mahvetti.
Mahvetti. "Bana neden öyle dedi?" diye düşündüm.
Bugün bile benim ve Robert için... Onunla konuştum.
Bazen hâlâ aynaya bakıp "Feminen mi görünüyorum?" diye düşünüyorum.
Annen sana neden bunu söyler?
Bu onu da rahatsız etmiş olmalı. Çünkü o bana çok benziyor.
Gerçek Amerikalı çocuklardık. Anladınız mı?
Özellikle genç bir çocukken istismara uğradığı için.
Bana hiçbir şey olmadı.
Robert'a oldu. Aradaki fark bu olabilir.
Sokağı hatırlıyorum.
Bir adam mahalledeki genç çocukları
bilgisayar oyunu oynamaya çağırırdı.
Onun bugün ne anlama geldiğini biliyoruz.
Yani mahalledeki tüm genç çocuklar...
Robert'ı etkilediğine kesinlikle inanıyorum.
Sanırım dördüncü sınıfın yazında başladı.
12, 13 yaşları civarındaydık.
Dördüncü sınıfın yazında Robert beni çocuk tacizcisi ile tanıştırdı.
Çocuk tacizcisi, çocuk tacizcileri için bir kerhanede patronmuş gibi...
...işleri yönetirdi. Tamam mı?
Her kişi için kendi fiyatları vardı. Her neyse.
İşi olmayan ve çalışamayacak kadar genç olan iki çocuktuk.
Para için neredeyse her şeyi yapardık.
Tamam mı? Ve bunun sebebi paraydı.
Ve çok güzeldi.
Pizza restoranına gidip parti verebiliyorduk.
Pizza partisi veriyorduk.
Tüm gün orada kalıp eğlenebiliyorduk.
Bize olanları unutabiliyorduk. Para her şeyi unutmamızı sağladı.
Robert'ın tacizinin boyutunu öğrendiğimde...
...benim için tabii ki çok rahatsız ediciydi.
Sadece prezervatif ile oral seks yaptım.
Ve...
Bana oral seks yapmasına izin verdim.
Ondan ileri gitmesine izin vermedim.
Robert'a olanların doğası çok daha kötüydü.
Çok daha şiddetli, çok daha rahatsız ediciydi.
Belli yerlere gidip bu cinsel faaliyetleri yapardık.
Önce benim sıram olurdu.
Sonra panelvandan inerdim ve Robert'ın sırası olurdu.
Ve Robert'ta her zaman 150, 200 dolar olurdu.
Ama bende 50, 75 dolar kadar olurdu.
Robert'ın benden daha iyi para için oral seks yaptığını falan sandım herhâlde.
Prezervatifle yapsa da yapmasa da.
Sanırım sadece bunu düşündüm. Anladınız mı?
Alışverişin o boyutunu hiç konuşmadık.
Bunun Robert'a şiddetli ve zararlı şeyler yaptırdığına inanıyorum.
O iki adamı vurmasının onda hayatında yaratılan hasarı
silmesi olduğunu...
...ya da telafisini yapması olduğunu anlamadı.
Robert bunu görse de görmese de
kendi suistimal edildiği için bu iki gey adamı hedef aldı.
Ben böyle düşünüyorum. Birçok insan böyle düşünüyor.
İDAM CEZASI ALDIKTAN BİRKAÇ HAFTA SONRA
ROBERT SHAFER TEMYİZ SÜRECİNİ BAŞLATTI
2004 YILINDA BİR MAHKEME, AVUKAT HAKKINDAN FERAGAT ETMENİN
SONUÇLARINI ANLAMADIĞINA KARAR VERDİ
İDAM CEZASI ŞARTLI TAHLİYE İHTİMALİ OLMADAN MÜEBBETE ÇEVRİLDİ
Farklı olduğumu biliyordum.
Ve yaş grubumdaki diğer çocuklar gibi değildim. Başıma bu geldiği için zamanımın büyük bir bölümünde
tüm kızlarla birlikte olmaya çalıştım
ve bana ve başkalarına kanıtlamaya çalıştım... Bilmiyorlardı!
Bu benim suçum değildi. Bu ben değildim. Ben gey değildim. Bu oydu.
Onlar!
O yüzden o kısmının...
Taciz hakkında konuşmasını dinlemek çok zor.
Kopmuş gibi görünüyor.
Sanki başkasının hayat hikâyesi hakkında konuşuyor.
Sanırım kendine kadınları çekici bulduğunu
kanıtlamaya çalışıyordu. Şeyleri değil...
İşte... Belki de bu olduğu için kendini çok sorgulamıştır.
Ona şaka yapılmayacağını ve ona
kullanılan kelime olan "ibne" denmeyeceğini bilirdim.
Bu çok kullandığımız bir kelimeydi.
Ona bunu söylersek çok üzülürdü.
Hayatımdaki insanlar inanamadılar.
"Robert olamaz. Bizim tanıdığımız Robert olamaz."
Ama çoğu kişi beni düşündükleri kadar iyi tanımıyorlardı.
Gizlice, çaktırmadan iş çevirmiyordum.
Yaptığım her şey yüzeydeydi.
Yüzeydeydi.
Maskeleri o kadar... Bir maskesi yoktu.
Birisi biraz düşse de altında bir tane daha vardı.
Muhtemelen altında bir tane daha vardı.
Bir sürü duvar dikip maske takardı.
Bunları kimsenin aşmış olabileceğini sanmıyorum.
Maske taktım mı? Tabii ki.
İnsanların kim olduğumu bilmelerini istemiyordum.
Tacize uğrayan çocuk muydum?
Bunu da kimseye göstermedim.
Yaşama şeklimin bazı kısımları sosyopatik görünmemi sağlıyor.
Ve belki de tanım icabı tam da öyle yaşıyordum.
Anormal şeyler yapıp normal bir hayat yaşıyordum.
RÖPORTAJINDAN 39 GÜN SONRA
ROBERT SHAFER DAHA FAZLA SORU CEVAPLAMAYI KABUL ETTİ
Çocuk istismarı konusunu hiç tam olarak kapatamadım.
İntikam mı? Hayır, belki de her şey sadece ortaya çıkmıştır.
Ve cinayetler daha iyi hissetmemi sağlamadı.
Hayır. Olay bittikten sonrasına kadar geçmişlerini öğrenmedim. Bilmiyordum.
Bildiğimizi sanıyor muyduk?
Evet, kesinlikle. Ama emin değildik.
Tabancam vardı. Dolu bir tabancam vardı.
Suçlu bir hayat tarzı ile yaşarken
ve dolu bir tabancan varken birini soymayı planlıyorsan kötü şeyler olur.
Hızla cinayete dönüşebilir.
Ve öyle oldu!
Ateş etmem dürtüseldi. Ateş etmem gerekmiyordu.
Shafer idam cezası almak istediğine karar verdi.
Bunu almak istiyordu.
Suçu kabul etti ve yargıcın idam cezasını vermesini istedi.
Ve yargıç da tam da bunu yaptı.
İşleri kontrol etmek istediğini düşünüyorum.
Davanın ilerleyişini kontrol etmek istiyordu
ve bu, bunu yapmanın güçlü bir yoluydu.
Dava hayal edilemeyecek boyutta beni yormaya başladı.
Suçu kabul edip idam cezasını talep edersem
bunun davama ışık tutacağını, insanların bana acıyacağını
ve bunun beni iyi göstereceğini düşündüm.
Ve "İstediğin şeye dikkat et." diye bir atasözü vardır.
Bunu ben istedim ve yargıç bana bunu verdi.
Çok fazla insana olan etkisinden dolayı pişmanım.
Maktulün ailesi bunun olacağını bile bilmiyordu.
İdam cezası aldığımı sonra öğrendiler.
Mahkemeye davet edilmediler. Konuşma fırsatları olmadı.
ABD'de hüküm giydirilirken
maktulün ailesinin konuşma fırsatı var.
Adı Mağdur Etki İfadesi'dir.
Oraya çıkıp istediklerini söyleme hakkına sahipler. Ve ben buna hazır değildim.
Ama cinayetlerden suçlu olduğumu da biliyordum.
Ve onlarla yüzleşemedim.
Yüzleşmek istemedim.
Utanıyordum.
Ve mağdurlardan bu hakkı çaldığımı sonrasına kadar fark etmedim.
Biriyle konuşma fırsatım olsaydı
muhtemelen onunla konuşmak isterdim.
Sadece kurbanlarımın akrabalarının ve kendi akrabalarımın
hayatlarını mahvetmedim. Onun hayatını da mahvettim.
ADI: STEINMEYER, DAVID JR. SUÇLAMA: BİRİNCİ DERECEDEN CİNAYET
DAVID STEINMEYER SUÇTAKİ KENDİ ROLÜNDEN DOLAYI 11 YIL HAPİS YATTI
RÖPORTAJ TALEPLERİNE CEVAP VERMEDİ
Başından beri doğruyu söyleseydim
belki o hapse gitmezdi.
Ve yaptığım şeyden dolayı onu da idam cezasına çaptırmış olabilirdim.
Başka bir cinayet istemiyordum.
Ve öyle olmuş olurdu.
Ona "Üzgünüm." derdim.
Robert'a geri mektup attım.
Bizim için bir şeyin değişmediğini söyledim.
Benim ve ailem için.
Onu affediyoruz. Yani biz...
Tahliye kurulu ne karar verirse
ya da kim ne karar verirse versin bizim için tamam.
Mektubunun yaratacağı etkiyi bildiğini sanmıyorum.
Hayat değiştiren bir andı.
Mektubu aldığım günü hatırlıyorum.
Ve başlatmaya yönelmekte olduğum bir süreci başlattı.
Ama birinin beni dürtmesine, ittirmesine ihtiyacım vardı.
Ve mektubu bunu yaptı.
Yani bana yaptığı iyilik...
...sonunda iyi bir şey yapmama yol açtı.
Yalan söylediğinizde doğruyu söylemek asla kolay değildir.
Ama iki kişiyi öldürmek hakkında doğruyu söylemek daha da kötüdür.
Ve bunu yaptığı için minnettarım.
Minnettarım.