ทุกคนมีความคิดของตัวเอง และมีอำนาจที่จะกำหนดชะตาตัวเอง
และใช่ครับ ผมเลือกนั่งเก้าอี้ และเหตุผลที่ผมเลือกแบบนั้น
เพราะผมจะได้ตายในทันที
(6. ห้ามกระทำการฆ่า)
(ตั้งแต่มีการนำโทษประหาร กลับมาใช้ในอเมริกาเมื่อปี 1976)
(มีฆาตกรมากกว่า 8,000 คน ถูกตัดสินให้รับโทษประหาร)
(นี่คือเรื่องราวของนักโทษประหาร หมายเลข 0-375690)
(เรือนจำประจำรัฐ)
หลายคนคิดว่าเหตุผลที่ผมขอนั่งเก้าอี้
ก็เพื่อยืดวันประหารออกไป
แต่เปล่าเลย
ผมรู้ว่าผมผิด
โทษประหารชีวิตจะมีประโยชน์อะไร
ถ้าไม่ได้บังคับใช้อย่างถูกต้อง
(ผลงานภาพยนตร์ชุดของ NETFLIX)
ผมเดินเข้าไปและยิงหนึ่งนัด
เดินเข้าไปใกล้อีก แล้วยิงอีกหนึ่งนัด
เธอถูกยิงทะลุแก้ม กระสุนไปหยุดอยู่ที่ขากรรไกร
จากนั้นผมก็ผลักเขาไปหลังโต๊ะ แล้วแทงเขาประมาณ 25 ครั้ง
ผมไม่อยากเชื่อเลย
ผมแค่คิดว่าไม่อยากเชื่อเลย ว่าผมเพิ่งจะฆ่าคน
ผมไม่รู้สึกผิดเลย
ผมเริ่มแทงเขา แทงคนที่นั่งอยู่บนโซฟา
(ความเป็นความตาย)
(ในเดือนมีนาคม ปี 1997 เวย์น โดตี้ต้องโทษในคดีฆาตกรรม)
(เรือนจำประจำรัฐฟลอริดา)
(ตอนนี้เขาอยู่ในแดนประหาร)
(เรือนจำประจำรัฐฟลอริดา เรลฟอร์ด ฟลอริดา)
(กรมราชทัณฑ์)
คุณจะเอาคนมาขังไว้ในคุกไม่ได้ พวกเขาไม่ใช่สัตว์
จะทำแบบนั้นไม่ได้ อย่าคิดว่าคน...
จะยังคงเป็นคน หลังจากที่คุณเอาเขาไปขังตลอดชาติ
มันไม่ได้เป็นแบบนั้น
มันจะยิ่งทำให้เขาร้ายขึ้น
กว่าคนที่เขาเคยเป็นก่อนเข้าคุก
ผมเกิดวันที่ 12 เมษายน ปี 1973 ที่พูเอโบล โคโลราโด
พ่อผมเป็นพวกขี้เหล้า
เขามักจะออกไปดื่ม ไม่ก็ไปเที่ยวเตร่กับเพื่อน
เขามักจะใช้กำลังกับแม่เลี้ยงของผม
ผมจำครั้งหนึ่งได้ชัดเจน
เขาซ้อมเชลลีหนักมาก จนเธอดูเหมือนกับ...
ใครสักคนที่เพิ่งชกกับไมค์ ไทสันเสร็จ
เส้นผมเธอครึ่งหนึ่งถูกดึงออกจากหัว
ตาสองข้างบวมจนปิด จมูกหัก ปากเจ่อ
พ่อผมไม่เคยเก็บปืนไว้ในบ้าน แต่ถ้าเกิดมีล่ะก็
ผมคงฆ่าพ่อไปแล้ว
และคงฆ่าไปตั้งนานแล้วด้วย
นับตั้งแต่ตอนนั้น ผมก็เริ่มมีปัญหากับข้อกฎหมายมากขึ้น
ผมเริ่มหนีออกจากบ้าน เริ่มขโมยเช็คของพ่อ
เริ่มขโมยเงินของพ่อ พยายามจะออกมาจากที่นั่น
ออกมาจากสภาพแวดล้อมนั้นทุกทาง
และในที่สุด ตอนที่ผมอายุ 15-16 ปี
ผมก็ออกจากบ้าน
ผมบอกว่าผมทนไม่ไหวอีกแล้ว ผมอยู่ในวัยที่ออกไปอยู่คนเดียวได้แล้ว
(หลังออกจากบ้าน)
(โดตี้ก็ระหกระเหินไปทั่วประเทศอยู่หลายปี)
(โบสถ์หลังแรกของพระเจ้า แพลนต์ซิตี้)
(ในปี 1996 ตอนอายุ 23)
(เขาเข้าทำงานในโรงงาน ที่แพลนต์ซิตี้ ฟลอริดา)
ตาผมบอกผมเสมอว่า
"ไอ้หนู อย่าเก็บอะไรไว้ให้รกหัว
เพราะถ้าเก็บเอาไว้ มันจะทับถม
จนกระทั่งมันระเบิดและพาแกไปลงเอย
กับปัญหา ปัญหาใหญ่โต"
และผมก็ลงเอยแบบนั้นจริงๆ
ผมเริ่มดื่มมากขึ้น
เริ่มก้าวร้าวขึ้น ใช้กำลังมากขึ้น
ฮาร์วีย์ ฮอร์นเป็นหัวหน้าคนงานของผม
เขายังเป็นพ่อค้าคนกลางที่ค้ายาไอซ์
ผมไปที่นั่นเพื่อเล่นยาบ้างเป็นบางครั้ง
คืนหนึ่งผมไปที่บ้านเขา
ผมเอาปืนไปด้วย
แต่ผมไม่ได้ตั้งใจจะปล้นเขา หรือทำอะไรกับเขา
ผมเอาปืนไปเพื่อแลกยา
ตอนที่ผมไปถึงที่นั่น
เราทั้งคู่เสพยาติดกันมาราวหนึ่งสัปดาห์
แล้วเราก็ทะเลาะกัน
เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ ตอนนั้นแหละผมก็รู้ตัว
ว่าถ้าผมไม่อยากซัดกับเขาตรงนั้น
ผมก็ต้องฆ่าเขาซะ หรือไม่ก็ทำให้เขาเจ็บ
แต่ถ้าผมจะต้องยิงเขาล่ะก็ ทำไมไม่ฆ่าเขาซะเลยล่ะ
ผมผลักเขาออกไปจากตัว แล้วพอผมผลักเขาออกไป
ผมก็ชักลูกโม่ขึ้นมา แล้วก็ยิงเขาที่หน้าในระยะเผาขน
ผมไม่รู้ว่าเขาตายหรือเปล่า
แล้วผมก็คิดว่า "ผมทิ้งให้เขาครึ่งเป็นครึ่งตายอยู่ในบ้านไม่ได้"
ผมเลยยิงที่หน้าเขาซ้ำอีกห้านัด
เขาควรตายหรือเปล่า อาจจะไม่
แต่เขาตายแล้ว และผมพาเขากลับมาไม่ได้
ทางรัฐตั้งใจจะตัดสินโทษประหารชีวิต
แต่เพราะผมไม่มีประวัติคดีร้ายแรงมาก่อน
พวกเขาเลยงดโทษประหาร และจบลงที่ให้ผม
ถูกจำคุกตลอดชีวิตโดยไม่มีสิทธิ์ขอลดโทษ
(ในปี 2011 โดตี้ต้องโทษ อยู่ในเรือนจำประจำรัฐฟลอริดา)
ผมคาดหวังให้คนเคารพอย่างมาก
ผมให้ความเคารพทุกคน และผมก็ต้องการมันเช่นกัน
ไม่ว่าคุณจะเป็นนักโทษหรือเจ้าหน้าที่
แต่มันไม่ค่อยจะเป็นแบบนั้น โดยเฉพาะกับนักโทษ
ตอนนั้นผมขายบุหรี่ซึ่งเป็นของต้องห้าม
มันเลยเป็นเหมือนกับตลาดมืด
เอ็กเซเวียร์ โรดริเกซ
ผมเชื่อว่าเขาขโมยบางอย่างไปจากผม
เขายังหนุ่ม เขาปากเสีย เขาเรียกผมว่า "ไอ้ตุ๊ดหน้าตัวเมีย"
(โดตี้กับเพื่อนนักโทษ หลอกให้รอดริเกซรับคำท้า)
(ด้วยการบอกว่าถ้าเขาชนะ จะได้บุหรี่ซึ่งเรียกว่า "ริป" ไป)
ผมบอกเขาว่า
"เราจะเอาผ้าห่มมามัดมือนายไว้
ถ้านายสลัดหลุด ฉันจะให้ริปนายหนึ่งซอง"
คือริปหนึ่งซองน่ะมีราคาร้อยดอลลาร์
ในคุกสมัยนั้น
เขารับคำท้า
ผมเดินไปข้างหลังเขาแล้วก็รัดคอเขา
เพื่อให้เขาหมดสติ
ผมรู้ว่าพอเราทำให้เลือด ไม่ไหลเวียนไปเลี้ยงสมอง
ไม่กี่นาทีพวกเขาก็จะตาย
เพราะสมองพวกเขาจะขาดออกซิเจน
ราวๆ 15 วินาทีเขาก็ฉี่ราด
ผมเห็นฉี่เจิ่งนองเต็มพื้น
แล้วแทงเขาประมาณ 25 ครั้ง บริเวณท้องและสูงกว่านั้น
หลังจากฆ่าเขาแล้ว ผมหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ
ผมไปอาบน้ำแล้วก็ลงไปยังคอกผู้คุม
แล้วก็บอกว่า "นี่พวก ข้างบนมีศพอยู่"
ผมคำนวณไว้หมดแล้ว
การอยู่ในเรือนรักษาความปลอดภัยสูงสุด
แล้วทำอะไรแบบนั้นสำเร็จมันโคตรเจ๋ง
คดีนี้ผมผิดอย่างไม่ต้องสงสัย
ผมไม่เคี่ยวเข็ญความคิดของตัวเอง
แล้วนั่งลง
แล้วผูกเรื่องเพ้อฝันบอกว่าผมไม่ผิด ทั้งที่ผมรู้ว่าผมผิด
(ในศาล โดตี้รับสารภาพว่า สังหารเอ็กเซเวียร์ โรดริเกซ)
(เขาถูกพิพากษาประหารชีวิตในปี 2013)
(เดนเวอร์ โคโลราโด)
ฉันแมรี่ โคล แม่ของเวย์น ชาร์ลส์ โดตี้
นี่คือแรนดี้ เขาเพิ่งปลดประจำการ
เราเดทกันพักหนึ่ง ฉันท้อง แล้วเราก็มีเวย์น
เข้าใจว่าเขาหนักหกปอนด์ 12 ออนซ์
ผมเขาหยิก สีบลอนด์ ตาเขาสีฟ้า
เขาดูเหมือนพ่อ รูปนั้นค่ะ พ่อของเขาผมบลอนด์ ตาสีฟ้า
เขารักอิสระ แรนดี้น่ะ
คือเขาเป็นสามีประเภทที่
อาจหนีไปแล้วไม่กลับมาอีก
วันหนึ่งแรนดี้กับฉันทะเลาะกัน
ฉันออกไปร้านชำ
พอฉันกลับมา เวย์นกับแรนดี้ก็ไปแล้ว
ฉันเรียกตำรวจ
ฉันบอกพวกเขาว่าลูกฉันหาย พ่อเขาเอาตัวเขาไป
และตำรวจก็บอกว่า "คุณหย่ารึเปล่า" ฉันตอบว่า "ไม่ได้หย่า"
เขาบอกว่า "งั้นแรนดี้ก็มี...
คนเป็นพ่อน่ะมีสิทธิ์ในตัวลูกมากเท่าๆ กับคุณ"
ฉันเลยคิดว่าบางทีเขาอาจกลับมา
ไม่ช้าก็เร็ว แต่เขาไม่ได้กลับมา
เขาไม่พาเวย์นกลับมา และไม่ให้ฉันรู้อะไรเลย
เวย์นบอกว่า แรนดี้บอกเขาว่าฉันตายแล้ว
(เมื่ออายุ 14 ปี)
(เวย์น โดตี้พบว่าแมรี่ แม่ของเขายังไม่ตาย)
เขาไปที่ไร่ของย่าที่มิชิแกน และเจอรูปถ่ายฉัน
ซึ่งเขาก็ไม่รู้ว่าใครก็เลยถามย่าไปว่านี่ใคร
และย่าก็บอกเขาว่า "นั่นแม่แก"
ครั้งต่อมาที่ฉันได้เจอเขา
เขาก็โตขึ้นเยอะ อายุสัก 20-21 แล้ว
เวย์นโทรมาและบอกว่าอยากมาเดนเวอร์
มาหาฉัน มาเจอน้องชายน้องสาว
เราเลยออกเงินให้เขาบินมา
เขามาอยู่ที่นี่ประมาณสามเดือนได้
ตอนเขาอยู่ที่นี่ เขาคงรู้สึกแปลกแยก
แบบว่านี่ใช่ที่ของฉันหรือว่าไม่ใช่
เขาได้งาน เขาซื้อรถมาขับ
เขามักออกไปตั้งแคมป์ แปลว่าเขามีเพื่อน
พวกเขาจะไปกันในคืนวันศุกร์ และกลับมาในวันอาทิตย์
เรากลับมาที่บ้าน
รถของเวย์นไม่ได้จอดอยู่
ไม่มีอะไรเลย ฉันเลยคิดว่า "เด็กนั่นคงออกไปเที่ยวอีกแล้ว"
วันต่อมาก็ไม่มีข่าวคราว
แล้วเจ้านายที่เขาทำงานให้ นายจ้างของเขา
ก็โทรมาบอกฉันว่า "เขาไปแล้ว เขาลาออกไปแล้ว
เขากลับไปฟลอริดา พ่อของเขาต้องการเขา"
ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ เขาถึงไปแบบนั้น
แรนดี้มีอิทธิพลกับเขามากหรือว่า...
หรือแรนดี้ทำให้เขารู้สึกผิด
เขาถึงต้องกลับไปที่นั่น
ฉันไม่ได้ข่าวคราวเขาพักใหญ่
จนกระทั่งแรนดี้โทรมา เขาถามว่า "แมรี่ใช่ไหม"
และฉันก็บอกว่า "ใช่ค่ะ"
และฉันก็... สำเนียงแบบฟลอริดา
"แมรี่" ฉันตอบ "คะ"
"นี่แรนดี้นะ" ฉันตอบ "ไม่นะ"
"คุณต้องการอะไร"
"เวย์นก่อเรื่องซะแล้ว"
"เขาทำอะไร"
"เขายิงหน้าชายคนหนึ่งไปห้านัด"
(บาร์โทว์ ฟลอริดา)
เวย์น โดตี้ฆ่าพ่อผม สังหารเขาอย่างเลือดเย็น
ยิงเขาที่หน้า
พ่อผมชื่อฮาร์วีย์ ยูจีน ฮอร์นที่สอง
ผมชื่อฮาร์วีย์ ยูจีน ฮอร์นที่สาม
ทุกเช้าวันอาทิตย์เรามักจะไปตกปลา
ไปใช้ช่วงเวลาตามประสาพ่อลูก
เรา...
เราสนุกกันมากเวลาที่ไปตกปลา
ความทรงจำแรกๆ ที่ผมจำได้ก็คือการตกปลา
การไปตกปลากับพ่อ เป็นความทรงจำแรกๆ ที่ผมจำได้ว่ามีความสุข
ผมกับพ่อสนิทกันมาก
ผมเป็นลูกคนเดียว ไม่มีพี่น้อง พ่อเลยทุ่มเทให้กับผม
ทั้งความรัก ความใส่ใจ ทุกๆ อย่าง
เท่าที่เราสามารถให้คนคนหนึ่ง
พ่อมอบให้กับผม
พ่อเป็นคนมีอารมณ์ขัน
เป็นคนตลก พ่อไม่ใช่คนเลวร้าย
เขาเป็นคนดี เป็นคนอยู่ด้วยแล้วสนุก
ก่อนผมจะอายุครบ 21
ผมทำงานอยู่ แล้วตำรวจก็มาหาผมที่ที่ทำงาน
พวกเขาบอกข่าวร้ายกับผม
เป็นข่าวร้ายที่ร้ายที่สุดเท่าที่เคยได้ยินในชีวิต
พ่อผมถูกฆ่าตาย
เขาถูกยิงตาย
แน่นอน ผมเสียใจที่สูญเสียพ่อ และในระหว่างนั้น ผมก็...
ผมก็สร้างปัญหาให้ตัวเอง
ผมทำเรื่องที่ปกติคงไม่คิดจะลอง
บางเรื่องที่ผมไม่ควรจะทำ
มันส่งผลกระทบต่อชีวิตผม การที่ไม่เหลือใครที่ภูมิใจในตัวเราแล้ว
ลูกชายทุกคนย่อมอยากให้พ่อภูมิใจในตัวเขา
ในทางใดสักทางหนึ่ง
ผมยังอยากให้พ่ออยู่เหวี่ยงคันเบ็ดกับผม
และสนุกไปด้วยกัน แต่...
พ่อไม่อยู่แล้ว ฉะนั้นทุกครั้งที่มีโอกาส
ผมจะพยายามมาทำแบบเดียวกัน ที่ริมทะเลสาบ
ผมรักพ่อนะครับ
(14 ปีหลังจากสังหารฮาร์วีย์ ฮอร์นที่สอง)
(โดตี้ฆ่าเอ็กซาเวียร์ โรดริเกซ ในเรือนจำฟลอริดา)
เขาบอกว่า "แม่ครับ ผมขอโทษ แต่ว่า...
ผมอยากโดนประหารชีวิต หวังว่าแม่จะเข้าใจความต้องการของผม"
และฉันก็บอกว่าฉันเข้าใจ เขาโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว
เขาสามารถเลือกเองได้
แต่ฉันไม่อยากให้เขาตาย
ไม่จนกว่าพระเจ้าจะตรัสว่า "โอเค เวย์น ถึงเวลาที่ลูกจะมาแล้ว"
ไม่ใช่ให้เขามาตัดสินใจเอง
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าคดีนี้ผมผิด
ถามว่าผมสงสารเหยื่อไหม
ผมไม่สงสาร
แต่พอผมมองแม่ของเหยื่อ และคิดว่าถ้าผมเป็นคนที่ถูกฆ่า
ผมก็อยากให้แม่ของผม ได้ฟังคำตัดสินที่รุนแรงที่สุด
ถ้าเกิดในสถานการณ์นั้นมันเป็นผม
ดีใจที่ได้ฟังเสียงเขา
เขาบอกว่าเขาสมควรถูกประหาร แต่...
ขอโทษนะคะ แต่เขาน่ะ...
เขาบอกว่าเขาควรตายเพราะเขาฆ่าคน
แต่ตอนที่เขาทำ
เขาทำเพื่อช่วยตัวเขาเอง เพื่อรักษาธุรกิจ
เด็กนั่นคิดจะยึดธุรกิจของเวย์น
มันยากจะเข้าใจว่าเวย์นทำแบบนี้ได้ยังไง
บางครั้งฉันลองคิดว่าตัวเองเป็นเขา
และฉันก็คิดว่าเด็กคนนี้ คงไม่เคยได้รับรักแท้
มาก่อนในชีวิต
เว้นแต่ตอนที่เขายังเล็กมาก
และฉันก็เชื่อว่า เพราะเวย์นอยู่ในคุกมาหลายปี
จนเขาไม่รู้เรื่องอะไรอีก
และเรื่องที่ได้เรียนรู้จากคุก
คือการใช้ชีวิตในคุก ต้องคอยดูแลตัวเอง
เพราะไม่มีใครจะคอยดูแลคุณ แต่...
เวย์นต้องการจะตายแบบนั้นจริงเหรอ ถ้ามีคนฆ่าเขา
แล้วเขาจะรู้สึกดีขึ้นเหรอ แบบว่าฉันจะได้ไปพบพระเจ้าแล้วงั้นเหรอ
ไม่หรอก
(เกนส์วิลล์ ฟลอริดา)
(ในปี 2013 โดตี้เลือกที่จะแก้ต่างในชั้นศาล)
(ในคดีสังหารเอ็กเซเวียร์ โรดริเกซ)
(ถนนเอ็นหนึ่ง)
(แม้จะไม่ได้ร้องขอโทษประหาร)
(แต่โดตี้ก็เล่าเหตุการณ์อย่างโหดเหี้ยมซื่อตรง)
(บิล เซอร์โวเน เป็นอัยการแห่งรัฐฟลอริดา)
แม้เขาจะสู้คดีเพื่อไม่ให้โดนประหาร
แต่จากทุกอย่างที่เขาทำ และแสดงออกต่อคณะลูกขุน
ผมคิดว่าเขาต้องการ โน้มน้าวให้ลูกขุนตัดสินว่า
ความตายเป็นคำตัดสินที่เหมาะสม
(สำนักงานอัยการรัฐ วิลเลียม พี เซอร์โวเน)
หลายครั้งที่ผมต้องติดต่อกับเขาโดยตรง
ปกติผมจะไม่ทำแบบนั้น โดยเฉพาะกับผู้ต้องหาคดีฆาตกรรม
เขาเป็นคนที่น่าสนใจมาก เขาเป็นคนฉลาด
แถมเขายังเป็นคนที่น่ากลัวสุดๆ
เพราะเขาจะบอกคุณอย่างไร้อารมณ์ ว่าเขาเคยฆ่าคนมาก่อน
และเขาอาจจะฆ่าอีก
ถ้าเกิดเขาคิดว่าสภาพแวดล้อมเอื้ออำนวย
เขามีหลักศีลธรรมที่แรงกล้า และไม่เหมือนใคร เป็นแรงผลักดัน
แม้หลักดังกล่าวจะแปลกต่าง และเกินรับได้สำหรับเราคนอื่นๆ
แต่มันก็เป็นส่วนสำคัญในชีวิตเขา
(มหาวิทยาลัยฟลอริดา)
(ด้วยการรับสารภาพ)
(โดตี้ถูกตัดสินประหารชีวิต ในวันที่ 5 มิถุนายน ปี 2013)
(อัยการรัฐ)
(แต่สามปีต่อมา)
(โทษที่เขาได้รับกลับผิดรัฐธรรมนูญ)
(ศาลฎีกาแห่งรัฐฟลอริดา)
ก่อนสองปีที่แล้ว
คณะลูกขุนมีสิทธิ์ที่จะเสนอ
ให้ลงโทษประหารชีวิตด้วยเสียงส่วนใหญ่
จากนั้นก็ให้ผู้พิพากษาตัดสินใจขั้นสุดท้าย
มันเป็นแบบนั้น ในตอนที่พิจารณาคดีโดตี้ครั้งแรก
ลูกขุนสิบต่อสองเสนอให้ประหาร
แต่ศาลสูงสุดแห่งสหรัฐอเมริกาเปลี่ยนกฎ
เกี่ยวกับโทษประหารในประเทศ โดยเฉพาะในฟลอริดา
เมื่อสองปีก่อนเนื่องจากคดีเฮิร์สต์
ผลจากจากคดีเฮิร์สต์ คำตัดสินจะต้องได้เสียงเป็นเอกฉันท์
(คำตัดสินคดีเฮิร์สต์ ทำให้โทษประหารของโดตี้เป็นโมฆะ)
(เขาต้องฟังคำตัดสินใหม่ต่อหน้าลูกขุนชุดใหม่)
ลูกขุนได้รับแจ้งว่าพวกเขาไม่ต้องสนใจ
ว่าเขาผิดจริงหรือไม่ เพราะเรื่องนั้นถูกตัดสินไปแล้ว
งที่พวกเขาจะต้องตัดสิน คือเขาควรได้รับโทษใด
นับตั้งแต่การพิจารณาคดีปี 2013
ไม่มีอะไรเปลี่ยนความคิดผมไปเลย
โทษเดียวที่ผมตั้งใจจะให้เกิดขึ้น ทั้งในนามจริยธรรมและกฎหมายก็คือประหาร
(ตราประจำรัฐฟลอริดา เราศรัทธาในพระเจ้า)
(ในปี 2016 โดตี้ติดต่อหนังสือพิมพ์)
(เพื่อร้องทุกข์เรื่องกระบวนการกฎหมาย)
(นักโทษอยากให้รีบประหาร)
(ผมสารภาพผิด และหลักฐานนั้นก็ยืนยันว่าผมผิด)
(รัฐเมินคดีแบบนี้)
(ทำเป็นมองไม่เห็น)
(แล้วเอาจำเลยไปขังเดี่ยวนานหลายปี)
(ทำให้ครอบครัวของเหยื่อ ไม่ได้รับความยุติธรรม)
(โดตี้อ้างว่าความล่าช้านั้น)
(ทำให้ครอบครัวเหยื่อทนทุกข์นานขึ้น)
ผมมีคำพูดนับไม่ถ้วนสำหรับใช้ บอกความรู้สึกที่มีต่อเวย์น โดตี้
แต่ในตอนนี้ ผมเลือกที่จะไม่ทำ เพราะมันไม่ได้เกิดประโยชน์
มันไม่ได้พาพ่อผมกลับมา ไม่ได้เปลี่ยนความคิดเวย์น
เขาอยากเยาะเย้ยกระบวนการยุติธรรม ของเรา และเขาก็ตั้งใจ...
เขาจะต่อสู้เพื่อให้ได้สิทธิที่จะตาย
เขาไม่ได้อยากทำแบบนั้นตอนที่ฆ่าพ่อผม
หลังจากที่ฆ่าพ่อผม
เขาทำทุกวิถีทางเพื่อให้ไม่ต้องเข้าคุก
ส่วนตัวแล้ว ผมคิดว่าเขาเป็นฆาตกรขี้ขลาด
เวย์น โดตี้เป็นฆาตกรขี้ขลาด นั่นแหละสิ่งที่เขาเป็น
เขาเป็นไอ้ขี้ขลาดที่ยอมตาย
ด้วยมือของรัฐฟลอริดา มากกว่าที่จะจบชีวิตด้วยมือตัวเอง
เขาไม่เคยห่วงว่าจะอยู่หรือตาย จนกระทั่งเขาพบว่าตัวเองไม่ชอบคุก
นั่นแหละที่เขาทำ เข้าไปอยู่ในคุก
จากนั้นเวย์นก็เปลี่ยนใจ เขาคิดว่าอยู่ในนั้นมันไม่ดี
"ทางเดียวที่ฉันจะออกไปได้คือฆ่าตัวตาย แต่ฉันขี้ขลาดจนไม่กล้าฆ่าตัวตาย
ฉันก็ให้ใครสักคนฆ่าฉันแทนแล้วกัน"
หลายคนถามผม
"คุณจะจบไหม ถ้าเวย์นตายในคุก"
"คุณจะจบไหม ถ้าเขาได้นั่งเก้าอี้ไฟฟ้า"
"คุณจะจบไหมถ้าได้รู้ว่า ชายที่ฆ่าพ่อคุณตายแล้ว"
มันไม่มีการจบอะไรทั้งนั้น
ผมไม่รู้คนอื่นๆ คิดว่าจะมีการจบได้ยังไง
เพราะถ้าเราจบเรื่องๆ หนึ่ง แปลว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น
นั่นหมายความว่าคุณได้ลืมเรื่องนั้นไป แต่ผมไม่มีวันลืมสิ่งที่...
ไอ้ฆาตกรขี้ขลาดนั่นทำกับพ่อผม
ฉะนั้นผม... ในความคิด
และความรู้สึกของผม ผมต้องการเหลือเกิน
ที่จะได้เห็นเวย์น โดตี้กลายเป็น นักโทษที่แก่ที่สุดที่มีชีวิตอยู่
ในเรือนจำรัฐฟลอริดา
ให้เขาอยู่ถึงวัยชรา ที่เขาแก่หง่อม ทรุดโทรมและเดินแทบไม่ได้
และต้องทุกข์ทรมานโดยที่ไม่มียารักษา
ไม่มียาสำหรับบรรเทาปวด
ไม่มีเตียงนุ่มๆ หรือความสะดวกสบาย
ผมอยากเห็นเวย์นทุกข์ทรมาน อยู่ในคุกไปทั้งชีวิต
และแก่ตายไปในคุก
นั่นคือสิ่งที่ดีที่สุด ที่สามารถเกิดขึ้นได้กับเวย์น โดตี้
(เนเปิลส์ ฟลอริดา)
เวย์นเป็นคนดี เขาเป็นคนที่ยิ่งใหญ่มาก
เขาเป็นคน... (เบร็ต มีซ)
ที่มีความเข้าอกเข้าใจมนุษย์ เขาฉลาดมากๆ
เขาจิตใจดี
เขาเป็นคนใจเพชร
ใครหลายคนอยากมีจิตใจอย่างเขา
พ่อผมทิ้งผมไปก่อนผมจะเกิด
จากนั้นก็ตายเพราะเสพเฮโรอีนเกินขนาด แม่ไม่เคยอยู่เคียงข้างผม
ผมเข้าคุกครั้งแรกในปี 2003
หลังผมติดคุกอยู่ประมาณห้าปี
แล้วก็มารู้จักเวย์น ผ่านทางเพื่อนที่เป็นคนดี...
เขาเป็นคนดีและเขาก็บอกว่า
เวย์นคือคนที่เราควรคุยด้วย ในเรื่องเกี่ยวกับธุรกิจ
และเมื่อเราเริ่มทำธุรกิจด้วยกัน
เราหาเงินจากการขายบุหรี่แบบเคี้ยว หรืออะไรทำนองนั้น
มิตรภาพก็เริ่มก่อตัว และมันพัฒนาไปสู่...
ความสัมพันธ์แบบพ่อกับลูก
เพราะอย่างนั้นผมถึงเรียกเขาว่าพ่อ
เพราะเขาเหมือนพ่อสำหรับผม
ผมโตขึ้นมาโดยไม่มีพ่อ ดังนั้น...
สำหรับคนแบบผม... คำแนะนำที่เขาให้กับผม
มันเหมือนกับสิ่งที่พ่อจะให้แก่ลูกชาย
มันมีความหมายกับผมมาก
เราเขียนจดหมายส่งถึงกันสองครั้งต่อสัปดาห์ เขาทำให้ผมไม่เสียสติ
ทำให้ผมไม่เสียคน
อยากเห็นจดหมายจากเวย์นเหรอ
ครับ เข้ามาในนี้สิ
นี่...
นี่คือจดหมายจากเวย์นทั้งหมด
"วันจันทร์ที่ 18 มกราคม ปี 2016"
"สวัสดี ลูกชาย พ่อจะเริ่มยังไงดี
ก่อนอื่นเลย จงรู้ไว้ว่าพ่อรักแก
และรักแกอย่างไม่มีเงื่อนไข
พ่ออาจคิดถึงแกมากกว่าที่แกคิดถึงพ่อ
แต่ไม่เป็นไร"
"แกอยากกลับเข้าคุกไหม ต้องไม่อยู่แล้ว
นั่นแหละสิ่งที่แกจะต้องเจอ
อยากเสียใบขับขี่หรือเปล่า
ถ้าโดนข้อหาเมาแล้วขับอีกที แกจะเป็นผู้กระทำผิดซ้ำซ้อน
ต้องติดคุก อดมีใบขับขี่
ช่างเรื่องพวกนั้นเถอะ แกเกือบตาย
พ่อรักแก และรู้ดีว่าแกน่ะ สามารถทำได้ดีกว่านั้น เบร็ต"
ดูจดหมายทั้งหมดสิครับ นั่นคือสิ่งที่เราเขียนถึงกัน
เยอะเกินจะนับได้ อาจจะมี...
ผมอาจได้จดหมายจากเขาทุกวันเลยก็ได้
เขาคอยดูแลผม ผมดูแลเขา และมันก็...
เวลาที่คุณมีใครสักคน...
การมีเพื่อนแท้แค่คนเดียว ก็ดีกว่ามีเพื่อนกิน 30 คน
และเมื่อคุณพูดเปิดอกกับใครคนหนึ่งได้ ไว้ใจใครคนหนึ่งได้
และรู้ว่าเขาจะไม่แว้งกัดเรา นั่นน่ะประเมินค่าไม่ได้เลย
เวย์นฆ่าโรดริเกซด้วยเรื่องบุหรี่
เวย์นเอาบุหรี่จำนวนจำนวนไม่น้อย
ไปใส่ไว้ในรถเข็นขยะ
เพื่อเอาไปให้ใครคนหนึ่ง
โรดริเกซขโมยบุหรี่เขาไป
มันเป็นเงินเยอะมาก เขาต้องทำอะไรสักอย่าง
เวย์นตกอยู่ในสถานการณ์ที่ต้องเลือก ระหว่างชีวิตตัวเองกับโรดริเกซ
มันไม่ใช่ว่าเขาเดินเข้าไปยิงหมอนั่น โดยไม่มีเหตุผล
มันมีแรงจูงใจ
มันมีเหตุผลอยู่เบื้องหลังสิ่งที่เขาทำ
แต่เขาถูกบีบให้ต้องทำอย่างนั้น
ถ้าเขามีพ่อแม่ที่คอยสนับสนุน
และอยู่เคียงข้างเขาระหว่างที่โตมา
เขาก็คงไม่เจอสถานการณ์แบบนี้
ถ้าพวกนั้นประหารเขา ผมคงรู้สึกสูญเสียครั้งใหญ่
เพราะเขาเป็นเหมือนกับพ่อของผม
เขามีคำแนะนำดีๆ ให้ผมเสมอ
ตอนนี้ทัศนคติเกี่ยวกับชีวิตของผมเปลี่ยนไป
เขาคืออิทธิพลสำคัญในชีวิตผม
ผมพูดว่า "ถ้าคุณไม่สู้
มันเท่ากับคุณทิ้งคนที่รักคุณไว้เบื้องหลัง"
รักเป็นสิ่งที่ไร้เงื่อนไข
เมื่อคุณรักใครคนหนึ่ง คุณจะรักเขาไม่ว่าเขาจะเลือกทางไหน
หรือว่าทำอะไร
เมื่อคุณรักใครคนหนึ่ง คุณก็จะรักเขา มันก็แค่นั้น
และผมรักเขา เขาเหมือนพ่อของผม
เขาเป็นเพื่อนรักของผม
(แทลลาแฮสซี ฟลอริดา)
(อีกครั้งที่โดตี้เลือกว่าความให้ตัวเอง) (ในการนัดฟังคำตัดสินใหม่)
(แต่กฎหมายรัฐฟลอริดา)
(บังคับให้เขาต้องมีทนายสำรอง)
ในฐานะทนายความสำรอง
ฉันต้องเตรียมพร้อมที่จะว่าความได้ในทุกขณะ
เวย์นสามารถหันมาฉันเมื่อไหร่ก็ได้ และพูดว่า
"นี่ โคเป็ก ผมอยากให้คุณพูดให้หน่อย"
ฉันคิดว่าโอกาสที่เวย์นจะทำมีน้อย แต่ฉันก็ต้องเตรียมตัวให้พร้อมไว้
(อลิซ โคเป็ก)
เพราะในทุกๆ ขั้นตอนสำคัญ ผู้พิพากษาจะเตือนเขาเสมอว่า
"คุณมีสิทธิ์ขอคำปรึกษานะ คุณต้องการขอคำปรึกษาไหม"
มันเหมาะสมดีถ้าเราจะพูดว่า
ตั้งแต่แรก ทันทีที่ถูกตัดสินประหารชีวิต
เวย์นคิดแต่ว่า "เอาละ ผมจะต้องทำยังไงถึงจะถูกประหารเร็วๆ"
ฉันคงพูดได้ว่าฉันรู้จักเวย์นดี
เวย์นเป็นคนเข้าถึงได้ยาก
แต่ฉันอยากจะคิดว่าเขาไว้ใจฉัน
ไม่ใช่ในฐานะทนาย แต่เป็นในฐานะเพื่อน
เวย์นไม่ใช่คนที่มีการศึกษา แต่เขาฉลาดไหม แน่นอน
แน่นอน เขาเป็นคนเฉียบแหลม
และช่างสงสัย
คนส่วนใหญ่คิดว่า
คนที่อยู่ในแดนประหารน่ะ คือปิศาจร้ายที่น่ากลัว
และเป็นเรื่องจริงที่พวกเขาทำเรื่องร้ายๆ มา
แต่มันไม่ได้นิยามตัวตนพวกเขา พวกเขาไม่ได้เป็นเพียงแค่นั้น
ฉันเองก็ไม่อยากถูกนิยามจากพฤติกรรม
พฤติกรรมที่แย่ที่สุดที่ฉันเคยทำในชีวิต
เวย์นถูกตัดสินแล้วว่ามีความผิด ฐานฆาตกรรมโดยเจตนา
ฉะนั้นการฟังคำตัดสินที่จะมาถึง จึงเกี่ยวกับเรื่องที่ว่า
เขาจะอยู่หรือจะตาย
การพิจารณาโทษประหารมันชวนเครียด
จริงๆ แล้วทุกการพิจารณาคดี ที่มีอิสรภาพเป็นเดิมพันมันก็เครียด
แต่การพิจารณาโทษประหาร ที่ตัดสินความเป็นความตายมันเครียดกว่า
เวย์นเป็นคนตรงๆ และบางครั้งก็ตรงอย่างน่ากลัว
และต่อให้สิ่งที่เวย์นทำ จะเป็นการเสนอความคิดแก่ลูกขุน
และโน้มน้าวให้พวกเขาตัดสินอย่างนั้น
และเขาจะไม่แก้ต่างใดๆ
ฉันก็ยังคงหวังว่าเขาจะได้แสดง ให้ลูกขุนเห็นถึงความดีงามในตัวเขา
และแน่นอน ฉันหวังว่าพวกนั้น จะเห็นคุณค่าของชีวิตเขาและ...
และพวกนั้นจะไว้ชีวิตเขา
(ก่อนหน้าการพิจารณาคำตัดสินใหม่)
(โดตี้ตกลงตอบคำถามเพิ่มเติมเกี่ยวกับคดี)
เวย์น โดตี้เป็นฆาตกรขี้ขลาด
นั่นแหละสิ่งที่เขาเป็น
เขาเป็นไอ้ขี้ขลาดที่ยอมตาย ด้วยมือของรัฐฟลอริดา
มากกว่าที่จะจบชีวิตด้วยมือตัวเอง
ผมอยากเห็นเวย์นทุกข์ทรมาน อยู่ในคุกไปทั้งชีวิต
และแก่ตายไปในคุก
นั่นคือสิ่งที่ดีที่สุด ที่สามารถเกิดขึ้นได้กับเวย์น โดตี้
ผมเสียใจที่เขารู้สึกแบบนั้น เขาไม่ได้รู้จักผมจริงๆ
ถ้าเขาคิดว่าผมควรใช้ชีวิตที่เหลือ อยู่ในคุกก็ช่างเขาเถอะ
พ่อเขาเองก็ไม่ใช่คนใสสะอาดอะไร
เขาควรตายไหม ก็อาจจะไม่ แต่เขาก็ตายแล้ว และผมพาเขากลับมาไม่ได้
ผมเสียใจ แต่ผมไม่มีพลังจะทำแบบนั้น
เวย์นฆ่าโรดริเกซด้วยเรื่องบุหรี่
มันไม่ใช่ว่าเขาเดินเข้าไปยิงหมอนั่น โดยไม่มีเหตุผล
มันมีแรงจูงใจ
มันมีเหตุผลอยู่เบื้องหลังสิ่งที่เขาทำ
แต่เขาถูกบีบให้ต้องทำอย่างนั้น
เวย์นตกอยู่ในสถานการณ์ที่ต้องเลือก ระหว่างชีวิตตัวเองกับโรดริเกซ
ผมไม่สามารถพูดได้เต็มปาก ว่าโรดริเกซคือคนที่
ขโมยบุหรี่ของผมไป
ผมไม่รู้ว่าเขาทำหรือไม่ได้ทำ ผมไม่มีหลักฐาน
และผมก็ไม่ได้เห็นกับตาว่า เขาหยิบของของผมออกไปจากรถเข็น
ที่ต้องถูกเอาออกอยู่แล้ว
และหลังจากมานั่งคิดดูดีๆ
คนสติดีที่ไหนกันจะยอมถูกมัดมือ
หลังจากที่เขาเพิ่งไปทำผิดกับใครมาแบบนั้น
หลายเดือนก่อนหน้านั้น เราทะเลาะกัน
มันเริ่มต้นจากหนังสือพิมพ์ธรรมดาๆ
และเขาก็เรียกผมอย่างไร้ความเคารพ ว่าไอ้ตุ๊ดหน้าตัวเมีย
คือไม่ว่าจะในคุกหรือที่ไหน ถ้าใครเรียกผมแบบนั้น
มันคือความไม่เคารพ ซึ่งเป็นอะไรที่ผมรับไม่ได้
ทำไม เพราะผมไม่ด่าใครแบบนั้น
ผมอดทนมากเรื่องความเคารพ
ถ้าผมให้ความเคารพ ผมก็ต้องการได้มันตอบ
ไม่เกี่ยงว่าคุณเป็นใคร หรืออยู่ในตำแหน่งอะไร
มันเป็นธรรมชาติของมนุษย์
แต่นั่นแหละ เขาตายแล้ว ผมพาเขากลับมาไม่ได้
แล้วในระบบคุณค่าของคุณ ความไม่เคารพในระดับที่ว่า
เขาเรียกคุณว่าไอ้ตุ๊ดหน้าตัวเมีย มันก็เพียงพอให้ฆ่าแล้วเหรอ
ใช่ครับ เพราะว่าถ้าคนอื่น ได้ยินใครเรียกคุณแบบนั้น
และเห็นว่าคุณไม่ถือสาเอาเรื่อง
เมื่อนั้นคุณก็เปิดช่องให้ตัวเองตกเป็นเหยื่อ
มันอาจกลายเป็นช่องว่างขนาดใหญ่ ซึ่งผมไม่ควรปล่อยให้เกิดขึ้น
ผมต้องรีบปิดมันทันทีที่เกิด
ผมอายุ 44 ย่าง 45 แล้ว
ผมแก่แล้ว ไม่ได้ยังหนุ่มแน่น
เหมือนกับพวกหนุ่มๆ สมัยนี้อีกแล้ว
ผมสู้หนุ่มๆ พวกนี้ 10-15 นาทีไม่ไหวหรอก
มันเหมือนกับว่าเขาอยากใช้กำลัง
ทางเดียวที่จะช่วยใครคนหนึ่งพ้นทุกข์
ก็คือทำให้เขาพ้นทุกข์ไปซะเลย
มันอาจฟังดูเลือดเย็นแต่ก็เป็นแบบนี้แหละ
คนเราจำเป็นถึงขั้นต้องฆ่าใครรึเปล่า ไม่ครับ ไม่จำเป็นหรอก
เขาไม่ได้เป็นภัยต่อผมสักนิด เขาไม่จำเป็นต้องตาย ไม่เลย แต่เขาก็ตายแล้ว และผมพาเขากลับมาไม่ได้
ในตอนนั้น
ผมรู้สึกว่าสิ่งที่ผมทำกับหมอนั่นมันถูก
ผมเป็นคนชอบความรุนแรง นั่นคือสิ่งที่ผมเป็น
มันฝังอยู่ในตัวผมมาตั้งแต่ผมยังเด็ก
ผมก็แค่เป็นผม
ผมผิดที่ฆ่าคนอื่น
ผมยอมรับความรับผิดชอบแล้ว
ผมยืดอกรับผิดอย่างที่มนุษย์ควรทำ ผมยอมรับมัน
มันเป็นความรับผิดชอบที่ใหญ่หลวง เป็นภาระหนักที่ต้องยอมรับ
ผมทำให้ตัวเองตกอยู่ในจุดนี้ และตอนนี้ผมแบกรับมันอยู่
ถ้ามันขึ้นอยู่กับผม
ผมจะเดินจากศาลตรงไปยังลานประหาร
ผมจะจบบทสนทนาที่กำลังคุยกับพวกคุณ
แล้วเดินไปยังห้องประหารเพื่อทำให้มันจบ
แล้วก็มองหน้าครอบครัวของเหยื่อ แล้วบอกพวกเขาว่า
"นี่ ผมขอโทษนะ ผมพาคนที่คุณรักกลับมาไม่ได้
แต่ถ้าสิ่งนี้จะช่วยจบเรื่องนี้ได้ ก็เอาเลย ก้าวต่อไปนะ
พาชีวิตคุณก้าวต่อไปซะ ส่วนผมจะไปอยู่ในที่ที่ดีกว่านี้"
ผมทำเรื่องที่ผิด
และผมก็ต้องรับผลจากการกระทำนั้น
(ศาลเขตแบรดฟอร์ด)
(วันที่ 26 กุมภาพันธ์ ปี 2018)
(โดตี้ได้พูดกับลูกขุนในการพิจารณาโทษ)
(เป็นครั้งสุดท้าย)
ผมเป็นฆาตกร
ปกติแล้วในสถานการณ์แบบนี้
ทนายจะยืนอยู่ตรงนี้แล้วขอร้องพวกคุณ
ให้ตัดสินจำเลยซึ่งเป็นลูกความพวกเขา ด้วยโทษจำคุกตลอดชีวิต
เมื่อวานผมคุยกับคนของผมเป็นเวลานาน
ผมอยากให้คุณตัดสินด้วยบทลงโทษ...
ที่เห็นว่าจำเป็น
โดยที่การตัดสินนั้นต้องอิงจาก หลักฐาน ไม่ใช่ความเห็นส่วนบุคคล
และอิงจากกฎหมาย
ผมมีเรื่องจะพูดแค่นี้ ขอบคุณครับ
คณะลูกขุนโปรดออกจากห้องเพื่อไปไตร่ตรอง
(เกือบสี่ชั่วโมงให้หลัง)
(ลูกขุนได้กลับมาพร้อมคำตัดสิน)
คณะลูกขุน ผมเข้าใจว่าพวกคุณได้คำตัดสินแล้ว
โปรดบอกคำตัดสินแก่ผมด้วย ตำรวจศาล
"เราคณะลูกขุนมีมติเอกฉันท์ ให้จำเลย เวย์น ซี โดตี้
ได้รับโทษประหารชีวิต"
ผมอยากถูกจำจากสิ่งที่ผมเป็น ไม่ใช่ในฐานะของคนจอมปลอม
หรือคนที่พยายามจะเป็น ในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้เป็น
โทษประหารชีวิตจะมีประโยชน์อะไร
ถ้าไม่ได้บังคับใช้อย่างถูกต้อง
จะต้องให้เสียกันไปอีกกี่ชีวิต กว่าใครๆ จะเข้าใจ
ว่าอะไรก็ตามที่มันอยู่ในหัวผม
มันถูกฝังไว้ตั้งแต่ผมเป็นเด็ก
คือสิ่งที่ผมเป็น และผมก็พอใจที่เป็นแบบนี้
และผมก็จะเป็นแบบนี้ไปตลอด
มีไม่กี่คนหรอกที่กล้าพูดแบบนี้
พวกเขาเลือกที่จะหนีไปทั้งชีวิต และหลีกเลี่ยงจากความจริง
แต่ผมไม่ ผมต้องการเผชิญหน้ากับมัน และรับมือกับมัน
(เวย์น โดตี้ยังอยู่ในแดนประหาร)
(วันประหารยังไม่ได้รับการยืนยัน)