Ik liet me adopteren.
Ik had mijn eigen kamer. Ik mocht elk jaar op zomerkamp.
Ik was dolgelukkig. Dolblij.
Ik kon leven. Ik deed het goed.
Je had altijd lol.
Maar er zaten gevolgen aan vast.
SINDS DE HERINVOERING VAN DE DOODSTRAF IN DE VS IN 1976...
...ZIJN MEER DAN 8000 MENSEN WEGENS MOORD TER DOOD VEROORDEELD
DIT IS HET VERHAAL VAN TERDOODVEROORDEELDE #990135
Ik denk dat ik de wereld mijn pijn wilde laten voelen.
Ik wil niet bestaan. Ik wilde gewoon dood.
Niet meer.
EEN NETFLIX ORIGINAL-SERIE
Dit is een waargebeurd verhaal.
Zo ben ik begonnen.
Ik wilde rebelleren, chaos veroorzaken.
Ik keek om en dacht: eens zien wie wie vermoordt.
Ik heb de keuze gemaakt.
Ik heb hem gedood.
Ik was het nooit van plan. Had ik het maar niet gedaan.
Ik wist dat ik uit die auto zou stappen en die twee mannen vermoorden.
Hij knielde voor me neer en...
...ik herinner me alleen dat ik de trekker overhaalde.
Ik had ze allebei vermoord.
Ik had ze doodgestoken.
Een van de serveersters bij Steak 'n Shake belde me en zei:
'De vader van je zoontje zit hier...
...al meer dan 24 uur lang alleen te roken en te drinken.'
Ik ging meteen kijken wat er aan de hand was...
...en probeerde met hem te praten.
Hij gaf me de meest boosaardige blik die ik ooit gezien had.
Hij zei: 'Rot verdomme op.'
Ik wist niet wat ik moest denken en stond daar maar.
En toen liep ik weg.
UREN DAARNA STAK DAVID BARNETT ZIJN ADOPTIEGROOTOUDERS DOOD
ER IS NOOIT EEN MOTIEF VASTGESTELD
POTOSI-GEVANGENIS WASHINGTON COUNTY, MISSOURI
VEILIGHEID IS EEN NORM, NIET SLECHTS EEN DOEL
Klaar?
Ik ben David Barnett.
Ik ben aangeklaagd voor twee moorden en kreeg voor allebei de doodstraf.
Ik ben geboren in St. Louis City, Missouri.
Ik herinner me echt niet waar ik allemaal gewoond heb.
Maar de geuren en geluiden van St. Louis kun je niet vergeten.
Mijn moeder wilde me niet toen ik geboren werd.
Ik kwam terecht bij Robert Biggerstaff, de vriend van mijn moeder.
Maar hij was alcoholist. Hij zat vaak in de gevangenis.
De eerste jaren van mijn jeugd zijn vertroebeld door misbruik...
...geslagen worden, een gebroken neus. Ik rende rond in vuile, gescheurde kleren.
Ik was bevuild. Ging dagenlang niet in bad.
Soms moest ik met kledinghangers zelf mijn eten uit automaten halen.
Ik was als een knuffeldier dat op de plank zat.
Als mensen me wilden, pakten ze me.
Behalve dat was ik in al mijn jeugdherinneringen alleen.
Ik was een jaar of vier, vijf...
...toen de jeugdzorg eindelijk achter mijn bestaan kwam.
Ik herinner me die vrouw nog steeds, maar niets van haar gelaatstrekken.
Ik weet niet waarom mijn geest dat vertroebelt...
...maar het was de eerste liefdevolle knuffel in heel lange tijd.
Ik herinner me alleen dat ze zei: 'Ik haal je hier weg.'
Ik weet niet hoelang ik bij jeugdzorg bleef.
Ik raakte er gehecht aan een knuffelbeest.
Ik weet niet waarom.
Maar ik had het.
KINDEREN EN GEZINNEN DIENSTENCENTRUM KANSAS CITY
Jeugdzorg wist contact op te nemen met Robert...
...en ze zeiden me...
...me te gedragen als hij op bezoek kwam.
Tijdens het bezoek lieten ze ons alleen en hij pakte me op en rende weg.
Het laatste wat ik me herinner is dat ik de knuffel in de gang liet vallen.
Hij verborg me een paar weken in de kofferbak van zijn auto.
Het leek alsof het elke dag onweerde.
Ik zat in een donkere kofferbak gepropt.
Ik was bang. Ik wist niet wat er aan de hand was.
Ik werd niet gewassen. Ik kreeg niet elke dag te eten.
Maar een paar weken later vond jeugdzorg ons.
Hij werd gearresteerd en ik heb hem nooit meer gezien.
TOEN HIJ ZES WAS, KWAM DAVID IN EEN PLEEGGEZIN, DE FAMILIE REAMES
Ik werd meteen verliefd op dat gezin, want het was een gezin.
Rita was de eerste die ik moeder kon noemen.
Ze was niet mijn moeder, maar als ik een moeder had, dacht ik...
...zou ze me zo behandelen. Ze deden alles om me beter te maken.
Ik hield van ze.
Maar op een dag kreeg Rita de kans om in het buitenland te studeren.
Ze vertelden me dat ik hen zou verlaten...
...en dat ze me niet mee konden nemen.
Ik dacht alleen: ik heb iets verkeerds gedaan.
Na de eerste vijf, zes jaar van mijn leven geslagen en misbruikt te zijn...
...hield het op.
En nu wilden ze van me af omdat ik iets niet goed deed.
NA ZES MAANDEN BIJ DE FAMILIE REAMES...
...GING DAVID WEER DE PLEEGZORG IN
TOEN HIJ ACHT WAS, WERD HIJ BIJ ENE JOHN BARNETT IN HUIS GEPLAATST
John was een computerleraar.
Hij was geen doorsnee man.
Hij was erg intellectueel.
Ik dacht er eigenlijk niets van dat er geen vrouw bij hem was.
Ik wist niet dat hij single was.
Hij was als een moeder en vader in één.
Had niet beter gekund.
Hij was een charmante man. Hij was erg zorgzaam.
Ik vond het fijn dat hij me niet aanraakte.
Alsof hij wist: kijk, dit kind is beschadigd...
...ik wil hem niet wegduwen.
Dat wist ik toen niet. Dat zie ik nu in.
Hij nam me een keer uit eten en vroeg: 'Zou je mijn zoon willen zijn?'
Ik zei: 'Dat ben ik toch?' Hij zei: 'Wil je geadopteerd worden?'
Ik was dolgelukkig. Dolblij.
Dus...
...liet ik me adopteren. We gingen naar de rechtbank...
...en dat was een van mijn gelukkigste herinneringen.
Weten dat ik nu voor altijd een ouderfiguur had.
Ik zou een beter leven krijgen met John Barnett in Webster Groves.
Webster was een middenklasse-plaats.
Er was geen armoede, zoals ik gewend was.
Alles zag er leuk uit.
De plaats zelf was schoon en de huizen in betere staat.
Een paar maanden na mijn adoptie...
...ging ik me zorgen maken over wie John echt was.
Hij begon me te slaan als ik niet aan z'n verwachtingen voldeed.
Die waren al hoger dan voor kinderen van mijn leeftijd.
Hij dwong me buiten mijn leeftijdsgroep te presteren.
John gebruikte fysiek geweld.
Hij bezorgde me blauwe plekken, striemen, wat dan ook...
...maar hij troostte me door me heel dicht vast te houden...
...en mijn oren te kussen en dat voelde niet goed.
Geleidelijk werd dat om de andere avond of een paar keer per week...
...en toen elke avond: 'Hé, kom even op schoot zitten.
Geef me een knuffel.'
Ik merkte dat er iets gebeurde met zijn lichaam.
Ik was pas acht of negen.
Ik wist dat er iets mis was.
Hij raakte me aan op een ongepaste manier.
Genitaliën. Hij stak z'n tong in mijn oor.
Ik verloor haast het bewustzijn als ik op zijn schoot zat.
Soms wist ik niet meer wat hij gedaan had...
...want ik wilde het niet voelen, ik moest gevoelloos zijn.
Ik wilde niet bestaan. Ik wilde gewoon dood.
Niet meer.
NA DAVIDS NEGENDE VERJAARDAG ADOPTEERDE JOHN BARNETT NOG TWEE JONGENS
DE JONGSTE, ERIC, KEEK ONMIDDELLIJK NAAR DAVID OP
Ik mocht Eric gelijk.
Hij was innemend.
Hij was zich erg bewust van zijn twee hazentandjes.
Ze zaten wat scheef en...
Ik was dol op hem. Hij was een en al vrolijkheid.
Maar toen zag ik dat John Eric ook zo bij zich riep.
Ik voelde me weerloos.
Alsof ik Eric van zijn jeugd beroofde.
Ik ben de oudste, ik hoor ze te beschermen.
Maar dat kon ik niet.
Tegelijkertijd was ik blij dat ik het niet was.
Ik voelde me rot omdat ik het hem liet zijn.
DE OUDERS VAN JOHN BARNETT, CLIFFORD EN LEONA...
...WOONDEN IN DEZELFDE STRAAT ALS HUN ZOON
Om de andere zondag gingen we naar zijn ouders...
...voor een familiediner.
Ik was gelijk dol op Leona. Ze was heel warm en hartelijk.
Ze leerde me koken.
We vertelden hun nooit wat er met John gebeurde.
Ik was bang hoe Clifford zou reageren, want hij was best streng.
Een paar keer deelde Clifford een tik tegen je hoofd uit...
...zoals elke ouder zou doen.
Niet hard, maar hij raakte me altijd met die ring.
Hij droeg dezelfde klassenring als John.
Als hij me een tik gaf, was het of John me...
...weer op mijn achterhoofd sloeg met die ring.
Ik ging Clifford als John zien, daar kon ik me niet overheen zetten.
Als ik John zag, zag ik Clifford en andersom.
Maar bij Leona zei ik: 'Mag ik je een knuffel geven?'
Ze was alleen maar liefde in dat gezin.
DAVID WOONDE BY JOHN BARNETT TOT HIJ 18 WAS
HIJ VERTROK NA EEN RUZIE
Ik woonde hier en daar met vrienden.
Ik vertelde ze niet wat er precies speelde...
...maar ze wisten het ergens wel.
Ik had nog steeds een baan, maar ik sliep overal.
Leona kreeg er lucht van...
...en ze vroeg hoe het ging. Ik zei: 'Prima.'
Ze zei: 'Nee, hoe gaat het echt?'
Ik wilde haar zo graag vertellen over wat er met John aan de hand was...
...en haar aankijken en zeggen:
'Je weet niet van het misbruik. Dat hij probeerde me te neuken...
...toen ik negen of tien was, terwijl hij bovenop me lag.
Dat wilde ik haar vertellen.
Maar ik dacht dat als ik wat negatiefs over John zei...
...ze hem zou willen steunen of beschermen.
Ik dacht dat als ik te ver ging, ik gelijk afgewezen zou worden.
OP DE OCHTEND VAN 4 FEBRUARI 1996...
...LIET DAVID BARNETT ZICHZELF BINNEN IN HET HUIS VAN ZIJN GROOTOUDERS
HIJ WACHTTE TOT ZE VAN DE KERK TERUGKWAMEN
Toen ze thuiskwamen, sliep ik.
Toen ik eenmaal wakker was, gingen we dingen bespreken.
Ik herinner me nog dat ik met haar sprak...
...en elke dag sinds mijn zaak heb ik geprobeerd me te herinneren...
...wat er gebeurd is, hoe de gebeurtenissen verliepen...
...wat er gezegd is dat het losmaakte.
Ze had het over een gesprek met John.
Ik weet nog dat ik Clifford zag.
Clifford zei iets over John.
En ik weet niet waar ik heen ging.
Ik ging ergens heen.
Toen ik besefte wat er aan de hand was, stond ik naar een muur te kijken.
Toen ik omlaag keek, lag Clifford links van me.
Ik had geen bloed aan mijn handen.
Dus waar kwam al het bloed vandaan?
Wat was er gebeurd?
Ik was doodsbang. Ik wist niet wat ik moest doen.
Ik dacht: man, wat heb je gedaan?
Ik keek om me heen of er nog iemand was.
Ik deed een stap en ik zag Leona in de gang.
Ik werd bang.
Ik had ze allebei vermoord.
Ik had ze doodgestoken.
BINNEN 24 UUR BEKENDE DAVID BARNETT TEGENOVER DE POLITIE...
...DAT HIJ BEIDE MOORDEN GEPLEEGD HAD
De schade aan hun lichamen, toen ik de rapporten zag...
...gebroken ribben, kaak volledig uit de kom...
...tientallen steekwonden met meerdere messen.
Men zei dat ze uit de keuken kwamen, maar ik kan me dat niet herinneren.
Ik draaide door in een staat van manische woede.
Ik verloor het bewustzijn.
En doodde twee onschuldige mensen.
IN MAART 1997...
...BEGON HET PROCES VAN DAVID BARNETT VOOR TWEE GEVALLEN VAN MOORD
GERECHTSGEBOUW ST. LOUIS COUNTY
Dit was acht, negen, tien dagen mijn thuis.
Ik zat hier.
Middenrij, tweede stoel van rechts.
Het roept veel herinneringen op.
Ik zie Davids gezicht de hele tijd.
Davids gezicht gaat nooit weg.
Ik ben Andy Dazey.
Ik was juryvoorzitter in de zaak David Barnett in 1997.
Je moest je wel geïntimideerd voelen door de ernst van de aanklachten...
...tegen David Barnett.
Er waren zo'n vijf messen gebruikt...
...voor meer dan 20 steekwonden.
Deze aanval was zo gewelddadig...
...dat het lemmet van het handvat brak.
De messen gingen zo diep dat ze in het bot vastzaten...
...en hij terug naar de keuken moest om meerdere messen te halen.
Elk van zijn grootouders stierf dus...
...een gewelddadige, langzame, pijnlijke, wrede dood.
Dat speelde in een grote rol in de afweging van elk van ons.
JURY-BERAADSLAGKAMER 417
Om een doodvonnis op te leggen moeten de juryleden het unaniem eens zijn.
Ik weet nog dat ik van de tafel opstond en naar het raam liep...
...en bijna mijn tranen wegdrukte...
...en zei: 'Twaalf van ons moeten het besluit nemen.
Elf hebben het al gedaan. Ben ik zo ver?
Heb ik de vastberadenheid in mijn hart om te zeggen...
...dat deze vent niet moet leven?'
En ten slotte zei ik dat.
OP 21 MAART 1997 RAADDE DE JURY AAN OM DAVID BARNETT TER DOOD TE VEROORDELEN
Er staat: 'Gefeliciteerd.
Aan mijn liefhebbende moeder, je zoon David.'
Hij maakt veel bloemen, maar soms ook andere dingen.
Hij vergeet nooit een verjaardag, Moederdag of kerst...
...en ik heb twee biologische kinderen en die vergeten het wel.
David vergeet niet.
Hij is heel lief en attent.
Hij noemt me mam.
Ik sta het dichtst bij hem.
Ik ben Rita Reams.
David Barnett was onze pleegzoon...
...vanaf dat hij zes en een half was tot kort na zijn zevende verjaardag.
Alleen al bij het gezin horen vond hij geweldig.
Hij was er dol op.
Hij was nooit gewelddadig. Hij was een brave jongen.
Hij zou vast beter geworden en opgebloeid zijn...
...in een stabiel en liefdevol gezin.
Aan de andere kant was hij een uitdaging.
Je zag zo...
...dat hij het in de verkeerde omgeving niet goed zou doen.
TOEN RITA EEN BAAN IN HET BUITENLAND NAM, WERD DAVID WEER AAN JEUGDZORG OVERGEDRAGEN
RITA HOORDE 13 JAAR LANG NIETS OVER DAVID...
...TOT MEN CONTACT MET HAAR OPNAM OVER DE MOORDEN
Toen ik ontdekte dat David twee mensen vermoord had...
Schokkend. Dat had ik niet verwacht.
Vooral toen ik ontdekte dat het aardige mensen waren.
Ze hadden hem geen kwaad gedaan.
RITA VOLGDE DAVIDS PROCES OP DE VOET
Ik heb de hele strafmaatfase meegemaakt.
Zijn toenmalige advocaat gebruikte geen enkel achtergrondmateriaal...
...over het misbruik en wat hem overkomen is...
...vanaf zijn adoptie tot hij de cel in ging.
Ik vroeg haar...
...waarom dat niet gebruikt werd om David te helpen.
Ze antwoordde alleen heel kortaf:
'Het zal hem eerder schaden dan dat hij er baat bij heeft.'
Meer zei ze niet tegen me en ze bleef doorlopen. Ja.
David had een lange lijst van mensen die hij als getuige wilde.
Zijn eerste openbare verdediger nam met niemand op die lijst contact op.
Niet één.
Ik ben Jason Kingdon en we gaan naar het oude Webster Groves...
...om te zien waar David en ik opgroeiden.
David woonde bij John Barnett, de man die David geadopteerd had...
...en de andere twee jongens die John geadopteerd had.
Ze leken eerst een heel cool gezin...
...met een vader die voetbalcoach was...
...en erg begaan met de kinderen en sport.
Pas zes maanden nadat ik David leerde kennen...
...gingen er dingen gebeuren.
Ze sloten zich op in hun kamer en verstopten zich voor John.
Ze waren zo bang om bij John in de buurt te zijn...
...dat ze hun kamers niet verlieten om naar de wc te gaan.
Ze deden het raam open en plasten uit het raam.
Davids grootouders woonden in dat huis.
Maar twee huizen verderop.
Daar voelden we ons meer op ons gemak.
We gingen erheen na school en dan lagen er melk en koekjes klaar.
Bizar hoe eng dit huis voor ons was en dat andere huis zo aangenaam.
TOEN ZE 15 WAREN, ONTDEKTEN JASON EN DAVID EEN POLAROIDFOTO...
...IN JOHN BARNETTS NACHTKASTJE
De foto was...
...in feite een romp met een stukje van de dijen en benen...
...bijna tot aan de hals...
...van een prepuberale jongen...
...geen schaamhaar, dus...
...en John hield op de foto de penis van de jongen vast.
John had een heel harige arm...
...en droeg altijd een bepaalde ring, een klassenring.
Die ring en die arm stonden op de foto.
We wisten dat het John was.
We dachten dat deze foto onweerlegbaar bewijs was.
Het viel niet te betwisten. Niemand kon zeggen dat het niet echt was.
We waren zo blij.
Dit zou het einde zijn.
Er ging iets sensationeels gebeuren.
We liepen naar het politiebureau...
...en we dachten: misschien begrijpt de rechercheur nu...
...waarom we zo onhandelbaar en boos zijn en doen wat we doen.
Misschien begrijpt ze het dan.
Zodra ze die foto zag, zag ik dat ze doodsbang was.
Ze was banger voor die foto dan wij.
Ze schoof de foto terug naar David, precies zoals hij dat net gedaan had.
Ze zei dat ik onmiddellijk naar buiten moest.
VEILIGE PLEK
Toen ze klaar was met haar gesprek met hem, stormde hij hier weg.
Hij had de foto in zijn hand.
'Wat doe je met die foto? Waarom heb je die foto nog?'
'Ze doen niets voor ons. Ze helpen ons niet.'
Hij was er kapot van.
Hoger dan dit konden we niet gaan. Niemand anders was te vertrouwen.
Die dag heeft David absoluut veranderd.
IN 2017 STIERF JOHN BARNETT EEN NATUURLIJKE DOOD
HIJ IS NOOIT AANGEKLAAGD WEGENS SEKSUEEL MISBRUIK
John was een goede vriend.
Hij was grappig, erg gevat en fijn gezelschap.
Hij had succes in de ICT...
...in een directeursfunctie, maar gaf het hoge salaris op...
...om kinderen, vaak kansarm...
...gegevensverwerking te leren op de technische school.
Hij was zo'n goede, geliefde schoolbuschauffeur...
...dat hij meerdere malen tot chauffeur van het jaar werd uitgeroepen.
Maar John was ook wijs.
Hij had de wijsheid om in te zien waar zijn leven om draaide...
...namelijk kinderen.
Hij werd een liefhebbende pleegvader, een adoptievader...
...en zijn kinderen kregen de kans om te leven, te groeien en het goed te doen.
Ik ben Fred Domke en ik was de beste vriend van John Barnett.
Het was mijn voorrecht om een grafrede te mogen houden op Johns begrafenis.
Ik wilde die met je delen om een indruk te geven...
...van wie John Barnett was.
Ik heb me nooit in de beschuldigingen verdiept...
...maar kan in het algemeen zeggen dat hij een prachtkerel was.
En meer hoef ik niet te weten.
Ik weet het al.
Dus als iemand iets anders ziet...
...en het beter denkt te weten dan ik...
...die 49 jaar met hem heeft doorgebracht, snap ik niet hoe dat kan.
Ik heb hem nooit de jongens zien aanraken.
Ik heb hem dat nooit zien doen.
Ik ben Secil Schodroski.
Ik zat in de tweede klas op West County Tech.
John Barnett was mijn computerleraar.
Hij was lang. Hij was aardig. Hij had blauwe ogen.
Iets in hem zorgde dat ik hem elke ochtend wilde zien...
...en contact met hem maken zodat hij terug zou lachen.
Dat gaf me een speciaal gevoel.
Ik was 14.
Ik werd thuis vaak geslagen.
Zo belandde ik bij de Barnetts.
Ik zag hem anderen nooit mishandelen, slaan, of seksueel misbruiken.
Maar bij mij was het anders.
Hij wachtte tot de jongens gingen slapen.
Ik sliep op de bank of zo...
...en dan kwam hij naar beneden, kroop tegen me aan en kuste me.
Deed zijn handen overal, dat soort dingen.
In mijn hoofd dacht ik dat het goed was, want ik hield van hem.
Ik was maar een klein meisje.
Ik zou zeggen...
...dat hij een pedofiel is, of was, en een kinderlokker.
GELOOF IS VERTROUWEN IN WAT WE NIET KUNNEN ZIEN
SECIL WOONDE EEN ZOMER LANG IN JOHN BARNETTS HUIS
IN DIE TIJD WERD ZE CLOSE MET ZIJN GEADOPTEERDE ZOON DAVID
David en ik hingen wat rond.
We dansten samen en zongen liedjes.
Er broeide wat tussen ons.
Het gebeurde gewoon.
En we...
...hadden seks.
Ik had geen anticonceptie of zo.
Toen zeiden ze dat ik zwanger was.
John Barnett eiste een abortus. Hij bood aan om ervoor te betalen.
Hij was boos dat ik iets met z'n zoon had. Nu begrijp ik dat hij zeker jaloers was.
Boos dat ik niet meer met hem ging.
NA SECILS BEVALLING GINGEN ZIJ EN DAVID BARNETT SAMENWONEN
David was zo trots op Seth...
...en hij wilde hem vasthouden en wilde hem voeden, dus...
...probeerden we het maar.
Dat ging niet zo goed.
David was laat op.
Hij rookte met mijn zus en vrienden en speelde kaart en...
...ik moest vroeg naar bed. Ik had 's ochtends college.
Hij ging niet naar school.
Ik moest voor Seth een opvang regelen omdat David het niet kon.
Ik kon daar niet mee omgaan.
Ik kon geen relatie meer met hem hebben.
Ik heb hem weggeduwd. Dat weet ik.
Dat heeft hem vast pijn gedaan. Hij is zijn hele leven altijd weggeduwd.
En toen deed ik hetzelfde.
'T LEVEN BRENGT ONS OP ONVERWACHTE PLEKKEN DE LIEFDE BRENGT ONS THUIS
BINNEN EEN JAAR HAD DAVID ZIJN GROOTOUDERS VERMOORD...
...EN WAS HIJ TER DOOD VEROORDEELD
ZES JAAR NA DAVIDS PROCES...
...BEGONNEN FEDERALE ADVOCATEN MET EEN HERZIENING VAN ZIJN DOODSTRAF
Voordat een jury tegen iemand zegt:
'We vragen de staat Missouri je te doden,' moet zijn verhaal verteld worden.
Het kwam niet eens voor in zijn proces.
Ik ben Elizabeth Carlyle.
ik was een advocaat van David Barnett in de laatste fases van deze zaak.
ELIZABETH CARLYLES TEAM ONTDEKTE...
...NIET EERDER GEZIENE VERSLAGEN VAN KINDERMISBRUIK
Dit is een verslag van september 1992.
Jeudgzorg werd erbij gehaald nadat de jongens een rechercheur spraken.
Ze hadden verteld over de soorten mishandeling en misbruik...
...die ze hadden meegemaakt.
ER IS REDEN OM MISHANDELING EN SEKSUEEL MISBRUIK TE VERMOEDEN
Dit zijn allemaal waarschuwingssignalen waar niets mee gedaan is.
Het is natuurlijk tragisch...
...maar het maakte ons ook heel boos.
Hij is in de steek gelaten door zijn scholen...
...door jeugdzorg...
...en door de politie.
Waar hij ook om hulp vroeg, hij kreeg het niet.
IN 2003 GING CARLYLES TEAM IN BEROEP TEGEN DAVIDS DOODSTRAF
ZE STELDEN DAT ER GEEN SPRAKE VAN VOORBEDACHTEN RADE WAS
DAVID BARNETT ZAT AL 22 JAAR IN DE GEVANGENIS...
...TOEN HET HOF TOT EEN BESLUIT KWAM
Ik was in het winkelcentrum en haalde wat bij het food court...
...toen er plosteling allemaal sms'jes binnenkwamen.
'Het is ons gelukt. David is uit de dodencel.'
Ik schreeuwde heel hard in het winkelcentrum...
...en veel mensen keken mijn kant op...
...maar ik was dolblij...
...dat een groot onrecht ongedaan was gemaakt.
OP 15 MAART 2019 WERD DAVIDS STRAF OMGEZET...
...IN LEVENSLANG ZONDER KANS OP VRIJLATING
SINDSDIEN HEEFT DAVID ZIJN VRIENDSCHAP MET JASON HERNIEUWD
De eerste keer dat ik hem bezocht, was het zwaar.
David barstte vaak in tranen uit.
Ik denk oprecht dat...
...David niet weet waarom, dat hij zichzelf niet kon beheersen.
HOEWEL DAVID ZICH HET PLEGEN VAN DE MOORDEN NIET HERINNERT...
...HEEFT HIJ ONTHULD WAAROM HIJ DIE DAG NAAR ZIJN GROOTOUDERS GING
Hij ging er niet heen om hen te vermoorden.
David droeg hun geen kwaad hart toe.
Hij zei gewoon:
'Ik wilde er eindelijk klaar mee zijn...
...en ze laten weten wat John deed.'
Dus hij vertelde ze alles.
Hij vertelde ze wat John hem had aangedaan...
...en wat John Eric had aangedaan...
...en het ging niet zoals David dacht dat het zou gaan.
Geen open, liefhebbende armen.
Ze waren gekwetst en beledigd. Ze wilden het niet meer horen.
Hij hoort dat van de twee mensen waarvan hij dacht dat die hem liefhadden.
Hij had niemand anders.
Maar al dat geweld, die haat en die woede...
...waren niet tegen de grootouders gericht.
Elke steekwond was voor John.
Dat was het hoogtepunt van Davids hele leven.
Dat aan hen bekennen, dat was het moment.
POTOSI-GEVANGENIS
Ik geloof dat ik het verdien hier te zijn.
Ik verdien mijn dagelijkse situatie.
En dat is al een zegen.
DRIE MAANDEN NA ZIJN EERSTE INTERVIEW...
...GING DAVID BARNETT AKKOORD MET HET BEANTWOORDEN VAN VERDERE VRAGEN
Ik herinner me niet elke stap van wat er gebeurd is.
Ik herinner me...
...het begin en ik herinner me dat het resultaat gruwelijk was.
Om te beginnen voerde ik een gesprek...
...om aan hen uit te leggen:
'Ik kan niet meer bij John wonen.'
Ik had niet de juiste woorden om...
...John te beschuldigen: 'Hé, John heeft me dit aangedaan.'
Ik had toen die vaardigheden niet.
Maar die dag, op mijn eigen manier...
...geloof ik echt dat een deel van me probeerde te zeggen wat er gebeurd was.
Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan Clifford en Leona denk.
Ze leven in mijn hart.
Als Leona nu voor stond, denk ik dat ze...
...me een knuffel zou geven, zeggen dat ze het begreep...
...en het me vergaf. Clifford ook.
Ik haat John niet.
Ik haatte John toen ook niet.
Ik hou nog steeds van John voor wat hij probeerde te doen.
Ik vergeef hem.
Hij had zijn eigen problemen...
...zijn eigen dingen die hij niet kon overwinnen.
Dus gaf hij toe aan zijn eigen verlangens, psychisch of...
...lichamelijk, seksueel. Hij kon ze niet overwinnen.
Dus ik respecteer nog steeds het feit...
...en waardeer het feit dat hij een vader wilde zijn...
...hoewel...
...hij monsters had.
Ik kan het niet anders zeggen.
SINDS DAVIDS STRAFHERZIENING ZIET HIJ EEN LEVEN ACHTER TRALIES TEGEMOET
HIJ GAAT NU IN BEROEP, IN DE HOOP OP VOORWAARDELIJKE VRIJLATING
Het vreemde is dat toen ik levenslang zonder kreeg...
...het voelde alsof ze me tot een marteling veroordeelden...
...omdat ik de rest van mijn leven zo moest doorbrengen.
DOODLOPEND EIGENDOM STAATSGEVANGENIS - GEEN TOEGANG
Maar dat is niet zo.
Hoe meer steun ik had...
...hoe meer ik wilde leven.
Gevangenen hebben een band van: 'Hé, we hebben het verknald.
We zijn niet anders dan anderen.
We blijven niet in onze spijt hangen, maar gaan ermee leven en zetten door.'
Ik geloof dat ik vrij zal komen.
Nog een paar jaar. Dan gaat alles veranderen.
En hopelijk kan ik een productief lid van de maatschappij zijn.
Ondertiteld door: Brian Purcell