Zgodziłem się na adopcję.
Miałem własny pokój.
Co lato jechałem na obóz.
Byłem przeszczęśliwy, rozradowany.
Żyłem. Radziłem sobie.
Nieustanna zabawa.
Ale nie bez konsekwencji.
W 1976 R. W USA PRZYWRÓCONO KARĘ ŚMIERCI
OD TEGO CZASU PONAD 8000 OSÓB USŁYSZAŁO TAKI WYROK
OTO HISTORIA SKAZANEGO NUMER 990135
Chciałem, żeby świat zaznał mojego bólu.
Nie chciałem istnieć. Chciałem umrzeć.
Koniec.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
To prawdziwa historia.
Tak to się zaczęło.
Chciałem być buntownikiem i wywołać chaos.
Spojrzałem na niego. I kto kogo zabije?
Dokonałam wyboru.
Odebrałam mu życie.
Nie chciałem, żeby tak wyszło
i żałuję tego.
Wiedziałem, że wysiądę z wozu i ich zamorduję.
Pamiętam tylko, że pociągnąłem za spust, gdy klęknął przede mną.
Zabiłem ich.
Zadźgałem na śmierć.
NAPAD SZAŁU
Zadzwoniła kelnerka z restauracji.
„Pani syn siedzi u nas,
pali i pije
chyba od wczoraj”.
Pojechałam zobaczyć, co się dzieje,
chciałam z nim pogadać.
Spojrzał na mnie bardzo złowieszczo.
Powiedział, żebym się wynosiła.
Nie wiedziałam, co o tym sądzić, stałam tam.
A potem wyszłam.
KILKA GODZIN PÓŹNIEJ DAVID BARNETT ZADŹGAŁ PRZYBRANYCH DZIADKÓW NA ŚMIERĆ
NIGDY NIE USTALONO MOTYWU
ZAKŁAD KARNY W POTOSI HRABSTWO WASZYNGTON, MISSOURI
BEZPIECZEŃSTWO TO NORMA, NIE CEL
Gotowi?
Jestem David Barnett.
Skazano mnie za dwa morderstwa pierwszego stopnia,
dostałem wyrok śmierci za oba.
Urodziłem się w St. Louis w Missouri.
Nie pamiętam, gdzie dokładnie mieszkałem.
Ale nie da się zapomnieć zapachów i odgłosów St. Louis.
Matka nie chciała mnie, gdy się urodziłem.
Trafiłem pod opiekę Roberta Biggerstaffa,
znajomego matki.
Był alkoholikiem. Często trafiał za kratki.
Gdy byłem mały, byłem często molestowany,
bity, miałem złamany nos.
Nosiłem podarte i brudne ubrania.
Byłem brudny, nie myłem się przez wiele dni.
Zdarzało mi się wyciągać jedzenie z automatów za pomocą wieszaków.
Byłem jak pluszaki na półce,
ludzie brali mnie, gdy mnie chcieli.
Oprócz tego
we wspomnieniach z dzieciństwa jestem sam.
Miałem cztery albo pięć lat,
kiedy opieka społeczna
zorientowała się, że istnieję.
Do dziś pamiętam tę kobietę,
ale nie pamiętam nic innego.
Nie wiem, czemu to mi się rozmywa, ale od dawna nikt mnie nie przytulił
tak czule.
Pamiętam jej słowa: „Zabiorę cię od tego wszystkiego”.
Nie wiem, jak długo się mną opiekowali.
Przywiązałem się do pluszaka.
Nie wiem czemu.
Ale był mój.
RODZINNA OPIEKA SPOŁECZNA
Ktoś z opieki skontaktował się z Robertem
i powiedziano mi,
żebym był grzeczny, gdy Robert się zjawi.
Zostawili nas samych na czas wizyty,
on mnie podniósł i uciekł ze mną.
Stamtąd pamiętam tylko, że upuściłem pluszaka.
Robert ukrywał mnie przez kilka tygodni w bagażniku.
Wydawało się, że cały czas trwają burze.
Byłem skitrany w ciemnym bagażniku.
Bałem się. Nie wiedziałem, co się dzieje.
Nie mogłem się myć. Czasami nie dostawałem jedzenia.
Kilka tygodni później opieka społeczna się połapała.
W końcu go aresztowali, więcej go nie widziałem.
SZEŚCIOLETNIEGO DAVIDA PRZYGARNĘŁA RODZINA REAMESÓW
Pokochałem tę rodzinę, bo faktycznie byli rodziną.
Mogłem nazwać Ritę matką.
Nie była nią, ale wydawało mi się, że gdybym miał matkę,
tak by mnie traktowała.
Robili wszystko, żeby mi się poprawiło.
Kochałem ich.
Kiedyś Rita dostała okazję studiować za zagranicą.
Powiedzieli, że mnie zostawią,
bo wyjeżdżają i nie mogą zabrać mnie ze sobą.
Myślałem, że coś schrzaniłem.
Bo skoro byłem bity i molestowany
przez pierwsze sześć lat...
A potem nie.
To teraz
się mnie pozbywali, bo robiłem coś nie tak.
PO PÓŁ ROKU Z REAMESAMI
DAVID ZOSTAŁ ODDANY DO DOMU DZIECKA
W WIEKU OŚMIU LAT DAVID TRAFIŁ DO DOMU JOHNA BARNETTA
John uczył informatyki.
Był ponadprzeciętny.
Był intelektualistą.
Nie przeszkadzało mi to, że nie było z nim kobiety.
Nie wiedziałem, że był kawalerem.
Był dla mnie jak oboje rodziców.
To był szczyt marzeń.
Był uroczy.
Bardzo troskliwy.
I lubiłem to, że mnie nie dotykał.
Jakby wiedział: „To dziecko sporo przeszło,
Nie chcę go odtrącić”.
Wtedy tego nie wiedziałem, teraz tak.
Raz pojechaliśmy na kolację, usiedliśmy.
Spytał, czy chcę być jego synem?
Odparłem, że jestem.
Spytał, czy chcę być adoptowany?
Byłem przeszczęśliwy, rozradowany.
Więc...
zgodziłem się na adopcję.
Poszliśmy do sądu,
to był najszczęśliwszy dzień mojego dzieciństwa,
dzień adopcji, gdy zyskałem rodzica.
Moje życie z Johnem Barnettem w Webster Groves
się polepszyło.
Webster to miasto klasy średniej.
Nie było biedne jak okolice, w których dorastałem.
Wyglądało ładnie.
Miasto było czyste, domy w lepszym stanie.
Kilka miesięcy później
zacząłem się martwić o to, kim John był.
Zaczął mnie bić za niespełnianie jego oczekiwań.
Wymagał więcej, niż wymagało się od moich rówieśników.
Miałem być lepszy od rówieśników.
John posuwał się do rękoczynów.
Miałem ślady na skórze, siniaki, obrzęki, takie tam...
A potem mnie pocieszał,
tulił mnie, trzymał bliżej,
całował uszy, coś było nie tak.
Częstotliwość się zmieniała, najpierw raz na jakiś czas,
potem co drugi dzień, codziennie. „Siądź mi na kolanach.
Przytul mnie”.
Zauważyłem,
że coś działo się z jego ciałem.
Miałem osiem albo dziewięć lat.
Coś było nie tak.
Dotykał mnie niestosownie.
Dotykał genitalia... Wkładał mi język do ucha.
Niemal traciłem przytomność, gdy siadałem mu na kolanach.
Czasami nie pamiętałem, co robił,
bo wmawiałem sobie, że by tego nie czuć, musiałem drętwieć.
Nie chciałem istnieć. Chciałem umrzeć.
Koniec.
PO DZIEWIĄTYCH URODZINACH DAVIDA JOHN BARNETT ZAADOPTOWAŁ DWÓCH CHŁOPCÓW
DLA NAJMŁODSZEGO, ERICA, DAVID STAŁ SIĘ WZOREM DO NAŚLADOWANIA
Od razu polubiłem Erica.
Był uroczy.
Był wyczulony
na punkcie wystających z przodu zębów.
Były wykręcone, a ja...
Kochałem go. Tryskał radością.
Potem zauważyłem, że John traktuje Erica
tak samo jak mnie.
Czułem się bezbronny.
Poczułem, że okradłem Erica z dzieciństwa.
Byłem najstarszy, miałem ich bronić.
A nie mogłem.
Ale cieszyłem się też, że to nie ja.
Było mi źle, bo przeze mnie to był on.
RODZICE JOHNA BARNETTA, CLIFFORD I LEONA,
MIESZKALI NA TEJ SAMEJ ULICY CO ICH SYN
Co drugą niedzielę spotykaliśmy się u jego rodziców na rodzinny obiad.
Od razu pokochałem Leonę. Była bardzo ciepła i przyjazna.
Nauczyła mnie gotować.
Nie mówiliśmy im o wydarzeniach z Johnem.
Bałem się, jak zareaguje Clifford, bo był stanowczy.
Kilka razy Clifford...
Obrywało się ręką w tył głowy,
każdy rodzic tak robił.
Nie mocno, ale obrywałem pierścieniem.
John też nosił taki pierścień.
Więc każde uderzenie przypominało uderzenia Johna
w tył głowy, pierścieniem, raz po razie.
Nie mogłem pozbyć się wrażenia, że Clifford to John.
W Johnie widziałem Clifforda. I na odwrót.
Ale gdy widziałem Leonę, chciałem się przytulić.
Ona jedyna potrafiła kochać.
DAVID MIESZKAŁ Z JOHNEM BARNETTEM DO 18 ROKU ŻYCIA
WYPROWADZIŁ SIĘ PO KŁÓTNI
Pomieszkiwałem u znajomych,
nie mówiłem im, co się działo, ale chyba się domyślali.
Miałem pracę, ale sypiałem w różnych miejscach.
Leona się zorientowała
i spytała, czy wszystko jest w porządku. Potwierdziłem.
Dopytała: „A tak naprawdę?”.
Bardzo chciałem jej powiedzieć o Johnie,
chciałem powiedzieć:
„Nie wiesz o molestowaniu. Nie wiesz o tym,
że on próbował mnie zerżnąć, gdy miałem 10 lat,
o leżeniu na mnie”.
Chciałem jej o tym powiedzieć.
Ja...
Cokolwiek negatywnego powiedziałbym o Johnie,
ona go wspierała albo broniła.
Gdybym za mocno naciskał, odtrąciłaby mnie od razu.
RANKIEM CZWARTEGO LUTEGO 1996
DAVID BARNETT WSZEDŁ DO DOMU DZIADKÓW
CZEKAŁ, AŻ WRÓCĄ Z KOŚCIOŁA
Spałem, kiedy wrócili.
Obudziłem się i zaczęliśmy rozmawiać.
Pamiętam tylko, że z nią rozmawiałem
i...
Każdego dnia od procesu staram się przypomnieć sobie, co się stało,
jak to się potoczyło,
co było przyczyną tych wydarzeń.
Mówiła o rozmowie z Johnem.
Pamiętam Clifforda.
Powiedział coś o Johnie.
I...
I... nie wiem, co się stało.
Odpłynąłem.
Kiedy się ocknąłem,
stałem i patrzyłem na ścianę.
Spojrzałem w dół, Clifford był po lewej.
Nie miałem krwi na dłoniach.
Nie wiem, skąd wzięła się krew.
Nie wiem, co się...
Byłem przerażony. Nie wiedziałem, co robić.
Pomyślałem: „Rany, coś ty narobił?”.
Rozejrzałem się: „Jest tu ktoś jeszcze?”.
Zobaczyłem Leonę, była w korytarzu.
Bałem się.
Zabiłem ich.
Zadźgałem na śmierć.
W CIĄGU DOBY DAVID BARNETT ZGŁOSIŁ POLICJI,
ŻE POPEŁNIŁ OBA MORDERSTWA
Obrażenia, jakich doznali, opisane w raporcie...
Połamane żebra, wybita szczęka,
wiele ran kłutych zadanych nożami.
Nie wiem, skąd wziąłem noże. Niby z kuchni.
Nie pamiętam tego.
Wpadłem w szał albo szaleńczy gniew.
Straciłem świadomość.
Zabiłem dwoje niewinnych ludzi.
W MARCU 1997
DAVID BARNETT STANĄŁ PRZED SĄDEM ZA DWA MORDERSTWA
SĄD OKRĘGOWY HRABSTWA ST. LOUIS
To był mój dom przez jakieś 10 dni.
Siedziałem tutaj.
Środkowy rząd, drugie krzesło od prawej.
Wspomnienia powracają.
Cały czas widzę twarz Davida.
Nie zapomnę jej.
Jestem Andy Dazey.
Byłem przewodniczącym przysięgłych w procesie Davida Barnetta w 1997.
Powaga zarzutów wobec Davida Barnetta
przytłaczała.
Była mowa o pięciu nożach
i ponad 20 ranach kłutych.
Ciosy były tak brutalne,
że ostrza odłamały się od rączek.
Noże były wbite tak głęboko...
w kości,
że musiał przynieść z kuchni kolejne noże.
Dziadkowie
umierali brutalnie, powoli
i boleśnie.
To ciążyło na nas,
jeśli chodzi o podjęcie właściwej decyzji.
SALA NARAD
Wyrok śmierci
można wydać tylko za zgodą wszystkich przysięgłych.
Pamiętam, że wstałem od stołu i podszedłem do okna...
wstrzymując łzy, powiedziałem:
„Nas dwanaścioro musi podjąć decyzję.
Jedenaścioro już to zrobiło. A ja?
Czy mam...
w sobie tyle stanowczości, by skazać go na śmierć?”.
Miałem.
21 MARCA 1997 PRZYSIĘGLI ORZEKLI KARĘ ŚMIERCI DLA DAVIDA BARNETTA
„Wszystkiego najlepszego
dla kochanej mamy, syn David”.
Często maluje kwiaty, czasami inne rzeczy.
Nie zapomina o urodzinach, dniu matki, Gwiazdce.
Mam dwoje biologicznych dzieci, one zapominają.
David nie zapomina.
Jest słodki i życzliwy.
Nazywa mnie mamą.
Jestem mu najbliższa.
Jestem Rita Reames.
David Barnett był naszym przybranym synem
między szóstym a siódmym rokiem życia.
Życie w rodzinie było dla niego czymś wspaniałym.
Był szczęśliwy.
Nie był brutalny.
Był dobrym dzieckiem.
Sądzę, że rozwijałby się dalej
w kochającej rodzinie.
Ale stanowił też wyzwanie.
Widać było,
że w nieodpowiednim środowisku sobie nie poradzi.
GDY RITA PRZYJĘŁA PRACĘ ZA GRANICĄ, DAVID WRÓCIŁ POD PIECZĘ OPIEKI SPOŁECZNEJ
PRZEZ 13 LAT RITA NIE SŁYSZAŁA O DAVIDZIE,
AŻ SKONTAKTOWANO SIĘ Z NIĄ W SPRAWIE MORDERSTWA
Gdy dowiedziałam się
o morderstwach...
To był szok. Nie spodziewałam się tego.
Zwłaszcza, gdy okazało się, że to byli mili ludzie.
Nie skrzywdzili go.
RITA BACZNIE ŚLEDZIŁA PROCES DAVIDA
Byłam obecna w fazie ustalania kary.
Jego obrona nie wykorzystała materiałów
dotyczących tego, co David przeszedł
od adopcji po więzienie.
Spytałam jego prawniczkę,
czemu nie wykorzystuje materiałów, by mu pomóc.
Opryskliwie odparła:
„To mu nie pomoże.
Raczej mu zaszkodzi”.
Powiedziała tylko tyle i poszła dalej.
David miał długą listę osób, które miały być świadkami podczas procesu.
Jego pierwsza adwokat z urzędu nie skontaktowała się z żadną z nich.
Z żadną.
Jestem Jason Kingdon, jedziemy do Webster Groves,
zobaczyć, gdzie dorastaliśmy.
David mieszkał z Johnem Barnettem, który go adoptował.
I dwoma chłopakami, także zaadoptowanymi przez Johna.
Wydawali się naprawdę fajną rodziną
z ojcem przypominającym trenera,
który lubił dzieci i sport.
Dopiero po pół roku znajomości z Davidem
zaczęło się dziać.
Zamykali się w pokojach,
chowali przed Johnem.
Tak bali się wychodzić z pokojów, być blisko Johna, że kiedy chcieli siku,
nie wychodzili do łazienki.
Sikali przez okno.
Dziadkowie Davida mieszkali w tym domu.
Dwa domy dalej.
Tam czuliśmy się lepiej.
Chodziliśmy tam po szkole, czekały tam na nas ciastka i mleko.
Dziwne, że bardzo baliśmy się tego domu,
a ten był przytulny.
W WIEKU 15 LAT JASON I DAVID ODKRYLI ZDJĘCIE
W SZUFLADZIE JOHNA BARNETTA
Na zdjęciu było widać
zasadniczo nogi i uda
oraz tors, niemal aż do szyi,
młodego chłopca,
niedojrzałego płciowo, bez włosów łonowych.
I rękę Johna trzymającą penisa chłopca.
John miał owłosioną rękę
i specyficzny pierścień, zawsze go nosił,
pierścień klasowy.
Na zdjęciu było widać rękę i pierścień.
To na pewno był on.
Sądziliśmy, że zdjęcie było niepodważalnym...
dowodem, niezaprzeczalnym.
Było prawdziwe.
Ucieszyliśmy się.
To miał być koniec wszystkiego.
Miało wydarzyć się coś rewelacyjnego.
Poszliśmy na posterunek policji.
Myśleliśmy, że wyjaśnimy śledczej
z policji w Webster Groves,
dlaczego jesteśmy takimi łobuzami i czemu...
tak się zachowujemy.
Może ona zrozumie.
Przeraziła się na widok zdjęcia.
Bała się go bardziej niż my.
Ona...
przesunęła zdjęcie do Davida tak, jak on przesunął je do niej
i kazała nam natychmiast wyjść.
BEZPIECZNE MIEJSCE
Po rozmowie
on wybiegł tymi drzwiami.
Trzymał zdjęcie.
„Co zrobisz ze zdjęciem? Czemu nadal je masz?”.
„Nic dla nas nie zrobią. Nie pomogą nam”.
Był zdruzgotany.
Najwyższy szczebel władzy. Innych opcji nie było.
Nie mieliśmy komu ufać.
Tego dnia David się zmienił.
W 2017 JOHN BARNETT ZMARŁ Z PRZYCZYN NATURALNYCH
NIGDY NIE OSKARŻONO GO O MOLESTOWANIE SEKSUALNE
John był świetnym przyjacielem. Był zabawny,
wyjątkowo bystry, ogólnie świetny.
Odnosił sukcesy w informatyce,
był dyrektorem,
ale zrezygnował z pensji.
Nauczał dzieci, te z biednych rodzin też,
przetwarzania danych w technikum West County.
Był dobrym i lubianym kierowcą autobusu,
wielokrotnie nagradzanym.
Był też mądry.
Rozumiał, do czego został stworzony, czyli opieki nad dziećmi.
Był kochającym ojcem zastępczym,
jego dzieci mogły żyć, dorastać i radzić sobie.
Jestem Fred Domke, byłem najlepszym przyjacielem Johna.
Miałem zaszczyt wygłosić mowę na jego pogrzebie,
chciałem się nią z wami podzielić, żebyście zrozumieli,
kim był John Barnett.
Nie zaprzątałem sobie głowy oskarżeniami,
ale ogólnie mogę powiedzieć, że był świetnym gościem.
Więcej nie muszę wiedzieć.
Wszystko wiem.
Jeśli ktoś dostrzega coś innego,
jeśli komuś wydaje się, że wie więcej niż ja,
a spędziłem z Johnem 49 lat,
nie rozumiem jak.
Nie widziałem, żeby dotykał chłopców.
Nie widziałem, żeby tak się zachowywał.
Jestem Secil Schodroski.
Byłam w dziesiątej klasie technikum West County Tech.
John Barnett był nauczycielem informatyki.
Był wysoki, miły. Miał niebieski oczy.
Miał w sobie coś takiego, że chciałam go widzieć co rano,
rozmawiać z nim, by się do mnie uśmiechał,
żebym czuła się wyjątkowo.
Miałam 14 lat.
W domu często mnie bito.
Dlatego zamieszkałam u Barnetta.
Nie zauważyłam, żeby był agresywny, żeby ich bił czy molestował.
Ze mną było inaczej.
Czekał, aż chłopcy zasną.
Na przykład siedziałam na kanapie,
on przychodził, ocierał się o mnie, całował mnie,
dotykał mnie i takie tam.
Myślałam, że to normalne, bo go kochałam.
Byłam małą dziewczynką.
Sądzę,
że jest, był pedofilem i był drapieżnikiem.
WIARA TO ZAUFANIE W TO, CO NIEWIDOCZNE
SECIL MIESZKAŁA W DOMU JOHNA BARNETTA PRZEZ JEDNO LATO
W TYM CZASIE ZŻYŁA SIĘ Z JEGO ADOPTOWANYM SYNEM, DAVIDEM
Spędzaliśmy razem czas,
tańczyliśmy i śpiewaliśmy piosenki.
Coś było na rzeczy.
Tak wyszło.
My...
Był seks.
Nie stosowałam antykoncepcji.
No i...
zaszłam w ciążę.
John domagał się, bym zrobiła aborcję.
Chciał za nią zapłacić.
Wkurzał się, że byłam z jego synem, ale teraz rozumiem, że był zazdrosny.
Pewnie był zły, że od niego odeszłam.
PO PORODZIE SECIL I DAVID ZAMIESZKALI RAZEM
David był dumny z Setha,
chciał go po prostu trzymać, karmić go...
staraliśmy się wszystko ogarnąć.
Nie wyszło.
David się zasiedział.
Jarał z moją siostrą i znajomymi, grali w karty...
Musiałam położyć się wcześniej, bo rano miałam zajęcia.
On się nie uczył.
Zapłaciłam za opiekę nad Sethem, David nie był w stanie się nim zająć.
Nie potrafiłam sobie z tym radzić.
Nie mogłam z nim dłużej być.
Odepchnęłam go. Wiem o tym.
Na pewno cierpiał.
Całe życie był odpychany.
A ja zrobiłam to samo.
ŻYCIE ZABIERA NAS W NIEOCZEKIWANE MIEJSCA. MIŁOŚĆ SPROWADZA NAS DO DOMU.
W CIĄGU ROKU DAVID ZAMORDOWAŁ DZIADKÓW
I ZOSTAŁ SKAZANY NA ŚMIERĆ
SZEŚĆ LAT PO PROCESIE DAVIDA
PRAWNICY FEDERALNI PONOWNIE ROZPATRZYLI WYROK ŚMIERCI
Zanim przysięgli powiedzą komuś:
„Wydamy na ciebie wyrok śmierci”, trza opowiedzieć historię tej osoby.
W jego procesie to pominięto.
Jestem Elizabeth Carlyle,
byłam jednym z prawników Davida Barnetta na ostatnim etapie sprawy.
ZESPÓŁ ELIZABETH CARLYLE ODKRYŁ
NIEUJAWNIONĄ DOKUMENTACJĘ DOT. MOLESTOWANIA W DZIECIŃSTWIE
To raport z września 1992.
Po rozmowie chłopców ze śledczą w Glendale sprawą zajęła się opieka społeczna.
Mówili o różnych rodzajach fizycznego
i seksualnego molestowania, jakich doświadczyli.
MAMY POWODY SĄDZIĆ, ŻE DOCHODZI DO PRZEMOCY I MOLESTOWANIA
Było tyle sygnałów alarmowych, znaków ostrzegawczych, które pominięto.
To oczywiście tragedia,
ale też po prostu się wkurzyliśmy.
Zawiodły go szkoły,
zawiodła go opieka społeczna,
policja też.
Nikt nigdzie mu nie pomógł.
W 2003 ZESPÓŁ ELIZABETH ZŁOŻYŁ APELACJĘ W SPRAWIE WYROKU ŚMIERCI
ARGUMENTOWALI, ŻE NIE BYŁY TO MORDERSTWA Z PREMEDYTACJĄ
DAVID BARNETT ODSIEDZIAŁ 22 LATA,
ZANIM SĄDY PODJĘŁY DECYZJĘ
Chyba byłem na zakupach,
czekałem na jedzenie,
kiedy nagle zacząłem dostawać esemesy.
„Udało się! Zmienili wyrok Davida!”.
Krzyknąłem na cały głos,
wiele osób spojrzało w moją stronę...
Cieszyłem się,
bo naprawiono wielką krzywdę.
WYROK DAVIDA ZOSTAŁ ZMIENIONY NA BEZWARUNKOWE DOŻYWOCIE
PO ZMIANIE WYROKU DAVID ODNOWIŁ PRZYJAŹŃ Z JASONEM
Pierwsze wizyty były trudne.
David często płakał w ich trakcie.
Naprawdę myślę, że...
David nie wie, co go opętało.
DAVID NIE PAMIĘTA POPEŁNIONYCH MORDERSTW,
ALE WYJAWIŁ, DLACZEGO POSZEDŁ WTEDY DO DOMU DZIADKÓW
Nie poszedł tam, by ich zabić.
Nie miał nic przeciwko nim.
Powiedział:
„Chciałem, żeby to się skończyło, chciałem im powiedzieć, co robi John”.
Wszystko im powiedział.
Powiedział, co John mu zrobił.
Powiedział, co John zrobił Ericowi...
Sprawy nie potoczył się po myśli Davida.
Nie było czułych uścisków.
Dziadkowie poczuli się urażeni. Nie chcieli słuchać.
David wierzył, że go kochali.
Nie miał nikogo innego.
Cała ta brutalność, gniew, złość
nie była nakierowana na dziadków. Nie była.
Każde dźgnięcie była dla Johna.
To był szczytowy punkt życia Davida,
to wyznanie. To była ta chwila.
ZAKŁAD KARNY W POTOSI
Wierzę,
że zasłużyłem, by tu być.
Zasłużyłem na tę codzienność.
Jest błogosławieństwem.
TRZY MIESIĄCE PO PIERWSZYM WYWIADZIE
DAVID BARNETT ZGODZIŁ SIĘ PONOWNIE WYSTĄPIĆ PRZED KAMERĄ
Nie pamiętam, co się dokładnie stało.
Pamiętam...
początek. I że efekt był przerażający.
Na początku rozmawialiśmy,
wyjaśniałem im:
„Nie mogę wrócić do Johna”.
Nie potrafiłem klarownie wyrazić...
że chodzi o Johna.
„To sprawka Johna”.
Nie potrafiłem tego wtedy wyrazić.
Ale tego dnia, na swój sposób,
wierzę, że część mnie chciała im wyjaśnić sytuację.
Codziennie myślę o Cliffordzie i Leonie.
Mam ich w sercu.
Gdyby Leona stała tutaj, przytuliłaby mnie, wyraziłaby zrozumienie,
wybaczyłaby mi.
Clifford też.
Nie nienawidzę Johna.
Wtedy też go nie nienawidziłem.
Kocham go za to, co chciał osiągnąć.
Wybaczam mu.
Miał własne problemy, własne przeszkody.
Poddał się swoim pragnieniom, psychologicznym,
fizycznym, seksualnym.
Przegrał z nimi.
Nadal szanuję
i doceniam to, że próbował być tatą,
pomimo
swoich potworów.
Inaczej tego nie ujmę.
OD ZMIANY WYROKU DAVID ŻYJE ZA KRATKAMI
ZŁOŻYŁ APELACJĘ, LICZY NA ZWOLNIENIE WARUNKOWE
Nigdy nikomu nie mówiłem, że kiedy dostałem bezwarunkowe dożywocie,
poczułem, że to męczarnie,
bo miałem tak żyć już zawsze.
KONIEC DROGI TEREN WIĘZIENIA – ZAKAZ WSTĘPU
Ale to nie tak.
Im bardziej mnie wspierano, tym bardziej chciałem żyć.
Między osadzonymi jest więź. „Schrzaniliśmy sprawę.
Nie różnimy się od innych.
Nie będziemy żyć w żalu,
będziemy żyć wraz z nim i brnąć do przodu”.
Wierzę, że wyjdę.
Za parę lat wszystko się zmieni.
Mam nadzieję, że będę wartościowym obywatelem.