Συμφώνησα να υιοθετηθώ.
Είχα το δωμάτιό μου.
Πήγαινα κατασκήνωση κάθε χρόνο.
Ήμουν ενθουσιασμένος. Πανευτυχής.
Μπορούσα να ζήσω. Όλα ήταν καλά.
Πάντα διασκέδαζες.
Μα υπήρχαν συνέπειες.
ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΗΣ ΘΑΝΑΤΙΚΗΣ ΠΟΙΝΗΣ ΣΤΙΣ ΗΠΑ ΤΟ 1976,
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ 8.000 ΑΤΟΜΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΗΚΑΝ ΣΕ ΘΑΝΑΤΟ ΓΙΑ ΦΟΝΟ
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΠΟΙΝΙΤΗ 990135
Νομίζω ότι ήθελα όλος ο κόσμος να νιώσει τον πόνο μου.
Δεν ήθελα να υπάρχω. Ήθελα να πεθάνω.
Εγώ... Φτάνει.
ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
Η ιστορία είναι αληθινή.
Έτσι ξεκίνησα.
Ήθελα να επαναστατήσω, να προκαλέσω χάος.
Τον κοίταξα. Θα δούμε ποιος θα σκοτώσει ποιον.
Έκανα την επιλογή.
Του αφαίρεσα τη ζωή.
Είναι κάτι που ποτέ δεν σκόπευα να κάνω,
εύχομαι να μην το είχα κάνει.
Ήξερα ότι θα έβγαινα από το αμάξι και θα τους σκότωνα.
Μόλις γονάτισε μπροστά μου,
θυμάμαι μόνο να τραβάω τη σκανδάλη.
Τους είχα σκοτώσει και τους δύο.
Τους είχα μαχαιρώσει θανάσιμα.
ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΗ ΜΑΝΙΑ
Μια σερβιτόρα από το Στέικ εν Σέικ με πήρε τηλέφωνο και μου είπε
"Ο πατέρας του γιου σου ήταν εδώ, καθόταν σε έναν καναπέ,
κάπνιζε και έπινε
για πάνω από 24 ώρες".
Πήγα αμέσως να δω τι συνέβαινε,
και προσπάθησα να του μιλήσω.
Με κοίταξε με το πιο μοχθηρό βλέμμα που έχω δει στη ζωή μου.
Και μου είπε "Ξεκουμπίσου από μπροστά μου".
Δεν ήξερα τι να σκεφτώ, οπότε απλώς έμεινα εκεί.
Και μετά έφυγα.
ΣΤΕΪΚ ΕΝ ΣΕΪΚ
ΩΡΕΣ ΜΕΤΑ, Ο ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΜΠΑΡΝΕΤ ΜΑΧΑΙΡΩΣΕ ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΤΟΥΣ ΘΕΤΟΥΣ ΠΑΠΠΟΥΔΕΣ ΤΟΥ
ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΤΗΚΕ ΤΟ ΚΙΝΗΤΡΟ
ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΠΟΤΟΣΙ ΚΟΜΗΤΕΙΑ ΟΥΑΣΙΝΓΚΤΟΝ, ΜΙΖΟΥΡΙ
ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΠΟΤΟΣΙ Η ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΟΡΜΑ, ΟΧΙ ΣΤΟΧΟΣ
ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΜΠΑΡΝΕΤ
Έτοιμοι;
Λέγομαι Ντέιβιντ Μπαρνέτ.
Αρχικά κατηγορήθηκα για δύο φόνους Α' βαθμού,
και καταδικάστηκα σε θάνατο.
Γεννήθηκα στο Σεντ Λούις του Μιζούρι.
Δεν θυμάμαι τα μέρη όπου έζησα.
Αλλά οι μυρωδιές κι οι ήχοι του Σεντ Λούις δεν ξεχνιούνται.
Όταν γεννήθηκα, η μητέρα μου δεν με ήθελε.
Βασικά, κατέληξα στη φροντίδα του Ρόμπερτ Μπίγκερσταφ,
φίλου της μητέρας μου.
Ήταν αλκοολικός. Μπαινόβγαινε συνεχώς στη φυλακή.
Τα πρώτα μου χρόνια ήταν θολά, καθώς κακοποιήθηκα,
έφαγα ξύλο, μου έσπασαν τη μύτη.
Κυκλοφορούσα με βρόμικα, κουρελιασμένα ρούχα.
Ήμουν λερωμένος. Δεν έκανα μπάνιο για μέρες.
Μερικές φορές έκλεβα φαγητό από αυτόματους πωλητές για να φάω.
Νομίζω ότι ήμουν σαν λούτρινο σε ράφι,
και όποτε με ήθελαν, με έπιαναν.
Πέρα από αυτά,
σ' όλες τις άλλες αναμνήσεις μου ήμουν μόνος.
Νομίζω ότι ήμουν τεσσάρων ή πέντε
όταν η Υπηρεσία Προστασίας Ανηλίκων
ανακάλυψε την ύπαρξή μου, ας πούμε.
Θυμάμαι αυτήν τη γυναίκα ως σήμερα,
αλλά δεν θυμάμαι τα χαρακτηριστικά της.
Δεν ξέρω γιατί θολώνει η μνήμη μου, αλλά ήταν η πρώτη τρυφερή αγκαλιά
που με πήραν μετά από καιρό.
Τη θυμάμαι να λέει μόνο "Θα σε πάρω από εδώ".
Δεν ξέρω πόσο έμεινα στην ΥΠΑ.
Όσο ήμουν εκεί, δέθηκα με ένα κουκλάκι.
Δεν ξέρω γιατί.
Αλλά το είχα.
ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΑΝΗΛΙΚΩΝ ΚΑΝΣΑΣ ΣΙΤΙ
Η Υπηρεσία επικοινώνησε με τον Ρόμπερτ,
και με δασκάλεψαν
να είμαι καλός όταν θα ερχόταν να με δει.
Μας άφησαν μόνους στο δωμάτιο,
κι εκείνος με άρπαξε και το έσκασε.
Το τελευταίο που θυμάμαι είναι να μου πέφτει το κουκλάκι.
Για μερικές βδομάδες, με έκρυβε στο πορτμπαγκάζ του αμαξιού.
Μου φαινόταν πως είχε καταιγίδες κάθε μέρα.
Ήμουν στριμωγμένος στα σκοτάδια.
Φοβόμουν. Δεν ήξερα τι γινόταν.
Δεν έκανα μπάνιο. Δεν έτρωγα κάθε μέρα.
Όμως, λίγες εβδομάδες αργότερα, η ΥΠΑ μάς εντόπισε.
Τελικά τον συνέλαβαν και δεν τον ξαναείδα ποτέ.
ΣΤΑ ΕΞΙ ΤΟΥ, Ο ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΠΗΓΕ ΣΤΗΝ ΑΝΑΔΟΧΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΡΙΜΣ
Ερωτεύτηκα αμέσως εκείνη την οικογένεια, γιατί ήταν οικογένεια.
Η Ρίτα ήταν η πρώτη που μπορούσα να πω μητέρα.
Δεν ήταν η μητέρα μου, μα ένιωθα ότι, αν είχα μητέρα,
έτσι θα μου φερόταν.
Ό,τι έκαναν ήταν για να νιώσω καλύτερα.
Τους αγαπούσα.
Τότε, μια μέρα, η Ρίτα βρήκε μια ευκαιρία να σπουδάσει εκτός χώρας.
Μου είπαν ότι θα τους άφηνα,
και ότι δεν μπορούσαν να με πάρουν μαζί.
Σκεφτόμουν μόνο "Έκανα κάτι λάθος".
Ως τότε, με έδερναν και με κακοποιούσαν,
τα πρώτα πέντε ή έξι χρόνια...
Κι αυτό σταμάτησε.
Και μετά,
με έδιωχναν γιατί δεν έκανα κάτι καλά.
ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΞΙ ΜΗΝΕΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΡΙΜΣ,
Ο ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΑΝΑΔΟΧΗΣ
ΣΤΑ ΟΚΤΩ ΤΟΥ, ΠΗΓΕ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΕΝΟΣ ΑΝΤΡΑ ΟΝΟΜΑΤΙ ΤΖΟΝ ΜΠΑΡΝΕΤ
Ο Τζον ήταν καθηγητής πληροφορικής.
Δεν ήταν κανονικός άνθρωπος.
Ήταν πολύ ευφυής.
Δεν με εξέπληξε
το γεγονός ότι δεν είχε γυναίκα.
Δεν ήξερα ότι ήταν μόνος. Ήταν εργένης.
Ήταν σαν μητέρα και πατέρας μαζί.
Δεν θα μπορούσα να ζητήσω κάτι καλύτερο.
Ήταν γοητευτικός άντρας.
Πολύ στοργικός.
Κι αυτό που μου άρεσε ήταν ότι δεν με ακουμπούσε.
Λες και ήξερε "Αυτό το παιδί είναι διαλυμένο.
Δεν θέλω να το απομακρύνω".
Τότε, δεν το ήξερα. Τώρα το βλέπω.
Με έβγαλε για φαγητό μια μέρα και μου είπε
"Θα 'θελες να γίνεις γιος μου;"
Και είπα "Είμαι".
Είπε "Θα 'θελες να υιοθετηθείς;"
Ήμουν ενθουσιασμένος. Πανευτυχής.
Οπότε...
Συμφώνησα να υιοθετηθώ.
Πήγαμε στο δικαστήριο,
κι αυτή ήταν από τις καλύτερες παιδικές μου αναμνήσεις,
η μέρα που υιοθετήθηκα, γιατί ήξερα ότι θα είχα μια πατρική φιγούρα.
στο Γουέμπστερ Γκρόουβς.
Το Γουέμπστερ ήταν μεσοαστική περιοχή.
Δεν ήταν φτωχικά, όπως είχα συνηθίσει μεγαλώνοντας.
Τα σπίτια ήταν ωραία.
Η πόλη ήταν καθαρή, τα σπίτια σε καλύτερη κατάσταση.
Μερικούς μήνες μετά την υιοθεσία μου,
ανησύχησα για το ποιος ήταν στ' αλήθεια ο Τζον.
Έτρωγα ξύλο γιατί δεν ανταποκρινόμουν στις προσδοκίες του,
που ήταν ήδη πολύ υψηλές για την ηλικία μου.
Με ανάγκαζε να είμαι καλύτερος από τα παιδιά της ηλικίας μου.
Ο Τζον γινόταν βίαιος:
μου άφηνε σημάδια, γρατζουνιές, μελανιές, μώλωπες, διάφορα...
και μετά, για να με παρηγορήσει
με έπαιρνε αγκαλιά, με κρατούσε σφιχτά,
μου φιλούσε τα αυτιά, και δεν μου φαινόταν σωστό.
Από μια-δυο φορές τη βδομάδα, αυτό άρχισε να γίνεται
μέρα παρά μέρα ή κάθε μέρα. "Κάτσε λίγο στα πόδια μου.
Πάρε με αγκαλιά".
Και παρατήρησα
ότι κάτι συνέβαινε στο σώμα του.
Ήμουν μόλις οκτώ ή εννέα ετών.
Ήξερα ότι δεν ήταν σωστό.
Με άγγιζε ανάρμοστα.
Στα γεννητικά όργανα... Έβαζε τη γλώσσα του στο αυτί μου.
Σχεδόν έχανα τις αισθήσεις μου όταν καθόμουν στα πόδια του.
Μερικές φορές δεν θυμόμουν τι έκανε
επειδή σκεφτόμουν ότι έπρεπε να μουδιάσω αν δεν ήθελα να το νιώθω.
Δεν ήθελα να υπάρχω. Ήθελα να πεθάνω.
Φτάνει.
ΜΕΤΑ ΤΑ ΕΝΑΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΤΟΥ ΝΤΕΪΒΙΝΤ, Ο ΤΖΟΝ ΜΠΑΡΝΕΤ ΥΙΟΘΕΤΗΣΕ ΔΥΟ ΑΚΟΜΑ ΑΓΟΡΙΑ
Ο ΜΙΚΡΟΤΕΡΟΣ, Ο ΕΡΙΚ, ΑΜΕΣΩΣ ΘΑΥΜΑΣΕ ΤΟΝ ΝΤΕΪΒΙΝΤ
Αμέσως συμπάθησα τον Έρικ.
Ήταν αξιαγάπητος.
Ήξερε πολύ καλά
ότι τα μπροστινά του δόντια ήταν σαν λαγού.
Ήταν κάπως στραβά, κι εγώ...
Τον αγαπούσα. Ήταν γεμάτος χαρά.
Μα τότε, άρχισα να βλέπω τον Τζον να φωνάζει στον Έρικ,
όπως φώναζε και σ' εμένα.
Και ένιωσα ανήμπορος.
Ένιωσα ότι έκλεβα την παιδική ηλικία του Έρικ.
Ήμουν ο μεγαλύτερος, έπρεπε να τους προστατεύσω.
Μα δεν μπορούσα.
Και ταυτόχρονα, χαιρόμουν που δεν ήμουν εγώ.
Ένιωθα άσχημα γιατί επέτρεπα να είναι εκείνος.
ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥ ΤΖΟΝ ΜΠΑΡΝΕΤ, Ο ΚΛΙΦΟΡΝΤ ΚΑΙ Η ΛΙΟΝΑ,
ΕΜΕΝΑΝ ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΔΡΟΜΟ ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΟ ΤΟΥΣ
Κάθε δεύτερη Κυριακή, μαζευόμασταν όλοι
για οικογενειακό δείπνο.
Αγάπησα τη Λιόνα μόλις τη γνώρισα. Ήταν θερμή και φιλόξενη.
Μου έμαθε να μαγειρεύω.
Ποτέ δεν τους είπαμε τι συνέβαινε με τον Τζον.
Με άγχωνε το πώς θα αντιδρούσε ο Κλίφορντ
γιατί ήταν αρκετά αυστηρός.
Αρκετές φορές...
Την έτρωγες στο κεφάλι,
όπως κάνουν οι γονείς στα παιδιά.
Όχι δυνατά, αλλά πάντα με το δαχτυλίδι.
Φορούσε το ίδιο δαχτυλίδι με τον Τζον.
Όποτε με χτυπούσε, ήταν σαν να με χτυπούσε πάλι ο Τζον με το δαχτυλίδι στο κεφάλι.
Ξανά και ξανά.
Οπότε, άρχισα να βλέπω τον Κλίφορντ σαν τον Τζον.
Όταν έβλεπα τον έναν, έβλεπα τον άλλον.
Όμως όταν έβλεπα τη Λιόνα έλεγα "Να σε πάρω αγκαλιά;"
Ήταν η αγάπη της οικογένειας.
Ο ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΕΜΕΙΝΕ ΜΕ ΤΟΝ ΤΖΟΝ ΜΠΑΡΝΕΤ ΜΕΧΡΙ ΤΑ 18 ΤΟΥ
ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΤΣΑΚΩΜΟ
Έμενα με φίλους από εδώ κι από εκεί.
Δεν τους έλεγα τι ακριβώς συνέβαινε,
αλλά νομίζω ότι ήξεραν.
Είχα δουλειά, αλλά κοιμόμουν οπουδήποτε.
Η Λιόνα κάτι κατάλαβε,
με ρωτούσε πώς τα πήγαινα κι εγώ έλεγα "Καλά".
Κι απαντούσε "Όχι, σοβαρά".
Ήθελα πολύ να της πω τι συνέβαινε με τον Τζον,
ήθελα να την κοιτάξω και να της πω
"Δεν ξέρεις για την κακοποίηση, ότι προσπαθεί
να με πηδήξει από όταν ήμουν εννέα με δέκα,
ότι ξάπλωνε πάνω μου..."
Ήθελα να της τα πω όλα.
Κι έλεγα...
Αν έλεγα κάτι αρνητικό για τον Τζον,
απαντούσε υποστηρικτικά ή προστατευτικά.
Οπότε, ένιωσα ότι αν το ζόριζα πολύ, θα με απέρριπταν αμέσως.
ΣΤΙΣ 4 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1996, ΤΟ ΠΡΩΙ,
Ο ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΜΠΑΡΝΕΤ ΜΠΗΚΕ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΩΝ ΠΑΠΠΟΥΔΩΝ ΤΟΥ
ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ
Όταν γύρισαν, κοιμόμουν.
Μόλις ξύπνησα, αρχίσαμε να συζητάμε.
Το τελευταίο που θυμάμαι είναι να της μιλάω,
και εγώ...
Προσπαθώ να θυμηθώ από την πρώτη μέρα της δίκης τι έγινε,
πώς έγιναν τα πράγματα,
τι ειπώθηκε που πυροδότησε αυτό που έγινε.
Μιλούσε για μια κουβέντα που είχε κάνει με τον Τζον.
Θυμάμαι να κοιτάω τον Κλίφορντ.
Ο Κλίφορντ είπε κάτι για τον Τζον.
Και...
Εγώ... Δεν ξέρω πού πήγα.
Πήγα κάπου.
Όταν τελικά κατάλαβα τι συνέβαινε,
ήμουν μπροστά σ' έναν τοίχο.
Κοίταξα κάτω κι ο Κλίφορντ ήταν στα αριστερά μου.
Δεν είχα αίμα στα χέρια μου.
Δεν ήξερα από πού είχε έρθει όλο αυτό το αίμα.
Και δεν ήξερα τι...
Φοβήθηκα πολύ. Δεν ήξερα τι να κάνω.
Και είπα "Φίλε, τι έκανες;"
Κοίταζα γύρω μου να δω αν ήταν κανείς άλλος εκεί.
Και βλέπω τη Λιόνα... Προχωράω και βλέπω τη Λιόνα στον διάδρομο.
Και φοβήθηκα.
Τους είχα σκοτώσει και τους δύο.
Τους είχα μαχαιρώσει θανάσιμα.
ΜΕΣΑ ΣΕ 24 ΩΡΕΣ, Ο ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΜΠΑΡΝΕΤ ΟΜΟΛΟΓΗΣΕ ΣΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ
ΟΤΙ ΕΙΧΕ ΔΙΑΠΡΑΞΕΙ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΦΟΝΟΥΣ
Η ζημιά που έγινε στα σώματά τους, όταν είδα τις αναφορές...
Σπασμένα πλευρά, εξαρθρωμένο σαγόνια,
δεκάδες μαχαιριές με διάφορα μαχαίρια.
Δεν ξέρω πού βρέθηκαν. Από την κουζίνα, είπαν.
Δεν θυμάμαι να τα παίρνω.
Βρέθηκα σε κατάσταση δολοφονικής μανίας.
Δεν είχα συναίσθηση.
Και... σκότωσα δύο αθώους ανθρώπους.
ΤΟΝ ΜΑΡΤΙΟ ΤΟΥ 1997,
Ο ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΜΠΑΡΝΕΤ ΔΙΚΑΣΤΗΚΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΦΟΝΟΥΣ Α' ΒΑΘΜΟΥ
ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΟΜΗΤΕΙΑΣ ΣΕΝΤ ΛΟΥΙΣ
Αυτό ήταν το σπίτι μου για οκτώ με δέκα μέρες.
Καθόμουν εκεί πέρα.
Μεσαία σειρά, δεύτερη καρέκλα από δεξιά.
Μου ξυπνάει πολλές αναμνήσεις.
Βλέπω συνεχώς το πρόσωπο του Ντέιβιντ.
Το πρόσωπο του Ντέιβιντ δεν φεύγει ποτέ.
Με λένε Άντι Ντέιζι.
Ήμουν επικεφαλής των ενόρκων στη δίκη του Ντέιβιντ Μπαρνέτ το 1997.
Δεν γινόταν να μην τρομάξεις από τη σοβαρότητα των κατηγοριών
εναντίον του Ντέιβιντ Μπαρνέτ.
Νομίζω ότι είχαν χρησιμοποιηθεί περίπου πέντε μαχαίρια,
οι μαχαιριές ήταν πάνω από 20.
Αυτή η επίθεση ήταν τόσο βίαιη
που έσπασαν οι λεπίδες από τις λαβές.
Κάρφωνε τα μαχαίρια τόσο βαθιά που κολλούσαν...
στα κόκαλα
κι έπρεπε να πάει στην κουζίνα να πάρει άλλα.
Το κάθε θύμα
βίωσε έναν πολύ βίαιο, αργό,
επίπονο και βάρβαρο θάνατο.
Αυτό επηρέασε εντόνως
τον καθένα μας και θέλαμε να κάνουμε το σωστό.
ΣΥΣΚΕΨΗ ΕΝΟΡΚΩΝ 417
Για να επιβληθεί η θανατική ποινή,
πρέπει να υπάρχει ομόφωνη απόφαση των ενόρκων.
Και θυμάμαι να σηκώνομαι από το τραπέζι και να πηγαίνω στο παράθυρο...
Μετά βίας συγκρατούσα τα δάκρυά μου.
Έλεγα "Εμείς οι δώδεκα πρέπει να αποφασίσουμε.
Οι έντεκα αποφάσισαν ήδη. Εγώ;
Έχω φτάσει σε σημείο...
να πω με βεβαιότητα αν αυτός ο άνθρωπος δεν πρέπει να ζει;"
Και τελικά το έκανα.
ΣΤΙΣ 21 ΜΑΡΤΙΟΥ 1997, ΟΙ ΕΝΟΡΚΟΙ ΠΡΟΤΕΙΝΑΝ ΝΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΕΙ Ο ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΣΕ ΘΑΝΑΤΟ
ΣΑΒΑΝΑ, ΤΖΟΡΤΖΙΑ
"Χρόνια πολλά
στην υπέροχη μητέρα μου, ο γιος σου Ντέιβιντ".
Ζωγραφίζει πολλά λουλούδια, αλλά και άλλα σχέδια.
Δεν ξεχνά ποτέ γενέθλια, τη γιορτή της μητέρας, τα Χριστούγεννα.
Έχω δύο βιολογικά παιδιά, και ξεχνάνε.
Ο Ντέιβιντ δεν ξεχνά.
Είναι πολύ γλυκός.
Με φωνάζει μαμά.
Είμαι το κοντινότερο.
Λέγομαι Ρίτα Ριμς.
Ο Ντέιβιντ Μπαρνέτ ήταν ανάδοχος γιος μας
από όταν ήταν εξίμισι μέχρι λίγο μετά τα έβδομα γενέθλια του
Γι' αυτό ήταν υπέροχο που άνηκε στην οικογένεια.
Το λάτρευε.
Δεν ήταν ποτέ βίαιος.
Ήταν καλό παιδί.
Νομίζω ότι θα συνέχιζε να βελτιώνεται
σε ένα σταθερό και στοργικό οικογενειακό περιβάλλον.
Από την άλλη, ορισμένες φορές ήταν δύσκολος.
Φαινόταν
ότι στο λάθος περιβάλλον δεν θα τα πήγαινε καλά.
ΟΤΑΝ Η ΡΙΤΑ ΕΦΥΓΕ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ, Ο ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ ΣΤΗΝ ΠΡΟΝΟΙΑ
Η ΡΙΤΑ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΝΕΑ ΤΟΥ ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΓΙΑ 13 ΧΡΟΝΙΑ
ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΑΝ ΜΑΖΙ ΤΗΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ
Όταν έμαθα ότι ο Ντέιβιντ είχε...
σκοτώσει δύο άτομα...
Σοκαρίστηκα. Δεν το περίμενα.
Ειδικά όταν έμαθα ότι ήταν καλοί άνθρωποι.
Δεν τον είχαν βλάψει.
Η ΡΙΤΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΚΑΘΕ ΛΕΠΤΟ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΝΤΕΪΒΙΝΤ
Κάθισα σε όλη τη διάρκεια της δίκης.
Ο τότε δικηγόρος του δεν χρησιμοποίησε καμία απ' τις πληροφορίες
για την κακοποίηση κι όσα του είχαν συμβεί
από όταν υιοθετήθηκε μέχρι τη φυλάκιση.
Τη ρώτησα
γιατί δεν χρησιμοποιήθηκε τίποτα για να βοηθηθεί ο Ντέιβιντ.
Κι η μόνη της απάντηση, πολύ κοφτά, ήταν...
"Δεν νομίζω ότι θα βοηθήσει. Μάλλον θα τον βλάψει".
Αυτό μου είπε μόνο και συνέχισε να περπατά.
ΣΕΝΤ ΛΟΥΙΣ, ΜΙΖΟΥΡΙ
Ο Ντέιβιντ είχε μια λίστα με άτομα που ήθελε ως μάρτυρες στη δίκη.
Ο πρώτος διορισμένος συνήγορος δεν κάλεσε κανέναν από την λίστα.
Ούτε έναν.
Είμαι ο Τζέισον Κίνγκντον. Πάμε στο παλιό Γουέμπστερ Γκρόουβς,
για να δείτε πού μεγαλώσαμε.
Ο Ντέιβιντ έμενε με τον Τζον Μπαρνέτ, τον άντρα που τον είχε υιοθετήσει,
και τα άλλα δύο αγόρια που είχε υιοθετήσει ο Τζον.
Αρχικά, φαίνονταν πολύ ωραία οικογένεια,
με έναν μπαμπά που ήταν σαν προπονητής,
που του άρεσαν τα παιδιά και τα σπορ.
Έξι μήνες αφότου γνώρισα τον Ντέιβιντ,
άρχισαν να συμβαίνουν διάφορα.
Κλειδώνονταν στο δωμάτιό τους
και κρύβονταν από τον Τζον.
Φοβούνταν τόσο πολύ να βγουν και να είναι με τον Τζον
που, όταν ήθελαν να κατουρήσουν, δεν πήγαιναν στο μπάνιο.
Άνοιγαν το παράθυρο και τα έκαναν έξω.
Οι παππούδες του Ντέιβιντ έμεναν εκεί δίπλα.
Ήταν δύο σπίτια μακριά.
Αυτό το μέρος ήταν πιο άνετο για εμάς.
Ερχόμασταν εδώ μετά το σχολείο, και μας έδιναν γάλα και μπισκότα.
Είναι τρελό το πόσο φοβόμασταν αυτό το σπίτι,
κι εκείνο τόσο ευχάριστο.
ΣΤΑ 15 ΤΟΥΣ, Ο ΤΖΕΪΣΟΝ ΚΑΙ Ο ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑΝ ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ
ΣΤΟ ΚΟΜΟΔΙΝΟ ΤΟΥ ΤΖΟΝ ΜΠΑΡΝΕΤ
Η φωτογραφία έδειχνε
έναν κορμό και λίγο από μηρούς
και πόδια, και έφτανε σχεδόν μέχρι τον λαιμό
ενός νεαρού αγοριού στην προεφηβεία,
χωρίς τρίχωμα του εφηβαίου, δηλαδή.
Στη φωτογραφία, ο Τζον κρατούσε το πέος του αγοριού.
Ο Τζον είχε τριχωτά χέρια
και φορούσε πάντα ένα συγκεκριμένο δαχτυλίδι
σαν δαχτυλίδι αποφοίτησης.
Το δαχτυλίδι και το χέρι ήταν στη φωτογραφία.
Ξέραμε ότι ήταν ο Τζον.
Νομίζαμε ότι η φωτογραφία αποτελούσε αδιάψευστη...
απόδειξη, ότι κανείς δεν θα διαφωνούσε.
Κανείς δεν θα έλεγε ότι δεν ήταν αληθινή.
Ήμασταν πολύ χαρούμενοι.
Αυτό θα ήταν το τέλος.
Αυτό που θα συνέβαινε ήταν φανταστικό.
Περπατήσαμε ως το αστυνομικό τμήμα,
και σκεφτήκαμε "Ίσως τώρα να καταλάβει η επιθεωρήτρια
στο τμήμα του Γουέμπστερ Γκρόουβς
γιατί είμαστε τόσο απείθαρχοι και θυμωμένοι
και κάνουμε αυτά που κάνουμε.
Ίσως να καταλάβει".
Μόλις είδε τη φωτογραφία, φάνηκε ότι τρομοκρατήθηκε.
Φοβόταν τη φωτογραφία πιο πολύ από εμάς.
Αυτή...
επέστρεψε τη φωτογραφία στον Ντέιβιντ, όπως της την είχε δώσει
κι αμέσως μου είπε να βγω από την αίθουσα.
ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ
Όταν τελείωσε την κουβέντα μαζί του,
εκείνος βγήκε από αυτήν την πόρτα.
Είδα ότι κρατούσε τη φωτογραφία.
"Τι τη θες τη φωτογραφία; Γιατί την έχεις ακόμα;"
"Δεν θα κάνουν τίποτα. Δεν θα μας βοηθήσουν".
Ήταν καταρρακωμένος.
Αυτό ήταν το ανώτατο επίπεδο. Δεν είχαμε αλλού να πάμε.
Κάποιον να εμπιστευτούμε.
Ο Ντέιβιντ άλλαξε εκείνη τη μέρα.
Το 2017, Ο ΤΖΟΝ ΜΠΑΡΝΕΤ ΠΕΘΑΝΕ ΑΠΟ ΦΥΣΙΚΑ ΑΙΤΙΑ
ΔΕΝ ΚΑΤΗΓΟΡΗΘΗΚΕ ΠΟΤΕ ΓΙΑ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ
Ο Τζον ήταν σπουδαίος φίλος.
Ήταν αστείος,
πνευματώδης και πολύ ευχάριστος.
Ήταν πετυχημένος στον κλάδο της Πληροφορικής,
είχε θέση διευθυντή,
μα άφησε έναν μεγάλο μισθό,
για να διδάσκει σε παιδιά
επεξεργασία δεδομένων στο Τεχνικό Λύκειο Γουέστ Κάουντι
Ήταν πολύ καλός κι αγαπητός οδηγός λεωφορείου.
Τόσο καλός που βγήκε οδηγός της χρονιάς πολλές φορές.
Μα ήταν και σοφός.
Είχε τη σοφία να διακρίνει τι ήθελε στη ζωή του,
κι αυτό ήταν παιδιά.
Έγινε ένας τρυφερός ανάδοχος και θετός πατέρας,
και τα παιδιά του είχαν την ευκαιρία να ζήσουν, να μεγαλώσουν και να πετύχουν.
Είμαι ο Φρεντ Ντόμκε και ήμουν ο καλύτερος φίλος του.
Είχα την τιμή να διαβάσω τον επικήδειό του Τζον.
Ήθελα να τον μοιραστώ μαζί σας για να αποκτήσετε μια εικόνα...
του ανθρώπου που ήταν.
Δεν έχω εμβαθύνει ποτέ στις κατηγορίες,
αλλά σε γενικές γραμμές μπορώ να πω ότι ήταν καλός άνθρωπος.
Δεν χρειάζεται να ξέρω παραπάνω.
Το ξέρω ήδη.
Οπότε, αν κάποιος βλέπει κάτι διαφορετικό,
πώς νομίζει ότι μπορεί να ξέρει καλύτερα από μένα,
που πέρασα 49 χρόνια με τον Τζον;
Δεν καταλαβαίνω πως θα ήταν δυνατόν.
Ποτέ δεν τον είδα να αγγίζει τα αγόρια.
Δεν τον είδα ποτέ να το κάνει.
Είμαι η Σέσιλ Σοντρόσκι.
Πήγαινα β' λυκείου στο τεχνικό λύκειο.
Ο Τζον Μπαρνέτ ήταν καθηγητής μου.
Ήταν ψηλός. Ήταν καλός. Είχε μπλε μάτια.
Είχε κάτι που μ' έκανε να θέλω να τον βλέπω κάθε πρωί,
να επικοινωνώ μαζί του, να μου χαμογελάει.
Αυτό με έκανε να νιώθω ξεχωριστή.
Ήμουν 14.
Με χτυπούσαν πολύ στο σπίτι.
Έτσι κατέληξα στο σπίτι των Μπαρνέτ.
Δεν τον είδα ποτέ να τους κακοποιεί, να τους χτυπάει ή σεξουαλική κακοποίηση.
Όμως μαζί μου ήταν αλλιώς.
Περίμενε να πάνε τα αγόρια για ύπνο.
Εγώ κοιμόμουν στον καναπέ,
κι ερχόταν κάτω, τριβόταν πάνω μου, με φιλούσε,
έβαζε τα χέρια του σε διάφορα σημεία.
Στο μυαλό μου νόμιζα ότι ήταν εντάξει γιατί τον αγαπούσα.
Ήμουν μικρή.
Θα έλεγα
ότι είναι παιδόφιλος, μάλλον ήταν, και ήταν κυνηγός.
ΠΙΣΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ
Η ΣΕΣΙΛ ΕΜΕΙΝΕ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΤΖΟΝ ΜΠΑΡΝΕΤ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ
ΤΟΤΕ, ΗΡΘΕ ΚΟΝΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΤΟ ΓΙΟ ΤΟΥ, ΤΟΝ ΝΤΕΪΒΙΝΤ
Ο Ντέιβιντ κι εγώ βγαίναμε,
χορεύαμε μαζί και τραγουδούσαμε.
Ήταν κάτι που σιγόβραζε.
Απλώς συνέβη.
Και εμείς....
Υπήρξε σεξ.
Δεν έπαιρνα αντισυλληπτικά.
Και μετά...
Μου είπαν ότι ήμουν έγκυος.
Ο Τζον Μπαρνέτ απαίτησε να κάνω έκτρωση.
Προσφέρθηκε να πληρώσει.
Θύμωσε που ήμουν με τον γιο του,
και τώρα καταλαβαίνω ότι μάλλον ζήλευε.
Ήταν αναστατωμένος που δεν ήμουν πλέον μαζί του.
ΑΦΟΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕ Η ΣΕΣΙΛ, ΕΚΕΙΝΗ ΚΑΙ Ο ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΜΠΑΡΝΕΤ ΕΜΕΙΝΑΝ ΜΑΖΙ
Ο Ντέιβιντ ήταν περήφανος για τον Σεθ, και ήθελε να τον κρατάει, να τον ταΐζει...
Προσπαθήσαμε να τα καταφέρουμε.
Και δεν πήγε πολύ καλά.
Ο Ντέιβιντ κοιμόταν αργά.
Κάπνιζε με την αδερφή μου και φίλους, έπαιζαν χαρτιά και...
Εγώ κοιμόμουν νωρίς. Είχα μαθήματα το πρωί.
Δεν πήγαινε σχολείο.
Πλήρωνα γυναίκα για τον Σεθ γιατί ο Ντέιβιντ δεν τον κρατούσε.
Δεν ήξερα πώς να το χειριστώ.
Και δεν μπορούσα να είμαι πια μαζί του.
Τον απομάκρυνα. Το ξέρω.
Σίγουρα τον πλήγωσε.
Τον έδιωχναν όλη του τη ζωή.
Κι έκανα κι εγώ το ίδιο.
Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΣΕ ΑΠΡΟΣΜΕΝΑ ΜΕΡΗ Η ΑΓΑΠΗ ΜΑΣ ΦΕΡΝΕΙ ΣΠΙΤΙ
ΕΝΤΟΣ ΕΝΟΣ ΕΤΟΥΣ, Ο ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΕΙΧΕ ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΕΙ ΤΟΥΣ ΠΑΠΠΟΥΔΕΣ ΤΟΥ
ΚΑΙ ΕΙΧΕ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΕΙ ΣΕ ΘΑΝΑΤΟ
ΕΞΙ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΝΤΕΪΒΙΝΤ,
ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΟΙ ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ ΑΡΧΙΣΑΝ ΝΑ ΕΠΑΝΑΕΞΕΤΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΔΙΚΗ
ΚΑΝΣΑΣ ΣΙΤΙ, ΜΙΖΟΥΡΙ
Νομίζω ότι, προτού οι ένορκοι πουν σε κάποιον
"Θα ζητήσουμε την εκτέλεσή σου",
πρέπει να ειπωθεί η ιστορία του.
Κι αυτό δεν συνέβη στη δίκη.
Λέγομαι Ελίζαμπεθ Καρλάιλ,
και ήμουν δικηγόρος του Ντέιβιντ προς το τέλος της δίκης.
Η ΟΜΑΔΑ ΤΗΣ ΕΛΙΖΑΜΠΕΘ ΚΑΡΛΑΪΛ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ
ΑΡΧΕΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΕΙΔΩΘΕΙ ΠΕΡΙ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ
Αυτή είναι μια αναφορά από τον Σεπτέμβριου του 1992.
Η ΥΠΑ κλήθηκε μετά από τη συνομιλία των αγοριών με μια επιθεωρήτρια.
Μίλησαν για τα διαφορετικά είδη
σωματικής και σεξουαλικής κακοποίησης που είχαν βιώσει.
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΛΟΓΟΙ ΥΠΟΨΙΑΣ ΣΩΜΑΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ
Υπήρχαν πολλά προειδοποιητικά σημάδια που δεν λήφθησαν υπόψη.
Προφανώς είναι τραγικό,
αλλά μας εκνεύρισε πάρα πολύ.
Νομίζω ότι είχε απογοητευθεί από τα σχολεία,
από την Υπηρεσία Προστασίας Ανηλίκων,
από την αστυνομία.
Όπου κι αν στράφηκε για βοήθεια, του την αρνήθηκαν.
ΤΟ 2003, Η ΟΜΑΔΑ ΤΗΣ ΚΑΡΛΑΪΛ ΚΑΤΕΘΕΣΕ ΕΦΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΘΑΝΑΤΙΚΗ ΠΟΙΝΗ
ΙΣΧΥΡΙΣΤΗΚΑΝ ΟΤΙ ΟΙ ΦΟΝΟΙ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΡΟΜΕΛΕΤΗΜΕΝΟΙ
Ο ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΜΠΑΡΝΕΤ ΗΤΑΝ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΣ 22 ΧΡΟΝΙΑ
ΟΤΑΝ ΑΠΟΦΑΝΘΗΚΕ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
ΠΑΡΚΟ ΛΑΡΣΟΝ
Νομίζω ότι ήμουν στο εμπορικό,
έπαιρνα φαγητό ή κάτι τέτοιο,
όταν, ξαφνικά, άρχισαν να έρχονται μηνύματα.
"Τα καταφέραμε! Ο Ντέιβιντ δεν θα πεθάνει!"
Φώναξα πολύ δυνατά στο εμπορικό,
και με κοίταζε ο κόσμος, αλλά...
είχε αγαλλιάσει η καρδιά μου
γιατί ήξερα ότι διορθώθηκε μια μεγάλη αδικία.
ΣΤΙΣ 15 ΜΑΡΤΙΟΥ 2019, Η ΠΟΙΝΗ ΤΟΥ ΜΕΤΑΤΡΑΠΗΚΕ ΣΕ ΙΣΟΒΙΑ ΧΩΡΙΣ ΑΝΑΣΤΟΛΗ
ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ ΤΗΣ ΠΟΙΝΗΣ, Ο ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΤΑ ΞΑΝΑΒΡΗΚΕ ΜΕ ΤΟΝ ΤΖΕΪΣΟΝ
Στις αρχές που τον επισκεπτόμουν ήταν δύσκολα.
Έκλαιγε πολύ στις συναντήσεις μας.
Ειλικρινά πιστεύω...
ότι ο Ντέιβιντ δεν ξέρει τον λόγο, δεν μπόρεσε να ελέγξει τον εαυτό του.
ΠΑΡΟΛΟ ΠΟΥ Ο ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΔΕΝ ΘΥΜΑΤΑΙ ΝΑ ΔΙΑΠΡΑΤΤΕΙ ΤΟΥΣ ΦΟΝΟΥΣ
ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΩΝ ΠΑΠΠΟΥΔΩΝ ΤΟΥ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΜΕΡΑ
Δεν πήγε εκεί για να τους σκοτώσει.
Ο Ντέιβιντ δεν τους κρατούσε καμία κακία.
Είπε απλώς
"Ήθελα επιτέλους να ξεμπερδεύω
και να τους πω τι έκανε ο Τζον".
Οπότε, τους τα είπε όλα.
Τους είπε τι του είχε κάνει ο Τζον.
Τους είπε τι έκανε στον Έρικ και...
απλώς δεν πήγε όπως είχε φανταστεί ότι θα πήγαινε.
Δεν υπήρξαν αγκαλιές.
Πληγώθηκαν. Προσβλήθηκαν. Δεν ήθελαν να ακούσουν.
Τα άκουσε αυτά από δύο ανθρώπους που νόμιζε ότι τον αγαπούσαν.
Δεν είχε κανέναν άλλον.
Όμως, όλη αυτή η βαρβαρότητα, και το μίσος, και ο θυμός
δεν είχε ως στόχο τους παππούδες του. Δεν ήταν έτσι.
Κάθε μαχαιριά απευθυνόταν στον Τζον.
Αυτή ήταν η αποκορύφωση της ζωής του,
αυτή η εξομολόγηση. Αυτή ήταν η στιγμή.
ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΠΟΤΟΣΙ
Πιστεύω ότι
μου αξίζει που είμαι εδώ.
Μου αξίζει η κατάσταση που βιώνω κάθε μέρα.
Είμαι ευλογημένος που την έχω.
ΤΡΕΙΣ ΜΗΝΕΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ,
Ο ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΜΠΑΡΝΕΤ ΣΥΜΦΩΝΗΣΕ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙ ΚΑΙ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ
Δεν θυμάμαι τι έγινε βήμα προς βήμα.
Θυμάμαι...
την αρχή, και θυμάμαι ότι το αποτέλεσμα ήταν φρικτό.
Στην αρχή, κάναμε μια συζήτηση,
προσπαθούσα να τους εξηγήσω.
"Δεν μπορώ να γυρίσω στον Τζον".
Δεν μίλησα ξεκάθαρα...
εναντίον του Τζον.
"Ο Τζον μού έκανε αυτό".
Δεν είχα την ικανότητα τότε.
Αλλά εκείνη τη μέρα, με τον τρόπο μου,
πιστεύω ακράδαντα ότι ένα κομμάτι μου προσπαθούσε να πει τι συνέβαινε.
Δεν περνάει μέρα που να μην σκέφτομαι τον Κλίφορντ και τη Λιόνα.
Ζουν μέσα μου.
Πιστεύω ότι αν η Λιόνα στεκόταν μπροστά μου,
θα με αγκάλιαζε και θα έλεγε ότι καταλαβαίνει,
ότι με συγχωρεί.
Και ο Κλίφορντ.
Δεν μισώ τον Τζον.
Δεν τον μισούσα ούτε τότε.
Ακόμα τον αγαπώ για αυτό που προσπάθησε να κάνει.
Τον συγχωρώ.
Είχε τα προβλήματα του, αυτά που δεν μπορούσε να ξεπεράσει.
Έτσι, ενέδωσε στις επιθυμίες του είτε αυτές ήταν ψυχολογικές είτε...
σωματικές, σεξουαλικές.
Δεν μπορούσε να τις ξεπεράσει.
Οπότε, απλώς σέβομαι το γεγονός
και εκτιμώ το γεγονός ότι προσπάθησε να γίνει μπαμπάς,
παρόλο που...
είχε φαντάσματα.
Μόνο έτσι μπορώ να το θέσω.
ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ ΤΗΣ ΠΟΙΝΗΣ ΤΟΥ, Ο ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΗΤΑΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΟΣ ΜΕ ΙΣΟΒΙΑ
ΤΩΡΑ ΚΑΝΕΙ ΕΦΕΣΗ ΓΙΑ ΑΝΑΣΤΟΛΗ
Αυτό που ποτέ δεν παραδέχτηκα
είναι ότι με τα ισόβια χωρίς αναστολή
ένιωσα ότι με βασάνιζαν κυριολεκτικά,
γιατί θα ζούσα την υπόλοιπη ζωή μου έτσι.
ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΦΥΛΑΚΗΣ - ΜΗΝ ΚΑΤΑΠΑΤΑΤΕ
Μα δεν είναι αυτό το θέμα.
Όσο περισσότερη στήριξη είχα,
τόσο περισσότερο ήθελα να ζήσω.
Υπάρχει μια σύνδεση μεταξύ κρατουμένων "Τα κάναμε χάλια.
Δεν διαφέρουμε από τους άλλους.
Δεν θα ζήσουμε μέσα στις τύψεις,
θα ζήσουμε με αυτές και θα προχωρήσουμε".
Πιστεύω ότι θα βγω.
Σε μερικά χρόνια. Όλα θα αλλάξουν.
Κι ελπίζω να είμαι ένα χρήσιμο μέλος στην κοινωνία.
Υποτιτλισμός: Μαριάννα Κοτζιά