‎ผมเกิดมาในครอบครัวชนชั้นกลาง
‎แม่ผมทำงานบริษัทประกัน ‎ส่วนพ่อมีอาชีพขับรถบัส
‎ผมได้รับการดูแลเป็นอย่างดี
‎ไม่เคยถูกทำร้าย
‎ก็โตขึ้น
‎เหมือนเด็กทั่วๆ ไป
‎ผมชื่อลีโอ กอร์ดอน ลิตเติล ‎คนที่สามของตระกูล
‎ผมก่อเหตุฆ่าคนตาย
‎จนถูกตัดสินประหารชีวิต
‎ในข้อหาฆาตกรรม
‎(ในปี 1976 สหรัฐฯ ได้นำ ‎โทษประหารชีวิตกลับมาใช้ใหม่)
‎(นักโทษกว่า 8,000 รายถูก ‎ตัดสินประหารชีวิตในข้อหาฆาตกรรม)
‎นี่คือเรื่องราวของนักโทษประหาร ‎หมายเลข 01306427
‎มองย้อนกลับไปประมาณ 20 ปี
‎สิ่งเดียวที่ทำได้ ‎ขณะเตรียมตัวตายอยู่ในคุก
‎คุณจะรำลึกนึกถึงอดีต
‎และพยายามทำความเข้าใจว่า ‎อะไรผิดพลาดตรงไหน
‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎ที่เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง
‎ผมตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้แหละ
‎ผมแค่อยากต่อต้าน อยากสร้างความโกลาหล
‎ผมมองหน้าเขา เดี๋ยวก็รู้ว่าใครฆ่าใคร
‎ฉันตัดสินใจแล้ว
‎ฉันฆ่าเขา
‎ผมไม่เคยตั้งใจจะทำอย่างนั้นเลย
‎ผมไม่อยากให้มันเกิดขึ้น
‎ผมรู้ตัวว่าจะผมออกมาจากรถ ‎แล้วฆ่าสองคนนั้น
‎ตอนที่เขาคุกเข่าลงต่อหน้า ‎สิ่งเดียวที่ผมจำได้คือ ผมเหนี่ยวไก
‎ผมฆ่าทั้งคู่
‎ผมแทงพวกเขาจนตาย
‎(เราคือฆาตกร)
‎(คนธรรมดา)
‎(แซนแอนโทนีโอ เทกซัส)
‎ฉันจำได้ว่ากำลังดูข่าวภาคค่ำ
‎มีรายงานว่า ‎เกิดเหตุฆาตกรรมขึ้น
‎แล้วพวกเขาก็พูดถึงชื่อ ลีโอ ลิตเติล
‎ตอนนั้นฉันถึงกับอ้าปากค้าง
‎บอกตัวเองว่า "ไม่ใช่ลีโอคนนั้นแน่"
‎เขาเป็นเด็กในห้องเรียนของฉัน
‎เป็นเด็กหนุ่ม เป็นคนเงียบๆ ไม่มีอะไรโดดเด่น
‎ไม่ใช่เด็กเกเร
‎แต่ก็ไม่ใช่เด็กเรียบร้อย ‎เป็นเด็กธรรมดาทั่วไป
‎พอได้เข้าโรงเรียนใหญ่ๆ คุณอาจหลงทางได้
‎นึกๆ ดูแล้ว ‎นั่นคือปัญหาสำหรับลีโอ
‎เขาหลงทางเป็นประจำ
‎(ดาร์ริงตัน ยูนิต ฮิวสตัน เทกซัส)
‎ให้สวมคอไว้เหรอ
‎(วันที่ 23 มกราคม 1998 ลีโอ ลิตเติล ‎ได้ยิงคริสโตเฟอร์ ชาเวสจนเสียชีวิต)
‎ให้พันไว้รอบๆ หรือห้อยจากข้างหลัง
‎ได้ล่ะ
‎(ปัจจุบันเขาเป็นบาทหลวงฝึกหัด)
‎เริ่มเลยไหม
‎ผมเกิดและโตมาใน ‎แซนแอนโทนีโอ เทกซัส
‎เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม 1980
‎พ่อผมเป็นคนเงียบๆ แต่ก็ดุเอาเรื่อง
‎ตอนผมอายุ 9 หรือ 10 ขวบ
‎พ่อยังอยู่กับครอบครัว
‎เขากับแม่ช่วยกันเลี้ยงดูพวกเรา
‎แต่พอถึงจุดหนึ่ง ‎พ่อกับแม่ก็แยกกันอยู่
‎แล้วพวกเขาก็หย่ากัน
‎รู้สึกได้เลยว่าตอนที่พ่อจากไป ‎เหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง
‎และมันสะท้อนให้เห็น ‎ถึงความไม่มีวินัยของผม
‎ตอนจะเข้าช่วงวัยรุ่น
‎เป็นช่วงที่เด็กอยู่ยาก
‎ไปอย่างลำพัง ‎ไม่มีใครคอยแนะนำ
‎ทำให้ผมมีปัญหากับโรงเรียน
‎ผมตัวเตี้ยมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว
‎เป็นคนร่างเล็ก ‎ที่ใครๆ ก็อยากแกล้ง
‎แต่ก็ไม่ใช่คนที่จะยอมใคร
‎ผมตอบโต้
‎จนมีเรื่องนสองสามครั้ง
‎อืมม ก็เป็นการป้องกันตัว
‎แล้วผมก็เริ่มโดดเรียน
‎พอไม่ได้เรียน และไม่มีอะไรจะทำ
‎คุณก็จะกลายเป็นเด็กมีปัญหา
‎ส่วนใหญ่จะจิ๊กของตามร้านค้า
‎หรือไม่ก็บุกรุกสถานที่
‎อะไรทำนองนั้น ‎หนักเข้าก็เล่นยา
‎ช่วงอายุ 13 ถึง 17 ปี
‎ผมไปเจอคนกลุ่มหนึ่ง ‎เป็นพวกไม่สนโลก
‎สุมหัวกันข้างถนน
‎พี้กัญชา ทำอะไรไร้สาระ
‎แทนที่จะเข้าห้องเรียน
‎ผมสนใจฮิปฮอปสไสล์ชาวแก๊ง
‎เพราะประทับใจและได้รับ ‎อิทธิพลมาจากความก้าวร้าว
‎ตอนนั้นอารมณ์มันพาไปด้วยแหละ
‎โดยเฉพาะในช่วงเวลาที่จิตตก
‎ผมถูกส่งไปอยู่กับพ่อ ‎ทางตอนใต้ของแซนแอนโทนีโอ
‎เขาส่งผมเข้าโรงเรียนแถวบ้าน
‎เรื่องมันก็เกิดขึ้นจากตรงนั้น
‎ร็อบมาจากละแวกเดียว ‎กับที่ผมเคยอยู่กับแม่
‎ซึ่งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือ ‎ของแซนแอนโทนีโอ
‎เราก็เลยสนิทกันได้เร็ว
‎ร็อบกับเพื่อนอีกคน ‎ชักชวนผมเข้าแก๊ง
‎เขาเป็นสมาชิกกลุ่มที่ชื่อว่า "คริปส์"
‎ตอนนั้น พวกคริปส์ ‎ไม่ใช่กลุ่มใหญ่อะไรนัก
‎ออกแนวพวกขี้โอ่ซะมากกว่า
‎แต่ผมไม่คิดไรมากอยู่แล้ว
‎เว้นแต่จะมีคนมารื้อฟื้นถึงเรื่องนี้
‎ผมดีใจที่ได้เข้ากลุ่มนะ ‎เพราะเด็กวัยรุ่น
‎ก็โม้กันแต่เรื่องแบบนี้แหละ
‎ประมาณว่าอยากมีชื่อเสียงโด่งดัง ‎อยากเป็นที่น่าเกรงขาม
‎แล้วผมก็หันไปเล่นยาแรงๆ
‎แต่ก็ต้องหาเงินมาซื้อ
‎ผมจึงตัดสินใจออกไป
‎ปล้นเงินจากใครสักคน
‎ตอนนั้นผมอายุ 17 ปี
‎โฮเซ ซาวาลาเป็นซี้ผม
‎เราเตร็ดเตร่อยู่ข้างถนนด้วยกัน
‎และกลายมาเป็น ‎ผู้สมรู้ร่วมคิดในการก่ออาชญากรรม
‎คืนนั้น เราขับวนไปทั่ว ‎แซนแอนโทนีโอทางตอนเหนือ
‎มองหาใครสักคนที่พอจะปล้นได้
‎โฮเซเกิดอยากเข้าห้องน้ำขึ้นมา ‎เราเลยแวะร้านอาหารแม็กกี้
‎เขาเข้าไปในร้าน ‎ส่วนผมรออยู่บนรถข้างนอก
‎แล้วผมก็เห็นชายในชุดสูท ‎ท่าทางเรียบร้อยเดินไปที่รถ
‎ทิ้งของไว้ในรถ แล้วปิดประตู
‎แต่ไม่ได้ล็อค
‎ดังนั้น
‎ผมจึงรวบรวมความกล้า ‎คว้าปืน
‎และเขียนโน้ตบอกให้โฮเซ ‎ตามรถคันนั้นไป
‎ผมเข้าไปซ่อนอยู่ ‎ที่เบาะหลังรถเขาได้พอดี
‎แล้วรอให้เขาออกมา
‎โฮเซออกมา
‎กลับเข้าไปในรถ
‎ผมเดาว่าเขาคงอ่านโน้ต ‎จนเข้าใจแผนการแล้ว
‎ไม่กี่นาทีต่อมา คริสโตเฟอร์ ‎ก็เดินมาขึ้นรถ
‎แล้วผมก็จู่โจมเขาไม่ให้ทันตั้งตัว
‎แผนของผมคือพาเขาไปที่ตู้ ATM
‎แต่บังเอิญว่าเขาไม่มีบัตร ATM
‎เราเลยขับวนไปอีกสักพักหนึ่ง
‎จนกระทั่งเขาพูดออกมาว่า
‎"ถ้าอยากได้เงินล่ะก็
‎มีกระเป๋าอยู่ที่เบาะหลัง"
‎ผมเจอเงินเป็นฟ่อนๆ ในกระเป๋า
‎น่าจะสักประมาณ ‎300 หรือ 400 ดอลลาร์
‎ตอนนั้น
‎ผมรู้ล่ะว่าแผนสำเร็จแล้ว
‎อืมม
‎ที่ต้องทำคือพาเขา ‎ไปปล่อยไว้บนทางหลวง
‎บอกให้เขาเดินไป ‎แล้วขับรถของเขาไปทิ้งสักหนึ่งไมล์ข้างหน้า
‎จากนั้นกลับไปขึ้นรถผม ‎แล้วเอาของที่ปล้นมาหนีไปอย่างลอยนวล
‎ระหว่างทางปรากฏว่ารถของเขาน้ำมันใกล้หมด
‎เราเลยแวะจอดที่ปั๊มน้ำมัน
‎น่าจะเป็นเรื่องของสามัญสํานึกล่ะมั้ง
‎เราขับไปไกลกว่าที่คิดไว้นิดหน่อย
‎แล้วผมก็บอกให้เขาจอดรถข้างทาง
‎ตอนนั้นเป็นช่วงกลางเดือนมกราคม
‎อากาศในเท็กซัสหนาวจับใจ
‎ผมจำได้ว่าออกไปยืนอยู่ ‎บนถนนย่านชนบทอันมืดมิด
‎กับแสงของไฟฉุกเฉิน ‎ลมเย็นๆ ปะทะใบหน้า
‎บอกตรงๆ ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎อืมม
‎ผมทบทวนแล้วทบทวนอีก
‎ผมมั่นใจว่าเขาไม่เห็นหน้าผม
‎ก็เลยเป็นเรื่องง่ายที่จะ
‎ปล่อยเขาไป ฉกรถ ‎แล้วปล่อยให้เขาเดินกลับเข้าเมือง
‎แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง ภายในจิตใจ
‎ในเสี้ยววินาทีที่ยกปืนขึ้น
‎ตอนที่เขาคุกเข่าอยู่ตรงหน้า
‎สิ่งเดียวที่ผมจำได้คือ ผมเหนี่ยวไก
‎แล้วได้ยินเสียงโฮเซพูดว่า ‎"แกทำบ้าอะไร"
‎มีรถผ่านมา
‎เราแกล้งทำตัวสบายๆ
‎สุดท้าย ผมก็เริ่มช่วยโฮเซ
‎ลากศพคริสโตเฟอร์ ‎ไปทิ้งไว้ที่อีกฟากหนึ่งของถนน
‎(สองวันต่อมา ลีโอ ลิตเติลถูกจับกุม)
‎(หลังจากคนรู้จักแจ้งชื่อเขากับตำรวจ)
‎(วันที่ 5 มีนาคม 1999 เขาถูก ‎ตัดสินประหารชีวิตด้วยข้อหาฆาตกรรม)
‎ช่วงเวลาที่ผมถูกจองจำ
‎ตลอด 21 ปี
‎ไม่มีวันไหนที่ผมไม่นึกถึง
‎สิ่งที่ผมทำลงไป
‎ผมไม่รู้ว่าครอบครัวชาเวซจะคิดยังไง
‎พวกเขาจะมีทัศนะอย่างไร ‎กับชีวิตในตอนนั้น
‎อืมม
‎ผมกลับมาคืนดีกับพระเจ้า
‎แต่ตอนนี้ผมอยากทำความเข้าใจกับ ‎คนที่ถูกผมทำร้ายมากที่สุด
‎ผมคิดว่ามันคงจะเป็น...
‎ผมคิดว่าคงจะเป็นสิ่่งที่ดูสวยงาม
‎อาจได้กลับมาเริ่มต้นชีวิตใหม่
‎มันคงถึงเวลาแล้ว
‎ผมชอบเล่นแบบ 18 หลุม
‎มันช่วยให้ผ่อนคลายได้ดีทีเดียว
‎ได้สัมผัสอากาศ ‎ตากลมเย็น ออกกำลังเล่น
‎ทิ้งความเครียดไปให้หมด
‎ระบายใส่ลูกกอล์ฟ แล้วกลับบ้าน
‎ไม่เก็บเรื่องการสอบสวน ‎มาคิดให้ปวดหัว
‎ผมชื่อ โทมัส มาเทจกา
‎ทุกคนต่างเรียกผมว่า บุตช์
‎เป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจมา 41 ปี
‎และมีส่วนร่วมในการสืบสวน ‎คดีฆาตกรรม ไม่ว่าจะเป็น
‎การพยายามฆ่า การฆ่าโดยเหตุฉกรรจ์ ‎ในแซนแอนโทนีโอมาเกือบ 17 ปี
‎ถึงจะเจอมาทุกรูปแบบ ‎แต่นี่อาจจะเป็นคดี
‎ที่สะเทือนใจผมมากกว่าคดีอื่น
‎มันส่งผลต่อผมและครอบครัว
‎รวมถึงความสัมพันธ์ในที่ทำงาน ‎ช่วงเวลาหนึ่ง
‎คงเป็นเพราะการฆาตกรรมครั้งนี้ ‎มันไม่มีเหตุผลเอาซะเลย
‎มันไม่น่าจะเกิดขึ้น
‎แต่มันก็เกิด และผม ‎ต้องอยู่กับมันนานถึง 6 เดือน
‎(สํานักงานอําเภอเคนดัลล์)
‎(ร้อยโท บุตช์ มาเทจกา)
‎สิ่งหนึ่งที่เราทำในการสอบสวน
‎คือการสืบค้นความเป็นมา ‎ของเหยื่ออย่างละเอียด
‎โดยเฉพาะในยามที่เรา ‎ไม่มีเบาะแสให้ติดตาม
‎และคริสโตเฟอร์ ‎คือเด็กหนุ่มที่พิเศษเอามากๆ
‎ในครอบครัวที่แสนพิเศษ
‎เขาน่าจะเป็นเหยื่อผู้บริสุทธิ์ ‎ที่มีประวัติขาวสะอาดที่สุด
‎เท่าที่ผมเคยเจอมา ‎ในการสอบสวนคดีฆาตกรรม
‎ผมตรวจสอบอพาร์ทเมนท์เขา ‎ศึกษาชีวิตเขา
‎ผมสำรวจเอกสารทุกชิ้น ‎และข้าวของทุกอย่างในอพาร์ทเมนท์
‎มองหาเบาะแสที่เป็นต้นตอ ‎ของการฆาตกรรม
‎แต่ก็คว้าน้ำเหลว
‎(คริสโตเฟอร์ ชาเวซ ‎เป็นผู้ช่วยพระ)
‎(ของประชาคม ‎แห่งพยานพระยะโฮวา)
‎(เงินที่ลีโอ ลิตเติลขโมยไปจากเขา)
‎(คือเงินรายได้จากการจัดกิจกรรมในวันนั้น)
‎หนึ่งในหลายสิ่งที่รบกวนจิตใจผม ‎คือสถานที่พบศพของคริสโตเฟอร์
‎เราพบปลอกกระสุนสองปลอก ‎ในที่เกิดเหตุ
‎เห็นได้ชัดว่าเขาถูกยิง ‎จากด้านหลังศีรษะ
‎นอกจากนี้ เรายังพบ ‎รอยลากศพของเขา
‎จากถนนไปถึงจุดที่พบศพ
‎เขานอนที่นั่นเป็นวัน
‎ยังหายใจและทรมานจากการถูกยิง
‎มีกองดินที่ถูกกวาดขึ้นลง
‎คล้ายๆ กับตอนที่คุณกวาดแขนขา ‎ทำรูปนางฟ้าหิมะ
‎คริสโตเฟอร์นอนอยู่ตรงนั้น ‎ขาของเขากวาดไปทางซ้ายและขวา
‎คนสันนิษฐานว่าเขาพยายามจะลุกขึ้น ‎แต่ผมไม่คิดแบบนั้น
‎ผมจะทำแบบนี้ ‎ตอนนอนซมไข้อยู่บนเตียง
‎โดยขยับขาเพื่อให้ลืมความเจ็บปวด
‎คริสโตเฟอร์ก็คงทำอย่างเดียวกัน
‎รอยตรงนั้นแสดงให้เห็นว่า ‎เขานอนรอด้วยความเจ็บปวด
‎กว่าจะมีคนพบ ‎มันทำให้ผมสะเทือนใจมากทีเดียว
‎(ไม่กี่นาทีหลังพบตัว)
‎(คริสโตเฟอร์ ชาเวซ ‎ถูกนำส่งตัวเข้าโรงพยาบาล)
‎(และเสียชีวิตในอีกสองวันต่อมา)
‎สองวันแรกของการสอบสวน
‎เรารู้สึกสิ้นหวัง ‎เพราะไม่มีหลักฐานอะไรเลย
‎แต่พอได้รู้ข้อมูลผู้ต้องสงสัย
‎มาบวกเข้ากับคดีนี้
‎ลีโอทำให้เราประหลาดใจ ‎เมื่อได้คุยกับเขา
‎ผมไม่คิดว่าจะได้พบกับ
‎เด็กหนุ่มขนาดนี้ ‎ที่พัวพันกับคดีแบบนี้
‎ตอนที่จับเขาได้ ‎เราบอกให้เขารับรู้ถึงหลักฐานที่มี
‎"ผมมีพยานยืนยันว่าคุณ ‎ยอมรับว่ายิงคริสโตเฟอร์ ชาเวซ"
‎"ผมมีพยานที่พาคุณขึ้นรถ"
‎ผมแจ้งทุกอย่างที่ผมมี ‎และบอกเขาว่า
‎"คุณถูกจับแล้ว ‎อย่าพยายามปฏิเสธเลย"
‎"คุณฆ่าคนขณะลงมือชิงทรัพย์"
‎"กฎหมายเท็กซัสถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง ‎และคุณต้องโทษประหารชีวิต"
‎ตอนนั้นเขาอายุ 17 ปี และ ‎โทษประหารชีวิตมีผลบังคับใช้กับเด็ก 17 ปี
‎เขาไม่สะทกสะท้าน
‎แค่พูดว่า "โอเค งั้นเรามาคุยกัน ‎ผมจะสารภาพทุกอย่างที่ผมทำ"
‎ลีโอไม่เคยอธิบายว่า ‎ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้
‎แน่ล่ะว่าเขาตั้งใจชิงทรัพย์ ‎เพราะอยากได้เงินไปซื้อยา
‎นั่นคือแรงจูงใจของเรื่องทั้งหมด
‎แต่เหตุผลที่เขาตัดสินใจ ‎เหนี่ยวไกยิงคริส
‎ยังไม่มีคำอธิบายที่แน่ชัด
‎(ลีโอ ลิตเติลยิงชาเวซ ‎ที่ถนนย่านชนบท)
‎(30 ไมล์ทางตะวันออกเฉียงใต้ ‎ของแซนแอนโทนีโอ)
‎(ถัดจากนั้นไม่ถึงสิบไมล์ ‎คือลา เวอร์เนีย)
‎(ซึ่งเป็นที่ที่ลิตเติลเคยอยู่กับพ่อ ‎ตอนอายุ 16 ปี)
‎ลีโอเป็นคนที่มีลักษณะสุดโต่งสองขั้ว
‎เขาเป็นคนประเภท ‎ที่จะเปิดประตูให้คุณ
‎แต่ขณะเดียวกัน
‎เขาก็พร้อมที่จะตั๊นหน้าใครสักคน
‎ถ้ามีใครทำให้คุณร้องไห้ ‎และเขาแคร์คุณ
‎ฉันเจอลีโอครั้งแรกที่ไฮสคูล
‎เขาชอบมาที่รถพ่วง ‎แถบชานเมือง
‎และเราก็จะเล่นวิดีโอเกม
‎เราเคยผ่านปัญหาส่วนตัวมาด้วยกัน
‎มีภูมิหลังร่วมกัน
‎จากการเสพยาแล้วก็ลืมๆ มันไป
‎เขาดูเหมือนคนที่อยากเป็น ‎ที่สนใจของทั้งผู้หญิงและผู้ชาย
‎อยากได้รับการยอมรับ
‎เขาจะแต่งตัวสไตล์ชาวแก๊ง
‎ใส่สร้อยทอง ตุ้มหู กางเกงเรียบแปล้
‎เขาเป็นสมาชิกแก๊งคริป ‎ที่ชอบประกาศศักดา
‎ถึงขนาดมีชื่อเล่นว่า ลิล เครซี่
‎ฉันรู้จักลีโอไม่ถึงปี ‎ก่อนที่เขาจะก่ออาชญากรรม
‎เราเห็นแสงสาดส่องมาตาม ‎ถนน
‎เขามาที่บ้าน พาเพื่อนมาด้วย
‎มีเพื่อนคนหนึ่งถามเขาว่า ‎"ไปเอารถคันนี้มาจากไหน"
‎แล้วเขาก็เริ่มเล่าถึงสิ่งที่เกิดขึ้น
‎ตอนแรกฉันไม่เชื่อ
‎ฉันคิดว่าเขาโกหก
‎แต่เพื่อนของเขา ‎มีคราบเลือดเปรอะกางเกง
‎ฉันเลยกลัวว่า ‎เขาอาจจะทำแบบนั้นจริงๆ ก็ได้
‎เรามีเพื่อนสนิทที่พักอยู่กับฉัน
‎และเธอโทรไปแจ้งตํารวจ ‎โดยไม่บอกชื่อ
‎ว่าเขาก่ออาชญากรรม
‎ฉันไม่เคยคิดเลยว่า ‎เรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้น
‎นึกว่าเขาแค่กําลังผ่านช่วงสับสน
‎เหมือนๆ อย่างพวกเรา
‎แต่เขากลับทำเกินกว่าเหตุ
‎(ในปี 2005 ศาลสูงสุดสหรัฐฯ ‎ได้สั่งห้ามประหารชีวิตผู้กระทําความผิด)
‎(ที่ก่ออาชญากรรมขณะเป็นเยาวชน)
‎(ลีโอ ลิตเติลจึงได้รับการลดโทษ ‎เป็นจำคุกตลอดชีวิต)
‎(โฮเซ ซาวาลา ผู้สมรู้ร่วมคิดของลีโอ ‎ได้รับการลดโทษเช่นเดียวกัน)
‎(เรือนจำออลเรดยูนิต ‎วิชิตาฟอลส์ เท็กซัส)
‎ลีโอเป็นคนพูดน้อย ชอบสังเกตผู้คน
‎นั่นแหละเขาล่ะ
‎และมันก็บอกอะไรคุณได้หลายอย่าง
‎คุณต้องระวังคนที่เก็บตัวเงียบ
‎ผมชื่อ โฮเซ ซาวาลา
‎ถูกตัดสินลงโทษในข้อหาฆาตกรรม ‎และศาลพิพากษาจำคุกตลอดชีวิต
‎ผมเติบโตมาในย่าน ‎ที่คนภายนอกมองว่า
‎เป็นที่สุมหัวของแก๊งอันธพาล
‎เป็นแหล่งเสื่อมโทรม
‎จะคาดหวังอะไรจากสลัมกันล่ะ
‎ผมทำเรื่องงี่เง่าหลายเรื่อง ‎ทั้งขโมยรถ ยกเค้า
‎เพราะมันไม่มีอะไรจะทำ
‎ก็เอาแต่เตร็ดเตร่อยู่ตามท้องถนน
‎ค่อนข้างเกเร
‎ลีโอ ลิตเลิตเป็นเพื่อนของเพื่อนผม
‎เราเคยเล่นยาด้วยกัน
‎ดูดเนื้อ นั่งล้อมวงฟังเพลงด้วยกัน
‎เราสองคนมีอะไรคล้ายๆ กัน ‎ลักษณะนิสัยไปกันได้
‎ก็เลยซี้กันง่าย
‎ย่านที่อยู่ของเขา ‎งดงามเหมือนภาพวาด
‎เข้าใจที่ผมพูดใช่ไหม
‎คนเดินจูงสุนัข
‎สนามหญ้าร่มรื่น
‎มีป้ายเฝ้ายามในละแวกบ้าน ‎ติดอยู่ที่สนามหญ้าหน้าบ้าน
‎ย่านแบบนั้นแหละใช่เลย
‎ผมมองมันเป็นแบบนั้น
‎เราต้องทำอะไรเงียบๆ ถ้าเอะอะโวยวาย ‎เพื่อนบ้านจะโทรแจ้งตำรวจ
‎เงียบๆ หน่อย ‎เดี๋ยวพวกแม่งก็ฟ้องตำรวจหรอก
‎ผมไม่รู้ว่าเขาอยู่ในแก๊ง
‎ตอนรู้เรื่องนี้ในศาล ‎ผมถึงกับงง
‎แกเนี่ยนะอยู่ในแก๊ง ล้อกันเล่นรึเปล่า
‎ผมนี่โตมากับพวกสมาชิกแก๊ง
‎ทำยังกับว่าผมไม่รู้จักสมาชิกแก๊ง
‎เขียนเพลงแร็พงั้นเรอะ
‎ไม่เอาน่า สมาชิกแก๊งอะไรกัน ‎เขียนเพลงแร็พรึไง
‎ผมคิดงั้นนะ
‎เอาจริงๆ ผมไม่คิดว่า ‎จะเกิดเหตุในคืนนั้นด้วยซ้ำ
‎ผมได้ยินเสียงปืน ‎แล้วเงยขึ้นมาดู
‎สิ่งแรกที่แวบเข้ามาในหัวคือ ‎"เฮ้ย นี่มันไม่เหมือนในหนังนะเว้ย"
‎ในหนังนี่แบบว่า คนจะถูกยิง ‎จะชักกระตุก แต่นี่ไม่เลย
‎ผมเห็นควันลอยออกมาจากหัว
‎จำได้ว่าเขาหงายหลัง โงนเงน
‎คุกเข่าลงข้างหนึ่ง โซเซ
‎แล้วล้มลงอย่างช้าๆ
‎ช้าๆ หลังจากถูกยิงที่หัว
‎ช้ามากๆ
‎ผมบอกไปว่า ‎"เราต้องกำจัดไอ้รถบ้านี่ซะ"
‎เขาตอบกลับมาว่า ‎"ก็ได้ ตามฉันมาก่อนสิ"
‎ผมก็จำใจตามเขาไป
‎แล้วมาหยุดอยู่ที่บ้านของคนพวกนี้
‎ผมไม่ชอบคนพวกนี้เลย ‎เพราะพวกมันทำตัวเลียนแบบคนดำ
‎"ไอ้มืดแบบนั้น ไอ้มืดแบบนี้"
‎ผมไม่สุงสิงกับคนประเภทนั้น
‎ในหัวผมเอาแต่คิดว่า ‎"เรามาทำบ้าอะไรที่นี่วะ"
‎ถึงคราวต้องเผ่นแล้ว
‎ลีโอก็จ้ออยู่นั่น ‎โม้ถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น
‎"ช่าย ฉันยิงไอ้มืดนั่น ‎เป่าหัวมันซะกระจุย"
‎"มันนอนตายอยู่ข้างนอกนู้น"
‎ผมไม่นึกว่าลีโอจะมีด้านนี้ด้วย
‎เขาไม่เคยเป็นแบบนี้
‎คุยโม้โอ้อวดแบบนี้น่ะเหรอ
‎ไม่เคยเลย
‎คืนนั้นผมไม่คิดไม่ฝันเลยว่า ‎จะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น
‎เดาว่าลีโอก็คงคิดแบบเดียวกัน
‎มันน่าจะเป็นสิ่งสุดท้ายที่เราจะทำ
‎(ดัลลัส เท็กซัส)
‎(หนึ่งสัปดาห์ก่อนการฆาตกรรม ‎คริสโตเฟอร์ ชาเวซ)
‎(ลีโอ ลิตเติลกับโฮเซ ซาวาลา ‎ก่อคดีปล้นทรัพย์ที่เกือบจะคล้ายกัน)
‎ผมชื่อ มาลาไค เวิร์ปส์
‎เพิ่งย้ายมาอยู่แซนแอนโทนีโอ
‎ตอนตีสอง ผมตื่นขึ้นมาเจอ
‎เด็กหนุ่มยืนอยู่ที่ปลายเตียง
‎ตะคอกบอกผมให้ตื่น
‎เขาเล็งปืนมาที่ผม
‎สั่งให้ผมมากับเขา
‎ตอนเราเดินไปที่ลานจอดรถ
‎เขามองผมแล้วพูดว่า
‎"ถ้าต้องติดคุกคืนนี้ ‎คงไม่ใช่ข้อหาปล้นทรัพย์แน่ๆ"
‎"แต่เป็นข้อหาฆาตกรรม"
‎เขาเอาปืนมาจี้ที่ด้านข้าง ‎แล้วสั่งให้ผมขับรถ
‎ตอนที่ขับออกจากลานจอดรถ
‎ผมสังเกตว่ามีรถอีกคันขับตามมาด้วย
‎เขาจี้ผมไปถึงตู้เอทีเอ็ม ‎แถวร้านขายของชำ
‎แล้วก็พูดขึ้นว่า ‎"ถ้ามีใครสักคนทำตัวเป็นฮีโร่"
‎"ฉันจะยิงแกซะ ‎ฉันยิงแกผ่านเสื้อคลุมนี้ได้ง่ายๆ เลย"
‎ตอนเราเดินกลับไปขึ้นรถ
‎เขาเอ่ยขึ้นว่า ‎"มีอีกเรื่องที่เราต้องทำ"
‎เขาสั่งผมให้ขับออกนอก ‎เมืองแซนแอนโทนีโอ
‎แล้วไปจอดที่ข้างถนน
‎ส่วนผู้สมรู้ร่วมคิด ‎ก็ขับมาจอดขวางหน้าเรา
‎พวกเขาสั่งให้ผมลงจากรถ
‎แล้วก็ขับรถจากไป ‎นั่นคือครั้งสุดท้ายที่ผมเห็นพวกเขา
‎หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ‎ผมนั่งดูข่าว
‎ได้ยินผู้สื่อข่าวรายงานว่า ‎มีชายหนุ่มถูกฆ่าตาย
‎พวกนักสืบสนอกสนใจเรื่องนี้กันมาก
‎พวกเขามาถึงที่ทำงานผม ‎นำรูปถ่ายสำหรับชี้ตัวมาด้วย
‎ทันทีที่ผมซูมดู
‎คนที่ลักพาตัวผมไป
‎ปรากฏว่าเขาคือลีโอ ลิตเติล
‎ผมนึกถึงเขาอยู่บ่อยๆ
‎หลายปีมานี้ ผมคิดถึงเรื่องนี้บ่อยมาก
‎อันที่จริง ผมสวดภาวนาให้เขา ‎ครั้งแล้วครั้งเล่า
‎ผมรู้ว่ามันง่ายมากที่จะตกอยู่ ‎ในสภาพเดียวกันกับเขา
‎เพราะผมก็เคยเลือกเดินทางผิด ‎ตอนเป็นวัยรุ่น
‎ผมรู้สึกว่าเข้าใจเขาจริงๆ นะ
‎และหวังว่าเขาจะรู้ว่า ‎ผมให้อภัยเขาแล้ว
‎ที่ผมจะให้คุณดูคือ ‎วิดีโอที่เราได้มาระหว่างการสอบสวน
‎จากปั๊มน้ำมันไดมอนด์ แชมร็อค
‎ลีโอสั่งให้คริสโตเฟอร์แวะ ‎ปั๊มไดมอนด์ แชมร็อค
‎เพื่อหาอะไรให้เขาดื่ม
‎คุณจะเห็นคริสโตเฟอร์ ‎เดินผ่านประตูหน้าตรงนี้
‎ส่วนลีโอจะอยู่ข้างหลังเขา ‎สอดมือในกระเป๋าเสื้อด้านขวา
‎เรารู้ว่ามีปืนอยู่ในกระเป๋านั่น
‎สังเกตว่าลีโอปล่อยให้ ‎คริสโตเฟอร์เดินไปทั่วร้านอย่างอิสระ
‎เขาเดินไปสุดหลังร้าน ‎เพื่อหยิบเครื่องดื่มให้ลีโอ
‎ระหว่างนั้น ‎ลีโอก็คุยอยู่กับคนคิดเงิน
‎คริสวางโค้กบนเคาน์เตอร์ ‎ส่วนลีโอเป็นคนจ่ายเงิน
‎คุณจะเห็นว่าลีโอหันกลับ ‎และเดินนำหน้าคริสโตเฟอร์
‎ทำให้คริสโตเฟอร์มีโอกาส ‎ที่จะรวบตัวเขาจากข้างหลัง
‎ตอนที่พูดคุยกับครอบครัวเขา ‎ผมถามพ่อเขาว่า
‎"ทำไมคริสโตเฟอร์ถึงไม่สู้ ‎ทำไมไม่ยอมพูดอะไรเลย"
‎"ทำไมไม่หาทางเอาตัวรอด ‎จากสถานการณ์นี้ล่ะ"
‎ในการสนทนากับคุณชาเวซ
‎เขาตอบว่าคริสโตเฟอร์ ‎เป็นคนที่เคร่งศาสนามาก
‎ศาสนาของเขาคือไม่ใช้ความรุนแรง
‎คริสโตเฟอร์เชื่อว่า ‎ถ้าเขาไม่ใช้ความรุนแรง
‎เดี๋ยวทุกอย่างก็จะดีเอง
‎นั่นคือสิ่งที่เขาเชื่อ ‎สุดท้ายมันก็ทำให้เขา
‎ถูกฆ่าตาย
‎ลีโอไม่จับตาดูคริสด้วยซ้ำ
‎ครั้งเดียวที่เขาหันมาดูคริส
‎คือตอนที่เขาเดินออกประตู ‎แล้วเหลือบมามองแวบหนึ่ง
‎เพื่อให้แน่ใจว่าคริสโตเฟอร์ยังอยู่
‎ลีโอสนุกกับการใช้อำนาจ
‎เขาดูไม่เครียด ไม่กังวล ‎ไม่หวาดกลัวสิ่งใด
‎ควบคุมสถานการณ์ได้อย่างสิ้นเชิง
‎บอกตรงๆ
‎ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎ผมจำได้ว่าตัวเองเหนี่ยวไก
‎ถ้าให้ผมนั่งต่อหน้าพ่อแม่ ‎ของคริสโตเฟอร์
‎ก็คงไม่มีคำพูดใด
‎ที่จะปลอบโยนพวกเขาได้
‎พวกเขามีสิทธิ์ที่จะเจ็บปวด
‎แล้วพระเยซูคริสต์ไม่เจ็บปวดเหรอ
‎ทำไมไม่คืนดีกันล่ะ
‎ในฐานะผู้รับใช้ของพระเจ้า ‎ผมคิดว่ายังมีหวัง
‎ยังมีหนทางเยียวยา
‎หากพวกเขาเข้มแข็ง ‎หรือกล้าหาญพอ
‎ที่จะมาเจอผม ‎เพื่อหาโอกาสพูดคุยกัน
‎ผมว่ามันคงจะเป็น...
‎คงจะเป็นภาพที่น่าดู
‎รู้อะไรไหม
‎ไอ้หมอนี่มันจอมลวงโลก ‎ผมดูแล้วประหลาดใจมาก
‎ไอ้เด็กนี่มันรู้ว่าตัวเองทำอะไรอยู่
‎ลีโอ ลิตเติลเหนี่ยวไก ‎เพราะว่าเขาอยากทำ
‎ไม่ใช่ทำไปเพราะไม่รู้
‎หรือมีความคิดลึกลับอยู่ในหัว
‎หรือมีบางอย่างครอบงำ หรือหลงลืม
‎ก็แค่
‎ลีโอ ลิตเติลตั้งใจจะฆ่าคน ‎แล้วก็ทำลงไป
‎ผมเองเติบโตมาใน ‎คริสตจักรเพนเทคอสต์
‎เมื่อหลายปีก่อนที่จะเข้าทำงาน ‎ในกรมตำรวจ
‎ผมเคยเป็นนักเทศน์ที่มีใบอนุญาต
‎ผมเชื่อในการไถ่บาป ‎เชื่อในพระเยซูคริสต์
‎เชื่อในคำสอนของพระเยซูทุกถ้อยคำ
‎และเทศน์สอนคนมานานหลายปี
‎แต่ถ้าคุณฟังคำพูดของชายคนนี้
‎เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองพูดอะไรอยู่
‎เพราะไม่มีประโยคไหนเลยใน ‎บทสนทนาที่พูดถึง "การให้อภัย"
‎เขาเอาแต่พูดว่า
‎"ได้เวลาพบปะเพื่อสร้าง ‎ความหวังและสมานฉันท์"
‎พวกเขาไม่ได้มีหน้าที่
‎ที่จะต้องมาพบปะเพื่อสร้างความหวัง ‎และสมานฉันท์สักหน่อย
‎แต่เป็นเขาต่างหากล่ะ ‎ที่ต้องขอโทษ
‎ครอบครัวชาเวซ คริสโตเฟอร์ ‎และพระเจ้าของเขา
‎ไม่เห็นเขาพูดถึงเรื่องนี้เลย
‎ที่เขาทำอยู่ตอนนี้
‎คือการสร้างภาพเพื่อขอทัณฑ์บน
‎ทั้งหมดก็มีอยู่เท่านี้
‎เขาไม่ได้กลับตัวกลับใจได้เอง ‎แต่ทำไปเพื่อเอื้อประโยชน์ให้ตนเอง
‎ไม่มีใครอยู่ในใจเขาทั้งนั้น ‎ไม่มีความเสียใจ ไม่มีความสํานึกผิด
‎ไม่มีอะไรในหัวเขาหรอก นอกจาก
‎"ฉันต้องเปลี่ยนแปลงตัวเอง ‎เพื่อออกจากคุก"
‎"เมื่อโอกาสแรกมาถึง"
‎ผมเชื่อว่าเขาเป็นแบบนั้นแหละ
‎(ลีโอ ลิตเติลจะมีสิทธิ์ ‎ยื่นขอทัณฑ์บนในปี 2038)
‎(เช่นเดียวกับโฮเซ ซาวาลา)
‎ผมได้ยินมาว่าลีโอเป็นผู้รับใช้พระเจ้า
‎หรือเป็นบาทหลวง ‎อะไรทำนองนั้น
‎มันก็ดีอ่ะนะ
‎แต่ผมรู้สึกว่าต้องมีใครสักคน ‎ออกมารับผิด
‎แสดงความรับผิดชอบ
‎ผมจะไม่หันไปพึ่งพระเจ้า ‎เพียงเพราะ "มันทำให้ผมรู้สึกดี"
‎หรือ "ถ้าผมดีพอ ‎คุณจะต้องปล่อยผมไป"
‎นั่นไม่ได้ทำให้ผมเป็นคนดี
‎แค่ทำให้ผมเป็นคน ‎ที่จะทำอะไรเพื่อคนอื่น
‎ผมคงหลอกตัวเอง
‎ถ้าต้องทำแบบนั้น ‎ในแง่ของจิตวิญญาณนะ
‎ผมจะไม่ทำแบบนั้น
‎ลีโอยังเด็ก
‎คุณไม่รู้หรอกว่า ‎ทำไมถึงทำลงไปแบบนั้น
‎คุณอาจจะคิดว่า ‎คนในแก๊งทำกันแบบนี้
‎คุณไม่รู้เหตุผลที่ทำลงไป
‎หรืออาจจะรู้ก็ได้ ไม่มีใครรู้ ‎ผมไม่รู้ว่าคุณคิดอะไรอยู่
‎แต่ผมจะไม่ทำเรื่องพรรค์นั้นแน่ๆ
‎(หลังจากคำสั่งเว้นระยะไป 90 วัน ‎ศาลอาญาของรัฐเท็กซัส)
‎(ได้อนุญาตให้สัมภาษณ์ ‎ลีโอ ลิตเติลเป็นรอบที่สอง)
‎ลีโอ ลิตเติลเหนี่ยวไก ‎เพราะว่าเขาอยากทำ
‎ไม่ใช่เพราะมีบางอย่างครอบงำ
‎หรือหลงลืม ก็แค่
‎ลีโอ ลิตเติลตั้งใจจะฆ่าคน ‎แล้วก็ทำลงไป
‎ถ้าผมอยากเห็นคนตายจริงๆ
‎ผมก็คงจะพูดออกไปแบบนั้นแล้ว
‎ไม่มีปัญหาเลย
‎ผมรู้ว่าทุกคนอยากรู้ความจริง
‎แต่ผมก็แค่จำไม่ได้
‎ความรู้สึกเมื่อ 21 ปีก่อน ‎ตอนเป็นวัยรุ่น
‎ผมรู้ว่ามันงี่เง่าและฟังไม่ขึ้น
‎แต่ตอนที่ผมลงจากรถ ‎และคริสโตเฟอร์คุกเข่า
‎ผมไม่รู้ว่าอะไรดลใจผม
‎สาบานได้เลย
‎ผมไม่อยากให้เรื่องมันคลุมเครือหรอก
‎ผมมันเลวที่ทำแบบนั้น
‎ผิดเต็มประตู
‎สมควรถูกประณาม
‎พอได้ยินคนอื่นพูดแบบนั้น ‎ผมก็อดที่จะตัดสินตัวเองไม่ได้
‎ตอนสัมภาษณ์รอบแรก
‎เรามักจะรู้สึกเสียใจ ‎ในสิ่งที่พูดและไม่ได้พูดออกไป
‎ถ้าพูดให้สุภาพหน่อย ‎ผมรู้ตัวว่าไม่ใช่คนดี
‎ผมมีชนักติดหลัง ‎และผมเข้าใจดี
‎ที่ผมอยากจะทำ
‎ก็แค่สะสางเรื่องยุ่งเหยิงที่ทำเอาไว้
‎ที่เขาทำอยู่ตอนนี้
‎คือการสร้างภาพเพื่อขอทัณฑ์บน
‎เขาเอาแต่พูดว่า
‎"ได้เวลาพบปะเพื่อสร้าง ‎ความหวังและสมานฉันท์"
‎แต่เป็นเขาต่างหากล่ะ ‎ที่ต้องขอโทษ
‎ครอบครัวชาเวซ
‎ไม่เห็นเขาพูดถึงเรื่องนี้เลย
‎ผมต้องอยากจะขอโทษ ‎ครอบครัวชาเวซอยู่แล้ว
‎ไม่ต้องสงสัยเลยเรื่องนั้น
‎หากผมไม่ได้พูดออกไปในครั้งก่อน
‎หากผมพูดผิดหรือ ‎ใช้อารมณ์มากไปในขณะแก้ตัว
‎ก็เป็นความผิดของผมเอง
‎ในส่วนของทัณฑ์บน
‎ลึกๆ แล้ว บางอย่างในตัวผม
‎คิดว่าผมสมควรตายอยู่ในคุก
‎ไม่ว่านักสืบคนนั้นจะรู้สึกหรือ ‎เชื่อแบบนั้นจริงๆ หรือไม่
‎ผมเคารพความเห็นของเขา
‎ไม่ยุติธรรมเลยที่คริสโตเฟอร์
‎จะจบชีวิตไว้ที่ 22 ปี
‎ผมเข้าใจและตระหนักถึงเรื่องนั้น
‎แต่ผมยังมีชีวิตอยู่
‎ทำได้แค่ใช้เวลาที่เหลืออยู่ในคุก
‎และไม่ว่าจะต้องอยู่ไป ‎ตลอดชีวิตหรือไม่
‎ผมจะมีชีวิตอยู่เพื่อเกียรติ ‎ของพระผู้เป็นเจ้า
‎ผมรอดจากโทษประหาร ‎จนกลายมาเป็นผู้รับใช้พระเจ้า
‎ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำได้ยาก
‎หวังว่าผมจะสอบผ่าน
‎ในการแสดงให้คุณเห็นว่าผมเป็นใคร ‎คิดอะไรและเชื่ออะไรอยู่
‎หลังจากทำผิดพลาดครั้งร้ายแรงแบบนั้น
‎ขอบคุณที่รับชมนะครับ
‎(เราได้ติดต่อครอบครัวชาเวซ ‎เพื่อขอให้มีส่วนร่วมในภาพยนตร์เรื่องนี้)
‎(พวกเขาปฏิเสธเพราะยังทำใจไม่ได้)
‎(ที่จะพูดถึงการฆาตกรรมลูกชายต่อสาธารณชน)
‎(คำบรรยายโดย ณัฏฐินี เจรจาศิลป์)