‎ผมไม่เคยตั้งใจจะทำอย่างนั้นเลย
‎ผมไม่อยากให้มันเกิดขึ้น
‎ถ้าผมสามารถแก้ไขได้ ‎ผมก็จะทำ
‎แต่ก็อย่างที่รู้ว่าเป็นไปไม่ได้
‎(ในปี 1976 สหรัฐฯ ได้นำ ‎โทษประหารชีวิตกลับมาใช้ใหม่)
‎(นักโทษกว่า 8,000 รายถูกตัดสินประหารชีวิต ‎ในข้อหาฆาตกรรม)
‎(นี่คือเรื่องราวของนักโทษประหาร ‎หมายเลข 199042)
‎ผมค่อนข้างดีใจที่ได้อยู่ในคุก ‎สำหรับนักโทษประหาร
‎เพราะว่าผมได้รับการปฏิบัติ ‎ดีกว่าตอนอยู่ที่บ้านเสียอีก
‎ผมแค่หวังว่าจะไม่ต้องฆ่าใคร ‎เพื่อจะได้ไปอยู่ที่นั่น
‎ผมสวดภาวนาให้เธอทุกวัน
‎และอธิษฐานขอให้พระเจ้าปกป้อง ‎ดวงวิญญาณและดูแลเธอ
‎ผมรู้ดีว่า ‎เธอก็กำลังเฝ้าดูผมอยู่เหมือนกัน
‎(ผลงานซีรีส์ของ NETFLIX)
‎เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง
‎ผมเริ่มจากตรงนั้น
‎ผมแค่อยากต่อต้าน ‎อยากสร้างความโกลาหล
‎และผมก็บอกเธอว่า ‎"เดี๋ยวก็รู้ว่าใครฆ่าใคร"
‎ฉันตัดสินใจแล้ว
‎ฉันฆ่าเขา
‎ผมไม่เคยตั้งใจจะทำอย่างนั้นเลย ‎ผมไม่อยากให้มันเกิดขึ้น
‎ผมรู้ตัวว่าผมออกมาจากรถ ‎แล้วฆ่าสองคนนั้น
‎ตอนที่เขาคุกเข่าอยู่ตรงหน้า
‎สิ่งเดียวที่ผมจำได้คือ ผมเหนี่ยวไก
‎ผมฆ่าทั้งคู่
‎แทงพวกเขาจนตาย
‎(PYRO JOE)
‎(แมนส์ฟิลด์ โอไฮโอ)
‎(ทัณฑสถานริชแลนด์)
‎สวัสดีโจ ‎คุณช่วยใส่นี่เข้าไปในเสื้อของคุณได้ไหม
‎แค่ด้านหน้าก็พอ
‎(ในปี 1987 โจเซฟ เมอร์ฟีฆาตกรรม ‎รุธ เพรดมอร์วัย 72 ปี)
‎ผมชื่อโจเซฟ เมอร์ฟี
‎หมายเลข 199042
‎ผมถูกจำคุกอยู่ในทัณฑสถานในรัฐโอไฮโอ
‎เคลย์เคาน์ตี้ เวสต์เวอร์จิเนียร์
‎บ้านของเราในเคลย์เคาน์ตี้ เวสต์เวอร์จิเนียร์ ‎เป็นกระท่อมที่สร้างจาก
‎ไม้ขนาดสองคูณสี่นิ้ว ‎พันรอบด้วยกระดาษเคลือบน้ำมันดินทั้งหลัง
‎เราอาศัยอยู่ที่นั่น
‎บ้านของเรามีสามห้องได้แก่ ‎ห้องนั่งเล่น ห้องครัว และห้องนอนหนึ่งห้อง
‎สำหรับสมาชิกแปดคน
‎แม่มาจากครอบครัว
‎ที่มีพี่น้อง 17 คน
‎แม่ต้องการออกจากบ้านที่อาศัยอยู่
‎เพราะงั้นแม่จึงตั้งครรภ์ตั้งแต่อายุยังน้อย
‎แล้วแต่งงานกับพ่อ
‎เจอร์รี เมอร์ฟี
‎พวกเขามีลูกเยอะ
‎พวกเขาไม่มีรายได้หรือการวางแผนใดๆ
‎พวกเราไม่มีน้ำ ไฟฟ้า แก๊ส ‎และโทรศัพท์ใช้
‎พวกเราใช้น้ำจากลำธาร
‎และเมื่อต้องการใช้ห้องส้วม
‎พวกเราจะถ่ายปัสสาวะและอุจจาระ ‎ลงในกระป๋อง
‎หรือถังแกลลอน
‎พวกเขาจะวางมันไว้ทั่วทั้งบ้าน
‎พ่อเป็นคนที่
‎ถ้าผมเห็นว่าเขาไม่เมา...
‎หรือว่าไม่ดื่ม ผมต้องคิดว่า ‎เขาเป็นอะไรแน่ๆ
‎เพราะผมมักเห็นพ่อเมา ‎อยู่ตลอดเวลาและ
‎เขามักชอบ
‎ทำร้ายร่างกายเวลาที่เมา
‎เขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
‎พ่อกับแม่พูดเสมอว่าผมปัญญาอ่อน
‎ผมไม่รู้หรอกว่ามันหมายถึงอะไร
‎ผมแค่คิดว่า
‎มันคงต้องเกี่ยวกับสิ่งที่ผมเป็นอยู่
‎แม่ได้รับเช็คสวัสดิการสังคม
‎สำหรับเด็กปัญญาอ่อน
‎พวกเขาไม่ให้ผมเล่นกับพี่น้องคนอื่นๆ
‎แม่บอกพวกเขาว่าผมป่วย
‎ถ้าพวกเขาคุยหรือเล่นกับผม ‎พวกเขาก็จะต้องป่วยเหมือนกัน
‎เพราะงั้นเธอจึงไม่อนุญาตให้ ‎พวกเขาคุยหรือเล่นกับผม
‎ผมจึงต้องอยู่คนเดียวเสมอ
‎แต่บางครั้งพี่สาวของผมจะ
‎ขโมยกระป๋องซอสแอปเปิลจากห้องครัว
‎แล้วเอาขึ้นไปบนภูเขา เปิดกระป๋อง ‎ด้วยการกระแทกกับหินแล้วเอาให้ผมกิน
‎เพราะเห็นว่าแม่ไม่เอาให้ผมกิน
‎แม่แค่ดูให้แน่ใจว่า
‎ผมจะไม่อดตายก็แค่นั้น
‎โดยปกติแล้ว ‎ผมจะนอนที่ปลายเตียงของแม่
‎โดยถูกมัดไว้กับเตียง
‎ผมคิดมาตลอดว่าเป็นเรื่องปกติ
‎มีอยู่ครั้งหนึ่ง ‎นักสงคมสงเคราะห์ให้เสื้อผ้าผม
‎พร้อมทั้งหีบอันใหญ่สำหรับเก็บเสื้อผ้า
‎แล้วพอเรากลับถึงบ้าน ‎แม่ก็ทำเหมือนทุกครั้ง
‎แม่แจกจ่ายเสื้อผ้าให้พี่น้องคนอื่นๆ
‎เพื่อที่พวกเขาจะได้ด‎ู‎ดีเวลาไปโรงเรียน
‎แม่วางหีบไว้ที่ปลายเตียง ‎แล้ววางผมลงนอนในนั้น
‎แม่รู้ว่าวิธีนั้นจะทำให้ ‎ผมออกมาวิ่งเล่นหรือทำอะไรก็ตาม
‎ในเวลากลางคืนไม่ได้
‎หารู้ไม่ว่ามันสบายกว่า ‎การนอนบนพื้น
‎นักสังคมสงเคราะห์
‎จะมาที่บ้านเป็นประจำ ‎เพื่อดูให้แน่ใจว่าผมสบายดี
‎มีอยู่วันหนึ่ง แม่ตีผมอย่างหนัก
‎จนเป็นรอยจ้ำเลือดบนหลัง ‎และด้านหลังของขา
‎แม่บอกพ่อว่า ‎"เธอต้องจัดการเรื่องนี้
‎เพราะนักสังคมสงเคราะห์จะมาพรุ่งนี้ ‎เธอจะต้องเห็นรอย
‎และเธอจะต้องเอาตัวโจอี้ไป ‎แล้วเราก็จะไม่ได้เช็คของเขาเดือนนี้"
‎พ่อจึงบอกว่าเขาจะจัดการเอง ‎เขาพาผมไปหลังบ้าน
‎มัดผมไว้กับฐานรองที่นอน
‎หลังจากที่มัดผมแล้ว
‎เขาก็ราดน้ำมันบนหลังของผม ‎แล้วจุดไฟ
‎ผมส่งเสียงกรีดร้อง ‎เพราะผิวที่ไหม้อย่างรุนแรง
‎(นักสังคมสงเคราะห์เห็นรอยไหม้ ‎จึงพาเขาไปโรงพยาบาล)
‎(ภายหลังเขาถูกส่งไปอยู่สถานสงเคราะห์)
‎ผมอยู่ในสถานพินิจทั้งหมด 17 แห่งในสี่รัฐ
‎ผมถูกล่วงละเมิดทางเพศทุกครั้ง ‎ที่ไปอยู่สถานพินิจ
‎ผมคิดว่ามันเป็นสิ่งที่
‎ทุกคนต้องเจอและทนรับสภาพ
‎ผมดีใจที่ได้อยู่สถานพินิจ
‎เพราะพวกเขาให้เสื้อผ้าและอาหารผม
‎ผมไม่ต้องโดนตีทุกวัน ‎ผมทานอาหารได้
‎พวกเขาจะให้ผมอยู่ที่นั่นสักพักหนึ่ง
‎ก่อนที่ผู้พิพากษาจะปล่อยตัวผม ‎ให้กลับไปอยู่กับพ่อแม่
‎(ขณะที่โจเซฟอยู่สถานพินิจ ‎ในเพนซิลเวเนีย)
‎(ครอบครัวได้ทิ้งเขา ‎แล้วย้ายไปอยู่ที่แมริออน โอไฮโอ)
‎ครอบครัวไม่เคยติดต่อผม ‎ตอนที่ผมอยู่สถานพินิจ
‎พวกเขาย้ายที่อยู่โดยไม่บอกผม
‎(ในวันที่ปล่อยตัวโจเซฟ นักสังคมสงเคราะห์ ‎ต้องตามหาครอบครัวเมอร์ฟี)
‎(เพื่อจะส่งตัวโจเซฟให้พวกเขา)
‎ตอนที่เราย้ายไปอยู่ที่แมริออน โอไฮโอ
‎เป็นครั้งแรกที่บ้านของเรามีห้องน้ำในตัว
‎มันเป็นเมืองที่สวย
‎ผมมักจะออกมาเดินบนถนน ‎ในเวลากลางคืน
‎เพื่อหาความสงบ ‎และหลบจากการถูกทำร้าย
‎มีอยู่ครั้งหนึ่ง แม่ส่งเสียงดัง
‎จนผมทำกองผ้าไหม้โดยไม่ได้ตั้งใจ
‎ไฟไหม้ห้องครัว
‎ลามไปจนถึงผนัง
‎ตำรวจและรถดับเพลิงจำนวนมากมาที่บ้าน
‎เสียงหวอดัง ไฟโหมกระหน่ำ
‎พวกเราต้องไปอยู่ที่อื่น
‎แล้วผมก็นึกได้ว่าแม่ลืมที่จะตีผม
‎ผมจึงเรียนรู้ตั้งแต่เด็กว่า ‎ถ้าผมจุดไฟ
‎ผมจะไม่โดนตี
‎หลังจากนั้น ผมคิดว่าผมถูกส่ง
‎ไปที่โรงพยาบาล พวกเขาทดสอบผมมากมาย ‎ก่อนจะบอกว่าผมเป็นโรคชอบจุดไฟ
‎ซึ่งไม่เป็นความจริงเลยสักนิด
‎ไม่มีใครรู้ว่า ‎จริงๆ แล้วทำไมผมถึงชอบจุดไฟ
‎(ถนนข้ามทางรถไฟ)
‎(ในปี 1987 เดรมา พี่สาวของโจเซฟ ‎ต้องนอนโรงพยาบาลหลังจากถูกรถไฟชน)
‎(ครอบครัวไม่มีเงินจ่ายค่ารักษา)
‎พี่เขยบอกผมว่าถ้าเราส่งเธอไปที่ ‎โรงพยาบาลโคลัมบัสได้
‎เธอก็จะรอดเพราะ ‎พวกเขาจะรักษาเธอได้ดีกว่านี้
‎เขาบอกว่าเราจะต้องไปทุบกระจก ‎ร้านไหนสักแห่งแล้วขโมยของออกมา
‎แค่คว้าของแล้วก็วิ่งออกมา
‎แล้วเขาก็นึกถึง
‎ของอย่างเครื่องบันทึกเทปวีดีโอ
‎ผมบอกเขาว่าผม "รู้ว่าใครมี ‎ผมมั่นใจว่าเธอมี"
‎เขาถามว่า "ใคร" ‎ผมตอบว่า "รุธ เพรดมอร์"
‎ผู้หญิงที่เราเคยทำงานให้
‎เพราะงั้นเราจึงไปที่บ้านของเธอ
‎เขาพยายามเข้าทางประตูหลังบ้าน ‎ในขณะที่ผมพยายามเข้าทางประตูหน้าบ้าน
‎ผมคิดว่า "เอาล่ะ ถ้าเธออยู่ในบ้าน ‎เธอจะต้องได้ยินเสียง"
‎และเธออาจเรียกตำรวจ
‎ผมจึงชักมีดออกมาจากกระเป๋า
‎แล้วเดินไปด้านข้างของตัวบ้าน ‎เพื่อตัดสายโทรศัพท์
‎เมื่อผมเดินกลับไปที่ ‎เฉลียงหน้าประตูเข้าบ้าน
‎รุธ เพรดมอร์ยืนอยู่ที่นั่น เธอพูดว่า ‎"มาทำอะไร ไปให้พ้น"
‎ผมตกใจกลัวจึงเหวี่ยงมีดแล้ววิ่งหนีไป
‎ประมาณอีกสองชั่วโมงต่อมา ‎ผมกลับไปที่บ้านหลังนั้น
‎ผมเดิน
‎ช้ามาก รู้สึกกลัว ‎ไม่รู้ว่าจะเจอกับอะไร
‎และเมื่อไปถึงหน้าประตู ‎ผมเปิดมันออกอย่างช้าๆ
‎แล้วผมก็เห็นร่างของเธออยู่บนพื้น
‎ผมรู้สึกกลัว
‎แต่เพราะต้องการช่วยพี่สาว
‎ผมจึงเดินเข้าไปในบ้าน
‎หยิบของมีค่า ‎แล้วเดินออกทางประตูหลังบ้าน
‎(โจเซฟขโมยเสื้อคลุม กระเป๋าถือ ‎และโถใส่เหรียญ)
‎(เขาถูกจับกุมใน 48 ชั่วโมงต่อมาและ ‎ถูกตั้งข้อหาฆาตกรรมแบบอุกฉกรรจ์)
‎(พี่เขยของเขาไม่ถูกตั้งข้อหาใดๆ ทั้งสิ้น)
‎ผมไม่น่าฆ่า
‎คุณเพรดมอร์เลย
‎เธอเป็นคนน่ารัก จิตใจดี มีน้ำใจ ‎และใจกว้าง
‎ผมรู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำลงไป
‎มันไม่ควรจะเกิดขึ้น
‎ในการพิจารณาคดี มีเจ้าหน้าที่ผู้ดูแลคดี ‎และนักสังคมสงเคราะห์มาที่ศาล
‎เพื่อให้การ
‎และนั่นเป็นตอนที่ผมรู้ว่า ‎"สิ่งที่ผมประสบมา มันไม่ปกติ
‎มันไม่ถูกต้องและ
‎ตอนนี้ผมก็กำลังจะถูกตัดสินประหารชีวิต
‎โดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ‎ครอบครัวที่แท้จริงนั้นเป็นอย่างไร"
‎(แมริออน โอไฮโอ)
‎ผู้คนเรียกมันว่า
‎"เมืองชิคาโกจำลอง"
‎เพราะชิคาโกเต็มไปด้วยยาเสพติด ‎พวกมิจฉาชีพและอะไรเทือกนั้น
‎ตอนนี้แมริออน
‎ก็เป็นอย่างนั้นแล้วเหมือนกัน
‎นี่เป็นบาร์ที่ผมโดนชกฟันร่วง
‎คุณเพรดมอร์ ผู้หญิงที่เขาฆ่าอาศัยอยู่ที่นี่
‎บ้านหลังเล็กๆ ตรงนั้น
‎ผมชื่อไมเคิล เมอร์ฟี ‎น้องชายของโจอี้ เมอร์ฟี
‎ผมเป็นลูกคนสุดท้อง
‎ตอนที่เราย้ายจากเวสต์เวอร์จิเนีย ‎มาที่แมริออน โลกของเราเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
‎ที่เวสต์เวอร์จิเนียมีแต่คนภูเขา
‎แต่ที่นี่มีคนมากมาย ‎หลากหลายแตกต่างกันออกไป
‎เป็นกลุ่มคนที่คุณจะไม่เจอ ‎ในเวสต์เวอร์จิเนีย
‎ทุกคนค่อนแคะพวกเราอยู่เสมอ ‎เพราะเรามีสำเนียงของคนภูเขา
‎ไม่อย่างงั้นก็เพราะเราไม่มีรองเท้าดีๆ ‎ไม่มีเสื้อผ้าสวยๆ ไม่มีอะไรสักอย่าง
‎พ่อติดเหล้า
‎เวลาที่เขาหาเหล้าดื่มไม่ได้ ‎เขาจะไปที่ห้องน้ำ
‎แล้วหยิบขวดแอลกอฮอล์เช็ดแผลมาดื่ม ‎สองสามอึกใหญ่
‎จากนั้นก็ป่วย แต่ก็ยังดื่มอยู่ดี
‎เราอาจจะซื้อไมโครเวฟราคา 100 ดอลลาร์ ‎แล้วในวันถัดไปก็กลายสภาพเป็น
‎ไวน์ขวดละสองดอลลาร์
‎โจอี้เป็นเด็กที่มีปัญหา
‎เขามักจะมีเรื่องมีราว
‎ลักขโมยหรืออะไรก็แล้วแต่
‎แล้วก็จะถูกส่งไปอยู่ที่อื่น ‎ครั้งละหกเดือนหรือไม่ก็หนึ่งปี
‎ผมอยากให้เขาอยู่แต่ที่บ้าน ‎แต่เขาก็ไม่เคยอยู่
‎เขาจะจุดไฟหรือไม่ก็...
‎เขาฆ่าสุนัข
‎เขาฆ่าสนูปปี้ สุนัขของผม ‎ตอนเราอยู่ที่เวสต์เวอร์จิเนีย
‎หน้ารถบรรทุก
‎และอีกครั้งหนึ่ง ตอนที่ผมเดินขึ้นภูเขา
‎เขาจับสุนัขที่อยู่ตรงนั้นแขวนคอ
‎เขาถูกเฆี่ยน
‎โจอี้ไม่รู้สึกอะไรทั้งสิ้น ‎เขาไม่ร้องไห้
‎เขามองเธอแล้วพูดว่า ‎"ผมจะทำอีก"
‎มีเหตุการณ์ไฟไหม้ ‎เกิดขึ้นหลายครั้งในแมริออน
‎ตึกหลายแห่ง
‎ถูกวางเพลิง
‎หนังสือพิมพ์หลายฉบับต่างบอกว่า ‎คนลอบวางเพลิงอยู่ในแมริออน
‎และกลายเป็นว่าคนนั้นคือเขา
‎จากสิ่งที่ผมรู้ เขาคือคนนั้น
‎ตอนเป็นเด็ก ผมชอบลูกกวาด
‎เขาชอบไฟ
‎โจอี้ถามผมว่า "ถ้านายจะปล้นใครสักคน ‎นายจะทำยังไง"
‎ผมตอบว่า "ไม่ทำยังไง
‎ฉันก็แค่ติดข้อความไว้ที่ประตูว่า ‎'เอาเงินทั้งหมดมาให้ฉัน
‎ใส่มันไว้ในถุงกระดาษสีน้ำตาล"
‎เขาทำตามที่ผมบอก
‎เขาส่งข้อความถึงเธอว่า "เอาเงินทั้งหมด ‎ใส่มันไว้ในถุงกระดาษสีน้ำตาล"
‎แต่เธอไม่ทำ เขาจึงฆ่าเธอ
‎ผมคิดว่าเขาตั้งใจ
‎ที่จะกรีดคอเธออยู่แล้ว
‎คุณเพรดมอร์ดีกับผม
‎ผมจะไปตัดหญ้าที่สนามและ
‎ถอนหญ้าริมทางเดินให้เธอทุกสัปดาห์
‎เธอจะให้เงินผม ผมจะช่วยเธอหิ้วของ ‎กลับจากร้านค้า
‎เธอเป็นเหมือนคุณยายของผม
‎ตอนที่เกิดเหตุการณ์ ผม...
‎ผมทำตัวไม่ถูก
‎ผมชอบเธอ ‎แต่พี่ชายผมกลับเป็นคนที่ฆ่าเธอ
‎เพราะงั้น
‎มันจึงไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะต้องรับมือกับ
‎เรื่องของพี่ชายและคนที่คิดว่า ‎เป็นเหมือนยายตัวเอง
‎(ศูนย์กลางของเมืองแมริออน)
‎ผมชื่อเวย์น แครแซพ
‎ผมเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจที่เกษียนแล้ว ‎ของเมืองแมริออน
‎ทันทีที่เราระบุทรัพย์สิน ‎ที่สูญหายจากบ้านพักได้
‎และสอบถามข้อมูลจากคนละแวกนั้น
‎ชื่อผู้ต้องสงสัยก็ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
‎โจ เมอร์ฟีเป็นที่รู้จักกันในแวดวง ‎ผู้บังคับใช้กฏหมายในแมริออนเคาน์ตี้เป็นอย่างดี
‎เจ้าหน้าที่หลายคนเรียกเขาว่า ‎"โจ นักจุดไฟ"
‎ตอนอายุยังน้อย เขาชอบเล่นไฟ
‎ทุกคนรู้ดีว่า ‎เขาชอบจุดไฟฆ่าสัตว์ตัวเล็กๆ
‎ขโมยของเล็กๆ น้อยๆ
‎ชอบมีเรื่องมีราว
‎โจเซฟ เมอร์ฟีอาศัยอยู่ห่างจาก ‎บ้านของคุณเพรดมอร์ไปไม่กี่หลัง
‎เราพบว่าเขาเขียนข้อความ ‎ถึงคุณเพรดมอร์
‎ก่อนวันที่เราจะพบศพของเธอ
‎ข้อความบอกแค่ว่า
‎"เตรียมเงินไว้ ไม่งั้นผมจะฆ่าคุณ"
‎(ไม่มีเงิน)
‎(ตาย)
‎ตอนที่ไม่เห็นเงินวางอยู่ที่นั่น ‎เขาจึงทำตามที่ข่มขู่ไว้
‎นานแล้วที่ผมไม่เห็น ‎อะไรอย่างนี้
‎ภาพของเธอ
‎ที่นอนอยู่บนพื้น
‎ยังคงติดอยู่ในใจของผม
‎เป็นภาพติดตาที่ไม่มีวันลืม
‎นี่เป็นคดีที่เขย่าขวัญมากๆ
‎ผมไม่เชื่อว่าเขาไม่ได้ตั้งใจ
‎ทำร้ายเธอ
‎เห็นอยู่ว่าเขายืนอยู่ข้างหลังเธอ
‎รอยกรีดที่คอของเธอลึกมาก
‎จนศีรษะของเธออาจจะขาด
‎เสียเมื่อไหร่ก็ได้
‎เพราะงั้นจะต้องใช้แรงมาก
‎แบบว่ายืนอยู่ข้างหลัง ‎กดมีดเข้าที่คอ
‎แล้วหมุนเธอไปรอบๆ ‎จนเฉือนคอหอยเธอ
‎(คณะลูกขุนมีมติเป็นเอกฉันท์ว่า ‎เมอร์ฟีมีความผิดจริง)
‎(การพิพากษาจะมีขึ้น ‎ในวันที่ 14 กันยายน 1987)
‎ผมคงพูดไม่ได้ว่าสงสารโจ
‎ทุกคนพยายามช่วยเหลือเขา ‎ในช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมา
‎ผ่านหน่วยงานบริการเด็ก ‎เพื่อให้เขาปรับปรุงตัว
‎ให้เขาเลิกทำสิ่งที่ผิดกฏหมาย
‎ช่วยเหลือเขาและครอบครัว
‎เราจะช่วยคุณได้ ‎ก็ต่อเมื่อคุณยอมให้เราช่วย
‎(โคลัมบัส โอไฮโอ)
‎(ในการพิพากษาลงโทษ คณะลูกขุนต้องตัดสินว่า ‎เมอร์ฟีสมควรได้รับโทษประหารหรือไม่)
‎(คำตัดสินมีไว้สำหรับ "กรณีที่เลวร้ายที่สุด")
‎ฉันชื่อลินดา ริคเตอร์
‎ฉันเป็นผู้ชำนาญพิเศษด้านการบรรเทาโทษ ‎ประจำรัฐโอไฮโอ
‎งานของฉันคือการอธิบายว่า ‎พื้นฐานของคน
‎สามารถป้องกันอาชญากรรม ‎ที่น่ากลัวได้อย่างไร
‎การทำให้คณะลูกขุนได้เห็นว่า ‎นักโทษเหล่านี้ต้องตกเป็นเหยื่อมาเป็นเวลานาน
‎ก่อนที่พวกเขาจะทำร้ายผู้อื่น
‎ฉันคิดว่าโจอี้อาจจะเป็น ‎นักโทษที่ลำบาก
‎และมีปัญหาทางด้านอารมณ์มากที่สุด ‎เท่าที่ฉันเคยเจอ
‎ที่อยู่อาศัยสกปรก
‎แมลงสาบและสัตว์ต่างๆ
‎มูลสัตว์
‎กลิ่นเหม็น
‎นี่คือแมริออน ฉันหมายถึงว่า ‎ที่นี่ดีกว่าที่ที่พวกเขาเคยอยู่
‎อ่า เรารู้ว่าพวกเขามาจาก
‎เซาท์เซ็นทรัล เวสต์เวอร์จิเนีย
‎ภูมิภาคที่มีอัตราความยากจน ‎อยู่ในระดับที่สูง
‎เราถ่ายภาพเหล่านี้ ‎เพราะอยากให้คนรู้ว่า
‎ที่นี่ไม่ได้ดีไปกว่ากระต๊อบหลังเก่าเลย
‎เรากำลังพูดถึงความจนในแบบที่ ‎ฉันไม่เคยเห็นหรือสัมผัสมาก่อนในชีวิต
‎นักจิตวิทยาที่ร่วมทำงานกับเราในคดีนี้
‎คิดว่าความโกรธแค้นที่โจอี้แสดงออกมา
‎ด้วยการจุดไฟและฆ่าสัตว์
‎ใกล้เคียงกับความรู้สึก ‎ที่เขาถูกล่วงละเมิดทางเพศ
‎และนั่นเป็นตัวกระตุ้นความโกรธแค้น
‎ให้ระเบิดอารมณ์และฆาตกรรม ‎โดยขาดการยั้งคิด
‎(หลังจากการพิจารณาหารือเพียงแค่แปดชั่วโมง)
‎(คณะลูกขุนเสนอให้ตัดสินโทษประหารชีวิต ‎แก่โจเซฟ เมอร์ฟี)
‎ฉันรู้สึกผิดหวังมากตอนที่คณะลูกขุน ‎ตัดสินโทษประหารชีวิต
‎ฉันไม่คิดว่า ‎โจอี้เป็นคนเลวร้ายขนาดนั้น
‎แต่เขาจำเป็นต้องอยู่ในคุก
‎ฉันไม่เห็นว่าการเอาชีวิตของโจอี้ ‎จะมีประโยชน์อะไร
‎นอกเสียจากการทำให้ ‎เขาต้องต้องตกเป็นเหยื่ออีกครั้ง
‎แม้ว่าเขาจะก่ออาชญากรรม ‎ร้ายแรงก็เถอะ
‎ผมถูกล่วงละเมิดทางเพศครั้งแรก
‎โดยชายผิวดำในเคลย์เคาน์ตี้
‎เขาทำเหล้าเถื่อนขายชาวบ้าน ‎ที่อาศัยอยู่ละแวกนั้น
‎ผู้คนเรียกเขาว่าคนขายเหล้าเถื่อน
‎พ่อชอบไปดื่มที่นั่น
‎มีอยู่วันหนึ่งที่พ่อพาผมไปด้วย
‎เราไปที่รถประจำทางซึ่งถูก
‎ทิ้งร้างไว้ข้างถนน ‎อัล คนทำเหล้าเถื่อน
‎อาศัยอยู่ที่นั่น
‎พ่อพาผมขึ้นไปบนรถแล้วบอกว่า ‎เขาต้องการเหล้า
‎อัลบอกว่าเขาไม่มีเลย
‎พ่อของผมเลยบอกว่า ‎"ฉันเอาลูกชายมาด้วย
‎นายอยากทำอะไรก็ตามใจ
‎ขอแค่เอาเหล้ามาให้ฉัน"
‎ดังนั้น
‎อัลจึงพาผมไปที่ฟูกหลังรถ
‎เขาถอดเสื้อผ้าผม
‎ผมปล่อยให้เขาทำ
‎แล้วเขาก็ถอดเสื้อผ้าตัวเอง ‎แล้วให้ผมนอนลงบนฟูก
‎เขาขึ้นมาบนตัวผมแล้วก็
‎ข่มขืนผมทางประตูหลัง
‎ผมส่งเสียงร้องเรียกพ่อ
‎"พ่อ ผมเจ็บ ช่วยผมด้วย"
‎แต่เขาเอาแต่นั่งดื่มเหล้า
‎อยู่บนเก้าอี้ ‎แล้วทำเป็นไม่ได้ยินเสียงผม
‎และ
‎หลังจากที่เขาส่งเสียงครางเหมือนหมู ‎เขาก็ลงไปจากตัวผม
‎ผมวิ่งออกมาจากรถ ‎และกลับบ้านทั้งที่ยังไม่ได้ใส่กางเกง
‎เป็นระยะทางเกือบหนึ่งกิโล
‎ตอนที่ผมกลับถึงบ้าน ผมตะโกน ‎"แม่ ช่วยผมด้วย!"
‎เธอออกมาที่เฉลียงหน้าบ้าน
‎ถามว่า "เกิดอะไรขึ้น"
‎ผมบอกว่า "เขาทำร้ายผม"
‎แม่พาผมเข้าไปในบ้านแล้วตวาดผม
‎เพราะเธอคิดว่าผมถอดเสื้อผ้า ‎เล่นน้ำในลำธาร
‎แล้วถูกเศษแก้วบาด
‎ที่ก้นและที่ด้านหลังของขาจนเลือดออก
‎ผมอายุหกขวบตอนที่เกิดเหตุการณ์
‎ฉันเคยได้ยินเรื่องนั้น
‎และมันก็ยังทำให้ฉันรู้สึกสะเทือนใจ ‎เช่นเดียวกับครั้งแรกที่ได้ยิน
‎ฉันนึกภาพ
‎ความรู้สึก
‎ของการที่ถูกทรยศและถูกทอดทิ้ง
‎จากคนที่ควรรักและปกป้องคุณ
‎และคุ้มครองคุณให้ปลอดภัยไม่ออก
‎ทั้งหมดนี้เพียงเพื่อเหล้าเถื่อน
‎เมื่อคุณเป็นเด็ก ‎ที่ต้องผ่านเรื่องบอบช้ำอย่างนั้น
‎ความรู้สึกปลอดภัย
‎ความรู้สึกมั่นคง ‎ความรู้สึกมีมนุษยธรรม
‎ก็จะพังทลาย
‎ฉันไม่รู้ว่า
‎คนที่อายุน้อยอย่างนั้นสามารถผ่าน
‎เหตุการณ์โหดร้าย ‎ที่สร้างตราบาปให้เขาได้อย่างไร
‎แล้วมันก็เกิดขึ้นในโลกอย่างเป็นเรื่องธรรมดา
‎เพราะว่าเดี๋ยวนี้โลกได้ผิดเพี้ยนไปแล้ว
‎เป็นสถานที่ที่น่ากลัว โหดร้ายและไม่เป็นมิตร
‎(โจเซฟ เมอร์ฟีใช้ชีวิตในอีก 24 ปีข้างหน้า ‎ในคุกสำหรับนักโทษประหาร)
‎(เขาถูกขังเดี่ยวอยู่ในห้องวันละ 23 ชั่วโมง)
‎ฉันชืื่อแคทริน แซนฟอร์ด
‎ฉันเป็นทนายของรัฐ
‎ประจำแผนกนักโทษประหาร
‎ฉันมีหน้าที่ขออุทธรณ์คดีให้ลูกความ
‎(การพ่ายแพ้ในการสู้คดีในศาลอุทธรณ์)
‎(แคทรินได้รับมอบหมาย ‎ให้ทำคดีของเมอร์ฟีในปี 1997)
‎(เจ. เมอร์ฟี)
‎นี่คือเอกสารจำนวนห้ากล่องจากประมาณ ‎สิบห้ากล่องที่เรามี
‎นี่เฉพาะของโจอี้
‎ฉันไม่เคยพบหรืออ่านประวัติอันน่ากลัว ‎อย่างของเขามาก่อน
‎ทุกอย่างที่เขาเจอมาและ
‎เหตุการณ์อันเลวร้าย
‎เป็นที่แน่นอนว่า ‎โจอี้ได้กระทำการฆาตกรรม
‎(แคทริน แซนด์ฟอร์ด ‎ผู้ช่วยทนายความของรัฐ)
‎เราพยายามจะให้เขา ‎ได้รับคำตัดสินลงโทษใหม่
‎ฉันเชื่อว่าเราไม่สามารถตัดสิน
‎คนที่มีภูมิหลังไม่เหมือนกัน
‎ด้วยมาตรฐานเดียวกัน
‎เพราะพวกเขาแตกต่างกัน
‎(ในเดือนกุมภาพันธ์ 2011 ‎โจเซฟ เมอร์ฟีถูกกำหนดวันประหารชีวิต)
‎(ความหวังสุดท้ายที่เหลืออยู่ของเขาคือ ‎การยื่นอุทธรณ์ขอลดหย่อนต่อผู้ว่าการรัฐ)
‎เราเริ่มทำเรื่องขอลดหย่อนโทษให้เขา
‎ประมาณแปดถึงสิบเดือน ‎ก่อนวันประหารชีวิต
‎ฉันจำที่ฉันคิดได้ว่า
‎ถ้าเขาถูกประหารชีวิต
‎ฉันจะยังทำงานนี้ต่อไปได้ไหม
‎เพราะฉันคิดว่าถ้าเป็นอย่่างนั้น ‎ความยุติธรรมก็ไม่มีอยู่จริง
‎นั่นผมเองที่ใส่แว่น
‎บัดดี้ใส่กางกางลายตาราง
‎เจอร์รีคือชื่อจริงของเขา
‎เดรมา แดริส
‎เดวิด แม่แล้วก็โจอี้
‎แม่จะตีด้วยเข็มขัดหรือไม้เรียว
‎ย้อนไปในยุค 70's
‎ผมเดาว่าทุกคนคงโดนทำโทษแบบนั้น
‎คุณจะจำไว้เป็นบทเรียน
‎เด็กหลายคน
‎ไม่เคยโดนทำโทษ คุณจะเห็น ‎ความแตกต่างที่สำคัญของพฤติกรรมของ
‎เด็กที่โดนทำโทษ
‎และเด็กที่ไม่โดนทำโทษ
‎แต่สำหรับเขา ผมไม่รู้
‎ผมจำได้ว่าเขาเล่าหลายเรื่อง
‎ส่วนใหญ่ก็ไม่จริงหรอก
‎แต่ก็มีบางส่วนที่เป็นความจริง
‎พ่อบอกว่าเขาจะจัดการเอง ‎แล้วเขาก็พาผมออกไปหลังบ้าน
‎มัดผมไว้กับฐานรองที่นอน
‎หลังจากที่เขามัดผมแล้ว ‎เขาก็ราดน้ำมันลงบนหลังของผมแล้วจุดไฟ
‎ผมส่งเสียงกรีดร้อง ‎เพราะผิวที่ไหม้อย่างรุนแรง
‎ผมจำที่เขาถูกไฟเผาได้
‎ทุกคนอยู่ที่ห้องนั่งเล่น
‎เขาอยู่ในห้องนอน
‎ไม่มีใครมัดเขาไว้
‎เขาจุดไฟเผาตัวเอง
‎ไม่มีใครอยู่ในห้องนั้นเลย
‎เขาทำให้ทุกคนกลัว
‎แม่พาเขาส่งห้องฉุกเฉิน
‎ผมจำได้อย่างชัดเจน
‎เขาพูดเรื่องนั้นตั้งแต่การพิจารณาคดี
‎เป็นคำแก้ตัว
‎เพื่อให้รอดจากโทษประหาร
‎พ่อพาผมขึ้นไปบนรถแล้วบอกว่า ‎เขาต้องการเหล้า
‎อัลบอกว่าเขาไม่มี
‎พ่อของผมเลยบอกว่า "ฉันเอาลูกชายมาด้วย ‎นายอยากทำอะไรก็ตามใจ
‎แค่เอาเหล้ามาให้ฉัน"
‎ความจริงก็คือ ‎เขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เลย
‎พ่อพาแดริสไปหาชาร์ลสตัน ‎ไม่ใช่อัล
‎แล้วขายเขาให้กับซ่อง
‎ทิ้งเขาไว้ที่นั่น
‎แล้วก็กลับบ้าน
‎แต่โจอี้สับสนเรื่อง...
‎พ่อขายแดริสเพื่อแลกกับไวน์หรือเหล้า
‎เป็นตัวเขา
‎เข้าใจที่ผมพูดใช่ไหม ‎เขาเอาสองเรื่อง
‎มารวมเข้าด้วยกัน ‎เพื่อทำให้ดูเหมือนว่าเป็นเขา
‎แต่เป็นแดริสต่างหาก
‎พ่อขายเขาเพื่อแลกกับวิสกี้จริง
‎ถ้าเรื่องที่เขาเล่าเป็นเรื่องจริง
‎ผมจะยิ่งรู้สึกเสียใจ
‎กับเขา
‎มันจะทำให้ผมสะเทือนใจ เขาเป็นพี่ชายผม ‎ผมรักเขา
‎ผมคงรับไม่ได้
‎สุดท้ายก็อาจทำร้ายใครสักคน
‎(ชิคาโก อิลลินอยส์)
‎ผมชื่อไมเคิล เกลบอร์ท ‎ผมเป็นนักประสาทจิตวิทยาคลินิก
‎ผมได้เข้ามาทำคดีของโจอี้ เมอร์ฟี
‎เพราะว่าเคธี แซนฟอร์ด ทนายของเขา
‎กำลังมองหาคนประเมินผลลูกความ ‎เพื่อจะได้รู้จักและเข้าใจตัวตนของเขา
‎โจอี้ผ่านการทดสอบ
‎เขาดูปกติใช้ได้
‎แต่ในแง่ของการเข้าใจความแตกต่าง ‎หรือความละเอียดอ่อน
‎ประเด็นที่ซับซ้อนขึ้น
‎ถ้าคุณนำคน 100 คนมาเรียงกัน ‎โดยเริ่มจากฉลาดมากที่สุดไปหาฉลาดน้อยที่สุด
‎เขาจะอยู่ลำดับท้ายๆ
‎มีคนเล่าว่า
‎พ่อของเขา
‎ซึ่งเป็นที่รู้กันว่าติดเหล้าอย่างหนัก
‎ขายโจอี้เพื่อแลกกับเหล้า
‎ผมจะไม่เชื่อสิ่งที่โจอี้พูด
‎อย่างแน่นอน
‎แต่ในอีกแง่หนึ่งมันก็ดูสอดคล้อง
‎และเข้ากับพฤติกรรมของเขา
‎อย่างที่ผมสงสัย ‎โดยรวมก็ดูแม่นยำอยู่
‎ผมพูดได้อย่างมั่นใจว่า ‎เรื่องการถูกทำร้ายในอดีตที่เขาเล่า
‎เป็นไปอย่างที่คาดไว้
‎เป็นเรื่องปกติมาก
‎สำหรับสมาชิกในครอบครัว
‎ที่จะเล่าเรื่องไม่ตรงกัน
‎มันจะเป็นอีกเรื่องหนึ่งเลยถ้า
‎น้องชายของโจอี้บอกว่า "ไม่มีทาง ‎พ่อของเขาไม่มีทางทำเรื่องอย่างว่า
‎เขาไม่ใช่คนอย่างนั้น"
‎แต่ความจริงที่น้องชายเขาบอกคือว่า ‎มันเกิดขึนจริงเพียงแค่ไม่ใช่กับโจอี้
‎เขายอมรับว่าพ่อ
‎เป็นคนที่สามารถจะทำเรื่องแบบนั้นได้
‎ไม่มีใครรู้ว่ามันเกิดขึ้นกับโจอี้ด้วยหรือเปล่า
‎หรืออาจจะไม่เกิดขึ้นก็ได้
‎แต่อย่างน้อยที่สุด ‎น้องชายก็ยอมรับว่า
‎"พ่อทำอย่างนั้นจริง"
‎มันไม่เกี่ยวกับที่ว่า ‎เราสงสารเขาหรือไม่
‎แต่อาจจะเป็นเพราะว่าเขาไม่มีทักษะ ‎การใช้ชีวิตเพราะขาดการเลี้ยงดูที่ดี
‎หรือไม่สามารถ
‎ที่จะทำได้ดีกว่านี้
‎ผมคิดว่าเราอยู่ในยุคใหม่กันแล้วและ
‎สิ่งที่เราได้เรียนรู้จากคนที่อยู่รอบตัว
‎มีความสำคัญมาก ‎ในการที่จะกำหนดทิศทางว่าเราจะเป็นอย่างไร
‎นี่ไม่ใช่คนโรคจิต
‎นี่ไม่ใช่ฆาตกร
‎แต่นี่คือคนที่ตกเป็นเหยื่อ
‎และผมรู้ว่า มีคนที่เข้าใจว่า ‎"เขาเป็นเหยื่อ
‎แต่ไม่ว่ายังไง เขาก็ไม่ควรฆ่าคน"
‎ไม่ใช่เพราะภูมิหลังที่ทำให้เขาฆ่าคน
‎ไม่ใช่ว่าใครที่มีภูมิหลังอย่างนี้
‎จะต้องฆ่าคน
‎แต่ก็มีโอกาสที่จะเป็นไปได้มาก
‎พวกเขามักมีเรื่องมีราว
‎หรือไม่ก็มีปัญหาในการปรับตัวให้เข้ากับสังคม
‎พวกเขารู้สึกกดดันและ ‎บางคนอาจถึงกับทนไม่ไหว
‎เพราะงั้นเขาจึงขาดสติ
‎(หลังจากดร. เกลบอร์ท ‎ทำการวิเคราะห์เสร็จสมบูรณ์)
‎(วันที่ 15 กันยายน 2011 ถูกกำหนดให้เป็น ‎วันรับฟังคำตัดสินการขอลดหย่อนโทษของเมอร์ฟี)
‎เรามีข้อมูลทุกอย่างที่พร้อมจะยื่น ‎ในวันรับฟังการขอลดหย่อนโทษของโจอี้
‎แต่คุณไม่มีทางรู้เลยว่า
‎คณะกรรมการจะว่าอย่างไร
‎ผู้ว่าการรัฐจะตัดสินอย่างไร
‎หลายปีก่อนฉันได้อ่านบทความ
‎ที่หลานสาวของเหยื่อบอกว่า ‎เธอไม่เคยได้ยินข่าวคราวจากโจอี้
‎เธอไม่รู้ว่าเขารู้สึกสำนึกผิดหรือไม่
‎ฉันจึงคิดว่า ‎"เราควรจะต้องติดต่อเธอ"
‎ในที่สุดเธอกับโจอี้ก็ได้พบ
‎และพูดคุยกันในฐานะครอบครัวของเหยื่อ ‎และผู้กระทำความผิด
‎ถ้าสมาชิกครอบครัวของเหยื่อ
‎ออกมาพูดว่าเขาหรือเธอ ‎ไม่สนับสนุนโทษประหารชีวิตลูกความของเรา
‎นั่นจะเป็นเรื่องใหญ่มาก
‎เพราะงั้นทนายความของรัฐบาลกลาง
‎จึงส่งคนไปบันทึกวีดีโอคุณคาวานาห์
‎และเราได้รับวีดีโอในคืนก่อนวันรับฟัง ‎คำตัดสินการขอลดหย่อนโทษ
‎ตอนที่ฉันพบเขาครั้งแรก
‎ฉันนึกว่าจะเจอกับอาชญากรหัวแข็ง
‎แต่หลังจากที่ฉันได้รู้ ‎เรื่องราวในอดีตของโจอี้
‎และการถูกทำร้าย
‎ฉันออกมาจากตรงนั้นด้วยความรู้สึกที่ว่า ‎ระบบของเราทำให้เขาผิดหวังอย่างร้ายกาจ
‎และก็ยังทำให้ป้าของฉัน ‎ผิดหวังด้วยเหมือนกัน
‎ตอนที่คุณคาวานาห์พบโจอี้ครั้งแรก
‎เธอคิดว่าเขาควรถูกประหารชีวิต
‎แต่ในระหว่างที่เธอพูดคุยกับเขา
‎เธอก็เปลี่ยนใจ
‎คุณอยากให้โจอี้ถูกประหารชีวิตไหมคะ
‎ไม่ค่ะ
‎เพราะอะไรคะ
‎ฉันรู้สึกว่าเขา... ‎ฉันรู้สึกว่าเขาสำนึกผิด
‎และฉันก็รู้สึกว่า ‎เขาสามารถทำตัวให้เป็นประโยชน์ได้
‎ฉันต้องการให้คณะกรรมการรู้ว่า ‎ฉันไม่พอใจกับระบบทั้งหมดนี้แค่ไหน
‎สิ่งที่ทำกับครอบครัวของฉัน
‎กับโจอี้และครอบครัว
‎ไม่ใช่แค่โจอี้ที่ต้องเป็นนักโทษประหาร ‎มาตลอด 25 ปี
‎ฉันและครอบครัวก็ตกอยู่ในสภาพเดียวกัน
‎การได้พบเพ็ก คาวานาห์ ‎หลานสาวของเหยื่อ
‎เป็นเรื่องที่สะเทือนใจมาก
‎(สิบสัปดาห์หลังจากการสัมภาษณ์ครั้งแรก)
‎(โจเซฟ เมอร์ฟี ‎ตกลงที่จะตอบคำถามเพิ่มเติม)
‎ผมเริ่มร้องไห้ ‎แล้วเธอก็ร้องไห้ตาม
‎เธอพูดว่า "ที่รัก พ่อแม่ของเธอ ‎ควรเป็นคนที่ถูกขัง ไม่ใช่เธอ
‎แล้วเราก็กอดกัน
‎มันเป็นอ้อมกอดของการให้อภัย ความรัก ‎ความจริงใจ ความซื่อสัตย์และ
‎มันทำให้เราทั้งคู่ยิ่งร้องไห้หนักขึ้น
‎แล้วก็ เอ่อ
‎เธอมีส่วนทำให้ผมรอดพ้นจากโทษประหาร
‎(วันที่ 26 กันยายน 2011 ‎ผู้ว่าการรัฐจอห์น คาซิช)
‎(ลดหย่อนโทษให้เมอร์ฟีจากประหารชีวิต ‎เป็นจำคุกตลอดชีวิตโดยไม่พักการลงโทษ)
‎ผมมีเวลา 30 วันสุดท้ายในชีวิตของผม
‎ผมจึงถูกจับแยกออกจากทุกคน
‎แล้ว
‎ผู้คุมก็เข้ามาบอกว่า
‎"เมอร์ฟี เรามีบางอย่างจะบอกคุณ"
‎ผมตอบว่า "ได้สิ มีอะไรล่ะ"
‎เขาบอกว่า "ผู้ว่าการรัฐยินยอมลดหย่อนโทษให้"
‎จากนั้น
‎ผมแทบล้มพับ
‎ผมเริ่มร้องไห้ ผู้คุมบอกว่า ‎"เมอร์ฟี ไม่ต้องมากอดฉันนะ"
‎ผมตอบว่า "ตกลง"
‎หลังจากนั้นเขาก็ถามผมว่า
‎ผมอยากโทรหาทนายไหม ผมตอบว่า ‎"ครับ"
‎จากเสียงที่ได้ยิน
‎มีคนอยู่ในห้องที่สำนักงานทนายความ ‎ของรัฐโอไฮโอเต็มไปหมด
‎ทุกคนกำลังฉลอง
‎เธอบอกว่า"เราทำได้ ในที่สุดเราก็ทำสำเร็จ ‎มันคุ้มค่าจริงๆ"
‎มันทำให้เธอร้องไห้เช่นเดียวกันกับผม
‎เพราะเธอทุ่มเทอย่างมาก ‎เพื่อให้ผมรอดพ้นจากโทษประหารชีวิต
‎เป็นเรื่องที่น่าซาบซึ้งและ ‎สะเทือนใจมากที่มีคนใส่ใจ
‎(เมอร์ฟีย้ายออกจากคุกนักโทษประหารไปยัง ‎คุกสำหรับนักโทษทั่วไป)
‎(ที่ทัณฑสถานริชแลนด์)
‎มีหลายครั้งที่ผมเดินอยู่บนทางเท้า ‎ผ่านสนามหญ้าของเรือนจำ
‎มองท้องฟ้า
‎แล้วก็ขอบคุณพระเจ้าที่ให้ผมมีชีวิตอยู่
‎แต่จะมีวิธีไหนที่จะให้ ‎ผมได้มีโอกาสแก้ไขบ้างล่ะ
‎ตอนนี้ผมมีชีวิตใหม่แล้ว
‎เพราะงั้นผมจะใช้โอกาสนี้ทำทุกสิ่ง ‎ที่ผมสามารถทำได้
‎เพื่อให้คุ้มค่ากับโอกาสที่ได้รับ
‎ทำสิ่งที่สร้างสรรค์และมีความหมาย
‎ทำความรู้จักกับนักโทษคนอื่นๆ ‎เรียนรู้ปัญหาของพวกเขาและ
‎พยายามช่วยเหลือ
‎ไง ดัฟ
‎นี่คือดัฟ แมวประจำห้องพักนักโทษ
‎ชื่อของมันมาจากชื่อเล่นของแอนดี้ ดูเฟรย์ ‎ในชิมชอม รีเด็มชั่น
‎มันเป็นแมวของพวกเรา
‎เราช่วยเหลือมันตอนที่มีอายุสี่วัน ‎มันเกือบจะแข็งตาย
‎มันชอบอยู่แถวๆ หัวไหล่
‎หลายคน
‎รู้สึกผ่อนคลายและอารมณ์ดีขึ้น ‎จากการเล่น
‎และใช้เวลาอยู่กับมัน
‎เป็น
‎ความสบายใจที่ได้เล่นกับแมว
‎หรือมองมัน
‎วิ่งเล่นบนสนามหญ้าหรือไล่นก
‎ถ้าผมมีโอกาสได้ออกจากคุก ‎ก็คงเป็นเพราะความตั้งใจของพระเจ้า
‎และคงเป็นสิ่งที่ท่านต้องการ
‎แต่สำหรับตัวผม
‎ผมพอใจ
‎ที่ได้อยู่ในคุก
‎เพราะผมปรับตัวให้เข้ากับที่นี่ได้แล้ว
‎ผมยอมรับการลงโทษนี้
‎และผมก็ไม่มีปัญหา
‎(คำบรรยายโดย ณัฏฐินี เจรจาศิลป์)