‎คงจะพูดได้ว่านานมาแล้วที่ ‎ผมทำให้ครอบครัวตัวเองพัง
‎ตั้งแต่วันที่ผมยิงพ่อ ‎หรืออาจจะก่อนหน้านั้น
‎แล้วผมก็ทำร้ายครอบครัวซ้ำ
‎ทำให้พวกเขา...
‎เจ็บจนเจียนจะขาดใจ
‎(ในปี 1976 สหรัฐฯ ได้นำ ‎โทษประหารชีวิตกลับมาใช้ใหม‎่)
‎เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง
‎(นี่คือเรื่องราวของนักโทษประหาร ‎หมายเลข 990142)
‎ถึงคุณจะพยายามบอกขอโทษ
‎แต่นั่นไม่ช่วยอะไร
‎เมื่อไหร่ที่คุณลั่นระฆัง...
‎คุณจะลบเสียงนั้นทิ้งไม่ได้
‎จะย้อนเวลากลับไปไม่ได้อีก
‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง
‎ผมเริ่มจากตรงนั้น
‎ผมแค่อยากต่อต้าน อยากสร้างความโกลาหล
‎ผมมองหน้าเขา เดี๋ยวก็รู้ว่าใครฆ่าใคร
‎ฉันตัดสินใจแล้ว
‎ฉันฆ่าเขา
‎ผมไม่เคยตั้งใจ
‎จะทำอย่างนั้นเลย ‎ผมไม่อยากให้มันเกิดขึ้น
‎ผมรู้ตัวว่าผมออกมาจากรถ ‎แล้วฆ่าสองคนนั้น
‎ตอนที่เขาคุกเข่าลงต่อหน้า
‎สิ่งเดียวที่ผมจำได้คือ ผมเหนี่ยวไก
‎ผม‎...
‎ฆ่าทั้งคู่
‎แทงพวกเขาจนตาย
‎(มหาลัญจกรรัฐมิสซูรี)
‎(ทัณฑสถานเมืองโปโตซี ‎ความปลอดภัยคือมาตรฐาน มิใช่แค่จุดมุ่งหมาย)
‎ผมชื่อชาลส์ อาร์เมนเทราท์
‎สมัยเด็ก ทุกคนเรียกผมว่าบิลลี่
‎(บิลลี่ อาร์เมนเทราท์ ‎ฆ่าคนในครอบครัวเมื่อปี 1995)
‎ที่จะเล่าต่อไปนี้คือเรื่องจริง
‎ขอเริ่มแบบนี้เลยแล้วกัน
‎ผมเกิดที่เซนต์หลุยส์
‎ในโรงพยาบาลเซนต์หลุยส์ ‎วันที่สอง สิงหาคม ปี 1965
‎ตอนที่พ่อแม่แยกทาง ‎ผมยังเด็กๆ อยู่เลย
‎สักห้าหรือหกขวบเห็นจะได้
‎ผมยังจำได้ตอนที่พ่อเลี้ยง
‎เริ่มมาอยู่กับแม่
‎ความสัมพันธ์ระหว่างผมกับพ่อเลี้ยง
‎น่าจะเป็นจุดเริ่มต้น ‎ของความโกรธแค้นทั้งหมด
‎เขาไม่ได้ทำร้ายร่างกาย
‎มากเท่ากับการใช้คำพูดทำร้ายจิตใจ
‎พอเวลาผ่านไป ‎มันก็ค่อยๆ กัดกินจิตใจผม
‎เวลาโดนผู้ใหญ่ชี้นิ้วด่าซ้ำๆ ‎ว่าคุณมันโง่ ไร้สมอง
‎มันส่งผลไปสู่ว่า ‎คุณจะกลายเป็นคนยังไง
‎และผมคิดว่า
‎นั่นคือต้นตอ
‎ของพฤติกรรมแย่ๆ ทั้งหมด
‎ตอนผมอายุ 18 ‎ผมกับพ่อเลี้ยงแทบเข้าหน้ากันไม่ได้
‎จนถึงขั้นเกือบลงไม้ลงมือกัน
‎แล้วพ่อก็โทรมาบอกผมว่า
‎"ลูกอายุ 18 แล้ว ถ้าลูกจะมาอยู่กับพ่อ ‎แม่ก็ไม่มีสิทธิ์ว่าอะไร"
‎ผมเลยย้ายไปอยู่กับพ่อ
‎ช่วงแรกๆ ก็ดีอยู่ แต่พอนึกย้อนไป ‎ผมไม่น่าตัดสินใจแบบนั้นเลย
‎ผมไปอยู่ในสถานที่แย่ๆ
‎อยากทำตัวแย่ๆ
‎แล้วก็เริ่มปล้นปั๊ม
‎พอปล้นปั๊มแรกสำเร็จ ผมก็ได้ใจ ‎ไปปล้นที่อื่นต่อ
‎ปล้นที่นี่เสร็จ ก็ไปปล้นที่ใหม่
‎ไม่มีใครหยุดผมได้
‎ใจมันเต็มไปด้วยความคึกคะนอง
‎ผมจำได้แม่นว่า
‎ครั้งหนึ่งผมเคยพูดกับตัวเอง
‎เริ่มคุยกับตัวเองว่า
‎"ถ้านายยังไม่หยุด ‎ยังเลือกเดินบนเส้นทางนี้ต่อไป
‎สักวันนายต้องได้เป็นศพแน่
‎สักวันปัญหาใหญ่ต้องมาแน่ ‎นายต้องหยุด"
‎แล้วผมก็บอกตัวเองว่า "ช่างหัวมัน"
‎หลังจากนั้น ชีวิตก็ดิ่งลงเรื่อยๆ
‎ผมเริ่มขโมยเงินพ่อ
‎พ่อจับได้ตอนที่ผมกำลังเขียนเช็ค ‎จากบัญชีพ่อ
‎แล้วพ่อก็โกรธมาก
‎ผมคิดว่าพ่อจะไล่ผมออกจากบ้าน
‎และ...
‎ผมก็เริ่มกลัวว่าอาจต้องกลับ ‎ไปอยู่กับพ่อเลี้ยง
‎ผมรู้ว่าพ่อเลี้ยง ‎ต้องหาเรื่องผมอีกแน่
‎ผมยอมให้เกิดขึ้นไม่ได้จริงๆ
‎ผมรู้สึกเหมือนหลังชนฝา
‎มองไปทางไหนก็ไม่เห็นทาง
‎แล้ววินาทีนั้นสติผมก็หลุดลอย
‎ผมกวักมือเรียกพ่อมาที่บ้าน
‎บ้านพ่อจะมีประตูเชื่อมไปที่บันได ‎ผมรออยู่ที่อีกฟากของประตู
‎ทันทีที่พ่อจับลูกบิด ‎ผมก็เริ่มเหนี่ยวไก
‎จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ายิงไปกี่นัด
‎อาจจะหกหรือเจ็ด
‎จากทั้งเก้ากระสุน
‎ผมดักซุ่มยิง
‎ทั้งที่พ่อไม่ได้ทำผิดอะไร
‎ไม่ได้ทำอะไรเลย
‎แต่ผมไม่สน ผมสนแต่ตัวเอง
‎ตอนนั้นผมเลวจริงๆ
‎(แม้จะถูกยิงที่หน้าอก ‎ถึงหกนัดในระยะประชิด)
‎(แต่พ่อของอาร์เมนเทราท์ก็รอดมาได้)
‎ตำรวจบอกให้พ่อแจ้งดำเนินคดี ‎แต่พ่อไม่อยากทำ
‎พ่อคิดว่า...
‎คิดว่าผมแค่ขาดสติ
‎หลังจากเหตุการณ์นั้นไม่กี่ชั่วโมง
‎ตำรวจก็พบว่าผม ‎เคยปล้นปั๊มมาหลายที่
‎ผมเลยถูกจับข้อหานั้น
‎ถูกตัดสินให้จำคุก 19 ปี
‎(ประวัติการจับกุม)
‎(ย้ายไปเรือนจำมณฑล)
‎ผมติดคุกอยู่สิบปี
‎ในกรมราชทัณฑ์
‎พ้นโทษอีกทีตอนอายุ 28
‎คนๆ เดียวที่พร้อมต้อนรับผม
‎ซึ่งเป็นนักโทษที่พ้นโทษ ‎แบบมีทัณฑ์บน
‎คือคุณย่า
‎ไอเนซ น็อตเตอร์
‎แม่ของพ่อ
‎ย่าเป็นหญิงแกร่ง
‎เป็นคนร่างเล็ก
‎แต่มีใจที่ยิ่งใหญ่
‎ท่านยอมยกโทษ ‎ให้คนที่ยิงลูกตัวเองอย่างผม
‎เป็นคนที่ประเสริฐมาก
‎บ้านของย่าอยู่ในย่านบีโวมิลล์ ‎ทางตอนใต้ของเซนต์หลุยส์
‎เป็นหมู่บ้านที่ดี เงียบสงบ
‎แต่ในเวลานั้นผมไปเลือกคบคนผิด
‎อยากเป็นคนเด่นคนดัง ‎อยากเป็นขาใหญ่
‎โรเจอร์ แบรนนันเป็นคนแปลกๆ ‎แต่ก็เท่สุดๆ
‎เราชอบไปขลุกที่บ้านเขา ‎ไปปาร์ตี้ ดูดกัญชา
‎ริค เลซีย์จะต่างจาก ‎โรเจอร์ แบรนนัน
‎ริค เลซีย์เป็นตัวพ่อของตัวพ่อ
‎เป็นตัวร้ายที่เท่กระชากใจ
‎เป็นอาชญากรตัวน้อย
‎เราเอาแต่เที่ยวเตร่ เล่นยา ‎ไม่หยุดสักนาที
‎ผมเริ่มไปคบสาวคนหนึ่ง
‎เธอชวนผมลองโคเคน
‎พอเริ่มก็ถอนตัวไม่ขึ้น ‎เลิกไม่ได้จริงๆ
‎(เมื่ออายุ 28 ปี)
‎(บิลลี่เริ่มติดแคร็กโคเคน และต้องหาเงิน ‎300 เหรียญมาซื้อทุกวัน)
‎ผมจะขอเงินย่า
‎ย่าก็ยอมให้
‎พอย่าเริ่มอิดออดไม่ยอมให้
‎ผมก็เริ่มขโมยเช็คของย่ามาเขียน
‎เอาไปขึ้นเงิน
‎พอย่าจับได้ ก็มาถามตรงๆ
‎ผมบอกว่า "ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจ
‎ผมจะหามาคืนให้"
‎ประมาณหนึ่งสัปดาห์ต่อมา
‎รถของผมถูกยึด
‎ผมไม่มีเงินเหลือสักบาท
‎ผมเลยกลับบ้านไปขอเงินย่า
‎เธอไม่ให้
‎ผมไม่รู้จะไปหาเงินที่ไหน ‎นอกจากปล้นย่า
‎ทุบเธอ
‎เรื่องตอนนี้ ‎อาจจะน่าสะอิดสะเอียน
‎ผมเริ่มจากปล้น
‎แล้วก็เผลอใช้ไม้ตีหนแรก
‎จากนั้นก็คิดว่าผมต้องฆ่าเธอ
‎ผมตามย่าเข้าไปในห้องนอน
‎แล้วก็เริ่มใช้ไม้กระหน่ำตี
‎ตีจนย่าสลบ
‎ใช้เชือกมัด วางเธอลงบนเตียง
‎ค้นลิ้นชัก ได้เงินมาอีกหน่อย ‎แล้วก็หนี
‎ก็นั่นแหละ
‎ผมทำมันลงไป ผมฆ่าย่า
‎ผมกลับไปที่บ้านในวันถัดมา
‎เอาศพย่าไปซ่อนในหีบที่ชั้นใต้ดิน
‎พยายามทำลายหลักฐาน
‎(ตำรวจพบศพของไอเนซ น็อตเตอร์ ‎ในสองวันต่อมา)
‎(หลังจากญาติแจ้งว่าเธอหายตัวไป)
‎(ญาติบอกกับตำรวจว่า ‎บิลลี่น่าจะเป็นคนร้าย)
‎เราเริ่มออกตามล่า ‎บิลลี่ อาร์เมนเทราท์
‎เขาเป็นผู้ต้องสงสัยรายหลัก
‎เราเลยกระจายกำลัง ‎ตามล่าตัวเขาเต็มที่
‎(บิล แมคโดโนห์ ‎ตำรวจเซนต์หลุยส์, เกษียณ)
‎ผมชื่อบิล แมคโดโนห์ ‎เป็นหนึ่งในนักสืบทีมแรก
‎ที่รับหน้าที่ดูแลคดีนี้
‎เราได้เบาะแสว่าในวันนั้น
‎บิลลี่เพิ่งเอาเช็คของย่าไปขึ้น ‎แต่ธนาคารไม่อนุมัติ
‎ถือเป็นเบาะแสที่ดี เพิ่งเกิดขึ้นสดๆ
‎ตำรวจที่เกี่ยวข้องมีแหล่งข่าว ‎ในย่านนั้นพอดี
‎ทุกคนเลยติดต่อแหล่งข่าว
‎แจ้งว่าเรากำลังตามหาตัวบิลลี่ ‎แล้วก็มีคนโทรมา
‎พอมีคนบอกว่า ‎"มีคนเห็นบิลลี่ที่บ้านริคกี้ เลซีย์"
‎แล้วยื่นที่อยู่ให้ ‎เราก็รีบกระโดดขึ้นรถ
‎บึ่งไปที่นั่นให้เร็วที่สุด
‎ระหว่างทาง เราวิทยุบอกคนอื่นว่า
‎เราจะดักที่ด้านหลัง
‎เพราะคนร้ายชอบหนีออกทางหลังบ้าน
‎ตรงนี้แหละเป๊ะเลย 3436
‎หลังนั้นแหละ ชั้นแรก
‎ฆาตกรรีบหนีจากด้านหน้า ‎มาออกหน้าต่างหลังบ้าน
‎และแล้วบิลลี่ อาร์เมนเทราท์
‎ก็ร่วงลงมาที่เท้าผม ‎ราวกับของขวัญจากพระเจ้า
‎ยื้อยุดกันอยู่สักแป๊ป ‎ผมก็คุมตัวเขาได้
‎จากนั้นก็พาเขาไปคุมขัง ‎เป็นอันเรียบร้อย
‎(เบียร์เย็นฉ่ำ)
‎(สถานีลีโอส์ เทสตัน ‎บาร์)
‎ผมได้ย้ายงานมาที่ทบวง
‎ได้รูบินเป็นคู่หูทันทีที่เริ่มงาน
‎แล้วเราก็ลงสนามลุย
‎ในยุค 90 มีสงครามโคเคนเกิดขึ้น...
‎...เกิดเหตุฆาตกรรมในเมือง ‎มากกว่า 200 คดี
‎ภายในปีเดียว
‎หลังจากจับบิลลี่ได้
‎เราเริ่มคุยกันว่า
‎โคเคนทำลายเขาขนาดไหน
‎หลังจากได้ยินบิลลี่ถามว่า ‎"จับผมเรื่องย่าใช่มั้ย"
‎เราบอกว่า ‎"ใช่ เพราะย่าของนายถูกฆ่า"
‎เขาเลยบอกว่า ‎"ให้ผมดูดโคเคนอีกครั้งเดียว
‎แล้วผมจะยอมบอกทุกอย่าง"
‎คุณรู้มั๊ย มันทำให้ผมเสียศูนย์
‎กับคำพูดที่ทำโกรธ ‎ผมตอบไปว่า "บิลลี่
‎นายจะตระหนักได้ในวันหนึ่ง
‎ว่านายฆ่าย่าตัวเองเพียงเพราะโคเคน
‎ที่นายอยากได้นักหนา แต่อย่าหวังเลย
‎(ไวท์แรบบิท ‎เซนต์หลุยส์)
‎(วันที่ 22 มีนาคม บิลลี่ อาร์เมนเทราท์ ‎ยินยอมให้สัมภาษณ์และบันทึกวิดีโอ)
‎คุณมีสิทธิ์ที่จะไม่พูด เข้าใจนะครับ
‎ครับ
‎คำพูดของคุณอาจใช้เป็นพยานในชั้นศาล
‎- เข้าใจนะครับ ‎- ครับ
‎เมื่อเช้าวันเสาร์เกิดอะไรขึ้นบ้าง
‎เริ่มตั้งแต่ตอนคุณตื่นเลย
‎ริคแวะมาหา
‎ใครคือริค
‎เลซีย์
‎ริค เลซีย์มาหาผม
‎มาเคาะประตู
‎ผมถามว่า "ริค มีอะไรเหรอ"
‎เราคุยกันว่าจะหาเงินจากที่ไหน
‎ผมบอกว่า "ฉันจะลองหลอกขอจากย่า"
‎ริคบอกว่า ‎"ฉันทำให้เธอสลบไปเลยดีไหม"
‎ผมเลยเข้าไปในห้องนอน
‎หยิบไม้เบสบอล
‎ออกมาจากลิ้นชัก แล้วเอาไปให้ริค
‎ริคตามย่าเข้าไปในห้องนอน
‎ได้ยินเสียงเอะอะ
‎แล้วริคก็ตะโกนว่า "บิลลี่ บิลลี่
‎นายต้องรีบไปจากที่นี่ ต้องรีบเผ่น
‎แล้วผมกับริคก็ออกไป
‎ทำไมไม่ทิ้งไม้เบสบอล
‎ริคบอกให้ทิ้งลงแม่น้ำ ‎แต่ผมว่าไม่เข้าท่า
‎- มีใครรู้เรื่องนี้อีกบ้าง ‎- ริค
‎ริคไปเอาเฮโรอีน
‎เราไปหาริค ไปเล่นยา...
‎เขาไม่ได้ให้สัมภาษณ์ตามจริง
‎เอาแต่โกหก ‎บอกว่าริคกี้ เลซีย์เป็นคนทำ
‎นายบอกว่าริค เลซีย์ใช้ไม้เบสบอล ‎ทำร้ายคุณย่า
‎เขาใช้เครื่องมืออื่น ‎นอกจากไม้หรือเปล่า
‎เท่าที่รู้ก็มีแค่ไม้เบสบอล
‎เราค่อนข้างมั่นใจ ‎ว่าริคกี้ เลซีย์ไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง
‎ริคกี้ เลซีย์บอกว่าเขาไม่เคย ‎ไปบ้านย่าของบิลลี่ อาร์เมนเทราท์
‎และเราก็ไม่พบหลักฐานอะไร ‎แม้แต่ลายนิ้วมือ
‎ไม่มีอะไรบ่งชี้ได้เลย
‎(ตำรวจสรุปว่าบิลลี่ อาร์เมนเทราท์ ‎กระทำการเพียงลำพัง)
‎(ในคดีฆาตกรรมย่า)
‎(วันที่ 22 มีนาคม 1995 ‎บิลลี่ถูกตั้งข้อหาฆ่าผู้อื่นโดยเจตนา)
‎(ริค เลซีย์ได้รับการปล่อยตัว ‎โดยไม่ถูกตั้งข้อหา)
‎เขาเป็นผู้ชายที่
‎เสพติดโคเคน
‎เขาก็คือสึนามิดีๆ‎ ‎นี่เอง
‎อะไรก็ตามที่เขาพบเจอในละแวกบ้าน
‎เขาจะพุ่งเข้าหา ‎ด้วยการหลอกลวงหรือความรุนแรง
‎ทันทีที่ตัดสินใจฆ่าย่า ‎บิลลี่ก็ข้ามไปสู่อีกโลก
‎เขาฆ่าหญิงชราวัย 81 ‎ที่หนักไม่ถึง 100 ปอนด์
‎และอาจจะก่อเหตุแบบนี้อีก
‎แต่เขาจะเลือกเหยื่อที่อ่อนแอที่สุด
‎เป็นคนเลวที่ขี้ขลาดตาขาว
‎(โรเจอร์ แบรนนัน)
‎บิลลี่ อาร์เมนเทราท์เป็นคนยังไงเหรอ
‎ผมคิดว่าเขา...
‎จิตไม่ปกติ แล้วก็น่ารังเกียจ ‎กับการฆ่าย่าของตัวเองแท้ๆ
‎เธอทำเพื่อเขาทุกอย่าง
‎แต่นี่คือสิ่งที่เธอได้ตอบแทน
‎เขาจะต้องไม่ถูกปล่อย
‎ให้มาเดินเพ่นพ่านบนถนนอีก
‎ผมชื่อโรเจอร์ แบรนนัน
‎มาจากเมืองเซนต์หลุยส์ รัฐมิสซูรี
‎เคยเป็นเพื่อนกับบิลลี่ อาร์เมนเทราท์ ‎และริค เลซีย์ในสมัยนั้น
‎ช่วงนั้นเป็นวัยที่ผมค่อนข้างจะ
‎สํามะเลเทเมา
‎ปาร์ตี้กับเพื่อนแทบไม่หยุด
‎แล้วก็...
‎เสพยาเสพติด
‎ทั้งกัญชา ใบกระท่อม
‎แต่ไม่เคยแตะของอย่างอื่นนะ ‎อย่างพวกโคเคน
‎หรือเฮโรอีน
‎แต่คนอื่นเล่นกันหมด
‎พวกเขาจะไปกองกันที่บ้านริค
‎หรือที่ที่พี้ยาได้ตามสะดวก
‎ตอนทราบเหตุเรื่องฆาตกรรม
‎ผมถูกจับ
‎เพราะพยายามขึ้นเช็คให้บิลลี่
‎ผมกำลังนอนอยู่
‎มีตำรวจมาเคาะประตู
‎มีตำรวจมาสัก 20 นายเห็นจะได้
‎ผมถูกนำตัวไปที่โรงพัก
‎พอตำรวจพูดเรื่องฆ่าคนตาย ‎ผมก็เล่าซะหมดเปลือก
‎ใครจะยอมซวยไปติดคุกแทนคนอื่น
‎ใช่ไหมล่ะ
‎ผมกลัวจนแข้งขาสั่น
‎ผมคิดว่าบิลลี่ทำเองคนเดียว
‎ไม่เคยมีความคิดเข้ามาในหัว
‎ว่าริค เลซีย์ช่วยบิลลี่ฆ่าย่า
‎ก็นั่นแหละ
‎แว๊บเดียวที่ความคิดนั้นโผล่เข้ามา ‎คือตอนได้ยินจากปากบิลลี่
‎บิลลี่พยายามโบ้ยความผิดให้คนอื่น ‎และเลือกริค เลซีย์
‎(บิลลี่ อาร์เมนเทราท์ขึ้นศาลในปี 1998)
‎(เขายังยืนกรานว่าริค เลซีย์เป็นคนฆ่าย่า)
‎(โคลัมเบีย รัฐมิสซูรี)
‎คนแบบบิลลี่ อาร์เมนเทราท์
‎คนที่โกหกมาทั้งชีวิต ‎เพื่อให้ได้เสพยา
‎เพื่อเอาตัวรอดจากปัญหา
‎การที่เขาโกหกในชั้นศาล ‎ว่าตัวเองไม่ได้ทำ
‎เป็นพฤติกรรมต่อเนื่องที่สะท้อน ‎สิ่งที่เขาทำมาโดยตลอด
‎ผมชื่อคริส สลัชเชอร์
‎เป็นทนายความในโคลัมเบีย รัฐมิสซูรี
‎ผมเป็นทนายให้จำเลยในคดีอาญา ‎มา 25 ปี
‎ผมจำได้ว่า บิลลี่ อาร์เมนเทราท์ ‎ขอแถลงต่อศาลเอง
‎ตั้งแต่ต้น
‎เราสลับหน้าที่เหมือนเป็นแพ็คคู่
‎เราได้รับแต่งตั้ง ‎เป็นทนายที่ปรึกษาที่คอยสแตนด์บาย
‎คือไปอยู่ข้างๆ ‎คอยติดตามการพิจารณาคดี
‎แต่ถ้าจำเลยต้องการ ‎คุณต้องเข้าไปช่วยได้ทันที
‎ริคตามย่าเข้าไปในห้องนอน
‎คุณอาร์เมนเทราท์อ้างว่า
‎คุณเลซีย์เป็นตัวการที่ลงมือกระทำ
‎เป็นเหตุให้ย่าของเขาเสียชีวิต
‎เขาตะโกนใส่ผม
‎ทางการไม่เชื่อคำกล่าวอ้าง ‎ของคุณอาร์เมนเทราท์
‎ว่าริคกี้ เลซีย์เป็นตัวการ
‎พวกเขาคิดว่าคุณอาร์เมนเทราท์ ‎ลงมือก่อเหตุคนเดียว
‎(วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 1998 ศาลตัดสินว่า ‎บิลลี่ อาร์เมนเทราท์ฆ่าผู้อื่นโดยเจตนา)
‎(และมีคำตัดสินให้ประหารชีวิต)
‎(บิลลี่ยังคงยืนกรานว่าตัวเองบริสุทธิ์)
‎(ศาลฎีกา รัฐมิสซูรี)
‎จากที่เคยว่าความ ‎ให้จำเลยในคดีลักษณะนี้
‎ลึกๆ ในใจของจำเลยหลายคน
‎จะกลัวการเผชิญหน้ากับความรู้สึกผิด
‎เพราะเขารู้ว่าสิ่งที่ตัวเองทำ ‎มันเลวร้ายแค่ไหน
‎ในใจจึงเกิดความขัดแย้ง ‎ทำให้พวกเขาไม่อยากยอมรับ
‎พวกเขาต้องก้าวข้ามความรู้สึกนั้น ‎ต้องยอมรับการกระทำของตัวเองให้ได้
‎แต่ผมยังไม่เห็นวี่แววนี้จากเขา ‎ในระหว่างพิจารณาคดี
‎ผมยังไม่เห็น เพราะเขายังไปไม่ถึง
‎(หลังจากรอประหารอยู่แปดปี ‎ศาลจึงยกคำตัดสินขึ้นมาพิจารณาใหม่)
‎(และตัดสินให้ลดโทษเป็นจำคุกตลอดชีวิต ‎แบบไม่มีลดหย่อน ตามระเบียบของกฎหมาย)
‎(ปี 2006 บิลลี่ อาร์เมนเทราท์ ‎ถูกย้ายไปยังเรือนจำทั่วไป)
‎(ในทัณฑสถานเมืองโปโตซี)
‎บิลลี่ไม่เคยยอมรับว่าตัวเองผิด
‎เขายืนกรานว่าตัวเองบริสุทธิ์
‎ยืนยันว่าเขาไม่ได้ฆ่า เขาถูกใส่ร้าย
‎นั่นน่าจะเป็นที่มา ‎ของความขมขื่นในใจเขา
‎ผมเข้าใจความรู้สึก ‎ที่เขาโกรธแค้นต่อระบบ
‎เข้าใจความอัดอั้น ‎ที่ต้องพิสูจน์ว่าตัวเองบริสุทธิ์
‎ผมชื่อแรนดัล เบอร์นาร์ด นีส
‎คนอื่นเรียกผมว่าแรนดี้
‎ผมเข้ามา
‎ในทัณฑสถานโปโตซีเมื่อปี 1997
‎เลยได้รู้จักกับบิลลี่ อาร์เมนเทราท์
‎อยู่ในอาคารปีกเดียวกับเขา ‎ได้เป็นเพื่อนกับเขา
‎ทัณฑสถานในรัฐมิสซูรี
‎จะมีชั้นเรียนชื่อ "ผลกระทบที่เหยื่อได้รับ ‎จากเหตุอาชญากรรม" หรือ "ไอซีวีซี"
‎ก่อนจบชั้นเรียน จะมีช่วง "สำหรับเหยื่อ"
‎ให้เราเล่าเรื่องเกี่ยวกับคนที่เรารัก ‎ซึ่งถูกฆ่าตาย
‎มันค่อนข้างจะ...
‎ทำให้คุณตกอยู่ในภาวะ
‎ไม่อาจเก็บซ่อนสิ่งใดได้อีก
‎ทำให้คุณหลุดออกมาว่า ‎"ให้ตายสิ ผมเคยทำแบบนั้นกับคนๆ นึง"
‎และนี่คือสิ่งที่ครอบครัวของเหยื่อ
‎รู้สึก
‎ผมไม่รู้ว่าอะไรทำให้บิลลี่เปลี่ยน
‎แต่มันมีความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น
‎ถึงเขาจะไม่เคยเอ่ยกับผม
‎อยู่มาวันหนึ่ง เขาก็บอกว่า ‎เขาจะสมัครเข้าชั้นเรียนไอซีวีซี
‎ผมบอกว่า "ผมจะเข้าชั้นเรียนนี้ด้วยนะ
‎จะพยายามเค้นเอาความจริง ‎จากเขาให้ได้"
‎บิลลี่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองได้ไหม
‎เปลี่ยนไปจากคนเดิมที่เคยฆ่าย่า
‎เขาจะสลัดคราบของผู้ชาย
‎ที่เคยก่อเหตุได้ไหม
‎บางอย่างในชั้นเรียนไอซีวีซี
‎ทำให้บิลลี่เปิดปากเอ่ยรับสารภาพ
‎ทำให้เราทุกคนนั่งช็อค
‎ผมอยู่ในชั้นเรียนไอซีวีซี
‎มีนักโทษหลายคนในชั้น ‎ที่สนิทกับผม รู้จักผม
‎ตอนแรนดี้ นีสพูดช่วงสุดท้าย ‎เรื่องการฆาตกรรม
‎เขาพูดถึงคนที่ตัวเองฆ่า ‎พอถึงช่วงให้คนในห้องแสดงความเห็น
‎ผมก็เอ่ยขึ้นมา ‎"ผมฆ่าย่าของตัวเอง"
‎ทุกคนในห้องประหลาดใจถึงที่สุด
‎ผมบอกว่าย่าชื่อไอเนซ น็อตเตอร์
‎ผมใช้ไม้เบสบอลตีเธอจนตาย
‎ตอนผมพูดออกมา
‎ทุกคนในชั้นเรียนนั้น
‎ก็เข้าใจ
‎ว่า...
‎ในที่สุด
‎ผมก็ยอมรับในสิ่งที่ตัวเองกระทำ
‎ไม่ใช่ว่าผมไม่รู้
‎ว่าตัวเองเป็นคนทำ ‎แต่เป็นเพราะผม...
‎เจ็บปวด
‎เจ็บจนไม่อาจยอมรับ
‎ออกมาตรงๆ
‎ผมเสียใจกับสิ่งที่ทำ
‎แต่จะให้ผมแสดงออกยังไง
‎ผมทำไม่ได้หรอก
‎แต่ทว่า...
‎ผมเปลี่ยนแปลงตัวเองได้ ‎เป็นคนที่ดีขึ้นได้
‎เป็นคนที่ต่างออกไป
‎จากคนที่พวกเขาเคยรู้จัก
‎ทั้งการกระทำ ความคิด
‎หรือการควบคุมตัวเอง
‎เขายอมรับ...
‎ว่าตัวเองเป็นคนทำ
‎หลังจากผ่านมาหลายปี... วาว
‎เขารู้ว่าเขาทำผิด
‎รู้ดีว่าเขาทำผิดอะไร
‎ไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลอะไร
‎ผมเชื่อในคำที่เขาพูด
‎เชื่อจริงๆ
‎รู้สึกสงสารเขาเหมือนกันนะ
‎แต่เขาทำผิดจริง
‎และเขาก็...
‎ต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำลงไป
‎ผมไม่รู้จะพูดอะไรอีก คือมัน...
‎ไม่รู้จะพูดอะไร
‎ไม่คิดว่าตัวเอง ‎จะเสียน้ำตากับเรื่องพรรค์นี้
‎และ...
‎ผมหวังว่าเขาจะมีความสุข ‎ในเรือนจำ
‎ถ้าเป็นไปได้
‎ผมหมายถึง ผมรู้ว่าเขาคือคนชั่ว
‎เขาบอกว่าตัวเองเปลี่ยนไปแล้ว
‎แต่ไม่ได้ทำให้คุณออกมาได้
‎ไม่อาจทำให้ย่าของคุณฟื้นขึ้นมา
‎ถึงคุณจะพยายามบอกขอโทษ
‎แต่นั่นไม่ช่วยอะไร
‎เมื่อไหร่ที่คุณลั่นระฆัง...
‎คุณจะลบเสียงนั้นทิ้งไม่ได้
‎จะย้อนเวลากลับไปไม่ได้อีก
‎คงจะพูดได้ว่านานมาแล้วที่ ‎ผมทำให้ครอบครัวตัวเองพัง
‎ตั้งแต่วันที่ผมยิงพ่อ ‎หรืออาจจะก่อนหน้านั้น
‎(ลาสเวกัส รัฐเนวาดา)
‎บิลลี่เคยโทรมาหาฉันตอนอยู่ในคุก
‎เขาคงพยายามติดต่อใครสักคน
‎เราพูดคุยกันดีนะ
‎แต่นั่นเป็นครั้งสุดท้าย ‎ที่ฉันได้คุยกับบิลลี่
‎ฉันได้การ์ดคริสต์มาสสองสามใบ ‎ในช่วงสองสามปีที่ผ่านมา
‎ฉันไม่เคยเขียนตอบกลับ ‎เป็นสิ่งหนึ่งที่ค้างคาในใจ
‎(นับตั้งแต่วันพิพากษา)
‎(บิลลี่ อาร์เมนเทราท์ ‎ก็ไม่ได้ติดต่อกับครอบครัวเลย)
‎เห็นรูปนี้แล้วอดขำไม่ได้
‎หน้าเขาตลกสุดๆ
‎ใช่
‎ฉันชื่อแมรี่ อีเบอร์ฮาร์ดท
‎ฉันได้รู้จักบิลลี่ ‎หลังจากแต่งงานกับบิล พ่อของเขา
‎ฉันชื่อเวนดี้ เป็นลูกสาวของแมรี่
‎ฉันจะตั้งตารอวันเสาร์-อาทิตย์ ‎วันที่บิลลี่จะมาหา
‎จะได้มีเพื่อนร่วมขบวนการก่อกวน ‎อะไรประมาณนั้น
‎ฉันสนุก ชอบอยู่กับบิลลี่
‎ฉันเจอบิลลี่ครั้งแรกตอนเขาห้าขวบ ‎เขายังเป็นแค่หนุ่มน้อยน่ารัก
‎เขาแค่อยากอยู่กับพ่อ
‎อยากเอาใจพ่อ
‎ใช่ เขาจะอยากเอาใจพ่อ
‎อยากให้ถึงวันเสาร์-อาทิตย์ ‎จะได้มาอยู่กับพ่อ
‎แต่พอได้มาอยู่กับพ่อจริงๆ
‎เรื่องก็มีแต่แย่ แย่ แย่
‎พ่อของเขาเป็นคนโหดเหี้ยม
‎ทำร้ายคนอื่นได้โดยไม่ลังเล
‎ไม่ใช่แค่แม่ของฉันที่เป็นผู้หญิง ‎สู้แรงเขาไม่ได้
‎บิลจะทำร้ายทุกคนที่ขวางหน้า
‎ฉันเห็นบิลทุบตีบิลลี่อยู่บ่อยๆ
‎แค่กับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ
‎ฉันไม่เคยเห็นบิลลี่ได้รับการดูแล ‎หรือความเห็นอกเห็นใจ
‎เขาอาจไม่เคยได้รับมันเลยด้วยซ้ำ
‎ซึ่งอาจจะเป็นสิ่งที่ทำให้ ‎ใจเขาแข็งกระด้าง
‎(หลังถูกทำร้ายอยู่หลายปี ‎แมรี่จึงเลิกกับพ่อของบิลลี่ในปี 1974)
‎(ตอนนั้นบิลลี่อายุได้เก้าปี)
‎หลายปีผ่านไป ‎โดยที่ฉันไม่ได้เจอบิลลี่เลย
‎ฉันแค่จดจำเขาในฐานะพี่ชาย
‎แล้วเขาก็กลับมาอีกครั้ง ‎แต่เขาไม่ใช่พี่ชายคนเก่า
‎ที่ฉันเคยอยู่ด้วยอย่างสบายใจ
‎เขาแวะมาอยู่ด้วยระยะหนึ่ง
‎หลังจากเขากลับไป
‎- ฉันเพิ่งสังเกตเห็นว่า ‎- ของในบ้านเริ่ม
‎หายไป
‎- เขาแอบงัดเข้ามา ‎- ประตูหลุดออกจากบานพับ
‎ข้าวของในอพาร์ทเมนท์ระเนระนาด
‎มันไม่ใช่แค่การลักทรัพย์
‎มันคือการบันดาลโทสะ
‎มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นหลังจากนั้น ‎บิลลี่มาหาฉันที่บ้าน
‎หยิบปืนขึ้นมา ให้ฉันเห็นว่าเขามีปืน
‎แล้วเอาปืนวางบนหน้าฉัน ‎ให้ฉันสัมผัสถึงความเย็น
‎ว่ามันเป็นของจริง ‎ฉันถึงรู้ได้ว่า
‎เขาทำสิ่งที่น่ากลัวได้ ‎เราเลยย้ายบ้านหลังจากนั้น
‎ใช่ๆ
‎ฉันไม่ได้เจอบิลลี่อยู่สามสี่ปี
‎จนกระทั่งพ่อของเขาโทรมาบอก ‎ว่าบิลลี่ยิงเขา
‎เขาบอกว่า "ไอ้เวรนั่น" ขอโทษนะคะ
‎แต่เขาพูดแบบนั้นจริงๆ ‎"มันคิดว่ามันฆ่าฉันได้"
‎(หลังจากผ่านเหตุการณ์ยิงได้ไม่นาน ‎พ่อของบิลลี่ อาร์เมนเทราท์ก็เสียชีวิต)
‎ไม่รู้ว่าจริงๆ แล้ว
‎เขาฆ่าตัวตายหรือเป็นแค่อุบัติเหตุ
‎เพราะเราพบศพของเขา ‎ในรถกระบะในโรงรถ
‎แล้วเขาก็กินเหล้าไม่หยุด
‎เรื่องนี้เกิดขึ้นประมาณสี่เดือน ‎หลังจากที่บิลลี่ยิงเขา
‎เขาจมดิ่งลงไปเรื่อยๆ ‎วันๆ เอาแต่กินเหล้า กินเหล้า
‎ลึกๆ เขาอาจจะคิดว่าเขาสมควรถูกยิง
‎เพราะสิ่งที่เขาปฏิบัติกับบิลลี่
‎(ทัณฑสถานเมืองโปโตซี)
‎พ่อผมเป็นคนแข็งกระด้าง
‎ถ้าจะบอกว่า ‎พ่อของผมแย่กว่าพ่อแย่ๆ ทั่วไป
‎นั่นก็อาจจะจริง
‎เขาอาจจะไม่รู้วิธีปฏิบัติแบบอื่น
‎ถ้าถามว่าผมเคยเห็นพ่อ ‎ทำร้ายแม่เลี้ยงไหม
‎ก็เคย
‎พ่อเคยทำร้ายผมไหม แน่นอน
‎เพราะแบบนี้ผมเลยยิงเขาใช่ไหม ‎ก็อาจมีส่วน
‎แต่คุณต้องเข้าใจว่า ‎เหตุผลไม่ได้มีแค่เรื่องเดียว
‎มันมีหลายปัจจัยประกอบกัน
‎(เก้าสิบวันหลังการสัมภาษณ์ครั้งแรก)
‎(บิลลี่ อาร์เมนเทราท์ตกลงที่จะ ‎ตอบคำถามเพิ่มเติม)
‎(ทางตัน)
‎(พื้นที่เรือนจำรัฐ ‎ห้ามเข้า)
‎สาเหตุที่ผมโกหกเรื่องฆ่าย่า
‎มันมีหลายชั้นซ้อนๆ กัน
‎ชั้นแรกสุดคงจะเป็น...
‎การปฏิเสธที่จะยอมรับกับตัวเอง...
‎ว่าผมทำ...
‎เรื่องต่ำทรามกับคนที่รักผม
‎ชั้นที่สองคงเป็นการที่...
‎ผมไม่อยากเผชิญหน้า
‎ไม่อยากยอมรับความจริง
‎อยากจะโยนความผิดให้คนอื่น
‎ใจผมมันซับซ้อนจนถึงขั้นที่
‎มีหลายครั้ง
‎ที่ความจริงกับจินตนาการ
‎เริ่มจะแยกกันไม่ออก
‎จนถึงขั้นที่
‎ผมไม่ยอมรับกับตัวเองด้วยซ้ำ
‎ผมฝังมันไว้ลึกมาก
‎จนบางครั้งผมเชื่อจริงๆ
‎ว่าริคเป็นคนทำ
‎(ริค เลซีย์เสียชีวิตในปี 2014)
‎(สี่ปีหลังจากที่บิลลี่ อาร์เมนเทราท์ ‎รับสารภาพว่าเขาเป็นคนฆ่าย่า)
‎ผมไม่เคย
‎มีโอกาสได้ติดต่อริค
‎เพื่อบอกว่าผม ‎ไม่โยนความผิดให้เขาแล้วนะ
‎ผมยอมสารภาพว่าฆ่าย่าแล้วนะ
‎พอรู้ข่าวว่าเขาเสีย...
‎ความรู้สึกอีกชั้นก็ก่อตัว...
‎ความ...
‎เจ็บปวด...
‎เพราะไม่มีโอกาสได้บอกเขาว่า ‎"เพื่อน ฉันขอโทษนะ
‎ฉันไม่ได้ตั้งใจ
‎แต่ฉันทำไปแล้ว"
‎ครอบครัวที่ยังติดต่อผมอยู่เหลือ
‎ไม่กี่คน
‎ความผิดผมเอง
‎ผมทำให้ทุกคนเจ็บมามาก ‎ไม่มีสิทธิ์หวังให้พวกเขาให้อภัย
‎คนๆ เดียวที่ผมติดต่อด้วยมาโดยตลอด
‎คือลุงของผม ‎บ็อบบี้ แวกเกอร์
‎จนกระทั่งท่านเสีย
‎แล้วก็
‎น้องเลี้ยงชื่อเวนดี้ ‎กับแม่เลี้ยงชื่อแมรี่
‎แล้วเราก็ขาดการติดต่อกันไปบ้าง
‎หลังจาก...
‎ให้สัมภาษณ์กับทีมงานครั้งหนึ่ง ‎ผมก็ได้รับอีเมล
‎จากน้องสาว
‎ผมไม่ได้ข่าวเธอเลย
‎ตั้งแต่ปี 2009
‎และ...
‎ผมคิดว่าเธอจะมาหาผมวันนี้
‎นี่จะเป็นครั้งแรกที่เราได้เจอกัน
‎นับตั้งแต่สมัยเด็กๆ
‎ผมคิดถึงช่วงเวลาที่ได้คุยกับเธอ
‎เพราะความทรงจำวัยเด็ก
‎เป็นหนึ่งในสิ่งดีๆ ที่ผมเคยได้รับ
‎เป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิต
‎เสาร์-อาทิตย์ที่ผมได้ไปหาพ่อ ‎ได้ไปอยู่กับน้องสาว
‎ผมทำตัวน่าอัปยศมาเกือบทั้งชีวิต
‎ผมจะไม่ทำสิ่งที่น่าอัปยศอีก
‎ผมจะรักษาเกียรติ
‎ในทุกๆ สิ่ง
‎ที่ผมจะกระทำ
‎ถ้าคุณสำนึกผิดจริงๆ
‎ถ้าคุณตระหนักในความสูญเสียที่คุณก่อ
‎จากการพรากชีวิตใครคนหนึ่ง
‎คุณก้าวผ่านความรู้สึกนั้นได้
‎จงกล่าวขอโทษ ปรับปรุงตัว ‎ทำด้วยหัวใจ
‎ยอมรับในการกระทำ