‎สาเหตุที่ฉันต้องเล่า ‎เพราะฉันคิดว่าตัวเองไม่ใช่ฆาตกร
‎ฉันเป็นแค่เด็กผู้หญิง
‎ที่ทุกข์ทรมาน
‎ฉันไม่ใช่คนเลว ‎ฉันแค่ทำผิดพลาด
‎(แต่ละปี ในประเทศสหรัฐอเมริกา)
‎(มีนักโทษกว่า 8,000 ราย ‎ถูกตัดสินจำคุกในข้อหาฆาตกรรม)
‎(โดยมีไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์ที่เป็นผู้หญิง)
‎(นี่คือเรื่องราวของนักโทษ ‎หมายเลข 1218896)
‎ฉันไม่น่าตัดสินใจแบบนั้น
‎ฉันน่าจะเดินหนีไปซะ
‎เพราะ
‎การฆ่าคนไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้อง
‎ถ้าย้อนเวลาได้ ฉันจะไม่ทำแบบนั้น
‎ฉันจะไม่ทำ เพราะ...
‎มันผิด
‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง
‎ผมเริ่มจากตรงนั้น
‎ผมแค่อยากต่อต้าน ‎อยากสร้างความโกลาหล
‎ผมมองหน้าเขา เดี๋ยวก็รู้ว่าใครฆ่าใคร
‎ฉันตัดสินใจแล้ว
‎ฉันฆ่าเขา
‎ผมไม่เคยตั้งใจจะทำอย่างนั้นเลย ‎ผมไม่อยากให้มันเกิดขึ้น
‎ผมรู้ตัวว่าจะต้องลงจากรถ ‎แล้วฆ่าสองคนนั้น
‎ตอนที่เขาคุกเข่าอยู่ตรงหน้า
‎สิ่งเดียวที่ผมจำได้คือ ผมเหนี่ยวไก
‎ผมฆ่าทั้งคู่
‎แทงพวกเขาจนตาย
‎(CROSSING THE LINE)
‎(ทัณฑสถานชิลลิคอธี ‎เมืองลิฟวิงสโตน รัฐมิสซูรี)
‎(กรมราชทัณฑ์รัฐมิสซูรี ‎ทัณฑสถานชิลลิคอธี)
‎(คาวาน่า เฟลนอย)
‎ฉันชื่อคาวาน่า เฟลนอย
‎ฉันถูกจำคุกมาแล้วสิบปี ‎ในข้อหายิงคนตาย
‎(วันที่ 9 มีนาคม 2010)
‎(คาวาน่า เฟลนอยยิงฮัซซาน แอ็บบาส ‎จนบาดเจ็บสาหัส)
‎(เมืองแคนซัส รัฐแคนซัส)
‎ฉันเกิดในเมืองแคนซัส รัฐแคนซัส
‎ฉันเติบโตในครอบครัวชนชั้นกลาง ‎มีทุกอย่างที่อยากมี
‎ไม่เคยขาดแคลนอะไร
‎แม่ของฉันเป็นนักสอนศาสนา
‎ฉันเคยไปช่วยงานที่โบสถ์
‎ช่วยร้องเพลง ช่วยทำความสะอาดบ้าน
‎ฉันถอดแบบแม่มาเปี๊ยบ
‎เป็นลูกแม่ตัวจริง
‎เรื่องทุกอย่างเริ่มแย่ ‎ตอนฉันขึ้นม.ต้น
‎(ในช่วงวัยรุ่น คาวาน่า เฟลนอย ‎ถูกล่วงละเมิดทางเพศหลายครั้ง)
‎ฉันต้องเจอเหตุการณ์เดิมๆ ซ้ำๆ ‎กับเด็กหนุ่มคนนั้น
‎เขาจะกดฉันลง
‎ถลกเสื้อของฉันขึ้น
‎แล้วก็เริ่มเลียหน้าอกของฉัน
‎ฉันถูกกระทำต่างๆ นานา
‎ฉันสูญเสีย...
‎สูญเสียสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิต ‎สูญเสียพรหมจรรย์
‎สูญเสียความหวัง เสียความมั่นใจ ‎ในขณะที่พวกนั้นยังลอยนวล
‎พวกเขาแค่ถูก...
‎ถูกลงโทษนิดหน่อย มันไม่ยุติธรรม
‎ฉันรู้สึกเคว้งคว้าง สับสน
‎อยากถามพระเจ้าว่า ‎ทำไมฉันต้องเจอเรื่องแบบนี้
‎ตอนนั้นแหละที่ฉันเริ่ม ‎กลายเป็นเด็กเก็บกด ก้าวร้าว
‎พวกเขาหานักจิตวิทยามาให้
‎แต่พอฉันเริ่มเล่า ฉันก็เริ่มฉุนเฉียว ‎เพราะมันทำให้...
‎ภาพปัญหาเก่าๆ ย้อนกลับมา
‎เขาเลยให้ฉันกินยา ฉันจะได้นอนหลับ
‎แต่มันช่วยแก้ปัญหาให้ฉันตรงไหน
‎ฉันเริ่มเล่นยา เริ่มกินเหล้า ‎จะได้ลืมความเจ็บปวด
‎ลืมความทรมาน
‎ฉันรู้สึกเหมือนกำลังตกนรก
‎ตอนอายุ 16 ย่างเข้า 17
‎ฉันก็คลอดลูกชาย
‎เขาคือสิ่งที่งดงามที่สุด
‎เพราะฉันคิดว่า ‎ลูกชายจะเป็นผู้ชายคนเดียวในชีวิต
‎ที่คงจะไม่ทำร้ายฉัน
‎ฉันบอกตัวเองว่า "พอกันที" ‎กับความเจ็บปวด
‎เพราะฉันต้องปกป้องลูก
‎ถ้าฉันปกป้องตัวเองไม่ได้ ‎แล้วจะปกป้องลูกได้ยังไง
‎ฉันเลยคิดว่า "ถ้าฉันมีแฟนสักคน
‎ก็จะมีคนคอยปกป้องฉัน"
‎แต่นั่น
‎ก็ไม่ใช่การตัดสินใจที่ดี
‎พอเริ่มกินเหล้าสูบบุหรี่กับฉัน
‎เขาจะเริ่มสติแตก
‎เขาเคยต่อยฉัน
‎ทำร้ายฉันอย่างหนัก
‎เขาทุบตีจนฉันสลบไป ‎ต้องรีบพาตัวไปส่งโรงพยาบาล
‎พอไปถึงโรงพยาบาล
‎ตำรวจถามว่า ‎จะให้ลงบันทึกประจำวันไหม
‎ฉันบอกว่าไม่ ‎เพราะเขาก็คงแค่โดนคุมประพฤติ
‎หลังจากนั้น ฉันก็เริ่มกลัว ‎เลยโทรหาลูกพี่ลูกน้อง
‎ฉันเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง
‎เขาบอกว่ามันมีปืนขายนะ
‎ราคา 100 เหรียญ ‎ฉันเลยซื้อปืนมา
‎ฉันพกปืนติดตัวไปทุกที่
‎เก็บไว้ในกระเป๋าตลอดเวลา
‎ตอนฉันพักอยู่ที่ ‎ถนนเซเวนตีเอทธ์แอนด์สเตท ในเมืองแคนซัส
‎แถวๆ ร้านขายเหล้า ‎ที่ฉันได้เจอกับฮัซซาน
‎ฉันขับรถไปซื้อเหล้า
‎แล้ว...
‎พนักงานที่เคาน์เตอร์
‎บอกว่าบัตรประชาชนนี้ไม่ใช่ของฉัน
‎แต่เขาจะยอมขายเหล้าให้ ‎ถ้าฉันยอมไปเดทกับฮัซซาน
‎เพราะฮัซซานกำลังหาเพื่อนเที่ยว
‎ฉันเลยยอมไปเดท
‎วันที่จะไปเดท ‎ฉันพาลูกไปฝากไว้ที่บ้านแม่
‎แม่ไม่อยากให้ฉันออกไปไหน
‎แม่บอกว่าแม่
‎มีลางสังหรณ์ว่าจะเกิดเรื่องร้าย
‎ฉันบอกว่า "ไม่ต้องห่วงค่ะแม่ ‎ไม่มีอะไรหรอก"
‎ฮัซซานมารับฉันที่หน้าบ้าน
‎ฉันเลยออกไปกับเขา ‎เขาบอกว่าจะพาไปร้านโกลเดนคอร์รัล
‎เราขับรถไปบนทางหลวง
‎ระหว่างทาง ฉันพูดขึ้นว่า ‎"เราขับรถมานานแล้วนะ"
‎เขาบอกว่า "ผมอยาก ‎กลับไปอาบน้ำที่บ้านหน่อย"
‎ฉันคิดว่า
‎ฉันเองก็เป็นคนทำงาน
‎ตอนเลิกงานมาเหนื่อยๆ ‎ฉันก็อยากอาบน้ำ
‎ฉันเลยเข้าใจดี
‎(พวกเขาขับรถข้ามเขตแดนรัฐ ‎จากเมืองแคนซัส รัฐแคนซัส)
‎(เข้าสู่แพลตต์เคาน์ตี รัฐมิสซูรี)
‎(แพลตต์เคาน์ตี รัฐมิสซูรี)
‎พอไปถึงบ้านของเขา
‎เขาถามว่าอยากกินเฮนเนสซีหน่อยไหม ‎ฉันบอกว่าเอาสิ
‎จากนั้น
‎เขาก็เอาบางอย่างมาให้ ‎ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคืออะไร
‎เขาบอกว่ามันคือพีซีพี
‎ฉันเลยลองดู
‎ตอนเดินออกมาจากห้องน้ำ
‎ท่อนล่างของเขาล่อนจ้อน
‎ใส่แค่ถุงยางอนามัย
‎เขาบอกว่าฉันต้องตอบแทนเขา
‎สำหรับเหล้า โน่นนี่
‎เขาบอกให้ฉันอมไอ้นั่นของเขา ‎หรือมีอะไรกับเขา
‎ไม่งั้นฉันก็ไปไหนไม่ได้
‎ฉันบอกว่า "ได้โปรดอย่าทำแบบนี้
‎ปล่อยฉันกลับบ้านเถอะ
‎ให้ฉันกลับไปหาลูกชาย"
‎เขาบอกว่า "ไม่มีทาง ‎เธอต้องอยู่กับฉัน"
‎เขาตัวสูงราวๆ
‎หกฟุต เจ็ดนิ้ว
‎หนักเก้าสิบกิโล
‎สมองของฉันคิดว่า ‎ฉันไม่มีทางหนีเขาพ้น
‎จากนั้น
‎เขาก็นอนลง
‎จังหวะที่เขานอนลง ฉัน...
‎พยายามหนีไปอีกทาง แต่เขาไม่ให้ไป
‎สิ่งแรกที่ฉันทำ ‎คือหยิบปืนออกมาจากกระเป๋า
‎ฉันหลับตาและเหนี่ยวไก
‎หลังจากโดนยิง เขาก็พุ่งตัวเข้ามา
‎จังหวะที่เขาพุ่งเข้ามาหา ‎คือแบบ...
‎ฉันคิดแบบเด็กๆ ว่าพอโดนยิงแล้ว
‎เขาจะขยับตัวไม่ได้ ‎เหมือนในหนังที่ฉันเคยดู
‎แต่เปล่าเลย เขายังพุ่งเข้ามาหาฉัน ‎บอกให้ฉันเอาปืนมา
‎ฉันรีบปิดประตูและพยายาม...
‎เขาพยายามดึงประตู
‎มาทางนี้
‎ฉันเลยยิงผ่านประตู ‎แล้วบอกว่า "หยุดเถอะ"
‎หลังจากนั้นฉันก็หนี ‎รีบคว้ากุญแจรถของเขา
‎เขายังวิ่งไล่ตามมา
‎ฉันรีบเข้าไปในรถ
‎ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนดี
‎ฉันเลยขับตรงไปเรื่อยๆ
‎ฉันไปที่บ้านของลูกพี่ลูกน้อง ‎แล้วเล่าให้เขาฟัง
‎ฉันบอกว่า "ฉันกลัว
‎ฉันทำเรื่องร้าย และไม่รู้ว่า... ‎ไม่รู้ว่าควรทำยังไง"
‎ฉันไม่คิดจะโทรแจ้งตำรวจ ‎เพราะคิดว่า "แล้วไง
‎ตำรวจจะช่วยอะไรได้"
‎(ฮัซซาน แอ็บบาสเสียชีวิต ‎เพราะทนพิษบาดแผลไม่ไหว)
‎(คาวาน่า เฟลนอยถูกจับกุม ‎หลังจากผ่านไปสามวัน)
‎(เก้าเดือนต่อมา เธอให้การสารภาพ ‎ว่าเจตนาฆ่าโดยไม่ได้ไตร่ตรองไว้ก่อน)
‎(เวเทอร์บีเลค รัฐมิสซูรี)
‎ฉันไม่เชื่อว่าลูกสาวของฉัน ‎ตั้งใจจะทำร้ายผู้ชายคนนั้น
‎เขาบังคับขู่เข็ญ ‎ให้เธอทำเรื่องอย่างว่า
‎ทั้งที่เธอไม่เต็มใจ
‎ฉันชื่อสเตซีย์ ลูวิส ‎เป็นแม่ของคาวาน่า เฟลนอย
‎คาวาน่าเป็นเด็กน่ารักตั้งแต่ยังแบเบาะ
‎มีดวงตากลมโต สดใส เปล่งประกาย
‎แต่เสน่ห์ที่สำคัญที่สุดของเธอ ‎คือการเต้น
‎คาวาน่าเป็นนักเต้นที่เขี่ยคุณกระเด็น
‎ได้สบายๆ
‎คาวาน่าบอกกับทนายว่า ‎เธออยากอ้างว่าเป็นการป้องกันตัว
‎ถ้าเป็นการป้องกันตัว จะโดนห้าถึงเจ็ด ‎หรือเจ็ดถึงสิบปี
‎แต่ทนายแนะนำให้คาวาน่าให้การสารภาพ ‎ว่าเจตนาฆ่าโดยไม่ได้ไตร่ตรองไว้ก่อน
‎เพราะไม่อย่างนั้น เธอจะแพ้ในชั้นศาล
‎พวกเขาทำให้เธอไม่มีทางเลือกอื่น
‎นอกจากยอมให้การสารภาพ
‎(หากยืนกรานว่าตนบริสุทธิ์ เฟลนอยจะถูก ‎ตั้งข้อหาเจตนาฆ่าโดยไตร่ตรองไว้ก่อน)
‎(ซึ่งมีโทษสูงสุดคือ ‎จำคุกตลอดชีวิตโดยไม่มีทัณฑ์บน)
‎(เมื่อรับสารภาพ ข้อหาจึงลดเหลือเพียง ‎เจตนาฆ่าโดยไม่ได้ไตร่ตรองไว้ก่อน)
‎(แต่เธอจะไม่มีสิทธิ์ขึ้นศาล ‎และไม่สามารถอ้างว่าเป็นการป้องกันตัว)
‎(ศูนย์ราชการแพลตต์เคาน์ตี)
‎ฉันรู้ว่าลูกต้องติดคุก
‎แต่ทนายบอกว่า
‎ขึ้นอยู่กับผู้พิพากษา ‎ว่าเธอจะโดนกี่ปี
‎ฉันคิดว่าอย่างมาก ลูกก็คงโดนสักสิบปี
‎จากนั้นก็คงโดนคุมประพฤติต่อ
‎(วันที่ 21 มกราคม 2011 ‎ผู้พิพากษาตัดสินให้คาวาน่า เฟลนอย)
‎(ถูกจำคุก 25 ปี ‎โทษฐานฆ่าคนตายในริเวอร์ไซด์)
‎ฉันช็อคมาก ‎พอรู้ว่าลูกต้องติดคุก 25 ปี
‎พวกนั้นสนแค่ว่า ‎เด็กผู้หญิงผิวสีคนนี้
‎ริอาจเข้ามาในแพลตต์เคาน์ตี
‎ริอาจมาฆ่าคนในถิ่นของตัวเอง
‎พวกนั้นจะดำเนินคดีกับเธอให้ได้
‎อยากจะถีบส่งเธอไปไกลๆ
‎เพราะอยากให้เรารู้สำนึกว่า
‎"ถ้าริอาจมาเหยียบแพลตต์เคาน์ตี ‎ก็ต้องเจอแบบนี้"
‎ถ้าได้ขึ้นศาล ‎ลูกคงมีทางเลือกที่ดีกว่านี้
‎หลักฐานข้อเท็จจริงทั้งหมด ‎คงจะเผยออกมา
‎(เมืองแคนซัส รัฐแคนซัส)
‎การที่คาวาน่าให้การสารภาพว่าเจตนาฆ่า ‎ถือเป็นความผิดพลาด
‎เธอต้องให้การสารภาพว่าเจตนาฆ่า
‎ต้องยอมรับในสิ่งที่ตนไม่ได้ทำ
‎เธอ...
‎ไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าเขา
‎เธอแค่พยายามป้องกันตัว
‎คณะลูกขุนควรได้รับรู้เรื่องนี้
‎ถ้าเป็นแบบนั้น คำตัดสิน ‎จะต้องต่างไปจากนี้อย่างแน่นอน
‎ฉันชื่อมาริลีน ฮัทชินสัน
‎เป็นนักจิตวิทยาในเมืองแคนซัส
‎ทนายฝ่ายจำเลยของคาวาน่า เฟลนอย ‎ว่าจ้างให้ฉันประเมินคาวาน่า
‎คดีส่วนใหญ่ที่ฉันดูแล ‎มักเกี่ยวข้องกับเรื่องราวอันน่าเศร้า
‎(ดร.มาริลีน ฮัทชินสัน ‎นักจิตวิทยา)
‎ทั้งคนที่ถูกทำร้ายในวัยเด็ก
‎คนที่เจอเหตุการณ์ความรุนแรง ‎ในครอบครัวเป็นเวลานาน
‎กรณีนี้ก็เป็นหนึ่งในนั้น
‎(ฮัทชินสันและคณะทำงาน)
‎ฉันได้เจอคาวาน่า ‎ในวันที่ 5 สิงหาคม 2010
‎ก่อนหน้านั้น
‎ฉันได้อ่านเอกสารการสืบสวน การสอบปากคำ ‎และบันทึกของตำรวจ
‎ในดีวีดีที่ตำรวจสอบปากคำเธอ
‎สิ่งหนึ่งที่ทำให้ฉันสะอึก ‎หลังจากฟังที่เธอเล่า
‎คือการที่เธอถูกกระทําชําเรา ‎มานับครั้งไม่ถ้วน
‎ตั้งแต่ในวัยเด็ก
‎(ฉันโดนข่มขืนมาทั้งชีวิต)
‎(ฉันไม่เชื่อใจใครทั้งนั้น)
‎(คนที่ข่มขืนฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า)
‎(ไม่เคยมีใครต้องชดใช้)
‎(ไม่มีใครต้องชดใช้สักคน)
‎(ไม่มีใครเลย)
‎(ทำไมถึงเป็นแบบนี้)
‎(เธอเคยโดนข่มขืนกี่ครั้ง)
‎(ญาติของเธอเหรอ)
‎(ญาติ หรือเพื่อนของคนที่บ้าน)
‎(ทุกคน ทุกๆ คนในละแวกบ้าน)
‎(ตอนฉันขึ้นเกรดหก)
‎(เขาข่มขืนฉันในบ้านของเขา ‎ตำรวจมาสืบสวน แล้วเรื่องก็เงียบ)
‎(สัปดาห์ต่อมา เพื่อนของเขา ‎ลากฉันเข้าไปข่มขืนในป่าข้างบ้าน)
‎(สัปดาห์ต่อมา เพื่อนของเขาอีกคน ‎ก็มาข่มขืนฉัน)
‎(ทั้งสามคนข่มขืนฉัน)
‎คาวาน่าตกอยู่ในสภาวะวิตก
‎หดหู่
‎เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ‎และมีแนวโน้มฆ่าตัวตายเล็กน้อย
‎เธอถูกกระทําชําเราหลายครั้ง
‎ตั้งแต่ในวัยเด็ก
‎(เธอถูกเด็กวัยรุ่นใกล้บ้านข่มขืน ‎ตอนเกรดหก)
‎(ตำรวจได้รับแจ้งในปี 2004)
‎เธอถูกข่มขืนครั้งแรกตอนอายุ 12 ปี
‎เธอแจ้งความ
‎แต่กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
‎(นางสาวเฟลนอยเลิกกับแฟน ‎หลังจากถูกทุบตีอย่างหนัก)
‎สิ่งเหล่านี้ทำให้เธอเชื่อว่า
‎"ฉันมันคนไม่สำคัญ
‎ใครจะทำอะไรกับฉันก็ได้
‎ยังไงตำรวจก็ไม่ช่วยฉัน
‎ฉันเหลือตัวคนเดียว"
‎หลังจากได้พูดคุยกับคาวาน่า
‎ฉันให้การวินิจฉัยว่า ‎เธอมีภาวะพีทีเอสดีอย่างเห็นได้ชัด
‎คือภาวะเครียด ‎หลังผ่านเหตุการณ์ร้ายแรง
‎ผู้ที่มีภาวะเครียด ‎หลังผ่านเหตุการณ์ร้ายแรง
‎จะเข้าสู่ภาวะ ‎"นิ่ง สู้ หรือถอย" แบบฉับพลัน
‎ซึ่งอยู่เหนือการควบคุมโดยสิ้นเชิง
‎ทุกอย่างจะขึ้นอยู่กับแรงกระตุ้น ‎ณ วินาทีนั้น
‎ภาวะนี้จะทำให้เรา ‎มีปฏิกิริยาตอบสนองที่รุนแรง
‎เมื่อเจอเหตุการณ์ที่คล้ายคลึง ‎กับต้นตอของปมในจิตใจ
‎เขาบอกให้ฉันอมไอ้นั่นของเขา ‎หรือมีอะไรกับเขา
‎ไม่งั้นฉันก็ไปไหนไม่ได้
‎ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดที่ฉันเคยเจอ ‎ตอนอายุ 12-13 มันย้อนกลับมา
‎พอภาพทั้งหมดแว๊บเข้ามา ฉันเลยคิดว่า
‎ครั้งนี้
‎ฉันจะไม่ยอมอีกแล้ว
‎เหตุการณ์ล่วงละเมิดทางเพศ ‎ที่คาวาน่าเคยพบเจอ
‎รุนแรงยิ่งกว่าที่มนุษย์ทั่วไปเคยเจอ
‎ฉันรู้ว่าคาวาน่าฆ่าคนตาย
‎แต่ฉันเชื่อสนิทใจ ‎ว่าเธอทำไปเพื่อป้องกันตัว
‎ฉันเชื่อว่ากฎหมาย ‎ให้การคุ้มครองผู้ที่ป้องกันตัว
‎เมื่อจะถูกทำร้าย ‎หรือโดนประทุษร้ายอย่างรุนแรง
‎ฉันจึงเชื่อว่า ‎สิ่งที่เธอได้รับมันไม่ยุติธรรม
‎และไร้ซึ่งความเป็นธรรม
‎(สามปีหลังจากได้รับโทษ ‎ศาลอุทธรณ์ตัดสินว่า)
‎(คาวาน่า เฟลนอยได้รับคำตัดสิน ‎ที่เหมาะสมแล้ว)
‎(ในการพิจารณาคดีครั้งแรก)
‎(ศาลยังปฏิเสธคำขอถอน ‎การให้การรับสารภาพของเฟลนอย)
‎(และยืนยันโทษจำคุก 25 ปี)
‎(เมืองแคนซัส รัฐมิสซูรี)
‎ทันทีที่คาวาน่า ‎ให้การรับสารภาพว่าฆ่าคนตาย
‎มันก็เป็นไปได้ยากมาก
‎ที่จะทำให้ศาลยอมถอนคำรับสารภาพ
‎ฉันชื่อเคท เว็บเบอร์
‎ฉันเป็นทนายความมาหลายปี
‎และเป็นทนายให้กับคุณเฟลนอย ‎ในการยื่นอุทธรณ์
‎ให้การปฏิเสธ ‎ภายหลังการตัดสินของศาลประจำรัฐ
‎ฉันส่งสำนวนคดีไปยังศาลอุทธรณ์
‎เพื่อโต้แย้งว่า ‎คำตัดสินของศาลไม่ถูกต้อง
‎และศาลควรอนุญาตให้เธอ ‎ถอนคำรับสารภาพ
‎ระบบตอนนี้เป็นเหมือน
‎เครื่องผลิตคำรับสารภาพ
‎มีผู้ต้องหาคดีอาชญากรรม ‎เพียงสามเปอร์เซ็นต์ที่ได้ขึ้นศาล
‎เพราะผู้ต้องหา ‎ต้องเจอแรงกดดันอย่างหนัก
‎ตั้งแต่ต้นจนจบ ให้ยอมรับสารภาพ
‎ถ้าคนอีก 97% ที่ยอมรับสารภาพ ‎เลือกที่จะขึ้นศาล
‎ระบบก็ต้องแบกภาระจนไปต่อไม่ไหว
‎เพราะเราไม่มีทรัพยากรรองรับ
‎สิ่งที่ทำให้คดีนี้ต่างจากคดีอื่น
‎คือมีการคาดคั้นอย่างหนัก ‎ให้ยอมสารภาพ
‎ที่แพลตต์เคาน์ตี้ ข้อเสนอนี้ ‎เหมือนให้เลือกว่าจะเอาไม้อ่อนหรือไม้แข็ง
‎"ถ้าอยากให้ใช้ไม้อ่อน ก็รับสารภาพซะ ‎ว่าเจตนาฆ่าโดยไม่ได้ไตร่ตรอง
‎แต่ถ้าไม่ยอมรับข้อเสนอ ‎ภายในวันนั้นวันนี้
‎เราจะตัดสินว่าเป็นคดี ‎เจตนาฆ่าโดยไตร่ตรองไว้ก่อน
‎จากที่ฉันเคยเจอ ผู้ต้องหาส่วนใหญ่ ‎จะยอมทำตามคำขู่
‎ถ้าถามความเห็นของฉัน
‎มันเป็นการขู่เข็ญให้ยอมรับสารภาพ ‎โดยขัดต่อรัฐธรรมนูญ
‎คุณไม่มีสิทธิ์ลงโทษ ‎ผู้ที่ใช้สิทธิของตนตามรัฐธรรมนูญ
‎เพียงเพื่อให้รัฐตัดสินว่าเขาทำผิดจริง ‎โดยปราศจากข้อสงสัย
‎แต่นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น
‎ในเวลานั้น คุณเฟลนอยจะเลือกอะไรได้
‎"ยอมเสี่ยงดวง เผื่อจะได้ออกไปเจอ ‎ลูกชายอายุสองขวบ
‎ที่นอกกำแพงคุก
‎หรือจะยอมรับผิด
‎แล้วภาวนาขอให้ศาลเห็นข้อเท็จจริง ‎และตัดสินจำคุกตามที่เหมาะสม"
‎นี่มันทางเลือกอะไรกัน
‎นับเป็นความโชคร้ายอย่างมาก
‎ที่เรื่องนี้เกิดขึ้นในแพลตต์เคาน์ตี
‎ถ้าสถานการณ์เดียวกันนี้
‎เกิดขึ้นกับเด็กผู้หญิงผิวขาว ‎ที่มีพื้นเพเดียวกัน
‎บทสรุปคงจะต่างไปจากนี้
‎นั่นน่าจะเป็นปัจจัยหนึ่ง ‎เพราะอัยการที่นั่นก็ได้รับเลือกมา
‎ได้รับเลือกจากผู้คนรอบๆ ตัว
‎และผู้คนรอบๆ ตัวเขา ‎ส่วนใหญ่ก็เป็นคนผิวขาว
‎เมืองใหญ่ๆ มักจะเข้าใจมากกว่า
‎ในสิ่งที่คุณเฟลนอยต้องเผชิญ
‎แต่แพลตต์เคาน์ตีคงไม่เข้าใจ
‎(แพลตต์เคาน์ตี รัฐมิสซูรี)
‎พลเมืองในแพลตต์เคาน์ตีเลือกแล้ว
‎ว่าตนจะเชื่อ ‎ในการบังคับใช้กฎหมายอย่างเข้มงวด
‎เรามักมีคำตัดสินในคดีฆาตกรรม ‎รุนแรงกว่าในหลายๆ เคาน์ตี
‎และได้ยินจำเลยพูดอยู่บ่อยๆ ว่า
‎"ถ้ารู้ตัวว่ากำลังก่อเหตุ ‎ในแพลตต์เคาน์ตี
‎ฉันก็คงไม่ทำ"
‎นี่แหละ คือสิ่งที่ผมอยากให้ ‎คนที่คิดจะก่อเหตุฉุกคิด
‎ผมชื่ออีริค ซานด์ ‎เป็นอัยการในแพลตต์เคาน์ตี รัฐมิสซูรี
‎ผมเป็นอัยการมาตั้งแต่ปี 2003
‎และเป็นอัยการในคดีของ ‎คาวาน่า เฟลนอย
‎(พนักงานอัยการ)
‎คาวาน่า เฟลนอย ‎อาจจะดูเป็นเด็กสาวผู้บริสุทธิ์
‎(อีริค ซานด์ อัยการ)
‎แต่การกระทำของเธอบ่งชี้ว่า ‎เธอเป็นภัยอย่างมาก
‎เป็นคนหัวรุนแรง ‎ที่ทำให้ผู้อื่นถึงตายได้
‎คดีนี้จะถูกตัดสินเป็นการเจตนาฆ่า ‎โดยไตร่ตรองไว้ก่อนก็ย่อมได้
‎ถ้าเป็นแบบนั้น คุณเฟลนอยก็ต้องใช้ ‎ชีวิตที่เหลือในคุก
‎โดยไม่มีโอกาสลดโทษ
‎(พจนานุกรมกฎหมายฉบับคนผิวสี)
‎แต่ในขณะเดียวกัน ‎เพราะคุณเฟลนอยอายุยังน้อย
‎และเพราะปัจจัยอื่นๆ
‎ที่เธอเคยพบเจอในวัยเด็ก ‎เราจึงเชื่อว่า
‎การลดข้อหาเป็นเจตนาฆ่าโดยไม่ได้วางแผน ‎น่าจะช่วยสร้างความยุติธรรมได้
‎เราถึงยอมให้เธอรับสารภาพ ‎ว่าเจตนาฆ่าโดยไม่ได้วางแผน
‎ทั้งที่เราขอให้จำคุกตลอดชีวิต
‎นั่นแสดงว่า ‎เธอยังมีสิทธิ์ยื่นขอทัณฑ์บน
‎ตอนอายุประมาณ 40
‎และจะพ้นโทษแน่นอนตอนอายุ 45
‎เธอยังมีโอกาส ‎กลับมาใช้ชีวิตในสังคม
‎และคงจะได้กลับไปอยู่กับลูกชาย ‎ที่อายุยังน้อย
‎ผมเชื่อว่าคุณเฟลนอยมีทางเลือก
‎ว่าจะรับสารภาพ ‎ว่าเจตนาฆ่าโดยไม่วางแผน
‎หรือจะขึ้นไปสู้ในชั้นศาล
‎ซึ่งเสี่ยงต่อการติดคุกตลอดชีวิต ‎แบบไม่มีลดโทษ
‎ข้อตกลงให้รับสารภาพ ‎ถือว่ามีความเห็นใจพอสมควรแล้ว
‎ถ้าดูจากข้อเท็จจริงในคดี
‎(เขตริเวอร์ไซด์ แพลตต์เคาน์ตี)
‎คุณเฟลนอย
‎เข้าไปในอพาร์ทเมนท์กับคุณแอ็บบาส ‎ด้วยเหตุผลเดียว
‎คือจะเอาเงินเขา
‎เธอยิงเขาสามนัด
‎ที่หน้าอก ที่ใบหน้า แล้วก็ที่สีข้าง
‎ไม่มีทางเป็นการป้องกันตัวไปได้
‎ผมชื่อจ่าเดนนิส โจนส์
‎ผมเป็นหนึ่งในนักสืบที่ดูแล
‎คดีฆาตกรรมฮัซซาน แอ็บบาส ‎ในริเวอร์ไซด์
‎ริเวอร์ไซด์ไม่ใช่เมืองใหญ่
‎ชาวเมืองจึงรู้สึกช็อค ‎เมื่อเกิดเหตุการณ์ฆาตกรรม
‎พวกเขาไม่พอใจ ‎ที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นที่นี่
‎มันไม่ใช่เรื่องที่ควรเกิดขึ้น ‎ในชุมชนไหนๆ
‎โดยเฉพาะชุมชนที่เล็กขนาดนี้
‎เราอยู่ที่อพาร์ทเมนท์ที่คุณแอ็บบาส ‎เคยอาศัยอยู่
‎ตึกของเขาอยู่ตรงนี้ ‎ประตูทางเข้าห้องของเขาอยู่ตรงนั้น
‎เราได้รับสายแจ้งจากรูมเมท ‎ว่าเจอคุณแอ็บบาสนอนอยู่บนพื้น
‎เห็นได้ชัดว่าถูกยิง
‎ตอนเดินทางไปถึง
‎เจ้าหน้าที่พบร่างของเขาใกล้กับประตูหน้า
‎เราจะเห็นได้ว่าคุณแอ็บบาส
‎ไม่ได้ถูกยิงที่ประตูทางเข้า ‎เขาวิ่งไปทั่วอพาร์ทเมนท์
‎นี่เป็นแบบแปลนของอพาร์ทเมนท์
‎ห้องนอนของเขาอยู่ตรงนี้
‎กระสุดนัดแรกถูกยิงที่นี่ ‎ขณะที่เขาอยู่บนเตียง
‎เขายังลุกขึ้นได้
‎เธอจึงยิงอีกครั้ง ‎ที่หน้าอกและที่ใบหน้า
‎เขาวิ่งมาทางนี้
‎เธอยิงอีกนัด แต่พลาดไปโดนผนัง
‎เธอวิ่งออกทางประตูห้องนอนไปที่
‎ห้องด้านหน้า เขาตามเธอไป
‎และล้มทรุดลงที่ประตูหน้า
‎กุญแจรถของเขาหายไป ‎กระเป๋าเงินก็หายไป
‎รูมเมทให้เบาะแสที่เป็นประโยชน์
‎เกี่ยวกับผู้หญิงที่มาหาเขา
‎คดีนี้จึงถูกเปิดขึ้น
‎เราระบุตัวคุณเฟลนอยได้อย่างรวดเร็ว
‎ด้วยข้อมูลจากรูมเมท
‎ได้ชื่อของเธอ ‎มาจากพนักงานที่ร้านขายเหล้า
‎เราจึงรู้ตัวผู้ต้องสงสัย
‎เธอเอารถของเขาไป ‎เราเลยรู้ว่าต้องตามหารถแบบไหน
‎หลังจากถูกจับกุม เธอถูกส่งตัว ‎มาที่สถานีตำรวจนี้
‎นักสืบสองคนสอบปากคำเธอ
‎(เล่าให้ฉันฟังได้ไหมว่า ‎เรื่องมันเริ่มเลยเถิดได้ยังไง)
‎ตอนแรกเธอพยายามทำให้ดูเหมือน ‎การป้องกันตัว
‎เธออ้างว่าเขาจะข่มขืนเธอ
‎เธอจึงต้องปกป้องตัวเอง
‎(ฉันไม่มีทางทำ ‎ถ้าเขาไม่ทำอะไรแบบนั้น)
‎(ฉันสาบานได้)
‎(ฉันแค่กลัวมาก)
‎แต่ในระหว่างสอบปากคำ
‎เราพบว่าเธอวางแผนไว้ทุกอย่าง
‎เธอไม่ได้เป็นเหยื่อ
‎เราพบว่าเธอกลับไปที่ ‎อพาร์ทเมนท์ของเขามากกว่าหนึ่งครั้ง
‎(ตอนบ่ายวันอาทิตย์เธอไปที่นั่นเหรอ)
‎(เปล่าค่ะ วันอาทิตย์ฉันไม่ได้ไป ‎ไปแค่วันศุกร์กับวันอังคาร)
‎(คืนวันศุกร์ได้อยู่ค้างรึเปล่า)
‎(- ค่ะ เขาพาฉันไปส่งตอนเช้าวันเสาร์ ‎- โอเค)
‎เธอค้างกับเขาในคืนวันศุกร์
‎จากนั้นเขาก็พาเธอกลับบ้าน
‎พอบ่ายวันเสาร์ เธอก็ซื้อปืน
‎(ได้ปืนมานานแค่ไหนแล้ว)
‎(เพิ่งได้มาตอนวันเสาร์)
‎เราพบว่า
‎เธอรู้ว่าเขาเพิ่งได้เงินภาษีคืน ‎2,400 เหรียญ
‎ซึ่งเป็นแรงจูงใจที่แท้จริง
‎คดีนี้จึงเป็นการลักทรัพย์ ‎หรือทำให้ได้มาซึ่งเงินสด
‎หรือสิ่งที่มีมูลค่าทางเงิน ‎จากคุณแอ็บบาส
‎ซึ่งเป็นเหตุผลที่เธอไปที่นั่น
‎เป็นเหตุผลที่เธอซื้อปืน
‎เธอไม่ได้ทำไปเพราะความกลัว
‎ผู้หญิงคนนี้รู้ดีว่าตัวเองกำลังทำอะไร
‎แค่วางแผนได้ไม่ดีเท่านั้นเอง
‎(แพลตต์เคาน์ตี รัฐมิสซูรี)
‎เราไม่มีทางรู้เรื่องราวทั้งหมด ‎ที่เกิดขึ้นในอพาร์ทเมนท์
‎แต่หลักฐานชี้ชัดว่า
‎คุณเฟลนอยอาจตั้งใจที่จะ ‎ปล้นคุณแอ็บบาส
‎จนเป็นเหตุให้เขาเสียชีวิต
‎ผมคิดว่า เธอไม่ได้เล่า ‎รายละเอียดทั้งหมดในการฆาตกรรม
‎จนกระทั่งเธอได้อยู่คนเดียว ‎ในห้องสอบปากคำ
‎กับกระดาษขีดเขียน
‎สิ่งหนึ่งที่เธอเขียนลงไป
‎คือ "ฉันกดเขาลง ‎ทำเหมือนฉันจะมีอะไรกับเขา
‎จากนั้นฉันก็หยิบปืนขึ้นมาเหนี่ยวไก"
‎ผมคิดว่า ‎นี่คือคำสารภาพที่ชัดเจนที่สุด
‎เกี่ยวกับเรื่องจริงที่เกิดขึ้นในคดีนี้
‎ถ้าให้พูดตรงๆ ‎ในรัฐมิสซูรี นี่ถือเป็นการ
‎เจตนาฆ่า
‎โดยวางแผนมาก่อน
‎ตามกฎหมายของมิสซูรี ‎ถือว่าเธอจงใจฆ่า
‎เธอได้ใคร่ครวญเป็นระยะเวลาหนึ่งแล้ว
‎ถึงจะแค่แป๊ปเดียวก็ตาม
‎และเธอก็ตัดสินใจยิงคุณแอ็บบาส
‎จนเป็นเหตุให้เขาเสียชีวิตในที่สุด
‎ฮัซซาน แอ็บบาสต้องเสียชีวิต ‎จากการก่อเหตุของคาวาน่า เฟลนอย
‎โทษจำคุกเป็นเวลานาน ‎ถือว่ายุติธรรมที่สุดแล้ว
‎(เมืองแคนซัส รัฐมิสซูรี)
‎การจำคุกคาวาน่า เฟลนอย 25 ปี
‎ไม่เห็นจะทำให้โลกปลอดภัยขึ้นตรงไหน
‎ถึงเธอจะคร่าชีวิตคน
‎แต่เธอไม่ใช่นักฆ่า
‎(เคท เว็บเบอร์)
‎ถึงรัฐจะมีข้อสันนิษฐานว่า ‎เธอตั้งใจจะลักทรัพย์โดยวางแผนมาก่อน
‎เป็นการฆาตกรรมโดยจงใจ ‎และวางแผนมาก่อน
‎เธอวางแผนจะฆ่าคน ‎เพื่อขโมยรถหรือบัตรเครดิต
‎หรือทรัพย์สินอะไรก็แล้วแต่
‎แต่มันไม่สอดคล้องสักนิด ‎กับคดีนับสิบที่ฉันเคยเจอ
‎เธอเอารถของเขาไป ‎เพราะเขาขับพาเธอไปที่นั่น
‎เธอไม่รู้จะกลับบ้านยังไง
‎เธอใช้บัตรเติมแก๊สของเขา ‎เพราะรถดันแก๊สหมด
‎ทั้งหมดนี้เป็นการกระทำ ‎ของคนที่กำลังหวาดกลัว ตื่นตระหนก
‎และยิ่งตื่นตระหนก ‎เมื่อรู้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป
‎คุณคงไม่ทิ้งรองเท้าตัวเอง ‎ไว้ในที่เกิดเหตุ
‎คุณคงไม่วิ่งหนีออกมา
‎คนที่จะทำแบบนั้น ‎ก็มีแต่คนที่ตกใจกลัว
‎ตำรวจใช้เทคนิคทั่วๆ ไป
‎เพื่อหว่านล้อมให้เธอยอมคุย
‎ซึ่งไม่มีเหตุที่ ‎เธอจะต้องทำเลยสักนิด
‎อารมณ์ที่คาวาน่า เฟลนอย ‎กำลังเผชิญ ณ เวลานั้น
‎ฉันไม่กล้าแม้แต่จะนึกถึง
‎แต่จู่ๆ ตำรวจก็หยุดสอบปากคำ
‎แล้วทิ้งเธอไว้กับกระดาษและปากกา
‎(ลองเขียนจดหมายถึงตัวเอง ‎ถึงพระเจ้า ถึงแม่)
‎(เขียนอะไรก็ได้ตามใจ แล้วแต่เลย)
‎(ขีดเขียน วาดรูป ‎อะไรก็ได้ที่ทำแล้วผ่อนคลาย)
‎เทคนิคนี้เป็นวิธีทั่วไปสำหรับหลอกล่อ ‎ให้ผู้ต้องหาเขียนสิ่งที่จะเอาไปมัดตัว
‎หรือสิ่งที่จะเอาไปพลิกแพลง ‎เพื่อมัดตัวผู้ต้องหาได้
‎หนึ่งบรรทัดเล็กๆ ในนั้น ‎อาจตีความได้ว่า
‎เป็นหลักฐานมัดตัว
‎แต่ฉันคิดว่าประโยคนั้น ‎มีความกำกวมอยู่มาก
‎และยังมีอีกหลายต่อหลายประโยค ‎ที่เธอเขียน
‎ซึ่งขัดกับสิ่งที่รัฐพยายามบ่งชี้ ‎อย่างเห็นได้ชัด
‎ตัวอย่างเช่น ในโน้ตนั้นมีข้อความ
‎ประมาณว่า ‎ฉันไม่มีทางยอมมีเซ็กซ์กับเขา
‎(ฉันบอกว่าฉันไม่อม)
‎แต่คุณซานด์ ‎ไม่ได้ยกประโยคนั้นขึ้นมา
‎เขาหยิบมาแต่ประโยคที่อาจ
‎พลิกให้ดูเป็นหลักฐานมัดตัวได้
‎พอได้สิ่งที่ต้องการ
‎เท่านั้นแหละ
‎เขาก็ยึดการสอบปากคำ
‎เพราะเขาไปต่อจากจุดนั้นได้
‎นั่นแหละคือสิ่งที่เกิดขึ้น
‎(กรมราชทัณฑ์รัฐมิสซูรี ‎ทัณฑสถานชิลลิคอธี)
‎ฉันรู้สึกเหมือนกำลังฝัน
‎และวันหนึ่งฉันจะตื่นขึ้นมา
‎ตอนนั้น ฉันก็มีปัญหาส่วนตัว
‎มีปัญหาเรื่องสภาพจิตใจอยู่แล้ว
‎ฉันแค่รู้สึกว่า
‎ทำไมฉันต้องมาอยู่ที่นี่
‎เพราะบางครั้งฉันก็รู้สึกว่า ‎มันไม่ยุติธรรม
‎(เก้าสิบวันหลังจากสัมภาษณ์ครั้งแรก)
‎(คาวาน่า เฟลนอยตกลง ‎ที่จะตอบคำถามเพิ่มเติม)
‎ข้อเสนอที่ฉันได้รับ
‎ไม่ใช่ข้อเสนอให้รับสารภาพ ‎ที่ยุติธรรม
‎พวกเขาแค่บอกฉันว่า
‎ถ้าไม่ยอมรับว่าเจตนาฆ่าโดยไตร่ตรอง
‎เขาจะทำให้ฉันไม่ได้เจอหน้าลูกชายอีก
‎และฉันจะต้องใช้ชีวิตที่เหลือในตะราง
‎ถ้าย้อนกลับไปได้ ฉันจะขึ้นศาล
‎ฉันจะได้...
‎อธิบาย ได้อธิบายเรื่องราวทั้งหมด
‎คุณเคยไปที่อพาร์ทเมนท์นั้นกี่ครั้ง
‎ครั้งเดียวค่ะ
‎ก็เป็นวันที่
‎เกิดเรื่อง
‎เธอวางแผนไว้ทุกอย่าง
‎เธอไม่ได้เป็นเหยื่อ
‎เธอกลับไปที่อพาร์ทเมนท์ของเขา ‎มากกว่าหนึ่งครั้ง
‎เธอค้างกับเขาในคืนวันศุกร์
‎จากนั้นเขาก็พาเธอกลับบ้าน
‎พอบ่ายวันเสาร์ เธอก็ซื้อปืน
‎และยิงเขาในที่สุด
‎บางอย่าง
‎ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน
‎เหมือนตอนนั้น ‎ฉันกำลังเมายา เมาเหล้า
‎ฉันเลยจำรายละเอียดทั้งหมดไม่ได้
‎คุณเข้าใจใช่ไหม
‎คือฉันไม่ใช่คนที่จะ
‎ตื่นขึ้นมาแล้วคิดว่า "วันนี้ฉันจะไปยิงคน"
‎ไม่มีทาง
‎ไม่มีวัน
‎ฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าฉันมีปืน
‎จนเข้าไปอยู่ในห้องนั้น
‎เพราะฉันพกมันไว้ในกระเป๋า
‎ประมาณสัปดาห์ครึ่ง ‎ก่อนหน้าที่จะเจอฮัซซาน
‎ผมคิดว่าเธอไม่ได้เล่า ‎รายละเอียดทั้งหมดในการก่อเหตุ
‎จนกระทั่งเธอได้อยู่คนเดียว ‎ในห้องสอบปากคำ
‎กับกระดาษขีดเขียน
‎สิ่งหนึ่งที่เธอเขียนลงไป
‎คือ "ฉันกดเขาลง ‎ทำเหมือนฉันจะมีอะไรกับเขา
‎จากนั้นฉันก็หยิบปืนขึ้นมาเหนี่ยวไก"
‎คือฉัน...
‎ในช่วงนั้นของวิดีโอ
‎ไม่รู้สิ ฉันคิดว่าฉันคงจะ
‎เขียนสิ่งที่แบบว่า...
‎เรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้น ‎ที่ฉันไม่ได้พูดออกไป แต่...
‎ก็อย่างที่บอก ‎เรื่องราวมันกลับตาลปัตร
‎อย่างที่บอกว่า "ฉันกดเขาลง ‎จะได้มีอะไรกับเขา"
‎ในใจฉันกำลังคิดว่า
‎จะมีวิธีไหนที่จะกดเขาลงได้เร็วๆ
‎ฉันจะได้ลุกขึ้นและวิ่งหนีไป
‎แต่
‎ในใจของฉัน
‎ฉันรู้สึกว่า หลังจากนั้น
‎ฉันไม่มีทางเลือกอื่น
‎ฉันคิดว่าทางออกเดียว คือฉันต้องยิง
‎คนที่อยู่ที่นั่นในคืนนั้นไม่ใช่ฉัน
‎เป็นแค่เด็กผู้หญิงอายุ 12 ‎ที่กำลังหวาดผวา และถูกถาโถม
‎ด้วยอารมณ์ต่างๆ นานา
‎ที่ไม่เคยได้รับการเยียวยา
‎ไม่เคยให้อภัยได้
‎กับทุกความเจ็บปวดที่ผ่านพ้นมา
‎ตอนนี้ฉันอายุ 25
‎ฉันรู้สึกว่าชีวิตฉัน ‎จะเป็นแบบนี้จริงๆ เหรอ
‎จริงๆ งั้นเหรอ
‎ฉันสมควรเจอเรื่องแบบนี้จริงๆ เหรอ
‎ฉันหวังว่าจะย้อนเวลากลับไปได้
‎หวังว่าจะย้อนเวลากลับไป แต่ก็ทำไม่ได้
‎(คำบรรยายโดย ณัฏฐินี เจรจาศิลป์)