‎ไม่อยากเชื่อว่าผมจะเป็นฆาตกร
‎ผมฆ่าชายสองคน
‎ผมกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว
‎ผมเสียใจกับสิ่งที่ผมทำ
‎กับลูกของพวกเขา
‎(เขตเมือง เวโรนา - ป๊อป 619)
‎(ในปี 1976 สหรัฐได้นำ ‎โทษประหารชีวิตกลับมาใช้ใหม่)
‎(นักโทษกว่า 8,000 รายถูก ‎ตัดสินประหารชีวิตในข้อหาฆาตกรรม)
‎(นี่คือเรื่องราวของนักโทษประหาร ‎หมายเลข 990130)
‎ผมชื่อแบรนดอน ฮัทชิสัน
‎ผมถูกตั้งข้อหาฆ่าคนตายโดยเจตนา
‎ผมถูกตัดสินประหารชีวิต
‎ผมไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้
‎หรือพาดพิงใครใดๆ ทั้งสิ้น
‎ผมรู้ว่าทำอะไรลงไป
‎ผมจะรับผิดชอบการกระทำของผม
‎(ผลงานซีรีส์ของ Netflix)
‎เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง
‎ผมเริ่มจากตรงนั้น
‎ผมแค่อยากต่อต้าน ‎อยากสร้างความโกลาหล
‎ผมมองหน้าเขา ‎"เดี๋ยวก็รู้ว่าใครฆ่าใคร"
‎ฉันตัดสินใจแล้ว
‎ฉันฆ่าเขา
‎ผมไม่เคยตั้งใจจะทำอย่างนั้นเลย
‎ผมไม่อยากให้มันเกิดขึ้น
‎ผมรู้ตัวว่าจะต้องลงจากรถ ‎แล้วฆ่าสองคนนั้น
‎ตอนที่เขาคุกเข่าอยู่ตรงหน้า
‎สิ่งเดียวที่ผมจำได้คือ ผมเหนี่ยวไก
‎ผมฆ่าทั้งคู่
‎แทงพวกเขาจนตาย
‎(A SILENT ORDER)
‎(ทัณฑสถานเซาท์เซ็นทรัล ‎เมืองลิกกิ้ง รัฐมิสซูรี)
‎(วันที่ 1 มกราคม 1996 แบรนดอน ฮัทชิสัน ‎ยิงสองพี่น้อง ไบรอันและโรนัลด์ถึงแก่ความตาย)
‎(แบรนดอน ฮัทชิสัน ‎ไม่เคยออกมาพูด)
‎(เกี่ยวกับเหตุการณ์ในวันนั้นจนกระทั่งบัดนี้)
‎(เวนทูรา แคลิฟอร์เนีย)
‎ผมเกิดที่เมืองเวนทูราในรัฐแคลิฟอร์เนีย
‎ปี 1974
‎ผมอาศัยอยู่ที่นั่นจนถึง
‎อายุ 18 หรือ 19 ปี
‎ผมมีพี่น้องสองคน
‎พี่ชายหนึ่งคนและน้องชายอีกหนึ่งคน
‎ตอนเป็นเด็ก ผมถูกล่วงละเมิดทางเทศ
‎ผมไม่แน่ใจว่าเกิดขึ้นเมื่อไหร่
‎คลับคล้ายคลับคลาว่า
‎อาจจะตอนอยู่อนุบาล
‎ผมเริ่มไปพบจิตแพทย์ ‎เนื่องจากพฤติกรรมของผม
‎ผมพึ่งจิตแพทย์มาทั้งชีวิต
‎ผมใช้เหล้าและเมทแอมเฟตามีน
‎เพื่อรับมือกับสิ่งที่เคยเกิดขึ้นกับผม
‎และเพื่อจัดการกับความรู้สึกที่ ‎อัดอั้นอยู่ข้างใน
‎ตอนอายุยังน้อย ‎ผมสูบกัญชาและดื่มเหล้า
‎แต่มาเริ่มใช้เมทแอมเฟตามีนหนักขึ้น ‎น่าจะตอนประมาณอายุ 15
‎ผมเป็นไอ้ขี้ยา
‎อย่างนั้นเลย
‎ใช่ มันเป็น
‎หายนะ
‎(โรงแรมอีสต์วูด)
‎ผมพบกับมิเชลล์ที่ห้องพักของโรงแรม
‎ผมน่าจะอายุ 15 ปี
‎ผมขายกัญชาให้เพื่อนเธอประมาณ 30 กรัม
‎เธออยู่ที่นั่นกับแฟน
‎เธอตั้งท้องเจอร์รี
‎ลูกชายคนโตของผม
‎ในตอนนั้น ผมอยากจะโตเป็นผู้ใหญ่
‎และรับผิดชอบแต่ว่า
‎ผมติดแอมเฟตามีนอย่างหนัก
‎ผมกับมิเชลล์คบๆ เลิกๆ กันอยู่หลายปี
‎ผมมีลูกกับเธอสองคน
‎ผมเลิกกับเธออย่างเด็ดขาดน่าจะตอน ‎อายุ 17 หรือ 18 ปี
‎(เมาท์เวอร์นอน มิสซูรี)
‎การย้ายไปที่มิสซูรี ‎จะเป็นการเริ่มต้นใหม่ของผม
‎ผมนึกว่าจะมี
‎ชีวิตที่ดีขึ้น
‎แต่ไม่เป็นอย่างที่คิด
‎ผมรู้จักเฟรดดี้ โลเปซ ‎ตอนที่เขาแต่งงานกับลูกพี่ลูกน้องของผม
‎ที่มิสซูรี
‎เฟรดดี้เช่าบ้าน ‎และมีร้านอยู่ถัดไป
‎ซึ่งเขาจะเปลี่ยนเป็นร้าน ‎อุปกรณ์ยานยนต์
‎แต่ดูเหมือนว่าจะใช้เป็นฉากบังหน้าสำหรับ
‎ค้ายาเสพติดเสียมากกว่า
‎ในตอนนั้นเฟรดดี้เป็นคนขายกัญชา
‎เขาจะขนกัญชากลับมา ‎ครั้งละประมาณ 20-30 กิโลกรัม
‎ไปๆ มาๆ ระหว่างแคลิฟอร์เนียกับมิสซูรี
‎ตอนแรกผมทำงานหากลุ่มลูกค้าให้เฟรดดี้
‎แต่การใช้ยาทำให้ผม
‎กลับมาติดยาอีกครั้ง
‎ผมบอกเขาว่า ‎การขายเมทแอมเฟตามีน
‎จะทำให้เราได้กำไรมากขึ้นอีกเยอะ
‎เงินจะหลั่งไหลเข้ามา ‎แค่ต้องเริ่มลงมือ
‎ผมรู้จักไมเคิล ซาลาซาร์ ‎เพราะเฟรดดี้ โลเปซ
‎เขากลับมาจากแคลิฟอร์เนีย
‎ไมเคิลเป็นคนที่คอยคุ้มครองเฟรดดี้
‎พวกเขามาจากแก๊งเดียวกัน
‎ในแคลิฟอร์เนียและ
‎พวกเขาจัดการให้ทุกอย่าง ‎เป็นระเบียบเรียบร้อย
‎(วันที่ 31 ธันวาคม 1995)
‎เฟรดดี้ โลเปซจัดงานเลี้ยง ‎ส่งท้ายปีเก่าที่โรงรถ
‎ถัดไปจากบ้านของเขา
‎พวกเราเริ่มดื่มเหล้า พูดคุย ‎และสูดโคเคน
‎คนเริ่มมาที่งานเลี้ยงมากขึ้น ‎พวกเรากำลังสนุก
‎ทุกคนดูเหมือนจะเข้ากันได้ดี
‎ผมพบโรนัลด์กับไบรอัน เยตส์ ‎ที่บ้านของเฟรดดี้ โลเปซในคืนนั้น
‎ผม ไบรอันและโรนัลด์ ‎กำลังนั่งเล่นโดมิโนอยู่ในโรงรถ
‎จู่ๆ ไม่รู้ทำไม พวกเขาถึงพูดถึงไมเคิลกับเฟรดดี้
‎พวกเขาเรียกพวกนั้นว่าพวกเม็กซิกัน ‎หรือพวกหลบหนีเข้าเมือง
‎ผมเดาว่าพวกเขาเรียกแบบนั้นเพราะ ‎การว่ายน้ำข้ามพรมแดนมาทางแม่น้ำรีโอแกรนด์
‎อย่างผิดกฎหมาย
‎มันเป็นคำที่ใช้เหยียดเชื้อชาติมาตั้งแต่ ‎ผมจำความได้
‎ผมเดินออกไปข้างนอกแล้วเจอเข้ากับไมเคิล
‎ผมบอกเขาว่า ‎"นายต้องไม่เชื่อว่าพวกนั้นพูดว่าอะไร"
‎จากนั้น
‎เขาก็เข้าไปในร้านแล้วเริ่มยิง
‎เริ่มจากไบรอัน
‎จากนั้นก็โรนัลด์
‎ผมตกตะลึง
‎ผมไม่เคยเห็นใครถูกยิงมาก่อน
‎โรนัลด์ยังไม่ล้มลงในตอนแรก
‎แต่หลังจากนั้นประมาณหนึ่งนาที ‎เขาก็ร่วงลงกับพื้น
‎เขาแค่ทิ้งตัวลง
‎เขาคลานอยู่บนพื้นโรงรถ
‎ไมเคิลคว้าไขควง
‎เดินไปที่โรนัลด์ เยตส์แล้วเริ่มแทงเขา
‎แล้ว
‎ก็เกิดความโกลาหลขึ้น
‎หลังจากเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
‎ผมนึกว่าจะถูกยิงด้วย
‎ตอนนั้นผมเข้าไปในบ้าน
‎บอกเฟรดดี้ว่าเกิดเรื่องร้ายขึ้นแล้ว
‎ตอนที่เขามาถึงโรงรถ
‎เขาถึงกับอุทาน "อะไรวะเนี่ย"
‎โรนัลด์พยายามหนีออกทาง ‎ด้านหลังของโรงรถ
‎แล้วเฟรดดี้ก็พูดว่า ‎"ดูอะไรอยู่เล่า ไปพาเขามานี่"
‎เพราะว่าเขากำลังเปิดประตูด้านหลังโรงรถ
‎ผมจึงเดินไปลากโรนัลด์กลับมาแล้วเตะเขา
‎มีใครสักคนพูดว่า "เรียกรถพยาบาลไหม" ‎ผมไม่แน่ใจว่าใครพูด
‎ผมเลยบอกว่า "พวกเขาจะตายแล้ว" ‎เพราะว่าเขาสำลักและก็
‎ไม่ขยับเขยื้อน
‎เฟรดดี้เลยบอกว่า ‎"ไปขับรถมาที่หลังร้าน"
‎ผมกับไมเคิลแบกพวกเขาสองคน ‎ไปใส่ไว้ที่ท้ายรถ
‎(แม้ว่าจะถูกยิงและแทงแต่ ‎ไบรอันกับโรนัลด์ก็ยังไม่ตาย)
‎ผมเป็นคนขับ
‎เฟรดดี้นั่งอยู่ที่เบาะโดยสาร ‎ไมเคิลนั่งอยู่เบาะหลัง
‎มีเสียงมาจากท้ายรถ
‎เฟรดดี้บอกให้จอดรถข้างทาง
‎เขายื่นปืนจุด 22 ให้ผม
‎ผมรู้ว่าต้องทำอะไร
‎ผมคงต้องลงไปยิงพวกเขา
‎เป็นคำสั่งไร้เสียง คงงั้นมั้ง
‎ผมไม่แน่ใจ
‎ผมหมายถึง ผมไม่ได้มีความเป็นฆาตกรในจิตใจ
‎ผมแค่ทำตามคำสั่ง
‎ผมไม่ห่วงพวกเขา ‎ผมห่วงเรื่องรักษาชีวิตตัวเองไว้มากกว่า
‎ผมรู้ดีว่าผมจะต้องลงจากรถ ‎แล้วฆ่าสองคนนั่น
‎ผมไปที่ท้ายรถ
‎แล้วเปิดมันออก
‎ผมไม่รู้ว่าเป็นโรนัลด์หรือไบรอัน ‎ผมไม่รู้จริงๆ
‎ผมคว้าศีรษะของใครคนใดคนหนึ่งแล้วยิง
‎สองนัด
‎แล้วก็
‎ทำแบบเดียวกันกับอีกคน
‎เป็นความรู้สึกที่แย่และว่างเปล่า
‎ผมน่าจะปกป้องพวกเขา
‎ผมน่าจะปกป้องพี่น้องตระกูลเยตส์
‎แทนที่จะฆ่าพวกเขา
‎ผมไม่เคยพูดอะไรจนกระทั่งตอนนี้
‎ไม่เคยบอกเรื่องนี้กับใคร
‎(ลอเรนซ์ เคาน์ตี้ มิสซูรี)
‎ประมาณหกโมงเช้าของวันปีใหม่
‎ผมได้รับโทรศัพท์
‎แจ้งข่าวด่วนว่า "มีเหตุฆาตกรรมสองราย ‎เราต้องการความช่วยเหลือ"
‎ผมได้สิทธิ์พิเศษให้ไปที่นั่น
‎ไม่ใช่ภาพที่น่าดูนัก
‎ผมชื่อวอลเตอร์ เอฟ. เมเทเวียร์
‎ผมทำงานที่สำนักงานนายอำเภอ ‎ลอเรนซ์ เคาน์ตี้มา 22 ปี
‎เราอยู่ตรงสถานที่เกิดเหตุ
‎ศพถูกพบที่นี่
‎ศพทั้งสองหัน
‎ไปทางนี้
‎ศพหนึ่งอยู่ตรงนี้ อีกศพหนึ่ง
‎อยู่ในพงหญ้า
‎ในชีวิตผม
‎ผมไม่เคยเจอการฆาตกรรมสองรายพร้อมกัน
‎ไม่อยากเชื่อว่า ‎จะมีเรื่องอย่างนี้เกิดขึ้น
‎ผมอาศัยอยู่ที่นี่มา 30 ปี
‎ไม่เคยมีอะไรอย่างนี้
‎น่ากลัวจริงๆ
‎แต่ผมรู้ว่านี่เป็นการฆ่าโดยเจตนา
‎พวกเขาถูกยิงที่ตาด้วยปืนขนาดเล็ก
‎เราพลิกศพดูอีกด้าน ‎แล้วก็พบว่ามีบาดแผลอยู่ที่หลัง
‎เพราะงั้นพวกเขา
‎คงจะบาดเจ็บจากนั้นจึงถูกพามาที่นี่ ‎แล้วฆ่าทิ้ง
‎พนักงานสืบสวนและคนอื่นๆ ‎ที่ปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ
‎ลงความเห็นว่าน่าจะเป็นเรื่องขัดแย้งระหว่าง
‎สมาชิกในแก๊ง
‎จากรูปการณ์น่าจะเป็นอย่างนั้น
‎ตอนที่พบศพ สิ่งเดียว ‎ที่ช่วยให้เราสามารถระบุชื่อได้
‎ก็คือฟันสองซี่
‎ที่อยู่ห่างออกมาตรงนี้
‎ซึ่งบังเอิญเป็นฟันที่มาจาก
‎กรมราชทัณฑ์
‎และมันค่อนข้างน่ากลัว ‎เพราะว่าฟัน
‎ถูกกัดด้วยกรด
‎และ...
‎มีหมายเลขของกรมราชทัณฑ์
‎สลักไว้กับชื่อของเขา
‎เพราะงั้นผมเลยพูดว่า ‎"เยี่ยมไปเลย นี่พวก ได้การแล้วล่ะ"
‎และนั่นเป็นตอนที่เรารู้ว่า ‎ศพนั่นคือไบรอัน เยตส์
‎ทันทีที่ระบุตัวตนของศพได้ ‎เราก็ใช้เวลาประมาณหนึ่งวันในการ
‎สืบไปจนถึงเฟรดดี้ โลเปซ
‎ผมไม่รู้เรื่องงานเลี้ยง
‎แต่เราได้ทำการสืบสวน
‎โดยมุ่งประเด็นไปที่บ้านของเฟรดดี้ โลเปซ
‎และก็ร้านอุปกรณ์ยานยนต์เล็กๆ ‎ที่อยู่ถัดไป
‎(หลังจากห้าวันที่พบศพ)
‎(เฟรดดี้ โลเปซ ไมเคิล ซาลาซาร์ ‎และแบรนดอน ฮัทชิสันถูกจับกุม)
‎(เวโรนา มิสซูรี)
‎ฉันชื่อเคอร์รี ลินน์ โลเปซ
‎ฉันเป็นภรรยาเก่าของเฟรดดี้ โจ โลเปซ
‎นี่เป็น
‎บ้านในเวโรนา มิสซูรี ‎ที่เราอาศัยอยู่
‎เราจัด
‎งานเลี้ยงส่งท้ายปีเก่าภายในร้าน
‎ฉันอยู่ที่นั่นในคืนนั้น
‎พวกเราอยู่ในบ้านซึ่งอยู่ติดกับร้าน
‎แบรนดอนมาเคาะประตู
‎แล้วเขาก็
‎แบบว่าโวยวาย
‎"เฟรดดี้ นายต้องออกมาเดี๋ยวนี้ ‎นายต้องออกมา"
‎ทำให้ฉันต้องวิ่งไปดูว่า ‎เกิดอะไรขึ้น
‎ประตูด้านหลังตรงนี้
‎คุณเห็นรอยแยกใช่ไหม
‎ฉันก้มลงมองตรงนี้
‎แล้วฉันก็เห็น
‎โรนัลด์กำลังคลานหนี
‎ฉันเลยรู้ว่า
‎ตอนนั้นเขาเดินไม่ได้ ‎เขากำลังพยายามหนีเอาตัวรอด
‎ฉันได้ยินเฟรดดี้พูดว่า ‎"เราน่าจะพาเขาไปโรงพยาบาล"
‎แล้วแบรนดอนก็พูดว่า ‎"ไม่ ไม่ ไม่ ไม่"
‎ฉันไม่คิดว่าเขาวางแผนฆ่า
‎พี่น้องตระกูลเยตส์
‎พวกเขาเป็นหนี้เฟรดดี้
‎จำนวนไม่น้อยเลย
‎แบรนดอนมีเรื่องโต้เถียงกันในคืนนั้น ‎แล้วเขาก็ก้าวร้าวมาก
‎เขาทำท่าข่มขู่
‎พี่น้องตระกูลเยตส์
‎แต่ฉันไม่นึกว่าเขาจะฆ่าสองพี่น้อง
‎ฉันไม่คิดว่าเขาวางแผนเรื่องนั้นไว้
‎แต่ว่า... ‎หลังจากการยิงในร้านแล้ว
‎เป็นที่ชัดเจนว่า
‎แบรนดอนวางแผนหลังจากนั้น
‎เขาตั้งใจจะกำจัดทั้งคู่บนถนนเปลี่ยว
‎(เมาท์ เวอร์นอน มิสซูรี)
‎น้องชายผมติดยา
‎เขาแค่ต้องการเล่นยา
‎เขาตกอยู่ในสถานการณ์สุ่มเสี่ยง ‎ที่อาจถูกฆ่าได้เหมือนกัน
‎ผมเชื่อว่าแบรนดอนจะยอมรับผิด
‎ผมชื่อแมทธิว วิลเลียม ฮัทชิสัน
‎แบรนดอนเป็นน้องชายของผม
‎เขาอ่อนกว่าผม 14 เดือน
‎เขาถูกลวนลาม
‎ใช่ เขาถูกล่วงละเมิดทางเพศ
‎แบรนดอนไม่เล่ารายละเอียด ‎แต่อย่างที่รู้
‎ว่าเป็นการล่วงละเมิดทางเพศแน่นอน
‎มันเป็นเรื่องใหญ่
‎ผมรู้ดี
‎มันทำให้เขาเล่นยา
‎ไม่เลิกเสียที
‎ตอนที่เขามาจากแคลิฟอร์เนีย
‎สภาพจิตใจของเขาพังยับเยิน
‎พอเขาเริ่มติดก็จะขายยาที่แรงขึ้นให้
‎เป็นเรื่องที่บ้าสุดๆ
‎พี่น้องตระกูลเยตส์ไปที่นั่นเพื่อซื้อยา
‎ในตอนนั้นเขาได้ยาที่แรงมากๆ
‎เฟรดดี้เป็นหัวหน้าแก๊ง เขาก็จะแบบว่า
‎"ไปเอารถฉันมา" ‎"เอารถไปจอด"
‎"ไปเอานั่น ไปเอานี่" ‎เขาจะทำตัวเป็นหัวหน้า
‎แบรนดอน
‎กลัว
‎เฟรดดี้มาก
‎ไม่อยากทำให้เขาโกรธ ‎หรือไม่พอใจ
‎หรือว่าอยู่ใกล้ๆ ตอนที่เขาเมา
‎เฟรดดี้เป็น
‎คนเลว เลวมากๆ
‎(ทูซอน แอริโซนา)
‎แบรนดอนเป็นคนที่อ่อนโยน
‎เขาจึงมักจะถูกคุกคามได้ง่ายๆ
‎ตอนที่ฉันได้ยินเกี่ยวกับการฆาตกรรม
‎ฉันมั่นใจว่าเขาบริสุทธิ์
‎ฉันชื่อมิเชลล์ สแตรนด์ ‎ฉันเป็นภรรยาเก่าของแบรนดอน ฮัทชิสัน
‎(ครอบครัวตลอดไป)
‎(เขียนเรื่องราวของตัวเอง)
‎ตอนที่เราอยู่แคลิฟอร์เนีย ‎ฉันตัดสินใจที่จะไม่ติดต่อกับแบรนดอน
‎ในตอนนั้นฉันคิดว่า ‎เป็นการตัดสินใจที่ดีที่สุดแล้ว
‎เนื่องจากการติดยา
‎และสิ่งที่เขากำลังเผชิญ
‎เขาจึงขาดการติดต่อกับลูกชาย ‎จนกระทั่งแบรนดอนย้ายไปอยู่ที่มิสซูรี
‎และโชคไม่ดี ‎ที่มีโอกาสได้ติดต่อหลังจากที่เขาถูกคุมขังแล้ว
‎(ในการไต่สวนการจับกุมแบรนดอน)
‎(มิเชลล์ย้ายครอบครัวมาที่มิสซูรี)
‎ฉันต้องการให้กำลังใจแบรนดอน
‎ฉันต้องการให้ลูกๆ รู้จักพ่อของเขา
‎ฉันสงสารเขา
‎ฉันไม่เคยถามแบรนดอนเรื่องรายละเอียด
‎ของคดี ไม่เคยเลย
‎ฉันมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยมว่า
‎เขาบริสุทธิ์
‎เขาไม่
‎สามารถทำอะไรอย่างนั้น
‎แบรนดอนถูกขังอยู่ที่เรือนจำของเคาน์ตี้ ‎ก่อนจะมีการพิจารณาคดี
‎ฉันตัดสินใจแต่งงานกับแบรนดอน ‎ก็เพราะว่าฉันรักเขาแค่นั้นเอง
‎มันรวดเร็วมาก เราต้องได้รับ ‎การยินยอมจากผู้ปกครองให้แต่งงานกัน
‎ก็แค่นั้น
‎ฉันยังเด็กมาก
‎เพ้อฝัน
‎และเชื่ออย่างเต็มเปี่ยมว่า ‎ทุกอย่างจะต้องจบลงด้วยดี
‎และ
‎ทุกอย่างจะต้องคลี่คลาย
‎ฉันเชื่อมั่นในกระบวนการยุติธรรม
‎(ฮัทชิสัน โลเปซและซาลาซาร์ ‎จะถูกพิจารณาคดีแยกทีละคน)
‎(แบรนดอน ฮัทชิสันถูกตั้งข้อหา ‎ฆ่าผู้อื่นโดยเจตนา)
‎(และเป็นคนแรกที่ถูกพิจารณาคดี)
‎ฉันไม่คิดว่าแบรนดอนได้รับความเป็นธรรม
‎ครอบครัวไม่มีเงิน
‎สำหรับหาทนายให้เขา
‎(ในการพิจารณาคดี แบรนดอน ฮัทชิสัน ‎ไม่ปริปากใดๆ ทั้งสิ้น)
‎(วันที่ 10 ตุลาคม 1996 เขาถูกตัดสินว่า ‎มีความผิดและภายหลังถูกตัดสินประหารชีวิต)
‎ฉันจำคำตัดสินได้ ‎โดยเฉพาะปฏิกิริยาของเขา
‎เขาพยายามที่จะหนี ‎แล้วก็เปลี่ยนใจ
‎ก่อนจะกลับมา
‎ทั้งน้ำตา
‎มันสะเทือนใจมาก
‎มันสะเทือนใจจริงๆ
‎(ทัณฑสถานเซาท์อีสต์ ‎ชาร์ลสตัน มิสซูรี)
‎ผมไม่ได้มานั่งตรงนี้
‎เพื่อแสดงความโกรธแค้นและกล่าวโทษหรือ ‎มาอธิบายเหตุผลว่าทำไมถึงทำอย่างนั้น
‎การตัดสินใจที่ผิดพลาด ‎ตอนอายุยังน้อย
‎นำพาให้ผมต้องไปเจอ ‎เหตุการณ์อย่างในคืนนั้น
‎ผมชื่อไมเคิล แอนโธนี ซาลาซาร์
‎ผมเป็นคนแรกที่สารภาพ
‎ว่ามีส่วนร่วมในเหตุการณ์ ‎คืนนั้นวุ่นวายมาก
‎แต่ผมไม่ได้ยิงที่หัว
‎และฆ่าพวกเขา
‎หลังจากที่ผมยิงเหยื่อทั้งคู่
‎จากนั้นทั้งคืน
‎ผม...
‎ก็รู้สึกสับสน ‎ผมจึงไปหาเฟรดดี้
‎เพื่อถามว่าจะต้องทำยังไง
‎ไม่ว่าจะเป็นเฟรดดี้หรือว่าแบรนดอน
‎ที่ตัดสินใจ
‎ในคืนนั้น
‎การตัดสินใจและการกระทำทุกๆ อย่าง ‎ที่ผมทำลงไป
‎ผมไม่ได้ไตร่ตรอง
‎ผมแค่เชื่อใจเขา ‎คุณก็คงคิดเหมือนกัน
‎(ไมเคิล ซาลาซาร์ ‎เป็นจำเลยที่สองที่ถูกพิจารณาคดี)
‎(เขาถูกตั้งข้อหาฆ่าผู้อื่นโดยเจตนา)
‎(ตามหลักกฎหมายว่าด้วย ‎'การร่วมกันก่อเหตุ')
‎คณะลูกขุนมีคำสั่ง
‎ว่าผมต้องรับผิดชอบต่อ ‎การกระทำของผม
‎และการกระทำของอีกคนหนึ่ง
‎ถ้าผมช่วยเหลือและสนับสนุน ‎โดยมีจุดมุ่งหมายร่วมกัน
‎แบบว่าช่วยแบกพวกเขา ‎ไปใส่ไว้ในรถ
‎และแบกออกมาจากรถ
‎โดยมีจุดมุ่งหมายที่จะพาพวกเขา ‎ไปที่ถนนนั่นแล้วฆ่า
‎ผมก็มีความผิด
‎แต่ว่าผมไม่ได้มีความคิดอย่างนั้น
‎ผมไม่ได้ต้องการ
‎พาพวกเขาไปที่ถนนเปลี่ยวแล้วฆ่าทิ้ง
‎ผมรู้แค่ว่า
‎เราจะพาพวกเขาออกนอกเมือง ‎แล้วโยนทิ้งไว้ที่ถนน
‎รอให้คนมาช่วย
‎นั่นคือสิ่งที่ผมคิด ‎แต่ช่างเถอะ
‎ผมคิดว่าผมกำลังจะกลับเข้าไปในรถ ‎ตอนที่ได้ยินเสียงปืน
‎ปัง ปัง ผมจึงหันกลับไป ‎แล้วสบถ "อะไรวะเนี่ย"
‎ผมวิ่งกลับไปแล้วก็เห็นไอ้หนุ่มนี่ ‎กำลังโยนพวกเขาออกจากรถ
‎ผมเลยพูดว่า "ห่าอะไรวะ" ‎"เกิดอะไรขึ้น"
‎ไม่ใช่ "เกิดอะไรขึ้้น" สิแต่เป็น ‎"ห่าอะไรวะเนี่ย"
‎ผมไม่ได้คาดหวังและเตรียมตัว ‎มาเจอกับเรื่องทั้งหมดนี้
‎ผมต้องการกลับบ้าน
‎ผมไม่ได้มาที่มิสซูรี ‎เพื่อมาทำเรื่องพวกนี้
‎ผมโตในแคลิฟอร์เนีย ใกล้ๆ กับ ‎ย่านของแก๊งอันธพาลและยาเสพติด
‎ที่มีอยู่เต็มท้องถนน
‎ผมไม่เคยข้องเกี่ยวกับ ‎อะไรอย่างนี้มาก่อน
‎ผมมาอยู่ในที่ห่างไกลอย่างนี้ ‎ได้สองสามเดือน
‎จู่ๆ ก็ต้องมารู้เห็นชายสองคนถูกฆ่าตาย
‎ผมไปดีกว่า ผมไม่เอาแล้ว
‎เวรเอ๊ย ผมกลับบ้านดีกว่า
‎(ในเดือนมิถุนายน 1996 ‎ไมเคิล ซาลาซาร์ถูกตัดสินว่ามีความผิด)
‎(และถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิต ‎โดยไม่ได้รับทัณฑ์บน)
‎(สโตน เคาน์ตี้ มิสซูรี)
‎(ที่ทำการศาลสโตน เคาน์ตี้)
‎ผมชื่อแมตต์ เซลบี้ ผมเป็นอัยการที่ได้รับเลือก ‎ประจำสโตน เคาน์ตี้ มิสซูรี
‎เราดูแลคดีฆาตกรรมจำนวนมาก
‎โดยเฉพาะคดีของ ‎โรนัลด์และไบรอัน เยตส์
‎มีผู้ถูกฟ้องสามคนในคดีนั้น
‎ได้แก่ไมเคิล ซาลาซาร์ ‎แบรนดอน ฮัทชิสัน และเฟรดดี้ โลเปซ
‎คดีสิ้นสุดแล้วใช่มั้ย
‎เอาเป็นว่าเรามาพิจารณากรณี ‎ของพวกเขาสามคนกัน
‎ไมเคิล ซาลาซาร์ยิงทั้งคู่
‎ซึ่งอาจจะโดนข้อหาฆาตกรรมที่ร้ายแรงที่สุด
‎เพราะถูกตีความว่าป็น ‎การฆ่าผู้อื่นโดยเจตนา
‎หลังจากได้มีการไตร่ตรอง
‎หรืออาจเป็นการฆ่าผู้อื่นโดยเจตนา ‎แต่ไม่มีการไตร่ตรองไว้ก่อน
‎แต่เมื่อดูสิ่งที่เกิดขึ้นในเวลาต่อมา
‎พวกเขานำศพใส่รถ ‎แล้วขับออกนอกเมือง
‎แบรนดอนยกปืนขึ้นจ่อหัวพวกเขา ‎แล้วเหนี่ยวไก
‎ไม่ต้องสงสัยเลยว่าในขณะนั้น ‎เขาเจตนาที่จะทำบางอย่าง
‎ที่ได้ไตร่ตรองไว้แล้ว
‎เป็นระยะเวลาหนึ่ง
‎ในกรณีของเฟรดดี้ ‎เราไม่มีหลักฐานใดๆ ทั้งสิ้น
‎ว่าเขาอยู่ในโรงรถ ‎ตอนที่มีการยิงเกิดขึ้น
‎โทษของเขาอยู่ในขั้นไหนหรือ ‎เขาอาจสั่งคนอื่น
‎ให้ทำบางอย่าง เราไม่รู้เลย ‎เพราะว่าเขาไม่บอกว่าเขาทำ
‎และผมก็ไม่คิดว่าจะมีใครให้การ
‎(มหาวิทยาลัยแคนซัส ‎คณะกฎหมาย)
‎เฟรดดี้ตกลงที่จะให้การ
‎ในขณะที่คนอื่นเงียบ
‎(เฟรดดี้ตกลงที่จะให้การเป็นพยานยืนยันความผิด ‎ของแบรนดอน ฮัทชิสันและไมเคิล ซาลาซาร์)
‎(เพื่อแลกเปลี่ยนกับการรับโทษในข้อหา ‎ฆ่าผู้อื่นโดยไม่ได้ไตร่ตรองไว้ก่อน)
‎เราได้ข้อมูลจากเฟรดดี้เพียงคนเดียว
‎ดังนั้นเราจึงตัดสินใจที่จะ
‎ยื่นข้อเสนอบางอย่างให้เขา ‎หากว่าเขาร่วมมือ
‎อย่างเช่นการลดหย่อน
‎(โฟกัส ‎ถ้าคุณไล่จับกระต่ายสองตัว คุณจะไม่ได้สักตัว)
‎(เฟรดดี้ โลเปซปฏิเสธที่จะมี ‎ส่วนร่วมในสารคดีชิ้นนี้)
‎(เมาท์ เวอร์นอน มิสซูรี)
‎เฟรดดี้ให้การยืนยันความผิด
‎เขาบอกทุกอย่าง
‎เพื่อจะได้รับโทษที่เบาลง
‎ฉันคิดว่าเฟรดดี้ต้องรับผิดชอบ ‎ในการฆาตกรรมพี่น้องตระกูลเยตส์เพราะว่า
‎ถ้าเขาไม่ขนส่งยาเสพติด
‎เชื่อฟังภรรยาที่ห่วงใยเขา
‎ทำงานปกติทั่วไป ‎เรื่องพวกนี้ก็จะไม่เกิดขึ้น
‎แบรนดอนและไมเคิลอยู่ที่นั่น ‎เพื่อช่วยงานเฟรดดี้
‎จริงๆ แล้วเขาเหมือนพยาธิเสียมากกว่า
‎แบบว่าเหมือนแมลงวันตอมอุจจาระน่ะ
‎ขอโทษนะ แต่ว่ามันเป็นอย่่างนั้นจริงๆ
‎เวลาที่คุณติดยา
‎คุณจะทำทุกอย่างให้เขา
‎เพราะว่าเขามีของ
‎เขารู้ว่าจะหาได้ที่ไหน
‎(ฮัทชิสันถูกตัดสินประหารชีวิต ‎ในขณะที่ซาลาซาร์ถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิต)
‎(โลเปซจะต้องรับโทษระหว่าง ‎30 และ 40ปีตามแต่กรณีแวดล้อมที่เปลี่ยนไป)
‎นี่ไง 34 ล้าน
‎นี่เป็นตอนที่ครอบครัวของเฟรดดี้ ‎ชนะรางวัลล็อตเตอรีที่แคลิฟอร์เนีย
‎เขาถูกตัดสินจำคุก 30 ปีถึงตลอดชีวิต
‎แต่แล้วเขาก็ชนะรางวัลล็อตเตอรี ‎เขาจึงจ้างทนายที่เก่งและดีที่สุด
‎ฉันกำลังพยายามหาแผ่นพับของเขา ‎ฉันเก็บไว้
‎นี่ไงล่ะ แผ่นพับสำหรับโฆษณาของดี
‎เขาเป็นทนายที่เก่งและดีที่สุด
‎ดี แวมเปลอร์เป็นทนายที่ช่วยให้ ‎เฟรดดี้รับโทษเพียงแค่สิบปี
‎คุณต้องมีเงินถึงจะว่าจ้างเขาได้
‎(ทนายความคนใหม่ของเฟรดดี้ ‎ต่อรองข้อตกลงที่ดีกว่าให้เขา)
‎(เฟรดดี้ โลเปซถูกตัดสินจำคุก 10 ปี ‎โดยต้องรับโทษอย่างน้อยสองปีจึงขอผ่อนผันได้)
‎(แต่เขาถูกปล่อยตัว ‎หลังจากถูกจำคุกเพียงแปดปี)
‎(คอลคอร์ด โอคลาโฮมา)
‎(ข้อเสนอของเฟรดดี้ได้รับการเห็นชอบ)
‎(หลังจากที่ครอบครัวของเขาจ่ายเงินให้ลูกของ ‎เหยื่อเป็นจำนวน 230,000 ดอลลาร์ได้ไม่นาน)
‎เฟรดดี้ โลเปซลงทุนในกองทุนทรัสต์
‎เพื่อนำมาช่วยเหลือเลี้ยงดู
‎หลานสาวและหลานชายของผม ‎ซึ่งเป็นลูกไบรอัน
‎ในตอนนั้นผมไม่รู้ว่า
‎เขาถูกตัดสินให้รับโทษจำคุก ‎แค่ไม่กี่ปีสำหรับความผิดที่เขาทำ
‎ผมไม่รู้เรื่องนั้น ‎และผมก็ไม่เห็นด้วย
‎ผมไม่คิดว่า ‎ควรจะมีการเสนอข้อต่อรอง
‎และใช้เงินพื่อหลบเลี่ยง ‎คดีที่ร้ายแรงอย่่างนั้น
‎ผมชื่อแกรี เลน เยตส์
‎ผมมีพี่น้องห้าคน
‎ทิมมี่เป็นน้องชายคนเดียวที่ยังเหลืออยู่
‎ผมและพ่อบุญธรรม
‎ไปสถานที่เก็บศพเพื่อระบุ ‎ตัวน้องชาย
‎มันน่ากลัวมาก
‎ที่เห็นพวกเขาอยู่บนเตียงเหล็ก
‎ไร้ชีวิต
‎มีบาดแผลฟกช้ำ ‎และรอยถลอกทั่วใบหน้า
‎เพราะถูกลากไปกับพื้น
‎รูกระสุนที่ดวงตา
‎และที่ด้านข้างศีรษะ
‎มัน...
‎ไม่ใช่น้ำมือมนุษย์
‎ผมรู้ว่าแบรนดอนเป็นคนฆ่า
‎ซาลาซาร์เป็นคนเริ่ม
‎ผมมั่นใจ
‎และผมแน่ใจว่าเฟรดดี้ โลเปซ ‎วางแผน
‎เรื่องที่จะกำจัดศพ
‎พวกเขาทั้งสามคนมีความผิดเท่ากัน
‎ไม่มีใครควรได้รับโทษเบา
‎พวกเขาควรจะได้รับโทษแบบเดียวกัน
‎พวกเขาควรได้รับโทษประหารชีวิต
‎พวกเขาควรถูกกำจัด ‎พวกเขาไม่ควรมีชีวิตอยู่ตอนนี้
‎ในความเห็นของผม
‎(ในปี 2011 ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยชี้ขาดว่า ‎รายละเอียดการเสนอข้อต่อรองของโลเปซ)
‎(ถูกปิดบังอย่างไม่เป็นธรรมต่อ ‎การพิจารณาคดีเดิมของฮัทชิสัน)
‎(หลังจากอยู่ในคุกสำหรับนักโทษประหาร 15 ปี)
‎(แบรนดอน ฮัทชิสันได้รับการลดหย่อนโทษ ‎เป็นการจำคุกตลอดชีวิตโดยปราศจากทัณฑ์บน)
‎ฉันดีใจที่
‎เขาไม่ถูกประหารชีวิต
‎เขาสมควรได้รับการลดหย่อนโทษมากกว่านี้
‎ลูกของฉันสมควรได้รับ
‎สิ่งที่ดีกว่านี้
‎เขาไม่มีเจตนาที่จะฆ่าใครในคืนนั้น
‎ฉันมั่นใจ
‎(แบรนดอนและมิเชลล์หย่ากันในปี 2001)
‎(ตลอดระยะเวลาที่แต่งงานกัน)
‎(แบรนดอนไม่เคยสารภาพถึงบทบาทที่แท้จริง ‎ในการฆาตกรรมพี่น้องตระกูลเยตส์)
‎หลังจากเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
‎ผมนึกว่าจะถูกยิงด้วย
‎เฟรดดี้พูดว่า "เรียกรถพยาบาลมั้ย"
‎แล้วผมก็บอกว่า ‎"พวกเขาตายแล้ว"
‎ไมเคิลยัดพวกเขาสองคนไว้ที่ท้ายรถ
‎ผมรู้ตัวว่าจะต้องลงจากรถ ‎แล้วฆ่าสองคนนั้น
‎เฟรดดี้ยื่นปืนให้ผม ‎ผมเปิดท้ายรถ
‎ผมไม่รู้ว่าเป็นโรนัลด์หรือไบรอัน ‎ผมไม่รู้จริงๆ
‎ผมคว้าศีรษะของใครคนใดคนหนึ่งแล้วยิง
‎สองนัด
‎ฉันหวังว่าจะมีใครเรียกรถพยาบาล
‎และตอนที่เฟรดดี้ยื่นปืนจุด 22 ให้แบรนดอน
‎ฉันอยากให้แบรนดอนเรียกเขาให้มาจัดการเอง
‎ฉันหวังว่า
‎เขา...
‎ฉันหวังว่า ‎เขาจะเรียกเฟรดดี้ให้มาจัดการเอง
‎หวังว่าเขาจะยื่นปืนคืนให้เฟรดดี้
‎ฉันหวังว่าเขาจะไม่ทำ
‎ผมไม่เคยเล่ารายละเอียดทั้งหมดเรื่อง
‎การฆาตกรรมพี่น้องตระกูลเยตส์ ‎ให้มิเชลล์หรือใครฟัง
‎บางทีผมน่าจะบอกเธอ
‎แทนที่จะพรากเวลาสี่ปีของเธอไปอย่างที่ผมทำ
‎เธอต้องเสียเวลาสามถึงสี่ปีกับผม
‎ผมคิดว่า ‎เป็นสิ่งที่สมควรจะทำ
‎ผู้คนที่อยู่ในชีวิตของผม...
‎ผมคิดว่านั่นเป็นสิ่งที่ควรจะทำ
‎ผมนิ่งเงียบเพราะห่วง
‎เรื่องความปลอดภัยของตัวเองและครอบครัว
‎(สามเดือนหลังจากการสัมภาษณ์ครั้งแรก)
‎(แบรนดอน ฮัทชิสันตกลง ‎ที่จะตอบคำถามเพิ่มเติม)
‎หลังจากที่ผมยิงเหยื่อทั้งคู่
‎จากนั้นทั้งคืน
‎ผม...
‎ก็รู้สึกสับสน
‎ผมจึงไปหาเฟรดดี้ ‎เพื่อถามว่าจะต้องทำยังไง
‎ไม่ว่าจะเป็นเฟรดดี้หรือว่าแบรนดอน
‎ที่ตัดสินใจในคืนนั้น
‎การตัดสินใจและการกระทำทุกๆ อย่าง ‎ที่ทำลงไป
‎ผมไม่ได้ไตร่ตรอง
‎ผมแค่เชื่อใจเขา ‎คุณก็คงคิดเหมือนกัน
‎ใช่มั้ย
‎ไมเคิลเป็นคนดี
‎เขาแค่ถูกคนไม่ดีหลอกใช้
‎เขาสมควรได้รับโทษจำคุก ‎โดยไม่มีทัณฑ์บนมั้ย
‎ผมคิดว่าไม่มีใครสมควรได้รับโทษจำคุก ‎โดยไม่มีทัณฑ์บน
‎ถ้าผมจะโกรธแค้นใครสักคน ‎ก็คงจะเป็นเฟรดดี้
‎คุณโลเปซมีเงินหลายล้านดอลลาร์
‎ผมคิดว่าเขาใช้อิทธิพล
‎และความคิดแบบอาชญากร
‎เพื่อจะได้สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับตัวเขา
‎ผมไม่คิดว่าสิ่งเหล่านี้จะมีผลต่อความรู้สึก ‎ของผมจนกระทั่งช่วงสี่ถึงห้าปีสุดท้ายในชีวิต
‎ผมไม่เคยรู้สึกเสียใจ
‎กับสิ่งที่ผมทำมาก่อน
‎อย่างที่คนชอบพูดกันว่า ‎"ผมรู้สึกเสียใจ"
‎ผมไม่เคยรู้สึกเสียใจ
‎ที่สองคนนั้นตาย
‎แล้วก็...
‎คืนหนึ่งขณะที่ผมกำลังดูรายการทีวี
‎มียายหรือไม่ก็แม่พูดเรื่องลูกสาว
‎ถูกฆาตกรรม
‎และ
‎ผมรับรู้ความเจ็บปวดของเธอ
‎แล้วผมก็คิดถึง
‎แม่ของพี่น้องตระกูลเยตส์
‎แล้ว
‎เช้าวันถัดมาเมื่อผมตื่นขึ้น ‎ก็ได้ข่าวว่า
‎พวกคุณต้องการถ่ายทำสารคดี ‎เกี่ยวกับคดีของผม
‎ผมคิดว่าถึงเวลาแล้วที่จะต้องพูดความจริง
‎สารภาพสิ่งที่ผมทำ
‎ผมรู้สึกดีที่ได้พูด
‎ได้เล่าให้พวกคุณฟัง
‎ผมหวังว่าครอบครัวเหยื่อจะรับรู้ถึง ‎ความเศร้าโศกที่ผมเผชิญจากการ
‎ทำให้พวกเขาต้องทุกข์ทรมาน
‎หวังว่าพวกเขาจะรู้ว่า ‎ผมไม่ใช่ปีศาจร้าย
‎และไม่ชอบทำร้ายผู้คน
‎เหตุการณ์เลวร้ายเกิดขึ้นในคืนนั้น ‎และมัน
‎ก็ไม่ถูกต้อง
‎ถ้าพูดถึงเรื่องที่เสียใจ
‎ผมเสียใจที่ไม่ได้ช่วยชีวิตพวกเขา
‎แต่กลับฆ่าพวกเขา
‎ผมเสียใจที่พราก
‎คนสำคัญสองคนไปจากชีวิตคุณ
‎(สิบวันหลังจากการสัมภาษณ์)
‎(แบรนดอน ฮัทชิสันได้รับการวินิจฉัย ‎ว่าเป็นมะเร็งที่กระเพาะอาหารและตับ)
‎(2 พ.ย. 2019)
‎(แบรนดอน ฮัทชิสันเสียชีวิต ‎ที่ทัณฑสถานเซาท์ เซ็นทรัล)
‎(เขามีอายุ 44 ปี)
‎(คำบรรยายโดย ณัฏฐินี เจรจาศิลป์)