NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Ha! Pożegnaj się z głową!
Nie strasz mnie tymi zardzewiałymi paznokciami!
Pogromco zombie, ciszej. Próbuję się skupić.
Trafiony.
- Znów jadłem papier przez sen? - Ludzie!
Zbliżamy się do strefy zrzutu. Omówmy jeszcze raz misję.
Udamy się do miasteczka na obrzeżach Sahary.
Spotkamy się z kontaktem, zaopatrzymy, bierzemy auta i ruszamy.
Przed nami kilometry pustynnej, palącej ziemi.
Dostajemy raporty o dziwnej pogodzie i odczytach z radaru...
Tu agentka Echo. Zrzucić ich!
Wystarczy.
Czy teraz się skupicie?
Ej! Ktoś jeszcze poczuł turbulencje?
Prawie zwróciłem ciasteczko.
Mamy ciasteczka?
Są okropne.
To nie ciasteczka, głupku!
Zjadasz nasze zapasy! Nie podchodzicie serio do tej misji.
Podchodzimy, ale załapaliśmy za pierwszymi pięcioma razami.
Chcemy odzyskać Nigdzie i Gary'ego.
Nie taka jest misja!
Cleve Kelso, Rafaela i ten facet, Matsuo Mori,
samuraj robot, są na pustyni.
Mamy ich złapać.
I zostawić Nigdzie i Gary'ego?
- Jeśli żyją. - Co?
Nic im nie jest. Są do tego wyszkoleni.
Wiedzieli, na co się piszą. Ratowanie to nie nasza działka.
Powiało chłodem.
Właśnie. Zmieniłaś się.
Pani Nigdzie mnie trenowała.
Nauczyła mnie, że priorytetem jest misja. I tak zrobimy.
Zaraz, lecimy tam? Do Ślepej Uliczki?
Jeśli masz na myśli miasto Nihaya, to tak.
Miejscowi nazywają je Ślepą Uliczką. Nie dlatego, że to ostatnia stacja.
Roi się tam od kryminalistów. To groźne miejsce. Ale...
- robią świetne falafele. - To problem?
Raczej zaleta.
Dodatkowa informacja. I wiemy, od kogo trzymać się z daleka.
Masz jakiś plan co do lądowania?
Bo pamiętam, że w Ślepej Uliczce nie ma lotniska.
- O tak! - Juhu!
Odjazdowy ten szal. Idealnie sprawdzi się w L.A.
Dodaje tajemniczego, miejskiego sznytu.
I chroni przed słońcem
i wiatrem, który wysmaga twoją skórę piaskiem
niczym papierem ściernym.
Hm, a kolor pasuje mi do oczu!
Znajdźmy kontakt, który zaprowadzi nas do kryjówki.
- Jak wygląda? - Rozpoznam go.
Unikajcie kłopotów. Z nikim nie gadajcie i na nikogo nie patrzcie!
Po prostu... nie.
Ten człowiek na nas patrzy.
Może dlatego, że my patrzymy na niego?
- Mieliśmy nie patrzeć. - To nieprzypadkowa osoba.
- To nasz kontakt. - Szukamy Echo?
Nie! To idealna okazja, by wykorzystać umiejętności aktorskie.
Udam, że jestem... bardzo głodny.
- Obsadzanie po walorach? - Rola życia!
Dzień dobry!
Ma pan jakieś specjalne dania w swoim menu?
Wie pan, o czym mówię.
Właśnie! Bo jesteśmy głodni.
Mamy danie z falafelem. To macie na myśli?
Tak mi się wydaje.
Jeśli pan myśli, że mam to na myśli.
Dobra, zaraz podam!
Sekret tkwi w sosie.
Widzicie?
Ładnie.
- Musi gdzieś być. - To nie to.
Dużo mięsa. Czy to jest w mięsie?
Ej! Co wy robicie? Jak śmiecie tak hańbić moje falafele?
Szukamy sekretu w sosie!
Ach! To sos jest sekretem. Chyba źle zrozumieliśmy.
Wynocha!
- Zasada pięciu sekund? - Migiem!
- Wszystko gra? - Tak.
Ale więcej nas tu nie wpuszczą.
Co mówiłam o patrzeniu na ludzi?
- Gdzie byłaś? - Nie wychylałam się.
Chociaż jedna zrozumiała.
Znalazłam kontakt.
Skąd wiesz?
Poznałam po pionkach. Nie skończyliśmy z Juliusem partii.
Stoją tak, jak je zostawiliśmy.
Mogę dołączyć?
Proszę, siadaj.
Nagrodzę tego, kto przebije się przez obronę.
Twój styl gry jest bardzo specyficzny.
Gdzie się uczyłaś?
Nigdzie.
Szach mat.
Potrzebuję większej polówki.
Zadzwonię po obsługę hotelową, doniosą ci.
Super! Zamów też przekąski!
A to do czego?
Do otwarcia wagonu, w którym przyjadą auta.
Ja to wezmę.
Jutro zbieramy zapasy, auta i ruszamy na Saharę znaleźć Cleve'a.
Dobry plan. Im szybciej ruszymy, tym lepiej.
Nie powinnaś odpocząć?
Wszystko gra?
Nie do końca. Wybieramy się na Saharę.
Jedno z najgroźniejszych miejsc na planecie.
Skończy nam się woda, umrzemy. Trafimy na burzę piaskową, umrzemy.
Dostaniemy udaru, zjemy nie tego kaktusa, wybierzemy złego wielbłąda – śmierć!
Jak mielibyśmy wybrać złego wielbłąda?
Krzywe trzonowce, problem z kopytami, złe nastawienie?
Wiem, że ciąży na tobie presja, ale...
Nie rozumiesz.
Nigdzie to najlepsza agentka na świecie i poległa.
To jakie ja mam szanse?
Chyba jakie my mamy szanse. Też się liczymy.
Kolejne zmartwienie, jeśli coś pójdzie nie tak.
Nie znasz nas? Jasne, że coś pójdzie nie tak.
Pewnie nawet bardzo nie tak.
Ale mamy siebie i warto podjąć to ryzyko.
Nie jesteś w tym sama. Wspieramy cię.
Łapcie zapasy i lecimy na dworzec kolejowy.
No proszę, wróciła.
O nie. Mogę wam w czymś pomóc?
Layla Gray! Sandocal ucieszy się na twój widok.
Pozdrówcie go ode mnie, właśnie wyjeżdżam.
Nie.
Nigdzie się nie wybierasz.
Że kto cię goni?
Już mówiłam, starzy znajomi.
Masz takich, którzy cię lubią?
Niewielu.
Nie martwmy się. Mamy zapasy, pociąg czeka.
Bierzemy auta i spadamy.
Może to zły wagon?
Hej, Sandocal. Kopę lat.
Layla Gray...
Uprzedzałem, co się stanie, jeśli tu wrócisz.
Ślepa Uliczka jednak będzie twoją ostatnią stacją.
- Gdzie nasze auta? - Wasze?
Non! Należą teraz do mnie.
Wybacz, nie znam was.
Może jesteście mili, ale ona ma dług do spłacenia.
Więc i wy jesteście w to zaangażowani.
O czym on mówi?
To opowieść o przyjaźni i zdradzie.
Miłości i nienawiści.
Niewinnym rajdowcu i wrednej kryminalistce.
Razem się ścigaliśmy. Przegraliśmy. Odeszłam. Okej?
Zdradziłaś mnie! Postawiłaś na nieswoją drużynę!
Nie powinieneś był robić zakładów! Było ich więcej, spytaj Rogatych Żmij.
Stajecie po jej stronie?
Dobra, koniec opowieści.
Zaufałeś Layli i się sparzyłeś. Twoja wina.
Ale nie pozwolę ci ukraść aut.
Nie masz na to wpływu.
Zabieram je, to moja zemsta.
- Allons-y! Zabrać ich! - Zaraz, możemy ci pomóc.
Jak?
Przed tobą jakiś wyścig, w grę wchodzą pewnie duże pieniądze.
Ja i mój partner wystartujemy.
Jestem najlepsza. A Tony jako jedyny prawie mnie pokonał.
- Wcale nie prawie. - Tak sobie mów.
Tak się składa, że odbędzie się dziś wyścig po wydmach,
ale startujemy ja i Omar, więc dzięki.
Nie pozwoliłabym mu się wozić wokół bloku.
Od tamtej pory nie potrąciłem żadnego wielbłąda!
No dobra, dwa. Ale teraz dużo lepiej prowadzę.
Proszę, Sandocal! Wygramy dla ciebie wyścig.
Spłacisz długi, może nawet zarobisz.
A jeśli wygramy, oddasz nam auta.
Możecie wystąpić, ale nigdy nie oddam samochodów.
Są teraz moje. I tyle. Rozumiecie?
Ale jeśli wygracie...
dam im odejść.
To chyba niezła umowa, co?
BAZA OBRONNA SOUTHWOOD, NEVADA
Samochód na starej drodze.
Jakiś problem?
Spocznij, żołnierzu. Wszystko pod kontrolą.
Nie wierzę, że nas w to wpakowałaś. Mieliśmy być już na Saharze!
To nie moja wina!
Kłopoty jakoś same cię znajdują, co?
Kłótnia tu nie pomoże.
Jesteśmy skuci w furgonetce. Wielkie rzeczy!
Mieliśmy większe problemy. Nie, Cisco?
No pewnie!
Jesteśmy!
Powoli! Nie chcę, by coś się stało mojemu kierowcy.
Gray! Nie rób nic głupiego.
Pogadamy sobie, gdy to się skończy.
Dobra! Wystarczy.
A teraz ścigaj się, jakby od tego zależało twoje życie.
Bo tak w sumie jest.
Gdy to zrobię, namierzą nas.
To nic. Gdziekolwiek się pojawię, faceci do mnie lgną.
Nienawidzę tej współpracy.
Co tu się wyprawia?
Intruzi. Zamykamy bazę i zbieramy żołnierzy!
Ilu?
Dwójka. Kierują się do budynku 32.
Do krypty?
Tak jest. Młoda kobieta i facet z mechanicznym ramieniem.
Chyba stary kolega z woja wysyła mi wiadomość.
Musimy jakoś odpowiedzieć.
Ja potrzebuję kasy, a ty – odzyskać przyjaciół,
więc znów jesteśmy partnerami.
Dla twojego dobra tym razem mnie nie zawiedź.
Ile okrążeń ma ten wyścig?
Tylko jedno.
Ale długie.
TEMP. WODY CIŚ. OLEJU
- Juhu! - O tak!
Tak! Kocham tę robotę!
- Niezłe ruchy, Toretto! - To... było tylko przetrwanie.
Juhu! Tak!
- Pomożesz? - Jadę.
Ty dołem, ja górą.
Tak!
Właśnie o tym mówię! Juhu! Tak!
Zaraz, zaraz.
I gotowe!
Dobrze to mieć pod ręką.
Kumasz? Pod ręką.
To śmieszne!
Masz gigantyczne ramię robota i potrzebny ci miecz?
To Yamashiro No Daijyo Kunitsugu Wakizashi.
Na zaślepce rękojeści jest polująca modliszka,
która ochrania cenne zwłoki, ścinając głowę wrogom.
Odjazd.
To niższa kategoria, ale wisi mi to.
Nie spędziłam pół dnia w samolocie, w którym klimatyzacja
wysusza moją strefę T, by słuchać, jak mendzisz o mieczu.
Trzeba znaleźć system naprowadzania!
Czyli to?
Chłopcy, pojawiła się plaga. Mamy tylko jedną opcję.
Gdy wyjdą z krypty, macie ich wysadzić!
Za nimi! Dalej!
Juhu! Tęskniłem za tym!
- Lecimy! - Tak dobrze się bawię!
Ja to załatwię!
To od Cleve'a!
Nie. Nie!
Nara, hejterzy!
- Gdzie jest droga? - Te wozy jej nie potrzebują.
- Ten facet pojechał za szybko. - Raczej za wolno.
O tak!
- Właśnie tak! - Czadu!
Wygramy! Tony i Layla będą bohaterami.
Wybacz, ale nie. Jedź za mną, spadamy stąd.
O czym ty mówisz?
- Nie taki był plan. - Zaufaj mi, zmienił się.
Patrzcie, kto prowadzi! Sandocal, to ja.
Nazywaliście mnie przegranym. Non, monsieur! To wy przegracie.
Co to ma być? Nie! Dawać wozy, jedziemy za nimi!
Co się stało?
Powoli! Nie chcę, by coś się stało mojemu kierowcy.
Gray! Nie rób nic głupiego.
Pogadamy sobie, gdy to się skończy.
Pora spadać.
Nie! Layla!
Razem to wymyśliłyście?
Ktoś mi powiedział, że powinnam polegać na drużynie.
Fajnie, ale dlaczego nikt mnie nie wtajemniczył?
Chciałam zobaczyć twoją minę. Było warto.
Więc te kłótnie były na pokaz?
W większości. Ale faktem jest, że zniszczyła plan i nie mamy aut.
Mówiłam, to nie moja wina.
Sandocal i tak by je zabrał.
Dzięki Layli
mamy ograniczone zapasy i stare wozy
na najgroźniejszym terenie świata.
- Nie zwalaj tego na mnie. - Za późno.
Dobra! Mogłem nie pytać.
To... dokąd jedziemy?
Napisy: Marta Przepiórkowska