AUKCJA CHARYTATYWNA
LUCY: PRZYJECHALI RODZICE. WIDZIMY SIĘ NA IMPREZIE!
JACKIE: WRÓCIŁAŚ JUŻ? GDZIE JESTEŚ?
Jackie!
- Co z cateringiem? - Przekąski będą za 10 minut.
Super, dzięki.
Niesamowita impreza. Nie wierzę, że ci się to udało.
Komitet będzie zachwycony.
Oby. Sama budka zdjęciowa zebrała ponad 1000 dolarów.
- Będę kandydować na prezeskę. - Jesteśmy na pierwszym roku.
- Zaczekaj do trzeciego roku. - Zobaczymy.
Przyszli chyba wszyscy z ostatnich klas.
Słuchasz mnie?
Kumam. Czekasz na kogoś?
Tak.
- Na siostrę. - Lucy wróciła?
Na ferie wiosenne. Rodzice odebrali ją z Bennington.
Powinna już być.
Boże! Będzie epicko.
Jackie.
Wujek Richard? Co tu robisz?
WITAJ W KOLORADO
- Cześć, wujku. - Cześć.
- Jak lot? - W porządku.
- Jak się trzymasz? - Dobrze.
Wybacz, że nie poleciałem na spotkanie z Walterami.
Chyba ich widzę. Kończę.
Wiem, że to duża zmiana.
Głowa do góry. I możesz na mnie liczyć.
- Napisz potem. - Dobrze.
- Cieszę się, że jesteś. - Dzięki, Katherine.
- Tutaj. - Dzięki.
- To George. - Cześć.
Cześć.
- Miałaś udany lot? - Tak.
Potrzeba ci czegoś? Coś do jedzenia albo kawy?
Nie.
Wspaniały początek nowojorskiego tygodnia mody.
Branża oddała hołd projektantce Angelice Howard,
jej mężowi oraz najstarszej córce, którzy pół roku temu…
- Pomóc ci z bagażami? - Nie.
Dzięki.
W porządku?
Tak.
Chodź, przedstawię cię wszystkim.
Czemu dzwonisz? Nie mam dyżuru.
Z drogi!
Cześć.
- Danny. - Jackie.
Zbadaliście go?
- Nie biegaj, Benny. - Nie biegam!
Chłopaki, zróbcie sobie przerwę.
To Jackie. Jackie, Alex i Isaac.
Siemasz.
Idź do auta po walizkę.
Jasne.
- Hej. - Cześć.
- Wciąż wymiotuje? - Na wprost jest kuchnia.
- Zaniosę walizki do twojego pokoju. - By się uspokoił.
Ją też będę musiała uśpić.
- Dzięki. - Ile waży?
Muszę to zapisać.
Sprawdzałeś przez otoskop?
Jasne.
Jak długo tam jest?
Doktor Morris cokolwiek ci powiedział?
To po prostu kiepski moment. Właśnie przyjechała Jackie.
Dobrze. No jasne.
Powiedz, że przyjadę. Dzięki.
Przykro mi, muszę jechać.
Dzięki Bogu. Jest Will.
Jackie, to Will. Poznajcie się.
- Najstarszy syn. Nasz skarb. - Witaj.
Cześć.
Muszę jechać do kliniki. Pomóż Jackie się rozgościć. Poznała już…
Danny’ego, Isaaca, Alexa.
- I Benny’ego. - Tak.
Że też musieli mnie wezwać.
No dobrze.
- Jedziesz? - Tak.
- Will wszystkim się zajmie. - Świetnie.
Przepraszam, Jackie. Wrócę jak najszybciej.
- Jasne. Oby pies wyzdrowiał. - Dzięki.
Na razie.
Zawsze jestem w pobliżu.
- W razie czego wołaj. Idę do sadu. - Wujku, zaczekaj.
To nie Tony Hawk, tylko Lee.
Poznaliśmy się.
Nathan.
To Jackie.
Cześć. Miło cię poznać.
- Wzajemnie. - Chodź.
Jestem niedosłyszący,
więc jeśli na ciebie nie patrzę lub jest bardzo głośno,
nie będę cię rozumiał.
Jasne, dzięki.
- Przyłóż się. - Mój but!
To Jackie.
Cześć.
To Parker i Benny.
Przedstawisz się?
- Sama się dowie. - To Cole.
- Cześć. - Jordan chce być reżyserem.
Daj jej spokój.
Dawaj, Benny!
Albert, nie! Przepraszam!
Masz.
Nic się nie stało.
- Pokażę ci twój pokój. - Dobrze.
Przynieś rzeczy Jackie na górę.
Chodź.
- Cole! - Słyszałem.
Przykro mi. Nie bierz tego do siebie.
Ile z nich to dzieci George’a i Katherine?
Nie wiesz? Wszystkie. Jest nas ośmioro.
Lee i Isaac to nasi kuzyni z rodziny od strony ojca.
Wujek Richard mówił, że to duża rodzina, ale…
Mieszkacie tu razem?
Ja mieszkam z narzeczoną, Hayley, ale cała reszta tutaj.
To twój pokój.
To było studio mamy.
Ruszysz się, Will? Sporo tego.
- Wniosę je. - Nie.
Rozgość się.
Spokojna głowa, Nowy Jork.
- Zmień to nastawienie. - Przecież pomagam.
Wiesz, co przeszła. Nawet ciebie to tknęło.
Tutaj musi mieć grubą skórę, jeśli chce przetrwać.
O ja…
Mówiłem.
- To ja. Mogę wejść? - Jasne.
Will powiedział o basenie.
Przepraszam za Alberta. Czasem ma za dużo energii.
Zadomowiłaś się? Potrzebujesz czegoś?
- Mało tu miejsca. - Nie szkodzi.
- Wybacz, że zabieram ci studio. - Daj spokój.
Przy tylu dzieciakach nie mam czasu na malowanie.
Czuj się tu dobrze.
- Operacja się udała? - Tak.
To było zapalenie ucha.
Wyjdzie z tego, ale męczył się.
Właścicielka zresztą też.
Studiowałaś weterynarię na Columbii?
Widziałam twoje zdjęcie z mamą.
Nie.
Ukończyłam tam pierwsze studia. Weterynarię zrobiłam w Kolorado.
Dawno temu.
- Przypominasz ją. - Często to słyszę.
Lucy wygląda…
Wyglądała bardziej jak tata.
To nie sam wygląd.
Masz jej spokój.
Sposób bycia.
Bez przerwy o was opowiadała.
O tobie też.
Czemu poznałam cię dopiero na pogrzebie?
Poznałaś mnie, gdy byłaś malutka.
Ale potem ciężko było się spotkać.
Udawało się co kilka lat. Dzwoniłyśmy i pisałyśmy do siebie.
Ostatnim razem była w Telluride z filmem, do którego robiła kostiumy.
Pamiętam.
Planowałam ją odwiedzić, kiedy…
doszło do wypadku.
Wiem, że przyjazd tu jest trudny.
Nie wyobrażam sobie, co przechodzisz.
Tego chciała twoja mama.
Wuj Richard cię kocha, ale bardzo dużo podróżuje.
Twoja mama chciała, byś była wśród bliskich.
Rozumiesz to?
Tak.
Kochałam twoją mamę.
Obiecałyśmy sobie kiedyś, że nasze rodziny mogą na siebie liczyć.
Pomogę ci.
Tylko mi pozwól.
Głodna? Zaraz jemy kolację.
- Nie bardzo. Padam z nóg. - W porządku.
Zejdź, jeśli zmienisz zdanie.
Benny!
Gotowe, Nathan.
Weź je.
- Nie zje burgera? - Trochę ją to przytłacza.
Nic dziwnego.
Sporo nas.
Chodź tu!
Dopadnę cię!
- Musimy dać jej czas. - Jasne.
Zaopiekujemy się nią. Teraz należy do rodziny.
W porządku?
Słyszę deskorolkę, Lee. Zostaw ją.
Zawieszą cię za jazdę po szkole.
- Ale ciociu! - Bez dyskusji.
Mamo!
- Śmiejesz się? - Wcale nie.
Musisz przepisać pracę na temat wojen, bo…
- Mamo! - Chwila.
- Mamo. - Co?
Zgubiłem Rumpla.
Znowu?
- Tak. - Słonko!
- Miejcie oko na Rumpla. - Autobus za pięć minut!
Rumpel!
- Gdzie Benny? - Muszę lecieć.
Rumpel!
- Jesteś! - Pa! Kocham was.
Wszystko masz?
- Parker, masz drugie śniadanie? - Tak.
Na pewno?
Do później.
Zostaw, to dla Jackie.
- Dzień dobry. Jak spałaś? - Dobrze.
Zostawiłam ci śniadanie.
Chłopcy zabiorą cię do szkoły.
Wieczorem opowiesz mi o swoim dniu. Powodzenia.
- Dzięki. - Jordan!
Serio! Pa, kocham was!
My ciebie też!
No dobra.
No wsiadaj, Nowy Jork.
Mam gdzieś szkołę, ale spóźnimy się.
SZKOŁA MUFLONÓW
LICEUM W SILVER FALLS
Siemasz, Cole!
Czekaj!
Mamy dzisiaj komplet.
Isaac, żadnych podwózek dla cheerleaderek.
- Jasne! - Zbiórka punkt 15.30.
Nie trzaskaj drzwiami.
Równo o 15.30.
Dobra!
- W porządku? - Tak.
Pokażemy ci twoją klasę.
- Serio? - Tak.
- Z nami się nie zgubisz. - Dzięki.
Co myślisz?
Naprawdę… duża.
To nie poziom Manhattanu, co?
Cole!
Cześć.
Powodzenia, Nowy Jork.
- To jego dziewczyna? - Erin?
Czasami. Cole nie lubi związków.
Zadaje się z różnymi laskami, ale zawsze wraca do Erin.
To twoja klasa.
Powodzenia.
Mogę tu usiąść, Alex?
Jasne.
DRUŻYNA PIERŚCIENIA
- Nie musisz przerywać. - Już ją czytałem.
Proszę o spokój. Usiądźcie.
Mamy nową uczennicę, Jackie.
Możesz wstać i się przedstawić?
Dobrze.
Nazywam się Jackie Howard. Przyjechałam z Nowego Jorku.
Co cię sprowadza do Silver Falls?
Zmiana scenerii.
Zapragnęła świeżego, wiejskiego powietrza.
Prawda?
Dziękujemy.
Przywitajcie ją serdecznie.
Otwórzcie podręczniki na stronie 57.
Przeczytaj pierwszy akapit, Paige.
Dobrze.
„Traktat wersalski podpisano”…
Nie masz podręcznika, nie?
2- MUSIMY POMÓWIĆ
- Czytałam o nowej apce, Tara. - Nie!
Nie mam czasu. Nie wspomnę o poziomie facetów w okolicy.
- Bez urazy dla twojego. - Jasne.
Warto spróbować.
- Założę ci profil. - No nie wiem.
Nie chce mi się golić i wymyślać tematów rozmów.
Tylko się pogrążę albo…
Zaczekaj.
- Tak? - Mamy spotkanie.
No tak. Jackie?
Wejdź.
Usiądź. Nazywam się Tara Jacobs. Mów mi po imieniu.
Jesteś tam, Hayley?
- Tak. - Oddzwonię.
- Dobrze. - Wybacz.
Jak ci mija pierwszy dzień?
- To dla ciebie spora zmiana. - Owszem.
Możemy omówić moje przedmioty? Przywykłam do wyższego poziomu.
Jasne, sprawdzę twój dziennik ocen.
Imponujący.
Rozmawiałam z twoim wujkiem.
- Martwi się o ciebie. - Radzę sobie.
- Mam świetne oceny. - Owszem.
Od czasu wypadku zapisałaś się na dodatkowe zajęcia.
Nie bierzesz na siebie za dużo?
Sarah Yolden z mojej poprzedniej szkoły
zdobyła stypendium, by badać zagrożone rośliny w Brazylii,
i opublikowała wnioski w czasopiśmie.
Abby Sederson została skrzypaczką w Carnegie Hall.
Dobre oceny to za mało na Princeton.
- Podanie musi być doskonałe. - Rozumiem.
Rozważasz tylko Princeton?
Trudno się tam dostać.
Wybierz jakąś drugą uczelnię. Presja będzie nieco mniejsza.
Tata chodził do Princeton.
Marzę o studiowaniu tam. Poprzednia szkoła mnie w tym wspierała.
A teraz utknęłam tutaj, bez przyjaciół.
Podobno zerwałaś z nimi kontakt.
Po szkole i zajęciach dodatkowych siedziałaś sama w domu.
Tak, bo zginęła moja rodzina!
Cała!
Nikt nie wie, co wtedy powiedzieć.
To nie ja zerwałam kontakt, tylko oni.
Chcę ci pomóc.
Daj nam szansę.
To dobra szkoła.
Dobrze, daj mi chwilkę.
Trenowałaś lekkoatletykę i byłaś w samorządzie uczniów.
- Zobaczę, co da się zrobić. - I potrzebuję czterech zajęć dodatkowych.
Dla drugiej klasy mamy tylko angielski i biologię.
W porządku.
Odpuść sobie trochę.
Princeton zrozumie.
Nie?
Zawołamy ją?
Pójdę po nią.
- Co robisz? - Chcę coś zjeść.
Pomogę ci.
- Ale… - Spokojnie.
Możemy się wcisnąć?
- Dokąd to? - Na razie.
- Te są pyszne. - Co tu się odwala?
Potrzymaj.
- Mam pieniądze. - Pierwszego dnia jest trudno.
To jest Nowy Jork.
Nowy Jork, poznaj ekipę.
Jestem Jackie.
Cześć.
Siadaj.
Hej.
Posuńcie się.
Ciasno tu.
Weź to.
Ja ci ustąpię.
Zapytaj Ruby o ten weekend.
No dalej.
Widziałeś?
Tak to się robi!
Alex.
Chyba nie jestem w nastroju.
Jasne.
Kim jesteś? Co zrobiłeś z Alexem?
Serio.
Co jest? Chodzi o Paige?
Wprowadziła się do nas dziewczyna.
- Pamiętam. - Cole.
- Co zrobił? - Jeszcze nic.
- Wiesz, jaki on jest. - Owszem.
Co cię to obchodzi?
Boże.
Czy ty…
Kolejny raz?
Podoba ci się?
- Nie. - Boże!
Nie!
- Alex! - Grajmy dalej.
Dobra.
Dobierzcie się w trójki.
Jedna osoba w grupie…
Dzięki, zabieram to.
…dobiera sprzęt,
druga zapisuje wyniki, a trzecia miesza ciecz.
Do pracy.
Chcesz…
Przepraszam, chcesz…
Jackie, prawda?
Jestem Sylar. Dołącz do nas.
Znasz moje imię?
Każdy je zna. Rzadko ktoś dochodzi.
- Grace. - Przepraszam.
Kojarzysz tę nową? Siedziała z Cole’em.
Jej mama była projektantką mody.
Cała jej rodzina zginęła w wypadku.
- To smutne. - Cześć.
- Cholera… - Chciała cię przeprosić.
Naprawdę przepraszam. Nie zauważyłam cię.
Nie szkodzi.
Skąd znasz Cole’a?
Dopiero się poznaliśmy.
- I zaprosił cię do stolika? - Był miły.
Nie ma mowy.
- Cole taki nie jest. - Nigdy.
Wystarczy. Nie psujcie Jackie.
W ostatniej szkole byłaś świetna z chemii.
Może im pomożesz. Skupcie się.
Zaczynamy.
Bez litości. Niżej, Tripp!
Walcie bez litości. Nisko.
Zagrywka Indiana.
- Co tu robisz, Cole? - Cześć, trenerze.
Przyzwyczajenie.
Nie wiem, co robić.
Mógłbyś pomóc mi z treningami młodziaków.
Przyda ci się to do podania.
Zastanowię się.
Do roboty, panowie!
Orientuj się!
To ty jesteś Jackie.
- Tak. - Kiley.
- Miło cię poznać. - Mieszkasz u Walterów?
- Tak. - Chwila.
- Co? - Alex mi mówił.
Jesteś największą farciarą w szkole.
- Grace! - Co?
Trafiła do chłopięcego nieba.
Danny, aspirujący aktor.
Isaac, klawy gość. Alex, wstydliwy mol książkowy.
Nathan, muzyk, Lee, skejter.
- No i oczywiście Cole. - Nie rozumiem.
- Co w nim takiego wyjątkowego? - Spójrz na mnie.
Nie da się tego opisać. To po prostu efekt Cole’a.
- Serio? - Właśnie tak.
To dlatego faceci próbują się z nim skumać,
a dziewczyny czekają o 15.30 na parkingu, by zobaczyć, jak odjeżdża.
Muszę lecieć.
- Przywiózł cię? - Tak.
Czekaj!
Pewnie zapomnieli. Zawsze spieszno im do domu.
Podwiozę cię.
- Jedziesz, Kiley? - Mam pracę.
- Masz pracę? - Niejedną.
- Na razie. - Pa.
Do później.
- Cole nie czeka na nikogo. - Tak.
- O nie. - Co?
Idźcie.
To ona.
- Jackie, prawda? - Tak.
Erin?
Nie wiem, za kogo się masz,
ale Cole jest dla ciebie miły, bo mama mu kazała.
Typowy Cole.
Zaufaj mi, Cole nie lubi sztywniar w byle jakich ciuchach.
To Ralph Lauren.
- Co? - „Łapy precz od mojego faceta”?
Co z kobiecą solidarnością?
Nie wiem, o co ci chodzi.
Nie interesuje mnie Cole. Ja jego też nie.
- Po prostu był miły. - Pilnuj się.
I nie zgrywaj biednej sierotki.
Jasne.
Mniejsza.
Erin.
Fajna torebka. Prawie jak oryginalna.
- Jest oryginalna. - Nie sądzę.
Mama je projektowała.
Skóra jest za cienka, a logo powinno być wszyte,
nie nadrukowane.
Sprawdzimy?
- Boże! - Dasz wiarę?
- Obłęd. - Nie?
- „To oryginał?” - „To Ralph Lauren”.
- Zamurowało ją. - Rany!
- To nie było miłe. - Zasłużyła.
Zasłużyłaś na lody!
Jedźmy do Monty’ego. Jackie?
- Zjadłabym loda. - No to jedziemy.
Na twoich drzewach też to jest? Co robimy?
Będzie pryskał.
Czego użyje?
Pewnie tak.
Dobra. Wiesz co?
Spotkajmy się w tym tygodniu.
Zadzwonię do reszty. Dzięki, Stan.
Co jest?
U Stana i innych też są pasożyty.
- W klinice też o tym mówili. - Coś wymyślimy.
Jackie wróciła?
- Nie widziałem jej. - Dobrze.
Pojechała ze znajomymi na lody.
- To dobry znak. - Tak.
- Wio. - Jak się jeździło?
- Super. Pa, przystojniaku. - Pa.
- Pamiętaj o lodach. - Dobrze.
Dobrej nocy.
Dzięki za podwózkę.
- Gdzie mieszka Cole? - Zbastuj.
Pa.
Udanej nocy z chłopakami!
- Pa. - Pa.
Tak jest!
- Tak! - Mówiłem!
Świetna akcja drugorocznego.
Rywale protestują, ale są niewielkie szanse…
- Co, do licha? - Protestują.
Mówiłem!
Jesteś! Jak ci minął dzień?
W porządku.
- Poznałam fajnych ludzi. - Świetnie.
- Przywiozłam lody. - Dzięki.
Schowam w zamrażalce. Nie mów nikomu.
- Będą dla nas. - Słyszałem!
Jak Bo?
W porządku. Niedługo całkiem wydobrzeje.
Dzięki za pamięć.
- Zaraz zejdę. - Dobrze.
- Gotowa, kochanie? - Tak.
Zawołam resztę.
Jedzenie!
Pomóc?
Nie, siadaj.
To moje miejsce.
Wybacz.
Przynieś krzesło, Jordan.
Podłóż serwetkę, Parker.
- Smacznego. - Dzięki.
Rumpel!
Boże!
- Mogę ci jakoś pomóc? - Nie, w porządku.
Przestańcie.
Dość!
Słuchajcie.
Wiem, że nowa osoba oznacza pewne zmiany,
ale Jackie wiele przeszła, więc musicie to zrozumieć.
Traktujcie ją z uprzejmością i szacunkiem.
Jak wszystkich innych. Jasne?
Jedzmy.
Co tu robisz?
Kolacja.
Chyba wciąż przeżywasz bliskie spotkanie syczącego stopnia.
Żartuję.
Ale zrobiłaś piękną minę na widok Rumpla.
- Rumpla? - Tak. To wąż Jordana.
Macie jeszcze jakieś groźne zwierzęta?
Tylko Isaaca.
Chodź.
Muszę odrobić lekcje.
Wróciłam później.
No tak. Powinienem był zaczekać.
Owszem.
To był…
długi dzień.
Wynagrodzę ci to.
Cześć.
Podasz mi ziarna?
Wystarczy połowa szufli.
No masz.
Jeździsz?
Uczyłam się, ale tylko do siódmej klasy.
Za dużo zajęć dodatkowych.
I nie za bardzo to lubiłam.
Konie są takie wielkie.
Mają własne umysły. Są nieprzewidywalne.
Trzeba mieć do nich podejście.
Ty masz.
Jeżdżę od małego.
To Budyń.
Przystojniak.
Tak.
- Budyń? - Nazwałem go, gdy miałem sześć lat.
Chcesz go nakarmić?
Tak.
Spokojnie.
Widzisz?
Cześć, piękny.
Przejedźmy się.
Nie.
Nie lubię tego.
Zaufaj mi, zmienisz zdanie.
Co tam?
Przyjechała Erin.
No dobra.
Muszę lecieć. Na razie, Nowy Jork.
Pokazał ci konie?
Tylko Budynia.
Jest piękny.
Ale ja wolę Murphy’ego. Chcesz zobaczyć?
Jest z nami od małego. To wyjątkowy staruszek.
- Wszyscy jeździcie? - Dzieciaki?
Tak. Lepiej lub gorzej.
Też musisz, jeśli chcesz być Walterem.
Nie chcę, jestem Howardem.
No tak.
Wybacz, nie chciałem…
Nie szkodzi.
Dzięki, że mi pomogłeś.
Na lekcji.
Jasne. Do usług.
To ja…
Jackie.
Jutro będzie łatwiej.
Miałeś zadzwonić.
Coś mi wypadło.
Wybacz.
- Do jutra? - Jasne.
Dobra.
Ścigaj się z nimi do łazienki.
Dobrze. Pa, mamo.
Hej.
SALDO MIESIĘCZNE
TYDZIEŃ MODY WSPOMINA ANGELICĘ HOWARD
W porządku?
Jasne.
- A u ciebie? - Też.
MOJE ŻYCIE Z WALTERAMI
Napisy: Krzysztof Zając